Ledwie przeb\u0142yskuje \u015bwit na horyzoncie, gdy z daleka dochodzi d\u017awi\u0119k. Pierwszy kos \u015bpiewa swoj\u0105 pie\u015b\u0144: noc si\u0119 sko\u0144czy\u0142a, pojawia si\u0119 s\u0142o\u0144ce! Wkr\u00f3tce do\u0142\u0105cza do niej kolejna, r\u00f3wnie z daleka, potem nast\u0119pna i nast\u0119pna, coraz bli\u017cej. Tak ka\u017cdego ranka pie\u015b\u0144 kosa rozchodzi si\u0119 po ziemi. Od wczesnej wiosny do wczesnej zimy zwiastuny s\u0142o\u0144ca przynosz\u0105 szereg czysto brzmi\u0105cych melodii \u2013 kr\u00f3tka przerwa w okresie pierzenia jest im z ca\u0142ego serca wybaczana. Jedna wielka sie\u0107 pie\u015bni rozci\u0105ga si\u0119 przed \u015bwiat\u0142em, kr\u0119gi uwielbienia. Wygl\u0105da na to, \u017ce ka\u017cdy kos zaczyna sw\u0105 pie\u015b\u0144 dok\u0142adnie 20 minut przed wschodem s\u0142o\u0144ca. Tworz\u0105 razem uwertur\u0119 symfoniczn\u0105: p\u00f3\u017aniej mniejsze ptaki \u015bpiewaj\u0105ce uzupe\u0142niaj\u0105 linie melodyczne swoimi subtelniejszymi motywami. Je\u015bli to ci\u0119 obudzi, to jest najlepsze, co mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 na pocz\u0105tek dnia.<\/p>\n
Nie trzeba by\u0107 ekspertem, \u017ceby us\u0142ysze\u0107, \u017ce ka\u017cdy ptak ma swoj\u0105 w\u0142asn\u0105, niepowtarzaln\u0105 melodi\u0119, jednocze\u015bnie czyst\u0105 i ciep\u0142\u0105 w tonie. Czasem pojawia si\u0119 pocz\u0105tkuj\u0105cy ptak, kt\u00f3ry nie przekracza dw\u00f3ch ton\u00f3w, po kt\u00f3rych nast\u0119puje niezgrabny kr\u00f3tki riff. A jednak ten te\u017c uczestniczy w wi\u0119kszym wzorze, ten kos r\u00f3wnie\u017c budzi innego. Nie mo\u017cna tego przegapi\u0107 i tak jest od wiek\u00f3w. Wspania\u0142y dar tworzenia. Nic dziwnego, \u017ce ta ptasia piosenka by\u0142a dla Paula McCartneya inspiracj\u0105 dla piosenki \u201eBlackbird\u201d, jednej z najpi\u0119kniejszych popowych piosenek ubieg\u0142ego wieku, opartej na utworze Bacha.<\/p>\n
Wed\u0142ug biolog\u00f3w ptaki \u015bpiewaj\u0105, aby zaznaczy\u0107 swoje terytorium. Z pewno\u015bci\u0105 to robi\u0105, tak\u017ce na inne sposoby. Jak agresywne s\u0105 czasami w okresie godowym, niekt\u00f3re nie pozwalaj\u0105 zbli\u017cy\u0107 si\u0119 innym, w zasi\u0119gu ich wzroku nie mo\u017ce by\u0107 nikogo obcego. Ale jednocze\u015bnie swoim \u015bpiewem tworz\u0105 melodyjn\u0105 sie\u0107 splecionych kr\u0119g\u00f3w d\u017awi\u0119ku. Jak daleko si\u0119ga ich \u015bpiew? Przynajmniej na tyle daleko, by zainspirowa\u0107 kolejnego ptaka do w\u0142asnej pie\u015bni. W swojej zmienno\u015bci tonu, melodii, barwy i rytmu tworz\u0105 wielo\u015b\u0107 przejaw\u00f3w kreatywno\u015bci w reagowaniu na \u015bwiat\u0142o, w przyjmowaniu \u015bwiat\u0142a. W ka\u017cd\u0105 pogod\u0119, nawet w czasie burzy lub podczas marcowych opad\u00f3w \u015bniegu, \u015bpiew ptak\u00f3w zaczyna si\u0119 przed wschodem s\u0142o\u0144ca, niczym puchowa tkanina, kt\u00f3ra wzywa ludzko\u015b\u0107 do s\u0142uchania. Sp\u00f3jrz na reakcj\u0119 ma\u0142ego dziecka, gdy s\u0142yszy \u015bpiew kosa, a zobaczysz, jak otwarci jeste\u015bmy w g\u0142\u0119bi naszej istoty na pie\u015b\u0144 tych pos\u0142a\u0144c\u00f3w \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n
Natura zosta\u0142a nam dana jako lustro, ale gdy odwa\u017cymy si\u0119 otworzy\u0107 i jeste\u015bmy gotowi przyjrze\u0107 si\u0119 sobie, mo\u017ce nam r\u00f3wnie\u017c s\u0142u\u017cy\u0107 jako przewodnik. Ca\u0142a przyroda jest inspirowana t\u0105 sam\u0105 si\u0142\u0105 nap\u0119dow\u0105, kt\u00f3ra kieruje nas, ludzi, do zwr\u00f3cenia si\u0119 ku \u015bwiat\u0142u. Uderzaj\u0105ce jest to, \u017ce mamy tendencj\u0119 do szukania tego \u015bwiat\u0142a, ciep\u0142a, szcz\u0119\u015bcia na zewn\u0105trz siebie. Jednak pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej poczujemy, \u017ce w\u0142a\u015bciwie ju\u017c wszystko zrobili\u015bmy i widzieli\u015bmy, i \u017ce wszystko pozostaje takie samo. To do\u015bwiadczenie zosta\u0142o ju\u017c zapisane w biblijnej Ksi\u0119dze Kaznodziei. Jednak wszyscy nadal poszukuj\u0105, wydaje si\u0119 to by\u0107 wrodzon\u0105 motywacj\u0105. Ale mo\u017ce nie patrzymy we w\u0142a\u015bciwym kierunku. Dlaczego nie skierowa\u0107 naszych poszukiwa\u0144 do wewn\u0105trz, do naszego w\u0142asnego wn\u0119trza? Iskra, kt\u00f3ra tam czeka, jest ma\u0142\u0105, ale skuteczn\u0105 pozosta\u0142o\u015bci\u0105 Si\u0142y \u015awiat\u0142a, kt\u00f3ra inspiruje ka\u017cd\u0105 \u017cyw\u0105 istot\u0119, czekaj\u0105c a\u017c zostanie odkryta. Osiemnastowieczny mistyk niemiecki Karl von Eckartshausen [1] opisuje to w ten spos\u00f3b:<\/p>\n
Wsz\u0119dzie tam, gdzie istnieje mo\u017cliwo\u015b\u0107 absorbowania \u015bwiat\u0142a i przyjmowania \u015bwiat\u0142a, \u015bwiat\u0142o komunikuje siebie. Nie narzuca si\u0119 jednak i czeka, a\u017c zostanie spokojnie wch\u0142oni\u0119te.<\/em><\/p>\n \u015awiat\u0142o jest dla wszystkich, m\u0142odych i starych, bez wzgl\u0119du na orientacj\u0119 seksualn\u0105, status, poziom wykszta\u0142cenia, pozycj\u0119 w spo\u0142ecze\u0144stwie, kolor sk\u00f3ry, pochodzenie spo\u0142eczne. Niezale\u017cnie od tego, czy \u015bpiewamy prost\u0105 melodi\u0119, czy tr\u0105bimy wysoko z wie\u017cy, ono chce zakomunikowa\u0107 si\u0119 ka\u017cdemu poszukiwaczowi \u015bwiat\u0142a; czeka spokojnie, a\u017c b\u0119dziemy gotowi. A kiedy nadchodzi chwila, nasza \u015bwiadomo\u015b\u0107 otwiera si\u0119 na srebrzyst\u0105 pie\u015b\u0144 ch\u00f3raln\u0105 i na skarbnic\u0119 \u015bwiat\u0142a i koloru o niezmierzonej intensywno\u015bci, daleko przekraczaj\u0105cej nasze zrozumienie. Ma\u0142ym, skromnym zwiastunem tego jest pi\u0119kny poranny ch\u00f3r kos\u00f3w.<\/p>\n Blackbird <\/strong><\/p>\n Blackbird singing in the dead of night Blackbird singing in the dead of night Blackbird fly, blackbird fly The Beatles <\/a>[2]<\/a><\/p>\n Kosie \u015bpiewaj\u0105cy w \u015brodku nocy<\/p>\n We\u017a swe po\u0142amane skrzyd\u0142a i naucz si\u0119 lata\u0107<\/p>\n Ca\u0142e \u017cycie<\/p>\n Czeka\u0142e\u015b tylko na t\u0119 chwil\u0119, by powsta\u0107<\/p>\n Kosie \u015bpiewaj\u0105cy w \u015brodku nocy<\/p>\n We\u017a swe podkr\u0105\u017cone oczy i naucz si\u0119 widzie\u0107<\/p>\n Ca\u0142e \u017cycie<\/p>\n Czeka\u0142e\u015b tylko na t\u0119 chwil\u0119, by by\u0107 wolnym<\/p>\n Le\u0107, kosie, le\u0107<\/p>\n W \u015bwiat\u0142o ciemnej, czarnej nocy<\/p>\n [1]<\/a> Karl von Eckartshausen, Die Wolke \u00fcber dem Heiligtum<\/em> (Chmura nad przybytkiem), Trzeci list. <\/p>\n\n
\nTake these broken wings and learn to fly
\nAll your life
\nYou were only waiting for this moment to arise<\/em><\/p>\n
\nTake these sunken eyes and learn to see
\nAll your life
\nYou were only waiting for this moment to be free<\/em><\/p>\n
\nInto the light of a dark black night<\/em><\/p>\n<\/blockquote>\n
\n\u0179r\u00f3d\u0142a:<\/h3>\n