Spotkania s\u0105 niezb\u0119dnym enzymem ka\u017cdej przyja\u017ani. Bez spotka\u0144, bez fizycznej blisko\u015bci, przyja\u017a\u0144 zanika.<\/p>\n
Spotkanie to szcz\u0119\u015bcie,<\/em><\/p><\/blockquote>\n
Jak m\u00f3wi popularne w Macedonii przys\u0142owie. Wydaje si\u0119, \u017ce wymowa tego wyra\u017cenia tylko si\u0119 wzmocni\u0142a w okresie zachowywania dystansu i ograniczonych wizyt.<\/p>\n
To nie jest takie dziwne. Podstawowy kontakt mi\u0119dzyludzki jest g\u0142\u00f3wnym filarem naszego dobrego samopoczucia i jest niezb\u0119dny w procesie rozwoju osobistego. W rzeczywisto\u015bci spotkania mog\u0105 sk\u0142oni\u0107 nas do rozpocz\u0119cia procesu zmian. Carl Gustav Jung pisa\u0142 na ten temat:<\/p>\n
Spotkanie dw\u00f3ch osobowo\u015bci jest jak kontakt dw\u00f3ch substancji chemicznych: je\u015bli zachodzi jaka\u015b reakcja, obie ulegaj\u0105 przemianie<\/em>. [1]<\/a><\/p><\/blockquote>\n
Spotkania mog\u0105 nas uwolni\u0107 od upartych uprzedze\u0144 i zakorzenionych idei; mog\u0105 rozmrozi\u0107 nasze serca. To, co do tej pory zawsze musia\u0142o przebiega\u0107 wed\u0142ug okre\u015blonego schematu, nagle okazuje si\u0119 mo\u017cliwe w inny spos\u00f3b. Spotkania mog\u0105 mie\u0107 wtedy dzia\u0142anie zbawienne. Ale nie musimy te\u017c idealizowa\u0107: czasem w og\u00f3le nie ma chemii i spotkanie zamienia si\u0119 w „nieporozumienie”.<\/p>\n
Ka\u017cde prawdziwe \u017cycie jest spotkaniem<\/em>, [2]<\/a><\/p><\/blockquote>\n
powiedzia\u0142 filozof Martin Buber (1878-1965). Nasze spotkania odzwierciedlaj\u0105 to, co w nas wzrasta. Przy i po ka\u017cdym stymuluj\u0105cym spotkaniu mamy mo\u017cliwo\u015b\u0107 wyrazi\u0107 ludzki stan bytu, kt\u00f3ry w wyniku tego rozwija si\u0119. Moje w\u0142asne do\u015bwiadczenie jest takie, \u017ce osoba, kt\u00f3r\u0105 spotykam, ma mi do zaoferowania co\u015b, co jest poza mn\u0105, co jest wi\u0119ksze ode mnie. Dlatego mog\u0119 si\u0119 od niej czego\u015b nauczy\u0107, wej\u015b\u0107 w interakcj\u0119 z tak\u0105 osob\u0105 i jednocze\u015bnie u\u015bwiadomi\u0107 sobie, jak bardzo wzbogacaj\u0105ce jest takie do\u015bwiadczenie. Nie jest nierozwa\u017cnie powiedzie\u0107 za Buberem, \u017ce naprawd\u0119 \u017cyjemy dzi\u0119ki spotkaniu.<\/p>\n
Cz\u0119sto brakuje \u015bwiadomo\u015bci, \u017ce cz\u0142owiek nie mo\u017ce istnie\u0107 bez drugiego i \u017ce w przeciwnym razie jego \u017cycie nie ma sensu. Cz\u0142owiek mo\u017ce mierzy\u0107 siebie tylko przez drugiego, mo\u017ce kocha\u0107 tylko przez drugiego; nie mo\u017ce odbija\u0107 si\u0119 bez drugiego cz\u0142owieka. Zapewne prze\u017cyli\u015bcie takie spotkanie, kt\u00f3re postawi\u0142o was na nowym, \u015bwietlistym torze.<\/p>\n
Takie do\u015bwiadczenie mo\u017ce prowadzi\u0107 do wewn\u0105trz. Stopniowo sprawia, \u017ce nasze wn\u0119trze dojrzewa do spotkania z najg\u0142\u0119bsz\u0105 istot\u0105 w nas samych: per\u0142\u0105, atomem iskry ducha lub „tym innym”. S\u0105 to nieadekwatne okre\u015blenia dla czego\u015b wielkiego, czego\u015b niewypowiedzianego, dla tego, co jest w nas zasadniczo inne.<\/p>\n
Niezwyk\u0142e jest to, \u017ce ka\u017cdy cz\u0142owiek odczuwa pewien l\u0119k, gdy musi si\u0119 z tym zmierzy\u0107. Jakby nie mia\u0142 odwagi skonfrontowa\u0107 si\u0119 z tym imago coelestis<\/em>, tym wspania\u0142ym obrazem nieba w sobie. Nazywa si\u0119 to r\u00f3wnie\u017c „pierwotnym l\u0119kiem”.<\/p>\n
Ten l\u0119k mo\u017ce nas sparali\u017cowa\u0107, ale mo\u017cemy go rozwia\u0107 i wyj\u015b\u0107 poza niego poprzez nasze d\u0105\u017cenie do doskona\u0142o\u015bci. Tylko wtedy znajdziemy spok\u00f3j w wy\u017cszej formie \u015bwiadomo\u015bci. Poprzez \u017cyczliwe serce otwiera si\u0119 jako\u015b\u0107, dzi\u0119ki kt\u00f3rej mo\u017cemy postrzega\u0107 sfer\u0119 umys\u0142u, miejsce, gdzie spotykaj\u0105 si\u0119 wieczno\u015b\u0107 i czas. Powstaje prawdziwy cz\u0142owiek i obala dominacj\u0119 zwykle tak zimnych si\u0142 wok\u00f3\u0142 nas. Moment ten niezwykle obrazowo opisa\u0142 perski poeta suficki Szabistari:<\/p>\n
Ka\u017cdy atom kryje za swoj\u0105 zas\u0142on\u0105 poruszaj\u0105ce dusz\u0119 pi\u0119kno Oblicza Ukochanego<\/em>. [3]<\/a><\/p><\/blockquote>\n
I ka\u017cdy z tych atom\u00f3w t\u0119skni do zjednoczenia ze \u017ar\u00f3d\u0142em.<\/p>\n
________________________<\/p>\n
[1]<\/a> C.G. Jung,\u00a0Wsp\u00f3\u0142czesny cz\u0142owiek w poszukiwaniu duszy,\u00a0<\/em>1933.<\/p>\n
[2]<\/a> Martin Buber, Ja i Ty, t\u0142um Jan Dokt\u00f3r.<\/p>\n