Wszyscy znamy uczucie oczekiwania. A co, jeśli najdłuższa podróż nie prowadzi ku przyszłości, lecz ku ponadczasowej teraźniejszości w nas samych?
Najwięcej czasu w naszym życiu spędzamy w poczekalni.
Nie tej z rzędami krzeseł i numerkiem w dłoni.
Istnieje inna poczekalnia — niewidzialna, rozciągnięta pomiędzy tym, kim jesteśmy, a tym, kim mamy nadzieję się stać.
Mieszkamy w niej.
Czekamy.
Czekamy na lepszy moment. Na odpowiednią okazję. Na miłość, która odmieni nasze życie. Na pracę, która nada mu sens. Na uzdrowienie, zrozumienie, przebaczenie.
Czekamy na duchowe impulsy, inspiracje, dotknięcia Światła. Na ludzi, którzy myślą podobnie i czekają na to samo.
A kiedy nadchodzi to, na co czekaliśmy, bardzo często odkrywamy, że serce już patrzy w stronę kolejnych drzwi.
Bo człowiek jest istotą utkaną z oczekiwania.
Tworzymy wewnętrzne krajobrazy przyszłości. Zamieszkujemy wyobrażenia. Nadajemy im znaczenia. Wierzymy, że gdzieś przed nami istnieje chwila, która wszystko uporządkuje. Chwila, po której nie będzie już tęsknoty, lęku ani pytań.
Wyobrażamy sobie dzień, w którym przestaniemy szukać.
Lecz życie ma własną mądrość.
Pozwala nam siedzieć w poczekalni tak długo, aż zaczynamy rozumieć, że czekamy nie na wydarzenie, ale na samych siebie.
I wtedy pojawia się pierwsze pęknięcie w dobrze znanym obrazie świata.
Zauważamy, że większość cierpienia nie rodzi się z tego, co jest, lecz z odległości między rzeczywistością a wyobrażeniem.
Między tym, co widzimy, a tym, co chcielibyśmy zobaczyć.
Między teraz a później.
Między życiem a historią, którą o nim opowiadamy.
Nagle widzimy, że poczekalnia nie jest miejscem przejściowym.
Jest sposobem patrzenia.
Bo nie istnieje życie, które zacznie się później.
Nie ma chwili, w której nagle staniemy się gotowi.
Jest tylko ta chwila, ten oddech.
Nasze oczekiwania nie są błędem. Nadają kierunek. Pozwalają marzyć, tworzyć i przekraczać własne granice.
Problem pojawia się wtedy, gdy zaczynamy mieszkać w swoich wyobrażeniach bardziej niż w rzeczywistości.
A czasem zamieszkujemy w wyobrażeniach innych pozbawiając się autonomii.
Wtedy poczekalnia zamienia się w więzienie.
A przecież przyszłość ma szczególną właściwość.
Kiedy nadchodzi, zawsze okazuje się teraźniejszością.
Nigdy nie żyjemy w przyszłości.
Żyjemy tylko teraz.
Może właśnie dlatego najgłębsze przebudzenia przychodzą nie wtedy, gdy spełniają się nasze marzenia, ale wtedy, gdy na chwilę przestajemy ich potrzebować.
Gdy milknie wewnętrzny pośpiech.
Gdy przestajemy pytać: „kiedy?”, a zaczynamy słuchać tego, co jest.
Wtedy dzieje się coś niezwykłego.
Poczekalnia zaczyna znikać.
Ściany, które wydawały się oddzielać nas od życia, okazują się utkane z myśli. Drzwi, na których otwarcie czekaliśmy przez lata, rozpływają się jak mgła.
Nagle widzimy, że nie było żadnego miejsca, do którego trzeba było dotrzeć.
Była tylko droga oglądana przez oczy, które nie wiedziały jeszcze, że już są u celu.
Może właśnie dlatego tak długo czekamy.
Nie po to, by otrzymać to, czego pragniemy.
Nie po to, by świat odpowiedział na nasze wołanie.
Lecz po to, by wyczerpały się wszystkie nasze wyobrażenia o tym, jak powinna wyglądać prawda, spełnienie i duchowa przemiana.
Bo dopóki czekamy na życie, nie możemy go zobaczyć.
Dopóki czekamy na Światło, nie dostrzegamy, że to ono czeka cierpliwie w nas.
Aż przychodzi chwila ciszy.
I w tej ciszy rodzi się pytanie.
Nie, na co czekam, lecz, kim jest ten, który czeka?
Pytanie wydaje się proste, ale prowadzi bardzo głęboko.
Bo kiedy przyglądamy się uważnie, odkrywamy, że oczekiwania pojawiają się i znikają.
Pragnienia pojawiają się i znikają.
Obrazy przyszłości pojawiają się i znikają.
A jednak coś pozostaje.
Coś cicho obserwuje cały ten ruch.
I może właśnie tutaj zaczyna się prawdziwe poznanie.
Nie w znalezieniu odpowiedzi.
Nie w zdobyciu nowej wiedzy.
Lecz w zmianie sposobu widzenia.
Może czekanie jest odroczonym poznaniem.
Może mówimy sobie, że czekamy na odpowiedni moment, podczas gdy w rzeczywistości bronimy się przed zobaczeniem czegoś, co już jest widoczne.
Bo najgłębszy lęk człowieka nie dotyczy zmiany świata.
Dotyczy zmiany widzenia, zmiany myślenia.
Nowe widzenie potrafi unieważnić całe nasze wyobrażenie o sobie.
Wszystkie pewniki. Wszystkie historie.
Dlatego tak często wybieramy oczekiwanie.
Jest bezpieczne.
Pozwala wierzyć, że odpowiedź znajduje się gdzieś dalej.
Że jeszcze nie trzeba niczego przewartościowywać.
A jednak od czasu do czasu pojawia się szczelina.
Pęknięcie, przez które wpada Światło.
Nie przynosi nowych informacji.
Nie mówi niczego, czego wcześniej nie wiedzieliśmy.
Sprawia jedynie, że wiedza staje się doświadczeniem.
I wtedy odkrywamy coś zdumiewającego.
Czekaliśmy nie dlatego, że droga była długa.
Czekaliśmy dlatego, że prawda była zbyt blisko.
Tak blisko, że umysł nie potrafił jej dostrzec.
Bo najtrudniej zobaczyć nie to, co ukryte.
Najtrudniej zobaczyć to, co jest obecne od zawsze.
I wtedy przychodzi zrozumienie.
Nie jesteśmy tymi, którzy siedzą w poczekalni.
Jesteśmy przestrzenią, w której pojawia się czekanie.
A wraz z tym rozpoznaniem kończy się najdłuższe oczekiwanie naszego życia.
Bo okazuje się, że ten, na kogo czekaliśmy od początku…..zawsze był.
Przez lata sądziliśmy, że poczekalnia jest miejscem pomiędzy.
Pomiędzy pragnieniem a spełnieniem.
Pomiędzy nami a prawdą.
Pomiędzy nami a Źródłem.
Aż w końcu odkrywamy, że nie istnieje żadne „pomiędzy”.
Istnieje tylko ten jeden, nieskończenie żywy moment, który nieustannie przybiera nowe kształty.
To umysł dzieli go na przeszłość i przyszłość, na życie zewnętrzne i wewnętrzne, odwracając naszą uwagę od tego, że istniejemy w jednej przestrzeni życia.
To umysł buduje poczekalnie.
I wtedy pojawia się myśl tak prosta, że łatwo ją przeoczyć.
Może nigdy nie było żadnej poczekalni.
Może istnieje jedynie życie, które płynie nieprzerwanie, podczas gdy my wyobrażamy sobie miejsce oczekiwania.
Może nie siedzimy przed drzwiami.
Może sami jesteśmy drzwiami.
I nagle czekanie przestaje być kwestią czasu, a staje się kwestią świadomości.
Pewnego dnia przestałam pytać, na co czekam.
Zapanowała cisza.
I właśnie wtedy po raz pierwszy zobaczyłam, gdzie jestem.
Nie było celu.
Nie było przyszłości.
Nie było nawet drogi.
Było tylko życie.
Tak bliskie, że przez lata brałam je za oczekiwanie.
