Perceptuele illusie – Van zelfbegoocheling naar zelfverwerkelijking

Een systematisch opgelegde onwetendheid houdt de mensheid gevangen in een perceptuele dienstbaarheid, die het mogelijk maakt dat in de huidige maatschappelijk-economische verhoudingen weinigen controle uitoefenen over zeer velen. Als we onszelf willen bevrijden van deze ‘tirannie’, zal eerst de sluier van de perceptuele illusie moeten worden weggenomen.

Perceptuele illusie – Van zelfbegoocheling naar zelfverwerkelijking

Het is geen nieuw inzicht dat waarneming afhankelijk is van wat wij als werkelijkheid opvatten. Daarin is duidelijk geworden dat er niet zoiets als ‘vaste stof’ bestaat: bij nader inzien wordt wat we waarnemen en voor werkelijkheid houden bepaald door elektromagnetische velden (van informatie) zoals in de negentiende eeuw al impliciet werd aangegeven door de theosofe H.P. Blavatsky.

Als je dus een schaal in je handen houdt, dan houd je een elektromagnetisch veld van informatie (een schaal) vast met elektromagnetische velden van informatie (je handen).

De ervaring van het ‘aanraken’ is een verbinding tussen verschillende elektromagnetische velden. De ervaring van de ogenschijnlijke ‘vastheid’ is in feite elektromagnetische weerstand tussen energievelden van verschillende frequenties of dichtheden. Waarneming van die weerstand is afhankelijk van de mate waarin onze hersenen de elektrische communicatie hebben gedecodeerd. We horen niets, totdat de hersenen de elektrische communicatie vanuit onze oren hebben gedecodeerd. Mensen met een modern gehoorapparaat delen deze ervaring. Het zijn niet de oren die horen – dat doen de hersenen. Hetzelfde geldt voor zicht, smaak en reuk.

Wat is (nog) echt

In de eerste Matrix-film zegt Morpheus tegen een ongelovige Neo:

Wat is ‘echt’? Hoe definieer je ‘echt’? Als je het hebt over wat je kunt voelen, wat je kunt ruiken, proeven en zien, is ‘echt’ simpelweg de interpretatie van elektrische signalen door je hersenen.

Wat wij als werkelijkheid opvatten, is sterk afhankelijk van de goede werking van de hersenen en voorts van de bijzonder te waarderen vijf zintuigen, die ons overigens maar een zeer beperkte frequentieband gunnen van wat er is in de ‘grootste’ werkelijkheid. Wat ze doen, de zintuigen, is dat ze de ‘golfvorminformatie’ decoderen naar elektrische informatie en deze vervolgens communiceren naar de hersenen.

Materie als verlaagde trillingsenergie

Wat we ‘materie’ noemen is in werkelijkheid energie, waarvan de trilling dusdanig is verlaagd dat onze zintuigen het kunnen ‘waarnemen’, wat derhalve betekent dat onze zintuigen het voor interpretatie door de hersenen geschikt maken.

Het is dus terecht dat er wat betreft de door mensen waarneembare werkelijkheid al sinds lange tijden wordt gesproken over maya, illusie, begoocheling. Het is een illusie die we met onze eigen hersenen weten op te roepen en die ons sterk kan bepalen bij geaccepteerde beelden van een werkelijkheid die vaak gedeeld worden met mensen, met andere organismen. Waarbij we voor het gemak vergeten dat we minder dan één procent van het totale elektromagnetische spectrum zien en minder dan één procent van het akoestische spectrum horen.

Scherper geformuleerd zou je kunnen zeggen dat er sprake is van ‘zelfbegoocheling’.

Die zelfbegoocheling is erg groot omdat dit ook geldt voor de schaal van perceptieprogrammering. Dit betekent niet dat bijvoorbeeld de vorm van Italië die we als laars op ons netvlies hebben, onwerkelijk is, maar dat het beeld van hoe materie is gesitueerd onze perceptie domineert. Dat beeld is voor bewustzijnsontwikkeling in gnostieke zin evenwel nauwelijks relevant te noemen.

Er is geen lege ruimte

De kwantumfysica zegt dat 99,99999999 procent van wat ‘gewone materie’ wordt genoemd, lege ruimte is. In feite is ruimte (ook een illusie) niet leeg maar bruisend van energie die we niet kunnen zien. Er is geen ledige ruimte. Er is ‘ruimte’ (energie) die we kunnen zien en die noemen we de ‘werkelijkheid’. En er is ruimte die we niet kunnen zien en die noemen we ‘leegte’.

Vrijwel de gehele oneindigheid van het bestaan gaat aan ons voorbij, want perceptueel zitten we geknecht in een heel smalle frequentieband die de wetenschap het ‘visuele licht’ noemt.

Het bijzondere menselijke lichaam en de hersenen vormen een biologische ‘kwantumcomputer’ en dat laatste geldt ook voor planeten, sterren en al het andere in onze werkelijkheid, en wel in de smalle frequentieband van dat visuele licht, als expressies van het ‘kwantumcomputeruniversum’ (KCU). Ons KCU is interactief, in de zin dat we informatie en percepties uit het energieconstruct opnemen en de eigen gedachten, percepties en emoties daarin plaatsen, die vervolgens inwerken op het universum.

Je zou kunnen zeggen dat we kwantumfysica hebben, omdat het universum een kwantumcomputer is. Het basisniveau van het universum is in door golfvorminformatie gedragen golven gelegen. De golfvormrealiteit is een serie kwantummogelijkheden en -waarschijnlijkheden en het is het bewustzijn (de perceptie) dat bepaalt welke van die waarschijnlijkheden en mogelijkheden in de energetische textuur van het kosmische internet als ervaren werkelijkheid verschijnt (als uiteengevallen golfvorm). John Wheeler, Nobelprijswinnaar natuurkunde, zei eenvoudig:

Geen enkel verschijnsel is een echt verschijnsel totdat het een waargenomen verschijnsel is.

We zijn onbegrensd…

Zo bezien is het universum als kwantumcomputer een golfvorminformatieveld. Wat wij doen is dat wij het universum van alle golfvorminformatievelden decoderen, het universum dat we ‘denken te zien’. Het geweldige kosmische panorama dat zich lijkt te ontvouwen, bestaat alleen in de vorm die we ‘zien’ in een klein gebied aan de achterkant van onze hersenen. We lijken daarmee opgesloten in een nogal kleine frequentieband waarin we ons werkelijkheidsgevoel zelf opleggen. En vergeten daarbij dat we waarnemers zijn, bewustzijn; we zijn geen objecten, we hebben geen ‘vastheid’. We zijn onbegrensd… Dat zijn we vergeten, of eigenlijk vergeet onze ratio dat en daarmee verstrikken we de totaliteit van wie we zijn in een vicieuze cirkel waar we tijdens ons leven maar zelden uitkomen.

Vrijheid evenwel, is het openstellen van de geest voor een ruimer bewustzijn en een veelvoud aan realiteiten, waar de menselijke omstandigheden in een heel ander licht kunnen worden bezien. Een gesloten, onvrije geest lijkt een staande golf die hardloopt op de plaats (sur place), nergens heen leidt en de ‘leugen’ accepteert.

Al Dat Is

De waarheid is het onbegrensde, oneindige bewustzijn, Al Dat Is, het oneindige zelf, gnostiek gesproken: de Vader. Het is een overkoepelend veld, dat het geheel van onze werkelijkheid omvat en werkzaam is voorbij wat wij ervaren als tijd en ruimte, voorbij de lichtsnelheid.

Dit veld is allesdoordringend, vergelijkbaar met het reguliere wetenschappelijke concept van ‘donkere materie/energie’. Dit is bekend als het hermetisch zwart (Yourcenar, Robert Fludd, Paracelsus). Dat veld is als een duistere omarming van goddelijke kracht. Als verborgenheid van de goddelijke peilloosheid, althans voor onze zintuigen, voor de beperkte frequentieband van de vijf bekende zintuigen. Het is En Soph (het oneindige) dat geheel verborgen is. De prima materia, of oerchaos. De ‘Vader’ correspondeert met de stilte, met de stille stilte van de ‘hogere eonen’ van de gnostici. De hogere eonen stralen direct uit vanuit de eenheid van ‘de Ene’. Er is geen afgescheidenheid of gewaarwording daarvan.

Onze ‘perceptie’ van die peilloosheid is een terugkeer naar de ‘Vader’, uiteindelijk naar het Oneindig Bewustzijn dat we vanuit ons hart aan die weg-terug een ‘kosmos’ schenken, een universum van de microkosmos, dat volstrekt onafhankelijk is van decodering in een namaakwerkelijkheid. Want onze werkelijkheid is volgens gnostici een slechte kopie van de oorspronkelijke werkelijkheid.

Waarneming door de ziel

Hoe komen we nu tot waarneming van die oorspronkelijke en grootste werkelijkheid, als onze vijf zintuigen slechts leiden tot besef van begoocheling, tot zelfbegoocheling? Via een gecultiveerd, hoogstaand en abstract denken lukt het niet, terwijl er als mens, als manas, juist aan dat denkvermogen wordt gerefereerd.

Het gaat om wijsheid die de gerichtheid en de doelen van de(ze) wereld volledig heeft losgelaten, een ‘Sophia’ die denkt in genoemde stille stilte. Dat denken kan zich de magnetische krachten van de machthebbers dezer wereld bewust worden als uitbuiters van energie van mensenzielen. Dat denken in de stille stilte beseft de macht van archonten in het zienlijke en in het onzienlijke en kan een nieuwe bezieling baseren op gnosis, op de krachten van de oorsprong.

In principe kan iedere ziel die gerichtheid verwerven, maar in de praktijk blijft het overgrote merendeel van menselijke zielen zich uitsluitend baseren op de zelfbegoocheling die de vijf zintuigen mede bewerkstelligen. En het is uitsluitend de bezieling vanuit de Vaderwerkelijkheid die waarneming door de ziel – ware ziele-intuïtie – kan voortbrengen.

Daarom wordt ook wel gesproken over een ‘nieuwe ziel’ namelijk de ziel die ‘nieuw’ kan waarnemen en daarbij niet afhankelijk is van welke manipulatie van archontische sturing ook.

De zetel van die ziel – het onbegrensde hart – maakt een ‘zien’ mogelijk, een zien dat perceptie manifesteert via de ziele-intuïtie in de vierde hersenholte, terwijl zij elke waarneming van buiten herkent als maya. Die ziele-intuïtie moet leren omgaan met de kosmische vuurkracht van de Vader, met de elektrische vuurether, want er kan zich best een sterke emotionele ‘ontlading’ voordoen die het vuur weer blust. Dan is het belangrijk te begrijpen waarom de ziel ‘niet ontroerd’ dient te zijn, dat wil zeggen in het evenwicht van de ziel die vuurkracht te ondergaan en het proces naar kosmisch waarnemen via de pinealis (pijnappelklier) te geleiden.

Dit betreft een geestelijk waarnemen, waartoe elk mens zichzelf met behulp van de Christuskracht uitnodigt. Dit geestelijk waarnemen is afhankelijk van een nog niet verschrompelde en niet-verkalkte pijnappelklier. Het gaat er daarbij om dat de krachten die een ‘wakker worden’ van de pijnappel ondermijnen, tegenstreven en zelfs onmogelijk proberen te maken, op tijd herkend worden in het zienlijke en in het onzienlijke. Dat kan alleen als in ieder geval de ziele-intuïtie in hoge mate ‘werkt’, Bijbels gezegd: als geproefd kan worden of de geest die zich aandient ‘uit God’ is. Is het bijvoorbeeld een geest die appelleert aan angst, aan volledige controle, aan volledige veiligheid, aan gehoorzaamheid in een bevelstructuur, aan ‘complete’ zorg, dan wéét de ziel dat gepoogd wordt de zelfverwerkelijking te ondermijnen, af te leiden, te verleiden, te traineren, en de ziele-energie daardoor te bewegen etherkrachten af te staan, bewust of onbewust, aan de ‘controlegeest’ die in diepste wezen archontisch genoemd kan worden.

De ontwikkeling van kunstmatige intelligentie gaat in de richting van deze archontische intelligentie, zodat AI (artificial intelligence) uiteindelijk AI (archontische intelligentie) zal kunnen worden.

Het feest van de eenheid met het AL

Zelfverwerkelijking maakt ons evenwel bewust dat ons ware zelf spirit is – de verbinding met en emanatie vanuit de Bron. Onafhankelijk van de waarneming van de vijf zintuigen, autonoom vanuit een liefdevol hart. Onafhankelijk ook van technische hulpmiddelen en verslavende apparaten. Aldous Huxley, de in 1963 overleden schrijver van de boeken The Doors of Perception en het beroemde Brave New World, wist dat er uiteindelijk in de wereld een verslaving aan technologie zou ontstaan:

De mensen zullen van hun onderdrukking gaan houden, ze zullen de technologie gaan vereren die hen zal ontdoen van hun capaciteiten om na te denken.

De sluier van de perceptuele illusie wegnemen is daarom niet genoeg als niet tegelijk de gerichtheid op de Bron wordt geactiveerd. Daarbij begint de capaciteit om na te denken in het hart: primair is het denken met het hart voorwaarde om uiteindelijk de ziel en haar intuïtie te kunnen ‘wekken’ en het vuurproces te starten. Als daarna de pinealisvuurkring kan worden ontstoken na een volgehouden zielestreven, ontsluit zich de ‘kosmos van het al’, het universum waarin het buiten en binnen, het boven en beneden hun plaats in geestelijke zin hebben gevonden en de microkosmos het feest van de eenheid met het AL kan vieren.

Print Friendly, PDF & Email

Deel dit artikel

Artikel informatie

Datum: november 28, 2022
Auteur: Frans Spakman (Netherlands)
Foto: Tom Morbey on Unsplash CCO

Featured image: