Zeven niveaus van zielebewustzijn – Deel 1

Hoe geest en wereld vorm krijgen in de mens

Zeven niveaus van zielebewustzijn – Deel 1

De zeven stadia van zielsontwikkeling, zoals geformuleerd door Catharose de Petri en Jan van Rijckenborgh, hadden altijd iets dat moeilijk toegankelijk was, maar op de een of andere manier ook mysterieus, voor mij [1].

Al in het begin had ik moeite met het concept van stappen. Dat roept bij mij al snel associaties op met een pad dat lineair, planbaar en behapbaar is. Maar met de beste wil van de wereld kan ik mijn pad niet als rechtlijnig beschrijven. Ik ga eerder voor- en achteruit, meer zigzag, intuïtiever, een beetje chaotisch, maar zeker niet op basis van een “kaart”.

En voor mij zijn stappen nogal kleine stappen. De ene stap bereidt de volgende voor. Stapt naar binnen, als het binnenste deel van een schelp.

Ik heb duidelijk het gevoel dat de individuele niveaus niets hebben om ze te scheiden. Ik ervaar het als het onmerkbare glijden van de ene kamer naar de andere. Van binnen lijken al deze kamers als sferen in elkaar te liggen. Ik ervaar ze als doorlaatbare ruimtes, als “semi-permeabele celruimten van de ziel”, waarin zoiets als een “flow” ontstaat, waaruit genezing en herstel kan groeien.

Deze permeabele ruimtes leiden me naar een andere dimensie van bewustzijn. De wetten hier zijn heel anders dan die van de logica. Hoewel het zich meer en meer naar binnen concentreert, leiden ze tot een volledige uitgestrektheid en openheid.

Eerste fase: De Ziel van het bloed – fase van aanraking

Het begin is van het grootste belang. Wat staat er aan het begin? Het is de ziel van het bloed. Vlees en bloed vertegenwoordigen mijn lichaam – ze zijn niet iets aparts. Als het gaat om zielsbewustzijn, is mijn lichaam daar een van. Het is het instrument waarop de ziel haar melodie wil spelen; het maakt haar ontwikkeling mogelijk of staat haar in de weg. Hij heeft zorgvuldige aandacht en consideratie nodig.

Mijn persoonlijkheid kan een “fysieke getuige van de geest” worden, de geest die tot in de diepste materie wil zinken, tot in het lichaam. Het is dus goed om het lichaam waar te nemen en het in al zijn facetten te kennen:

  • in zijn honger naar bevrediging,
  • in zijn hartstochtelijke golf van behoefte aan nabijheid en aanraking,
  • in zijn soms opvliegende, soms ingetogen uitdrukking van gevoelens en stemmingen,
  • in zijn slingerbeweging tussen spanning en ontspanning, tussen inademing en uitademing.

Dit alles hoort erbij, dit alles mag er zijn, ik kan dit alles laten zijn zoals het is zonder enig oordeel.

Maar er is nog iets anders: mijn toe wending tot de geest-ziele achtergronden van het leven en mijn verlangen om er één mee te worden. Door hen wordt mijn lichaam soms gegrepen door een zeer fijne trilling die het doet ‘sidderen’. Een interne aardbeving gaat door het hele lichaam. Op dit moment wordt mijn lichaam bewogen door een innerlijke kracht. Het wordt in trilling gebracht, in een “trilling” die ik niet heb veroorzaakt. Ik ervaar dit vooral wanneer de vibraties van de geest geconcentreerd zijn in de gemeenschap die zich er naar toe keert.

Ik ben ontroerd.

Dat is het niveau van aanraking.

Tweede fase: de ademende Ziel – fase van binding

Adem in – adem uit – adem in – adem uit …

Ademen gaat helemaal vanzelf, niet ik adem, maar Het ademt. Het woord adem duidt op ATMAN, het onveranderlijke, onsterfelijke en ware ZELF.

Het is een bijna schokachtig besef: als ik inadem, adem ik de adem van de GEEST in – als kracht, als inspiratie, als genezend voedsel. Wat het lichaam automatisch doet, probeer ik nu emotioneel te ervaren.

Adem in – Adem uit. Daartussen is er een kort moment van niets. In deze ademruimte ontstaat vanuit de leegte de creatieve impuls om uit te ademen, voor de concrete realisatie in het leven. Dit kunnen ideeën, aanmoediging en troost zijn. Ben ik wakker genoeg om deze gaven, deze kansen te herkennen, te accepteren en te realiseren?

Het ademt door mij heen. Deze verbinding “houdt me vast”. Het maakt niet uit op welke manier de uitademing, de realisatie plaatsvindt – het hoeft niet goed te zijn, het kan ook nooit perfect zijn. Het is altijd de volgende stap op weg naar bewust worden … en dan is er een nieuwe inademing, een nieuwe impuls. Ervaar ik het als een correctie van mijn bewustzijn door Het, door ATMAN?

De ademende ziel ontwaakt voor de geest, ze ervaart de verbinding ermee, wordt er naar toe gekeerd, antwoordt de GEEST – ATMAN. En het resultaat is: ze voelt zich verantwoordelijk.

Derde niveau: de omhullende Ziel – niveau van bewijs

Als ik iets uitbroed, bijvoorbeeld bij een ziekte, wikkel ik mezelf in een warme deken. Iets wil uitgezweet worden, zowel fysiek als mentaal. De warmte die van binnenuit wordt gegenereerd, zorgt voor een reinigend klimaat. Geharde, aangekoekte dingen kunnen worden verzacht.

Het spirituele komt mij in hoge vibratie binnen. Er ontstaat een hitte, een energie doordringt me, vooral tijdens een langere spirituele bijeenkomst. Mijn lichaam reageert erop, vergelijkbaar met een ziekte, het wil zijn normaliteit behouden. Ook in mijn psyche roert er weerstand. Mijn ego is dwars. Ik raak in spanning, de geest wil een transformatie tot stand brengen. Ik weet dat zo’n crisis deel uitmaakt van het pad naar ontwaken. Het woord crisis betekent moeten beslissen (critein / Grieks = beslissen). Ik richt me naar binnen, richt mijn aandacht op wat er in mij gebeurt, probeer me ondanks alles over te geven aan de spirituele impulsen.

De grond voor een nieuw soort ontvankelijkheid wordt voorbereid.

De omhulling, mijn besef van wat er gebeurt, is een demonstratie: ik ervaar het en nu weet ik het. Volgens ons huidige wetenschappelijke inzicht bestaat bewijs uit een verzameling feiten en verifieerbare gegevens. Maar zelfs als er wijsheid ontstaat, is er iets bewezen. Dit is niet gebaseerd op een verzameling externe feiten en gegevens, maar is eerder een “bewijs van het hart”. Hij verandert mij. Mijn transformatie begint in de “binnenkamer” van het hart.

Vierde stadium: De waarnemende Ziel – stadium van bewust worden

In de omhulling ontwikkelen zich nieuwe waarnemingsantennes. Maar het is geen uiterlijk zien, niet uiterlijk horen. Het is, om zo te zeggen, een gevoel met het hart, een waar-neming van wat er gebeurt.

Soms bonkt mijn hart bij iets dat ik intens waarneem. Dan weet ik meteen dat ik iets heel essentieels en waars ben tegengekomen. Soms word ik ’s nachts wakker en ervaar ik een helderheid met betrekking tot een taak of een probleem dat ontroerend en krachtig is in de ruimte. Ik kan er gewoon niet meer omheen kijken.

Waarnemen met nieuwe sensorische antennes heeft voor mij iets te maken met oplettendheid zoals beschreven in de Upanishads in het verhaal van de twee vogels die op de tak van een boom zitten:

De ene vogel eet de zoete vruchten van de boom, de andere kijkt toe zonder te eten.

De ene vogel is een symbool voor mijn actieve positie in het leven, de andere is een beeld voor het nieuw ontwakende ’tweede’ bewustzijn in mij. Daarin zie ik gewoon wat is – ik ben een stille getuige.

Beide perspectieven zijn nodig en vullen elkaar aan. De aandachtige observatie gebeurt zonder oordeel – zonder oordeel gebeurt het van buiten de mist van actief handelen. Maar het woord ‘buiten’ is bedrieglijk. Het is een perceptie uit de eenheid. In deze “vogel” sta ik in de eenheid van het leven, terwijl ik in de andere uit deze eenheid ben gestapt en mijn zelfstandigheid ervaar. Ik kan me nu laten beetnemen door de vogel van de eenheid, de ander in mij, wie ik ook ben. Ik kijk met nieuwe ogen naar alles om me heen. Ruimtes van een spirituele relatie openen zich tussen mij en alles wat ik intenser waarneem. Het is heel duidelijk: elk levend wezen reikt verder dan zichzelf, is niet beperkt, heeft spirituele aspecten, heeft een levende vibratie. In deze trillingen dringen we door in elkaar.

(Wordt vervolgd in deel 2)

 


[1] De twee auteurs spreken samen als “ik”.

Deel dit artikel

Tijdschrift LOGON

Wenst u een proefabonnement of een jaarabonnement op het tijdschrift LOGON? Lees meer >>

Onze laatste artikelen

Artikel informatie

Datum: november 1, 2020
Auteur: Burkhard Lewe and Gunter Friedrich (Germany)
Foto: Ruth Alice Kosnick CCO

Featured image: