{"id":91451,"date":"2021-02-04T12:11:51","date_gmt":"2021-02-04T12:11:51","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/logon_article\/czym-myslimy-ze-jestesmy-tym-nie-jestesmy\/"},"modified":"2021-02-04T12:11:51","modified_gmt":"2021-02-04T12:11:51","slug":"czym-myslimy-ze-jestesmy-tym-nie-jestesmy","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/pl\/logon_article\/czym-myslimy-ze-jestesmy-tym-nie-jestesmy\/","title":{"rendered":"Czym my\u015blimy, \u017ce jeste\u015bmy, tym nie jeste\u015bmy"},"content":{"rendered":"

Indyjski filozof Jiddu Krishnamurti zapyta\u0142 kiedy\u015b, czy mo\u017cna ustali\u0107, \u017ce dane stwierdzenie jest prawd\u0105 lub fa\u0142szem natychmiast po jego us\u0142yszeniu.[1]<\/a> Takimi pytaniami zwyk\u0142 otwiera\u0107 przestrze\u0144 do wsp\u00f3lnej eksploracji w grupie. Zadaj\u0105c to pytanie chcia\u0142 najprawdopodobniej wskaza\u0107 na niezwykle prosty stan umys\u0142u, kt\u00f3ry s\u0142ucha bez wysi\u0142ku i oporu i dlatego jest w stanie natychmiast wej\u015b\u0107 w kontakt z istot\u0105 rzeczy.<\/p>\n

Jak zatem odbieramy stwierdzenie: \u201eCzym my\u015blimy, \u017ce jeste\u015bmy, tym nie jeste\u015bmy\u201d? Jaka jest spontaniczna reakcja naszego umys\u0142u, gdy czytamy te s\u0142owa?<\/p>\n

Czy pozostajemy otwarci i wolni od os\u0105du? Czy mo\u017ce ju\u017c od samego pocz\u0105tku mamy ustalone zdanie na ich temat i podchodzimy do nich z niech\u0119ci\u0105 i oburzeniem, lub przeciwnie – z akceptacj\u0105 i tolerancj\u0105?<\/p>\n

Lustro ukazuj\u0105ce jako\u015b\u0107 naszego umys\u0142u<\/strong><\/p>\n

Zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad tym, u\u015bwiadamiamy sobie, \u017ce takie stwierdzenia mog\u0105 by\u0107 lustrem odzwierciedlaj\u0105cym jako\u015b\u0107 naszego umys\u0142u. Lustrem, w kt\u00f3rym mo\u017cemy obserwowa\u0107 si\u0142y i struktur\u0119 tworz\u0105ce nasz umys\u0142. Niew\u0105tpliwie istnieje niezm\u0105cony stan, w kt\u00f3rym umys\u0142 s\u0142ysz\u0105c to stwierdzenie, otacza je ca\u0142kowit\u0105 cisz\u0105. W ciszy tej aktywna staje si\u0119 prawda tego stwierdzenia, a je\u015bli jej brakuje, wychodzi na jaw jego bezsilno\u015b\u0107. Przeanalizujmy zatem razem to zdanie: \u201eCzym my\u015blimy, \u017ce jeste\u015bmy, tym nie jeste\u015bmy\u201d.<\/p>\n

Gdy zadajemy sobie pytanie, kim jeste\u015bmy, my\u015blenie zwykle przedstawia nam r\u00f3\u017cnego rodzaju obrazy i odpowiedzi. Jeste\u015bmy tak\u0105 i tak\u0105 osob\u0105, w takiej i takiej sytuacji \u017cyciowej. Mamy takie i takie zainteresowania i nale\u017cymy do tej a nie innej grupy. Czy jednak nie jest dziwne, \u017ce aby dowiedzie\u0107 si\u0119, kim jeste\u015bmy, musimy si\u0119 o tym poinformowa\u0107 po\u015brednio, posi\u0142kuj\u0105c si\u0119 okr\u0119\u017cn\u0105 narracj\u0105?<\/p>\n

Fakt ten sugeruje, \u017ce na pewnym poziomie brakuje nam bezpo\u015bredniego kontaktu z tym, kim tak naprawd\u0119 jeste\u015bmy. Ten brak kontaktu kompensowany jest przez nasze my\u015bli. My\u015blenie kre\u015bli nam obraz tego, co sobie wyobra\u017camy na sw\u00f3j temat. I ten stworzony przez nas w ciele mentalnym obraz staje si\u0119 podstaw\u0105 naszego istnienia.<\/p>\n

Ten mentalny obraz samego siebie dzia\u0142a w obr\u0119bie swojego w\u0142asnego mentalnego obrazu \u015bwiata. Je\u015bli teraz zadamy sobie pytanie, czym jest \u015bwiat, rozpocznie si\u0119 ten sam proces. Pojawi si\u0119 my\u015blenie, kt\u00f3re za pomoc\u0105 wszystkich swoich odpowiedzi, nakre\u015bli nam stopniowo pewien obraz \u015bwiata, w kt\u00f3rym uj\u0119te b\u0119dzie r\u00f3wnie\u017c wyobra\u017cenie naszej w\u0142asnej ja\u017ani. I ponownie fakt ten u\u015bwiadamia nam nasz brak bezpo\u015bredniego kontaktu ze \u015bwiatem, lub – by\u0107 mo\u017ce trafniej b\u0119dzie powiedzie\u0107- z kosmosem i z absolutnym porz\u0105dkiem, kt\u00f3ry ten kosmos przenika.<\/p>\n

Ka\u017cda forma zwyk\u0142ego my\u015blenia jest procesem abstrahowania. My\u015bli o drzewie nie s\u0105 drzewem. My\u015bli o \u015bwiecie nie s\u0105 \u015bwiatem. My\u015bli o sobie nie s\u0105 ja\u017ani\u0105. \u017badna my\u015bl, cho\u0107by najbardziej rozwini\u0119ta, nie b\u0119dzie nigdy drzewem, \u015bwiatem ani ja\u017ani\u0105.<\/p>\n

Czyste postrzeganie<\/strong><\/p>\n

Stare my\u015blenie nie jest w stanie obj\u0105\u0107 natury tego, co jest. Natury tego, co jest mo\u017cna do\u015bwiadczy\u0107 tylko w stanie umys\u0142u pozostaj\u0105cym w bezpo\u015brednim zwi\u0105zku z tym, co jest; w stanie czystej \u015bwiadomo\u015bci.<\/p>\n

Grecki filozof Plotyn okre\u015bli\u0142 ten aspekt umys\u0142u, kt\u00f3ry zdolny jest do czystego postrzegania, mianem \u201eNous\u201d. Nous<\/em> jest, wed\u0142ug Plotyna, pierwszym aspektem bytu. Z niego wy\u0142ania si\u0119 czysta percepcja, a wraz z ni\u0105 zrozumienie i poprzez ten aspekt wyra\u017ca si\u0119 si\u0142a \u201eJedynego\u201d.[2]<\/a> Owa si\u0142a \u201eJedynego\u201d w terminologii chrze\u015bcija\u0144skiej nazywana jest \u201eDuchem \u015awi\u0119tym\u201d.<\/p>\n

Natomiast w tek\u015bcie r\u00f3\u017cokrzy\u017cowc\u00f3w z XVII i XVIII wieku Nous – <\/em>czyste postrzeganie i rozumienie, nazwane zosta\u0142o okiem m\u0105dro\u015bci<\/em>:<\/p>\n

Oko [m\u0105dro\u015bci] pozostaj\u0105c w najwy\u017cszym spoczynku, postrzega cuda wszelkiego ruchu i patrzy wszystkimi innymi oczami; te za\u015b b\u0142\u0105kaj\u0105 si\u0119 w niepokoju i chc\u0105 widzie\u0107 same z siebie, bez oka m\u0105dro\u015bci, [chocia\u017c] ca\u0142e swoje widzenie otrzyma\u0142y przecie\u017c od niego. [\u2026] Czas i wieczno\u015b\u0107, [\u2026] wysokie i niskie, zewn\u0119trzne i wewn\u0119trzne poj\u0105\u0107 mo\u017cna jedynie poprzez [oko m\u0105dro\u015bci]. A jednak \u017cadne z nich nie zak\u0142\u00f3ca jego spokoju, poniewa\u017c \u017cyje ono w centrum Ciszy, w kt\u00f3rym nie ma sporu i wszystko jest sobie r\u00f3wne. To, co widzi, to te\u017c posiada. Dlatego, drogi cz\u0142owiecze, je\u015bli chcesz powr\u00f3ci\u0107 do w\u0142a\u015bciwego zrozumienia i do w\u0142a\u015bciwego spokoju, zaprzesta\u0144 swoich uczynk\u00f3w i pozw\u00f3l Bogu ponownie dzia\u0142a\u0107 w tobie, aby oko m\u0105dro\u015bci na powr\u00f3t otworzy\u0142o si\u0119 w tobie [\u2026] i znalaz\u0142o wszystko w Jedynym\u201d.[3]<\/a><\/p>\n

Rozw\u00f3j tej duchowej struktury ludzkiej egzystencji, struktury nowej jedno\u015bci pomi\u0119dzy postrzeganiem, zrozumieniem i dzia\u0142aniem (lub poddaniem si\u0119 sile) znajduje si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w centrum nauk Jiddu Krishnamurtiego. M\u00f3wi on:<\/p>\n

„Pierwszy krok jest r\u00f3wnie\u017c ostatnim. Pierwszym krokiem jest postrzeganie. Postrzegajcie to, o czym my\u015blicie, postrzegajcie swoje ambicje, sw\u00f3j niepok\u00f3j, swoj\u0105 samotno\u015b\u0107, swoj\u0105 rozpacz, ten niezwyk\u0142y stan smutku; postrzegajcie to bez pot\u0119piania, ani usprawiedliwiania, bez pragnienia, aby by\u0142o inaczej. Po prostu postrzegajcie to takim, jakie jest. Kiedy postrzegacie to takim, jakie jest, wtedy ma miejsce zupe\u0142nie inny rodzaj dzia\u0142ania i dzia\u0142anie to jest dzia\u0142aniem ko\u0144cowym\u201d.[4]<\/a><\/p>\n

W ten spos\u00f3b pierwszy krok jest ostatnim krokiem. A jednocze\u015bnie ta duchowa struktura powstaje stopniowo, co Krishnamurti cz\u0119sto podkre\u015bla\u0142. Proces ten mo\u017cna por\u00f3wna\u0107 do dojrza\u0142ego ziarna, kt\u00f3re zaczyna puszcza\u0107 pierwsze p\u0119dy i przebija\u0107 si\u0119 przez gleb\u0119. Pierwszy p\u0119d ma te same cechy, co w pe\u0142ni rozwini\u0119te drzewo, posiada ga\u0142\u0119zie, li\u015bcie i korzenie, dzi\u0119ki czemu doskonale rozumie, czym jest fotosynteza i \u017cyje dzi\u0119ki tej wewn\u0119trznej asymilacji si\u0142y \u015bwiat\u0142a. Z si\u0142y tej wy\u0142ania si\u0119 ca\u0142a struktura drzewa i jego interakcja z tym, co jest. A jednak intensywno\u015b\u0107 tej si\u0142y jest znacznie mniejsza w p\u0119dzie ni\u017c w doros\u0142ym drzewie.<\/p>\n

Wr\u00f3\u0107my teraz do stwierdzenia: „Czym my\u015blimy, \u017ce jeste\u015bmy, tym nie jeste\u015bmy”.<\/p>\n

Stary proces my\u015blenia, ze wszystkimi swymi abstrakcjami i ideami, przypomina r\u0119kawic\u0119, przez kt\u00f3r\u0105 dotyka\u0107 mo\u017cemy rzeczy w bardzo ograniczonym zakresie. Na pewnym zewn\u0119trznym, technicznym poziomie r\u0119kawica ta z pewno\u015bci\u0105 si\u0119 przydaje, lecz czy oka\u017ce si\u0119 przydatna r\u00f3wnie\u017c wtedy, gdy zechcemy dotkn\u0105\u0107 wewn\u0119trznej istoty rzeczy?<\/p>\n

Nowy duchowy aspekt – oko m\u0105dro\u015bci, kt\u00f3re rozwin\u0119\u0142o si\u0119 w cz\u0142owieku, wolne jest od idei i wyobra\u017ce\u0144 stworzonych przez samego siebie. Nie ma nic wsp\u00f3lnego ze star\u0105 wyobra\u017ani\u0105 i nie polega na niej. Mo\u017cemy wi\u0119c zobaczy\u0107, \u017ce dop\u00f3ki posiadamy wewn\u0119trzny obraz samego siebie, dop\u00f3ki si\u0119 z nim uto\u017csamiamy i dop\u00f3ki na nim opieraj\u0105 si\u0119 wszystkie nasze aspiracje, dop\u00f3ty bezpo\u015bredni kontakt z tym, czym jeste\u015bmy, z tym, co jest, pozostaje zablokowany.<\/p>\n

Czytaj\u0105c te s\u0142owa, mogliby\u015bmy sobie w pierwszym odruchu powiedzie\u0107: \u201eMusz\u0119 si\u0119 teraz stara\u0107, \u017ceby nie mie\u0107 \u017cadnego obrazu samego siebie\u201d. Lecz ten nasz wyobra\u017cony idea\u0142, nie by\u0142by niczym wi\u0119cej, jak tylko reakcj\u0105 starej struktury, starego obrazu samego siebie. Kry\u0142oby si\u0119 w nim za\u0142o\u017cenie: \u201eJa, kt\u00f3ry jestem tym obrazem samego siebie, zmieni\u0119 si\u0119, aby by\u0107 jutro innym, lepszym obrazem samego siebie\u201d. Jednak ten obraz samego siebie i intencja, \u017ceby go zmieni\u0107, s\u0105 w dalszym ci\u0105gu cz\u0119\u015bci\u0105 starego wyobra\u017cenia. Decyzja ta sama w sobie by\u0142aby  konsekwencj\u0105 braku czystego postrzegania. Tymczasem tylko czysta percepcja, pe\u0142na prostoty uwa\u017cno\u015b\u0107 jest bram\u0105, przez kt\u00f3r\u0105 Nous<\/em>, oko m\u0105dro\u015bci, mo\u017ce si\u0119 nam objawi\u0107. I tu rodzi si\u0119 pytanie: czym jest ta pe\u0142na prostoty uwa\u017cno\u015b\u0107?<\/p>\n

Aby dowiedzie\u0107 si\u0119, czym jest uwa\u017cno\u015b\u0107, musimy rozpocz\u0105\u0107 od uwa\u017cno\u015bci. <\/p>\n

Jak nasz umys\u0142 odbiera to stwierdzenie?<\/p>\n

Zaczynaj\u0105c od drugiego ko\u0144ca <\/strong><\/p>\n

Jiddu Krishnamurti powiedzia\u0142 kiedy\u015b: \u201eW ca\u0142ym tym ruchu musicie jako\u015b zacz\u0105\u0107 od drugiego ko\u0144ca, od drugiego brzegu i nie zawsze przejmowa\u0107 si\u0119 tym brzegiem lub sposobem przeprawienia si\u0119 przez rzek\u0119\u201d[5]<\/a>.<\/p>\n

Czym zatem jest pe\u0142na prostoty uwa\u017cno\u015b\u0107? Czym jest czysta \u015bwiadomo\u015b\u0107?<\/p>\n

Czy\u017c pytanie to nie otwiera przestrzeni dla pe\u0142nej uwa\u017cno\u015bci niewiedzy? Niewiedza jest rzeczywistym, sta\u0142ym faktem dotycz\u0105cym ludzkiego umys\u0142u. Jest to niezwykle prosta prawda, kt\u00f3r\u0105 mo\u017cemy sami dla siebie zg\u0142\u0119bi\u0107.<\/p>\n

Klasyczni r\u00f3\u017cokrzy\u017cowcy wyrazili j\u0105 w ten spos\u00f3b:<\/p>\n

\u201eCz\u0142owiek zosta\u0142 stworzony przez Boga na wieczny szabat; nie powinien sam pracowa\u0107, lecz pozwoli\u0107 Bogu dzia\u0142a\u0107 w sobie; nie powinien bra\u0107 niczego w swoje r\u0119ce, lecz jedynie przyjmowa\u0107 to, co zosta\u0142o mu obficie ofiarowane przez dobro\u0107 Boga\u201d.[6]<\/a><\/p>\n

Za ka\u017cd\u0105 form\u0105 wysi\u0142ku kryje si\u0119 potajemne mentalne za\u0142o\u017cenie: \u201eWiem, \u017ce musi by\u0107 tak i tak\u201d, \u201edo tego musz\u0119 d\u0105\u017cy\u0107, ten idea\u0142 musz\u0119 osi\u0105gn\u0105\u0107\u201d. Tam, gdzie panuje \u201eja wiem\u201d, porzuca si\u0119 czyst\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 niewiedzy. Pustk\u0119, naczynie przyjmuj\u0105ce wype\u0142nia si\u0119 wtedy za\u0142o\u017ceniami \u201eja wiem\u201d. W ka\u017cdej formie wysi\u0142ku kryje si\u0119 chciwo\u015b\u0107 i pragnienie spodziewanej nagrody duchowej. Jednak\u017ce widzenie w sobie tej starej struktury po\u017c\u0105dania, bez os\u0105dzania, jako tego, co jest, jest czyst\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105. W czystej \u015bwiadomo\u015bci nie ma os\u0105du \u201eto jestem ja\u201d lub \u201eto nie jestem ja\u201d. Na wszystko patrzy si\u0119 bez oceniania i w tym nieporuszonym spojrzeniu objawia si\u0119 bezs\u0142owna prawda. Jest tylko prawda tego, co jest.<\/p>\n

Gdy tylko stajemy w prawdzie dotycz\u0105cej w\u0142asnej niewiedzy, naturalnym procesem zap\u0142adniania pogr\u0105\u017conego w niewiedzy umys\u0142u, staje si\u0119 pytanie. I tak stoi on po\u015br\u00f3d bezruchu, w ciszy swej niewiedzy, stanowi\u0105cej jedno\u015b\u0107 z czyst\u0105 \u015bwiadomo\u015bci\u0105. Jest to \u015bwiadomo\u015b\u0107, kt\u00f3rej nie m\u0105c\u0105 ruchy starej wyobra\u017ani. Cz\u0142owiek wtedy poszukuje i zadaje pytania wychodz\u0105c z pozycji tego, kt\u00f3ry nie wie.<\/p>\n

W procesie tym ca\u0142a stara struktura \u015bwiadomo\u015bci wraz z jej bezustannym o\u017cywianiem obraz\u00f3w samego siebie oraz niepewno\u015bci\u0105 i l\u0119kiem, zostaje ujawniona czystej \u015bwiadomo\u015bci. W tym stanie w cz\u0142owieku mog\u0105 zacz\u0105\u0107 dzia\u0142a\u0107 si\u0142y Jedynego, chocia\u017c dzia\u0142anie to mo\u017ce si\u0119 z pocz\u0105tku odbywa\u0107 tylko w bardzo subtelnych formach. Niesie ono cz\u0142owiekowi wgl\u0105d i zrozumienie i przemienia ca\u0142\u0105 jego istot\u0119 w zgodzie z absolutnym porz\u0105dkiem Jedynego, czyli w zgodzie z jedyn\u0105 wol\u0105, kt\u00f3ra przenika wszystko.<\/p>\n

[…] Energia postrzegania-dzia\u0142ania jest zupe\u0142nie inna. I to w\u0142a\u015bnie ta energia jest energi\u0105 stw\u00f3rcz\u0105<\/em>.<\/a>[7]<\/a><\/p>\n

I w innym miejscu:<\/p>\n

[Absolutny] porz\u0105dek jest dzia\u0142aniem nowego<\/em>.<\/a>[8]<\/a><\/p>\n

Zatem niewiedza, umieranie \u201eja wiem\u201d i pustka s\u0105 sta\u0142ym warunkiem zrozumienia, \u017cycia i tw\u00f3rczego dzia\u0142ania.<\/p>\n

Rozkwit jedno\u015bci wewn\u0119trznego postrzegania-zrozumienia-dzia\u0142ania w cz\u0142owieku, to otwarcie g\u0142owy, jest niczym kwantowy skok \u015bwiadomo\u015bci, poniewa\u017c nie jest wynikiem d\u0105\u017cenia p\u0142yn\u0105cego ze starej \u015bwiadomo\u015bci.<\/p>\n

Jest rezultatem postrze\u017cenia starej \u015bwiadomo\u015bci przez czyst\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 niewiedzy i pocz\u0105tkiem zupe\u0142nie nowego wymiaru \u017cycia, kt\u00f3ry pragnie by\u0107 zg\u0142\u0119biany w ciszy, na coraz g\u0142\u0119bszych poziomach.<\/p>\n

W tym badaniu nie istnieje ci\u0105g\u0142o\u015b\u0107 od wczoraj do jutra, nie istnieje gromadzenie, wyci\u0105ganie wniosk\u00f3w, stawanie si\u0119 \u201eczym\u015b\u2019; nie istnieje czas. Istnieje tylko ci\u0105g\u0142e odkrywanie niewiedzy, postrzeganie – rozumienie tego, co jest i wynikaj\u0105cy z tego ponadczasowy rozw\u00f3j w stw\u00f3rczym Jedynym, polegaj\u0105cy  na niszczeniu i budowaniu w chwale. Oto sedno kryj\u0105ce si\u0119 w pytaniu o w\u0142asn\u0105 ja\u017a\u0144; oto co ujawnia, gdy nie rozprasza si\u0119 i nie rozdrabnia, snuj\u0105c niezliczone wyobra\u017cenia. Czym my\u015blimy, \u017ce jeste\u015bmy, tym nie jeste\u015bmy.<\/p>\n

\n

[1]<\/a> Jiddu Krishnamurti, Dialog 10 San Diego, California, USA – 22 lutego 1974.<\/em><\/p>\n

[2]<\/a> Neoplatonism and Gnosticism<\/em><\/a>, State University of New York Press for <\/em>International Society for Neoplatonic Studies<\/em><\/a>, 1992. <\/em><\/p>\n

[3]<\/a> Geheime Figuren der Rosenkreuzer aus dem 16ten und 17ten Jahrhundert, pierwsze wydanie 1785, nowe wydanie 2019, Bad M\u00fcnder, Mi\u0119dzynarodowa Szko\u0142a Z\u0142otego R\u00f3\u017cokrzy\u017ca.<\/em><\/p>\n

[4]<\/a> Jiddu Krishnamurti, The first step, is the last step, 2004, Krishnamurti Foundation India.<\/em><\/p>\n

[5]<\/a> Jiddu Krishnamurti, Meditations, Shambhala, 2018.<\/em><\/p>\n

[6]<\/a> Geheime Figuren der Rosenkreuzer aus dem 16ten und 17ten Jahrhundert, pierwsze wydanie 1785, nowe wydanie 2019, Bad M\u00fcnder, Mi\u0119dzynarodowa Szko\u0142a Z\u0142otego R\u00f3\u017cokrzy\u017ca.<\/em><\/p>\n

[7]<\/a> Rozmowa 13 z Allanem W. Andersonem w San Diego, Kalifornia, 26 lutego 1974.<\/em><\/p>\n

[8]<\/a> Jiddu Krishnamurti, The Whole Movement of Life is Learning: Letters to his Schools, 2006, Krishnamurti Foundation Trust.<\/em><\/p>\n","protected":false},"author":920,"featured_media":12235,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110107],"tags_english_":[],"class_list":["post-91451","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-spiritsoul-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/91451","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/920"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12235"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=91451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=91451"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=91451"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=91451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}