\u201eDusza\u201d to najprawdopodobniej to, co do\u015bwiadczamy i afirmujemy z dozna\u0144. Ale czym jest dusza? Czy nie jest ona tym, co w nas \u017cyje, co nadaje kierunek naszemu \u017cyciu? W niej mieszka niezmierzona wielko\u015b\u0107, ale jest ona r\u00f3wnie\u017c ograniczona i nap\u0119dzana przez pragnienia, przywi\u0105zania i strach. Jednak w samo\u015bwiadomo\u015bci szuka w sobie odpowiedzi na pytania: „Kim jestem”, „Czy jestem wieczna”?<\/p>\n
Hermetyczna m\u0105dro\u015b\u0107 m\u00f3wi nam, \u017ce pierwotna dusza jest emanacj\u0105 Boga, jak promie\u0144 \u015bwiat\u0142a \u015bwiate\u0142; promie\u0144, kt\u00f3ry jest jednym ze swoim pierwowzorem, ale jednocze\u015bnie indywidualny. Tak jak B\u00f3g zrodzi\u0142 z siebie \u015bwiaty, tak te\u017c obdarzy\u0142 pierwotn\u0105 dusz\u0119 zdolno\u015bci\u0105 do\u015bwiadczania i uczestniczenia we wszystkich \u015bwiatach, od najwy\u017cszej bosko\u015bci do najni\u017cszej g\u0119stej materii. To r\u00f3wnie\u017c dlatego od niepami\u0119tnych czas\u00f3w pierwotna dusza nazywana jest „mikrokosmosem”, \u015bwiatem w miniaturze. W swojej ksi\u0105\u017cce Rosicrucian Cosmo-Conception<\/em> Max Heindel przedstawi\u0142 pola tworzenia, w kt\u00f3rych mikrokosmos mo\u017ce si\u0119 przejawia\u0107, i r\u00f3wnolegle jego istotne przejawy manifestacji, kt\u00f3re s\u0105 o\u017cywiane i formowane w tym procesie.<\/p>\n Kiedy Hermes naucza, \u017ce „ziemski cz\u0142owiek jest \u015bmiertelnym Bogiem, a niebia\u0144ski B\u00f3g jest nie\u015bmiertelnym cz\u0142owiekiem”, m\u00f3wi o mikrokosmosie, pokazuj\u0105c, \u017ce cz\u0142owiek mo\u017ce by\u0107 zar\u00f3wno \u015bmiertelny, jak i nie\u015bmiertelny. Je\u015bli jest \u015bmiertelny, a wi\u0119c zwi\u0105zany z ziemsk\u0105 materi\u0105, to mikrokosmos porusza si\u0119 w cyklu narodzin i \u015bmierci w warstwie, kt\u00f3r\u0105 obecnie zamieszkujemy, a wi\u0119c w dw\u00f3ch najg\u0119stszych rejonach kosmicznych. Je\u015bli jest nie\u015bmiertelny, to uwolni\u0142 si\u0119 od wszystkich wi\u0119z\u00f3w materii i mo\u017ce w wolno\u015bci zrealizowa\u0107 swoj\u0105 prawdziw\u0105 duchow\u0105 ja\u017a\u0144. Mo\u017ce wtedy przebudzi\u0107 si\u0119 we wszystkich kosmicznych sferach, zamieszka\u0107 w nich, kszta\u0142towa\u0107 je i rozwija\u0107, w jedno\u015bci z wszystkimi innymi nie\u015bmiertelnymi mikrokosmosami. Wtedy tworzenie jest wsp\u00f3lnym rozpoznawaniem, mi\u0142owaniem, stawaniem si\u0119.<\/p>\n S\u0105 to dusze, kt\u00f3re zrozumia\u0142y, \u017ce wszystko, co jest potencjalnie mo\u017cliwe, znajduje si\u0119 zar\u00f3wno w nich samych, jak i poza nimi. Oddanie i si\u0142a, spok\u00f3j i sprawno\u015b\u0107, wolno\u015b\u0107 i mi\u0142o\u015b\u0107, rozbrzmiewaj\u0105 razem: sytuacje, kt\u00f3re w naszym naturalnym stanie prze\u017cywamy jako zasadniczo przeciwstawne, w nowym stanie duszy przejawiaj\u0105 si\u0119 w jedno\u015bci i s\u0105 komplementarne. Tak, pierwotna dusza jest jedno\u015bci\u0105 ze swoim boskim pochodzeniem, nie\u015bmiertelna, wszech\u015bwiadoma. Nie posiada ona m\u0105dro\u015bci ani mi\u0142o\u015bci, ale jest<\/em> m\u0105dro\u015bci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n Jak zupe\u0142nie inaczej do\u015bwiadczam siebie w codziennym \u017cyciu. S\u0105 takie momenty, kiedy wielko\u015b\u0107 duszy jest sygnalizowana, albo m\u00f3wi\u0105c obrazowo, pierwotna dusza bierze we mnie 'oddech’. Opr\u00f3cz ekspansywno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 czuje si\u0119 'sp\u00f3jnie’, ten jeden duszny oddech mo\u017ce przynie\u015b\u0107 pytania, na kt\u00f3re nie mog\u0119 znale\u017a\u0107 natychmiastowych odpowiedzi z wn\u0119trza mojej istoty. I jest wiele sytuacji, wydarze\u0144, a nawet ludzi, z kt\u00f3rymi si\u0119 \u0142\u0105cz\u0119, wierz\u0105c, \u017ce mog\u0105 mnie przybli\u017cy\u0107 do odpowiedzi. Bo czy\u017c nie jest tak, \u017ce pr\u00f3bujemy odpowiedzie\u0107 na wielkie pytania naszej prawdziwej istoty w naszym codziennym \u017cyciu, jakkolwiek nie\u015bwiadomie dzia\u0142amy? I z mojego punktu widzenia nie jest to b\u0142\u0105d, bo tylko wszechstronne do\u015bwiadczenie mo\u017ce doprowadzi\u0107 do u\u015bwiadomienia sobie odpowiedzi.<\/p>\n Wewn\u0105trz mnie wci\u0105\u017c dominuj\u0105 uwik\u0142ania i nie\u015bwiadomo\u015b\u0107. Ucz\u0119 si\u0119 jednak, \u017ce nawet przywi\u0105zanie nie musi pozosta\u0107 przeszkod\u0105, ale mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 krokiem na \u015bcie\u017cce. Jestem przekonana, \u017ce wszystko, co spotykamy w naszym \u017cyciu, czego\u015b nas uczy; wszystkie te wydarzenia s\u0105 z nami zwi\u0105zane w g\u0142\u0119boki spos\u00f3b. Te wa\u017cniejsze zdarzaj\u0105 si\u0119 nie tylko dlatego, \u017ce s\u0105 mo\u017cliwe, ale dlatego, \u017ce s\u0105 konieczne. Wtedy widzimy siebie odbitych od tych zewn\u0119trznych wydarze\u0144 i do\u015bwiadcze\u0144, poniewa\u017c konfrontuj\u0105 nas one z tymi aspektami nas samych, kt\u00f3rych jeszcze nie u\u015bwiadomili\u015bmy sobie lub nie przekszta\u0142cili\u015bmy. Ale to „lustro” jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko nauczycielem. Ta tkanina wzajemnych powi\u0105za\u0144, gdzie ka\u017cdy jest nie tylko towarzyszem, ale dzia\u0142a jako nauczyciel i korektor dla wszystkich innych, jest prawdziw\u0105 duchow\u0105 jedno\u015bci\u0105. \u017byjemy bowiem w wielkiej, istotnej jedno\u015bci i czy to \u015bwiadomie, czy nie\u015bwiadomie, jako dusze nieustannie uczymy si\u0119 od siebie nawzajem, tak d\u0142ugo jak pozostajemy otwarci na t\u0119 jedno\u015b\u0107.<\/p>\n Kluczem do stania si\u0119 naprawd\u0119 \u015bwiadomym jest akceptacja. Kiedy akceptuj\u0119 to, co napotykam, kiedy naprawd\u0119 to akceptuj\u0119, wtedy wszystko si\u0119 zmienia. Akceptacja tego, co napotykamy jako nasz\u0105 w\u0142asn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, bycie otwartym, a wi\u0119c po\u0142\u0105czonym, umo\u017cliwia zrozumienie wszystkich rzeczy od wewn\u0105trz. Granice, kt\u00f3re s\u0105 wzniesione przez ego, odpadaj\u0105. Dusza rozszerza si\u0119; zaczyna rozpoznawa\u0107 swoje po\u0142\u0105czenie, swoj\u0105 „jednakowo\u015b\u0107”, z ka\u017cdym i we wszystkim. Konflikty ko\u0144cz\u0105 si\u0119, poniewa\u017c mog\u0105 si\u0119 zakorzeni\u0107 tylko tam, gdzie jest odr\u0119bno\u015b\u0107, gdzie jest obco\u015b\u0107 i konkurencja.<\/p>\n Dusza stopniowo wchodzi w swoj\u0105 prawdziw\u0105 wielko\u015b\u0107, i wiele l\u0119k\u00f3w, kt\u00f3re kiedy\u015b znajdowa\u0142y \u017cyzn\u0105 gleb\u0119, znika. Jeden z najwi\u0119kszych z nich, strach przed utrat\u0105 fizycznej egzystencji, mo\u017ce zosta\u0107 porzucony tylko wtedy, gdy dusza uwolni si\u0119 od wszelkiej identyfikacji ze swoj\u0105 przesz\u0142o\u015bci\u0105, swoj\u0105 „osobist\u0105 histori\u0105” i przywi\u0105zaniem do cia\u0142a, przekonaniem, \u017ce cia\u0142o jest tym, kim ona jest. Mo\u017ce to zrobi\u0107 tylko wtedy, gdy ca\u0142kowicie zwr\u00f3ci si\u0119 do Ducha, do swojego boskiego powo\u0142ania. Wymaga to procesu \u015bwi\u0119tej samotno\u015bci i pustki, ale jednocze\u015bnie \u015bwiadomego wej\u015bcia w pierwotn\u0105 jedno\u015b\u0107.<\/p>\n Renesansowy filozof Giovanni Pico della Mirandola (1463-1494), kt\u00f3ry zna\u0142 hermetyczn\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 o cz\u0142owieku jako mikrokosmosie, w swoim traktacie „O godno\u015bci cz\u0142owieka” zawar\u0142 tak\u0105 fikcyjn\u0105 rozmow\u0119 mi\u0119dzy Bogiem a Adamem:<\/p>\n Nie przydajemy tobie Adamie ani ustalonego miejsca, ani w\u0142a\u015bciwego kszta\u0142tu, ani \u017cadnego szczeg\u00f3lnego daru, by\u015b zgodnie z wyborem i zgodnie ze swoim zdaniem posiad\u0142 i zaj\u0105\u0142 to miejsce, przyj\u0105\u0142 t\u0119 posta\u0107 i ten dar, kt\u00f3ry swobodnie sobie wybierzesz. Ustanowione przez Nas prawa ograniczaj\u0105 okre\u015blon\u0105 natur\u0119 innych stworze\u0144. Ty, niczym nieograniczany, dzi\u0119ki swej woli, w kt\u00f3rej mocy ci\u0119 pozostawi\u0142em, sam j\u0105 sobie wyznaczysz. Umie\u015bci\u0142em ci\u0119 po\u015brodku \u015bwiata, by\u015b stamt\u0105d dogodnie zg\u0142\u0119bia\u0142 to, co jest w \u015bwiecie. Nie uczynili\u015bmy ciebie ani istot\u0105 niebia\u0144sk\u0105, ani ziemsk\u0105, ani \u015bmierteln\u0105, ani nie\u015bmierteln\u0105, by\u015b sam siebie, niczym wolny i z nadania rze\u017abiarz oraz tw\u00f3rca, wyrazi\u0142 swobodnie w formie, kt\u00f3r\u0105 nad inne przed\u0142o\u017cysz. Mo\u017cesz wyrodzi\u0107 si\u0119 w ni\u017csze stworzenia, w zwierz\u0119ta, mo\u017cesz zosta\u0107 odrodzony dzi\u0119ki postanowieniom twojego umys\u0142u w istotach wy\u017cszych i boskich.<\/em>[i]<\/a><\/p>\n Tak wi\u0119c dusza, jako mikrokosmos, mo\u017ce zdecydowa\u0107, czy chce ulokowa\u0107 si\u0119 w materii, czy te\u017c chce zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 do swojego \u017ar\u00f3d\u0142a. Je\u015bli buduje swoje istnienie w materii i przemijalno\u015bci, staje si\u0119 podobna do obu i cierpi los przemijalno\u015bci w swoim \u015bwiadomym istnieniu. Je\u015bli zwraca si\u0119 do swojego \u017ar\u00f3d\u0142a, uzyskuje \u015bwiadome ponowne po\u0142\u0105czenie z nim i swoj\u0105 prawdziw\u0105 duchow\u0105 istot\u0105. Po oderwaniu si\u0119 od wszystkich konkretnych rzeczy, wtapia si\u0119 w stan, kt\u00f3ry jest wszystkim we wszystkim<\/em>.<\/p>\n