{"id":91872,"date":"2021-06-08T08:26:42","date_gmt":"2021-06-08T08:26:42","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/logon_article\/inne-spojrzenie-na-jablko-adama-czesc-1\/"},"modified":"2021-06-08T08:26:42","modified_gmt":"2021-06-08T08:26:42","slug":"inne-spojrzenie-na-jablko-adama-czesc-1","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/pl\/logon_article\/inne-spojrzenie-na-jablko-adama-czesc-1\/","title":{"rendered":"Inne spojrzenie na jab\u0142ko Adama – cz\u0119\u015b\u0107 1"},"content":{"rendered":"

Kiedy przekroimy jab\u0142ko w poprzek, widzimy symbol nowego cz\u0142owieka: pi\u0119cioramienn\u0105 gwiazd\u0119. Ci, kt\u00f3rzy „my\u015bl\u0105 w poprzek” cz\u0119sto k\u0142ad\u0105 podwaliny pod nowe rozwi\u0105zania. W 1998 r. Elaine Pagels w ksi\u0105\u017cce Adam, Eve and the Serpent<\/em> (Adam, Ewa i w\u0105\u017c)[i]<\/a> przedstawi\u0142a wielu czytelnikom zaskakuj\u0105cy obraz rajskiej historii, gdzie rezultat 'fatalnego ugryzienia jab\u0142ka’ zosta\u0142 ca\u0142kowicie odwr\u00f3cony. Wywo\u0142a\u0142 on poruszenie w kr\u0119gach filozoficznych. A potem na d\u0142ugo wszystko ucich\u0142o.<\/p>\n

\"Adam's<\/p>\n

 <\/p>\n

Jak zawsze w zawoalowanych opowie\u015bciach, tak\u017ce biblijna historia o wygnaniu Adama i Ewy z Ogrodu w Edenie ma wiele warstw. Mo\u017cliwe, \u017ce to, co wygl\u0105da na pierwszy rzut oka jako kara, w swym najg\u0142\u0119bszym sensie jest b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem. Tak bardzo przywykli\u015bmy do dobrze nam znanej interpretacji tej opowie\u015bci, \u017ce jeste\u015bmy w szoku, gdy s\u0142yszymy inne wyja\u015bnienie. Je\u017celi nasza \u015bwiadomo\u015b\u0107 ma w sobie przestrze\u0144 dla innego podej\u015bcia i nie jeste\u015bmy ju\u017c d\u0142u\u017cej ca\u0142kowicie zaabsorbowani \u017cyciem w tej naturze, gdy nie jeste\u015bmy ju\u017c tylko czysto naturalnymi istotami, wtedy ta opowie\u015b\u0107 niespodziewanie przyjmuje ca\u0142kowicie inny zwrot. Wtedy to 'my jemy to jab\u0142ko’.<\/p>\n

Patrz\u0105c z tej perspektywy, Biblia jest napisana dla ludzi, kt\u00f3rzy chc\u0105 i\u015b\u0107 drog\u0105 powrotu, z powrotem do innego, pierwotnego \u015bwiata. Je\u015bli spojrzymy na Bibli\u0119 w oparciu o dusz\u0119, zdamy sobie spraw\u0119, \u017ce wszystkie te historie wskazuj\u0105 na procesy, kt\u00f3re mog\u0105 zachodzi\u0107 w cz\u0142owieku. Oznacza to, \u017ce wszystkie te opowie\u015bci staj\u0105 si\u0119 nagle bardzo aktualne.<\/p>\n

Wtedy widzimy, co nast\u0119puje: Adam i Ewa \u017cyli w raju. Szcz\u0119\u015bliwi. Byli jednym z natur\u0105. Nie musieli si\u0119 o nic martwi\u0107. Ale teraz mo\u017cemy spojrze\u0107 na Adama i Ew\u0119 jako na aspekty naszego bycia cz\u0142owiekiem, kt\u00f3re w tera\u017aniejszo\u015bci wywieraj\u0105 wp\u0142yw na wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 osobowo\u015b\u0107. Adam reprezentuje zasad\u0119 m\u0119sk\u0105, tw\u00f3rcz\u0105, zasad\u0119 p\u0142odzenia, a Ewa zasad\u0119 \u017ce\u0144sk\u0105, rodz\u0105c\u0105, zasad\u0119 wynikaj\u0105c\u0105 i objawiaj\u0105c\u0105. Nagle nie mamy ju\u017c do czynienia z jakimi\u015b lud\u017ami z odleg\u0142ej przesz\u0142o\u015bci, ale z m\u0119\u017cczyzn\u0105 i kobiet\u0105 w nas samych. Tak wi\u0119c Ewa w osobowo\u015bci jest zale\u017cna od Adama, je\u015bli chodzi o tworzenie nowego zrozumienia. Dlatego Ewa musi zosta\u0107 zap\u0142odniona przez Adama; zasada generuj\u0105ca musi zosta\u0107 zap\u0142odniona przez zasad\u0105 tw\u00f3rcz\u0105. Je\u015bli postrzegamy m\u0119\u017cczyzn\u0119 jako g\u0142ow\u0119, a kobiet\u0119 jako serce, to serce musi pobudzi\u0107 g\u0142ow\u0119, aby ta zacz\u0119\u0142a my\u015ble\u0107 inaczej. Ewa \u201euwodzi\u201d Adama, \u017ceby ten ugryz\u0142 jab\u0142ko.<\/p>\n

Jest wi\u0119c bardzo logiczne, \u017ce Ewa przej\u0119\u0142a inicjatyw\u0119 w historii o raju, aby Adam zjad\u0142 z drzewa dobra i z\u0142a i aby \u017ce\u0144ski aspekt istoty ludzkiej przej\u0105\u0142 prowadzenie, stymuluj\u0105c m\u0119ski aspekt do skierowania si\u0119 ku czemu\u015b, co by\u0142o dotychczas nieznane. Dlatego tak du\u017cy nacisk k\u0142adzie si\u0119 na to, aby zacz\u0105\u0107 \u017cy\u0107 z serca i postawi\u0107 stra\u017cnika przy zdolno\u015bci my\u015blenia.<\/p>\n

Z kolei w opowie\u015bci Ewa zosta\u0142a zach\u0119cona do tego przez w\u0119\u017ca, symbol \u015bwiadomo\u015bci. Jaka by\u0142a korzy\u015b\u0107 dla \u015bwiadomo\u015bci z tego, \u017ce Adam zjad\u0142 jab\u0142ko? Samouwielbienie? Zjednoczenie ze \u015bwietln\u0105 zasad\u0105 Lucyfera? A mo\u017ce samoobrona?<\/p>\n

Zanim cz\u0142owiek b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 zmieni\u0107 zdanie (funkcja Adama), musi nast\u0105pi\u0107 zmiana \u015bwiadomo\u015bci. Dzia\u0142aj\u0105ca iskra ducha, odpowiedzialna za t\u0119 zmian\u0119, ju\u017c dzia\u0142a na d\u0142ugo przed zjedzeniem jab\u0142ka, aby wprowadzi\u0107 zmian\u0119 w \u015bwiadomo\u015bci. \u015awiadomo\u015b\u0107 naturalna do\u015bwiadcza, \u017ce \u200b\u200bzachodzi zmiana, kt\u00f3ra zgodnie z prawem natury uka\u017ce sw\u00f3j wp\u0142yw. B\u0119dzie ona pr\u00f3bowa\u0142a uwie\u015b\u0107 osobowo\u015b\u0107, by ta otworzy\u0142a si\u0119 na jej gloryfikacj\u0119, na gloryfikacj\u0119 \u201eja\u201d. Tutaj po raz kolejny mamy do czynienia z przypadkiem, w kt\u00f3rym to, co wydaje si\u0119 by\u0107 z\u0142e, okazuje si\u0119 b\u0142ogos\u0142awie\u0144stwem w przebraniu. Zjedzenie czego\u015b mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 do \u201ewch\u0142oni\u0119cia czego\u015b do wn\u0119trza\u201d. Kiedy Adam ugryz\u0142 jab\u0142ko, wch\u0142on\u0105\u0142 w siebie symbol jab\u0142ka. W tym kontek\u015bcie jab\u0142ko symbolizuje mikrokosmos. Adam u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce jest czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko istot\u0105 naturaln\u0105, czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko cia\u0142em i krwi\u0105. I \u017ce cz\u0142owiek \u017cyje nie tylko po to, by umrze\u0107. \u017be musi by\u0107 co\u015b, czego do tej pory by\u0142 ca\u0142kowicie nie\u015bwiadomy. On (istota ludzka, a wi\u0119c tak\u017ce: ona) staje si\u0119 coraz bardziej \u015bwiadomy r\u00f3\u017cnych wp\u0142yw\u00f3w, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 w jego wn\u0119trzu.<\/p>\n

Hermes m\u00f3wi, \u017ce kiedy\u015b mi\u0119dzy Bogiem a cz\u0142owiekiem pojawi\u0142a si\u0119 nie\u015bwiadomo\u015b\u0107. Nie\u015bwiadomo\u015b\u0107 bosko\u015bci. Kiedy jest si\u0119 nie\u015bwiadomym bosko\u015bci, nie mo\u017cna op\u0142akiwa\u0107 utraconej bosko\u015bci. Wtedy \u017cyje si\u0119 w ignorancji podobnej do raju. Wtedy powiedzenie \u2018byli bardzo nieszcz\u0119\u015bliwi, ale nie wiedzieli o tym\u2019, brzmi bardzo wiarygodnie.<\/p>\n

Natomiast po zjedzeniu jab\u0142ka wszystko si\u0119 zmienia. Nagle czuj\u0105, \u017ce s\u0105 okryci odzieniem ze sk\u00f3r. Okryci cielesn\u0105 substancj\u0105. Inkarnacja: w ciele. Doj\u015bcie do tego zrozumienia jest dramatycznym wydarzeniem w \u017cyciu cz\u0142owieka. Staje si\u0119 on \u015bwiadomy bycia cz\u0142owiekiem podw\u00f3jnym i w ten spos\u00f3b zostaje wygnany z ziemskiego raju, w\u0142a\u015bnie przez u\u015bwiadomienie sobie tego stanu bytu. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nie by\u0142 to raj, w kt\u00f3rym zawsze jest si\u0119 szcz\u0119\u015bliwym, ale przynajmniej my\u015bla\u0142e\u015b, \u017ce jest dobrze lub \u017ce zawsze b\u0119dzie lepiej. Twoje oczy (\u015bwiadomo\u015b\u0107) nie by\u0142y jeszcze otwarte.<\/p>\n

Teraz nagle widzisz znacznie wi\u0119cej. To tak jakby w piwnicy zapali\u0142o si\u0119 \u015bwiat\u0142o i nagle widzisz, co tam jest przechowywane. Ziemski raj nagle przestaje by\u0107 rajem, ale jest miejscem, w kt\u00f3rym mo\u017cna mieszka\u0107 tylko kosztem innych. Mo\u017cna w nim \u017cy\u0107, z perspektywy naturalnego cz\u0142owieka, tylko zabijaj\u0105c. Kiedy bior\u0119 oddech, powietrze umiera!<\/p>\n

Ale to nie jedyna konsekwencja, poniewa\u017c jednocze\u015bnie jest w nas co\u015b, co domaga si\u0119 uwagi. Co\u015b nieokre\u015blonego, co odpowiada na t\u0119 now\u0105 wizj\u0119. I to jest pocz\u0105tek poszukiwa\u0144, kt\u00f3re cz\u0119sto trwaj\u0105 latami. Mo\u017cesz czu\u0107 si\u0119 nieswojo; mo\u017cesz czu\u0107 si\u0119 tak, jakby\u015b \u017cy\u0142 na ziemi niczyjej.<\/p>\n

Powr\u00f3t do dawnego ziemskiego raju, w kt\u00f3rym \u017cy\u0142o si\u0119 w szcz\u0119\u015bliwej ignorancji, nie jest ju\u017c mo\u017cliwy z powodu u\u015bwiadomienia sobie tego Innego. Bo \u015bwiat\u0142o wewn\u0119trzne r\u00f3wnie\u017c zosta\u0142o rozpalone. Kiedy ju\u017c wiesz, \u017ce jeste\u015b na z\u0142ej drodze, musisz naprawi\u0107 b\u0142\u0105d lub nauczy\u0107 si\u0119 z nim \u017cy\u0107. Jednak nigdy nie b\u0119dziesz w stanie powr\u00f3ci\u0107 do nie\u015bwiadomo\u015bci, nawet je\u015bli b\u0119dziesz udawa\u0107, \u017ce nic si\u0119 nie sta\u0142o. Mo\u017cesz lekcewa\u017cy\u0107 ciche wo\u0142anie tego Innego, zag\u0142usza\u0107 je zajmowaniem si\u0119 innymi sprawami, a jednak ten Inny, \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego Innego, b\u0119dzie wynurza\u0107 si\u0119 na powierzchni\u0119 w momentach ciszy.<\/p>\n

W ksi\u0105\u017cce De burcht van de vrede<\/em> (Twierdza pokoju) Karela van Wellinghoffa[ii]<\/a> jest to opisane w nast\u0119puj\u0105cy spos\u00f3b: \u201eTen, kto nauczy\u0142 si\u0119 widzie\u0107 ten \u015bwiat jako cie\u0144 \u015bwiata duchowego, nie jest w stanie ograniczy\u0107 swojej \u015bwiadomo\u015bci do kr\u00f3lestwa cieni\u201d.<\/p>\n

Historia raju toczy si\u0119 dalej i m\u00f3wi nam, \u017ce przed rajem postawiono stra\u017cnika z p\u0142on\u0105cym mieczem, aby zapobiec powrotowi cz\u0142owieka do raju. Wydaje si\u0119 to dziwne, poniewa\u017c cz\u0142owiek sam siebie wygna\u0142 z raju, ze swojej nie\u015bwiadomo\u015bci. Tak wi\u0119c w\u0142a\u015bciwie stra\u017cnik nie by\u0142 potrzebny. To dlaczego tam by\u0142? Kt\u00f3r\u0105 bram\u0119 chroni\u0142?<\/p>\n

Nie chodzi\u0142o o wej\u015bcie do ziemskiego raju, bo cz\u0142owiek w\u0142a\u015bnie zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce ten raj wcale nie by\u0142 takim rajem. Mo\u017ce ten stra\u017cnik sta\u0142 przy bramie wej\u015bciowej do innego raju?<\/p>\n

Stra\u017cnikiem jest kto\u015b, kto strze\u017ce wej\u015bcia, przej\u015bcia, aby uniemo\u017cliwi\u0107 komu\u015b wej\u015bcie. Wystarczy pomy\u015ble\u0107 o sali weselnej z opowie\u015bci o Chrystianie R\u00f3\u017cokrzy\u017cu, do kt\u00f3rej wst\u0119p mieli tylko ci, kt\u00f3rzy nosili odpowiednie ubrania. Kiedy kto\u015b nosi odpowiednie ubranie, stra\u017cnik przyjmuje inn\u0105 funkcj\u0119. Staje si\u0119 reprezentantem gospodarza, a na dodatek w tej historii wr\u0119cza on go\u015bciowi p\u0142on\u0105cy miecz. P\u0142on\u0105cy miecz jest symbolem nowej duszy duchowej. Tej, kt\u00f3ra by\u0142a, kt\u00f3ra jest i kt\u00f3ra ma przyj\u015b\u0107. Dar, kt\u00f3ry b\u0119dziemy musieli nosi\u0107 z godno\u015bci\u0105.<\/p>\n

Czego nas to wszystko uczy?<\/p>\n

Przede wszystkim, \u017ce nic nie jest takie, jakim si\u0119 wydaje. \u017be zostali\u015bmy bardziej zindoktrynowani, ni\u017c jeste\u015bmy tego \u015bwiadomi. I aby pozosta\u0107 przy sednie tej historii: \u017ce cia\u0142o i krew nie mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 kr\u00f3lestwa Bo\u017cego.<\/p>\n

Tego, \u017ce Adam i Ewa w nas, po narodzinach poszukiwacza, mog\u0105 przemieni\u0107 si\u0119 w Zachariasza i El\u017cbiet\u0119, a po narodzinach Jana – w J\u00f3zefa i Mari\u0119, czego konsekwencj\u0105 b\u0119d\u0105 narodziny Jezusa, a nast\u0119pnie w ko\u0144cowej fazie raz jeszcze przemiana – w urzeczywistnienie Chrystusa. Poszukiwacz, prekursor, wykonawca i wznosz\u0105cy si\u0119.<\/p>\n

Ale pocz\u0105tkowo konieczne jest, aby Adam, zach\u0119cony przez Ew\u0119, zjad\u0142 jab\u0142ko, tak by osobowo\u015b\u0107 u\u015bwiadomi\u0142a sobie, \u017ce zosta\u0142a przyj\u0119ta do mikrokosmosu.<\/p>\n

I \u017ce s\u0105 nadzy, pozbawieni swojej ol\u015bniewaj\u0105cej szaty \u015bwietlnej.<\/p>\n

 <\/p>\n

Id\u017a do cz\u0119\u015bci 2<\/a><\/p>\n

\n

[i]<\/a> Elaine Pagels, <\/strong>Adam, Eve and the Serpent – Sex and Politics in Early Christianity, <\/em>Random House USA Inc 1989.<\/p>\n

[ii]<\/a> Karel van Wellinghoff, De burcht van de vrede<\/em>, Aspekt 2011.<\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":13842,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110081],"tags_english_":[],"class_list":["post-91872","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-livingpast-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/91872","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13842"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=91872"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=91872"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=91872"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=91872"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}