\u201eO umieraniu na skraju czasu\u201d- czy tytu\u0142 ten nie jest dziwaczny i za bardzo wydumany? Bynajmniej, gdy\u017c dok\u0142adnie tak jest: umieranie odbywa si\u0119 na skraju czasu. Bo gdy umieramy, bieg czasu, kt\u00f3ry dot\u0105d znali\u015bmy, zostaje zatrzymany; pojawia si\u0119 co\u015b innego, inny poziom istnienia, inny poziom stawania si\u0119.<\/p>\n
Jest to co\u015b nieznanego. I chyba ludzi najbardziej przera\u017ca to, \u017ce istnieje co\u015b, czego nie znaj\u0105 i czego nie mog\u0105 kontrolowa\u0107. Nie ma sposobu, \u017ceby si\u0119 temu przeciwstawi\u0107, w ko\u0144cu si\u0119 temu poddamy, b\u0119dziemy musieli si\u0119 podda\u0107.<\/p>\n
Mo\u017cemy r\u00f3wnie\u017c procesowi umierania odda\u0107 si\u0119 dobrowolnie, ale to wymaga zaufania, zaufania do \u017cycia. Brzmi to do\u015b\u0107 paradoksalnie, a jednak to jest klucz.<\/p>\n
Ju\u017c za \u017cycia do\u015bwiadczamy bowiem ko\u0144ca r\u00f3\u017cnych rzeczy, np. ko\u0144cz\u0105 si\u0119 nasze \u017cyciowe warunki, zwi\u0105zki z innymi lud\u017ami itd. Wtedy pozwalamy temu odej\u015b\u0107 – albo z w\u0142asnej woli, albo dlatego, \u017ce nie mamy innego wyboru – i \u017cycie toczy si\u0119 dalej. By\u0107 mo\u017ce na pocz\u0105tku wydaje nam si\u0119 to dziwne, a nawet dziwaczne, lecz nasze \u017cycie toczy si\u0119 dalej.<\/p>\n
Odnosi si\u0119 to zar\u00f3wno do naszego zewn\u0119trznego, jak i do wewn\u0119trznego \u017cycia. Do\u015bwiadczamy proces\u00f3w, pod wp\u0142ywem kt\u00f3rych zrzucamy sk\u00f3r\u0119, pozbywamy si\u0119 starych wzorc\u00f3w my\u015blowych i emocjonalnych, a tak\u017ce starych zachowa\u0144. One<\/strong> odchodz\u0105, umieraj\u0105, a my<\/strong> \u017cyjemy dalej. I w miar\u0119, jak uczymy si\u0119, \u017ce dzi\u0119ki tym procesom umierania mo\u017cemy wzrasta\u0107, wzrasta te\u017c nasze zaufanie do \u017cycia. \u017bycie uczy nas bowiem sztuki umierania.<\/p>\n Ka\u017cdemu daj \u015bmier\u0107 jego w\u0142asn\u0105, Panie. My\u015bmy \u0142upina tylko i listowie. Rainer Maria Rilke (t\u0142um. Mieczys\u0142aw Jastrun)<\/p>\n Krishnamurti o \u015bmierci<\/strong><\/p>\n \u015amier\u0107 zawsze by\u0142a jednym z problem\u00f3w, a by\u0107 mo\u017ce nawet najwi\u0119kszym z problem\u00f3w ludzkiego \u017cycia. Nie mi\u0142o\u015b\u0107, nie l\u0119k, nie wzajemne relacje, lecz w\u0142a\u015bnie ona – jej tajemnica i zwi\u0105zane z ni\u0105 przeczucie nieuchronnego ko\u0144ca jest tym, co od zarania dziej\u00f3w najbardziej niepokoi ludzko\u015b\u0107.<\/p>\n \u015amier\u0107 to co\u015b, co dotyczy naszej przysz\u0142o\u015bci, czego si\u0119 obawiamy i czego nie chcemy. A jednak to zawsze nadchodzi. Czy to przez chorob\u0119, czy to przez wypadek lub staro\u015b\u0107 – \u015bmier\u0107 nadchodzi zawsze. Niezale\u017cnie od tego, czy jeste\u015bmy starzy czy m\u0142odzi, s\u0142abi, czy pe\u0142ni wigoru – \u015bmier\u0107 czyha zawsze.<\/p>\n Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nas boi si\u0119 \u015bmierci, poniewa\u017c nie wiemy, co to znaczy \u017cy\u0107. Nie wiemy, jak \u017cy\u0107, i dlatego nie wiemy, jak umiera\u0107. Dop\u00f3ki boimy si\u0119 \u017cycia, dop\u00f3ty b\u0119dziemy ba\u0107 si\u0119 \u015bmierci. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry nie boi si\u0119 \u017cycia, nie obawia si\u0119 stanu absolutnego braku zabezpieczenia, poniewa\u017c rozumie, \u017ce na wewn\u0119trznym, psychologicznym poziomie, zabezpieczenie nie istnieje. Tam, gdzie nie ma zabezpieczania si\u0119, panuje nieko\u0144cz\u0105cy si\u0119 przep\u0142yw, a wtedy \u017cycie i \u015bmier\u0107 s\u0105 tym samym.<\/p>\n Aby dowiedzie\u0107 si\u0119, co tak naprawd\u0119 dzieje si\u0119 po \u015bmierci, musisz umrze\u0107. To nie \u017cart. Musisz umrze\u0107 – nie fizycznie, lecz psychicznie, wewn\u0119trznie; umrze\u0107 wzgl\u0119dem tego, co umi\u0142owa\u0142e\u015b i wzgl\u0119dem tego, co nape\u0142ni\u0142o ci\u0119 gorycz\u0105. Je\u015bli obumar\u0142e\u015b wobec jakiej\u015b swojej przyjemno\u015bci – du\u017cej lub ma\u0142ej – naturalnie bez \u017cadnego forsowania si\u0119 lub konfliktu – b\u0119dziesz wiedzia\u0142, co to znaczy umrze\u0107. Umrze\u0107 to mie\u0107 umys\u0142 ca\u0142kowicie pozbawiony samego siebie: swoich codziennych t\u0119sknot, przyjemno\u015bci i udr\u0119ki. \u015amier\u0107 jest odnow\u0105, transmutacj\u0105, w kt\u00f3rej my\u015bl w og\u00f3le nie funkcjonuje, poniewa\u017c my\u015bl nale\u017cy do starego \u015bwiata. Tam, gdzie mia\u0142a miejsce \u015bmier\u0107, tam pojawia si\u0119 co\u015b ca\u0142kowicie nowego. \u015amier\u0107 jest wolno\u015bci\u0105 od znanego. Gdy jej do\u015bwiadczy\u0142e\u015b, zacz\u0105\u0142e\u015b \u017cy\u0107 naprawd\u0119.<\/p>\n <\/p>\n\n
\nDaj umieranie, co wynika z \u017cycia,
\ngdzie mia\u0142 sw\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, cel i biedowanie.<\/p>\n
\nA wielka \u015bmier\u0107, kt\u00f3r\u0105 ma ka\u017cdy w sobie,
\nto jest \u00f3w owoc, o kt\u00f3ry zabiega
\nwszelki byt.<\/p>\n<\/blockquote>\n