Wyobra\u017a sobie gor\u0105ce popo\u0142udnie, lekki wiaterek, b\u0142\u0119kitne niebo i tych czterech o\u015bwieconych m\u0119\u017c\u00f3w zebranych razem w cieniu drzewa, kontempluj\u0105cych \u201eWszech\u015bwiat\u201d i rozwa\u017caj\u0105cych sztuk\u0119 milczenia.<\/p>\n
Jiddu Krishnamurti, \u015bledz\u0105c wzrokiem lot ptaka, rozpoczyna rozmow\u0119 cichym g\u0142osem:<\/p>\n
\nCzym w\u0142a\u015bciwie jest pustka wynikaj\u0105ca z ciszy? Nie poj\u0119cie pustki, ani samo s\u0142owo, ale czym by\u0142aby ta pustka po prostu obserwowana tu i teraz? Tylko umys\u0142, kt\u00f3ry rozumie przestrze\u0144, kt\u00f3ry zna t\u0119 pustk\u0119 i jest jej doskonale \u015bwiadomy, tylko taki umys\u0142 jest zdolny do ca\u0142kowitego bezruchu.[1]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Helena Petrovna Blavatsky spogl\u0105da swoimi du\u017cymi oczami na Jiddu i \u0142agodnie odpowiada, jakby recytowa\u0142a s\u0142owa p\u0142yn\u0105ce z serca:<\/p>\n
\nZanim Dusza b\u0119dzie mog\u0142a zrozumie\u0107 i zapami\u0119ta\u0107, musi najpierw zjednoczy\u0107 si\u0119 z Cichym M\u00f3wc\u0105, tak jak kszta\u0142t w glinie urabiany jednoczy si\u0119 najpierw z umys\u0142em garncarza. Albowiem w\u00f3wczas dusza us\u0142yszy i zapami\u0119ta. I wtedy do wewn\u0119trznego ucha przem\u00f3wi G\u0142os Ciszy.[2]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Jan van Rijckenborgh spija ka\u017cde s\u0142owo z ust wspania\u0142ego przyjaciela i delikatnie g\u0142aszcz\u0105c jedwabist\u0105 sier\u015b\u0107 swego psa, powoli m\u00f3wi:<\/p>\n
\nPo\u015br\u00f3d przepot\u0119\u017cnych napi\u0119\u0107, w samym \u015brodku rozszala\u0142ego oceanu nami\u0119tno\u015bci, mimo wszystko mo\u017cna doj\u015b\u0107 do wielkiej ciszy wewn\u0119trznej, do ciszy Nowego \u017bycia, kt\u00f3re nie jest z tego \u015bwiata. Do rzeczywisto\u015bci \u017cyciowej pe\u0142nej \u0142aski i prawdy, do rozwoju kt\u00f3rej dochodzi niejednokrotnie w \u015brodowisku pe\u0142nym niepokoju.[3]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Co my\u015blisz, m\u00f3j drogi Jiddu?<\/p>\n
Krishnamurti, siedz\u0105c ze skrzy\u017cowanymi nogami, u\u015bmiecha si\u0119 enigmatycznie i rzuca przyjacio\u0142om pytanie: \u201eJak po\u015br\u00f3d tego wszystkiego mo\u017cemy znale\u017a\u0107 szcz\u0119\u015bcie?\u201d<\/p>\n
I sam odpowiada na swoje retoryczne pytanie:<\/p>\n
\nTylko wtedy, gdy umys\u0142 nie jest ju\u017c zainteresowany \u201estawaniem si\u0119\u201d, nie jest ju\u017c zainteresowany kszta\u0142towaniem si\u0119, aby by\u0107 czym\u015b, tylko wtedy jest w stanie otrzyma\u0107 to, co jest prawd\u0105. Tylko wtedy mo\u017ce by\u0107 mowa o szcz\u0119\u015bciu, poniewa\u017c szcz\u0119\u015bcie nie jest celem, ale wynikiem rzeczywisto\u015bci.[4]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Na to Lao Tse, kt\u00f3ry do tej pory zachowywa\u0142 pe\u0142ne szacunku milczenie, jak przysta\u0142o na m\u0119drca w\u015br\u00f3d m\u0119drc\u00f3w, zamyka oczy, jakby szuka\u0142 z\u0142otej nici, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy wszystkie my\u015bli i uczucia, i recytuje:<\/p>\n
M\u0119drzec panuje, uwalniaj\u0105c serca od po\u017c\u0105da\u0144. Praktykuje wu-wei i w\u00f3wczas nie ma niczego, w czym nie panowa\u0142by on w\u0142a\u015bciwie.[5]<\/sup><\/a><\/p>\n
Delektuj\u0105c si\u0119 ka\u017cdym s\u0142owem tego wielkiego mistrza, Jan van Rijckenborgh odpowiada:<\/p>\n
Kiedy to, co \u015bwi\u0119te, wst\u0119puje do waszego \u017cycia, to powinna si\u0119 w was pojawi\u0107 opisywana w Biblii \u201ecicha rado\u015b\u0107\u201d, do\u015bwiadczanie nauki bez s\u0142\u00f3w. Nie-czynienie nie polega na pozostawieniu dialektyki za sob\u0105, jak mo\u017ce my\u015bleli\u015bcie. Nie polega na zdystansowaniu si\u0119 od \u017cycia dialektycznego, na nie-byciu-ju\u017c-podobnym-temu-\u015bwiatu, na ju\u017c-nie-wsp\u00f3\u0142dzia\u0142aniu ze zwyk\u0142ym, monotonnym \u017cyciem.[6]<\/sup><\/a><\/p>\n
<\/p>\n
Cisza<\/p>\n
<\/p>\n
Oddychaj\u0105 cenn\u0105 tre\u015bci\u0105 swoich serc. Krishnamurti przerywa t\u0119 \u015bwi\u0119t\u0105 przerw\u0119, kt\u00f3ra zawis\u0142a w jesiennym wietrze, i ostrzega:<\/p>\n
\nSpok\u00f3j, cisza nie s\u0105 wytworem my\u015bli. Cisza istnieje poza sferami \u015bwiadomo\u015bci. Nie mo\u017cesz powiedzie\u0107: \u201eDo\u015bwiadczam stanu ciszy\u201d. Je\u015bli tego do\u015bwiadczasz, nie jest to prawdziwa cisza. Zst\u0119puje ona na nas, staje si\u0119 obecna. Tak jak nie mo\u017cesz do\u015bwiadczy\u0107 przestrzeni i pustki, nie mo\u017cesz te\u017c do\u015bwiadczy\u0107 ciszy. Tylko w ciszy mo\u017ce istnie\u0107 ca\u0142kowicie wolna, nieska\u017cona energia, nie kierowana przyjemno\u015bci\u0105.[7]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
My, kt\u00f3rzy ich obserwujemy, tak promiennych w \u015bwietle tego wyimaginowanego popo\u0142udnia, zaczynamy rozumie\u0107, \u017ce istnieje nowy spos\u00f3b dzia\u0142ania, poniewa\u017c:<\/p>\n
\nTylko umys\u0142 religijny wie, czym jest mentalna pustka. \u201ePusty umys\u0142\u201d nie jest w stanie pustki, bezmy\u015blno\u015bci, jest raczej niezwykle czujny, uwa\u017cny, wra\u017cliwy; nie ma \u015brodka i dlatego tworzy przestrze\u0144. Tylko umys\u0142, kt\u00f3ry nie ma centrum, kt\u00f3ry ma przestrze\u0144 bezkresu, tylko on jest prawdziwym umys\u0142em religijnym, a tylko umys\u0142 religijny jest tw\u00f3rczy. Tylko wtedy, w tym niezwyk\u0142ym stanie, kt\u00f3ry nie jest mistyczny, kt\u00f3ry nie oznacza ucieczki od \u017cycia, mo\u017cliwa jest obecno\u015b\u0107 Odwiecznego.[8]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
Chc\u0105c ich jeszcze troch\u0119 pos\u0142ucha\u0107 w to mi\u0142e popo\u0142udnie (kt\u00f3re, mamy nadziej\u0119, nigdy si\u0119 nie sko\u0144czy), pytamy:<\/p>\n
Sk\u0105d wiemy, czy ju\u017c jeste\u015bmy na tej \u015bcie\u017cce, praktykuj\u0105c pustk\u0119, kt\u00f3ra przychodzi poprzez cisz\u0119? Jakie odczucia b\u0119dziemy mie\u0107, je\u015bli naprawd\u0119 uda nam si\u0119 zrozumie\u0107, dzi\u0119ki nowej \u015bwiadomo\u015bci, to nowe ciche dzia\u0142anie?<\/p>\n
<\/p>\n
Cisza<\/p>\n
<\/p>\n
Ciep\u0142y powiew wiatru delikatnie pie\u015bci ga\u0142\u0119zie drzewa, przynosz\u0105c spok\u00f3j pe\u0142en znaczenia. Jan van Rijckenborgh, serdecznym ojcowskim tonem, ko\u0144czy spotkanie:<\/p>\n
\nW swojej Etyce<\/em> Spinoza pisze: Kto jest powodowany l\u0119kiem i czyni dobro z l\u0119ku przed z\u0142em, nie kieruje si\u0119 rozumem. Jednak\u017ce cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zostanie poruszony przez najwy\u017cszy rozum, ten rozum, kt\u00f3ry jest po\u015brodku, nie dozna nigdy niczego innego, jak tylko rado\u015bci i intensywnego pragnienia.[9]<\/sup><\/a><\/p>\n<\/blockquote>\n
<\/p>\n
G\u0142\u0119boka cisza<\/p>\n
<\/p>\n
Refleksje na temat tej rozmowy<\/strong><\/p>\n
Pytamy ponownie s\u0142owami Krishnamurtiego: czym w\u0142a\u015bciwie jest pustka, kt\u00f3ra pochodzi z ciszy? Nie poj\u0119cie pustki, ani samo s\u0142owo, ale czym by\u0142aby ta pustka po prostu obserwowana tu i teraz?<\/p>\n
Po\u015br\u00f3d zam\u0119tu naszych czas\u00f3w zawsze b\u0119dzie okazja do prze\u017cycia chwili obserwacji, kt\u00f3ra jest wolna od jakichkolwiek podstaw teoretycznych, wolna od wszelkich z g\u00f3ry przyj\u0119tych idei, skrystalizowanych postaw. Wszystko, co musimy zrobi\u0107, to to zrobi\u0107.<\/p>\n
Zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad t\u0105 wyimaginowan\u0105 rozmow\u0105 mi\u0119dzy czterema o\u015bwieconymi, po pierwsze u\u015bwiadamiamy sobie, \u017ce spok\u00f3j nie jest tylko przeciwie\u0144stwem niepokoju. Oczywi\u015bcie nasz\u0105 naturaln\u0105 pierwsz\u0105 reakcj\u0105 b\u0119dzie szukanie tego spokoju, aby uciec od naszego wewn\u0119trznego zam\u0119tu.<\/p>\n
Jednak ta cisza, ta g\u0142\u0119boka rado\u015b\u0107 jest czym\u015b nowym, co rodzi si\u0119 tu i teraz, wolne od jakichkolwiek uprzedze\u0144 czy zewn\u0119trznych praw. Tego ca\u0142kowicie nowego stanu mo\u017cemy do\u015bwiadczy\u0107 tylko wtedy, gdy pozwolimy nowej \u015bwiadomo\u015bci kierowa\u0107 naszym my\u015bleniem, uczuciami i dzia\u0142aniami. Wtedy zaczniemy rozumie\u0107, co Krishnamurti mia\u0142 na my\u015bli, m\u00f3wi\u0105c o warto\u015bci prawdziwie religijnego, tw\u00f3rczego umys\u0142u.<\/p>\n
W takich wyj\u0105tkowych chwilach wielka cisza ogarnia nasz\u0105 istot\u0119, ale nie wdziera si\u0119 do nas: przychodzi delikatnie, mi\u0119kko, jak strumie\u0144 fontanny.<\/p>\n
Te chwile, niczym b\u0142yski \u015bwiat\u0142a, przynosz\u0105 nam szybki wgl\u0105d, kt\u00f3ry ledwo jeste\u015bmy w stanie uchwyci\u0107. Czy to mo\u017ce by\u0107 m\u0105dro\u015b\u0107 nie-dzia\u0142ania, wu-wei, proponowana przez Lao Tse – ta m\u0105dro\u015b\u0107, kt\u00f3ra przynosi nam cich\u0105 rado\u015b\u0107, rado\u015b\u0107, kt\u00f3ra nie jest wytworem my\u015bli, ale wyp\u0142ywa z naszych serc? Poprzez proces uczenia si\u0119 i zdobywania wiedzy o sobie, ludzko\u015bci i \u015bwiecie mo\u017cemy do\u015bwiadczy\u0107 tej ciszy, mo\u017cemy doj\u015b\u0107 do przekonania, \u017ce wszystko jest tak, jak by\u0107 powinno.<\/p>\n
Ale nie mo\u017cemy wymusi\u0107 tego stanu! To jest u\u0142amek sekundy, iskra, ptak w locie, kt\u00f3rego nie mo\u017cemy i nie powinni\u015bmy pr\u00f3bowa\u0107 schwyci\u0107. Wszyscy ludzie szukaj\u0105 harmonii, spokoju, stanu, kt\u00f3ry wielu nazywa szcz\u0119\u015bciem.<\/p>\n
A my, kt\u00f3rzy okre\u015blamy siebie jako \u201educhowych poszukiwaczy\u201d? Czy nie szukamy duchowego szcz\u0119\u015bcia jako ostatecznego celu? Ale czy to szcz\u0119\u015bcie nie oznacza\u0142oby zaspokojenia egoistycznego pragnienia? Musimy bardzo uwa\u017ca\u0107, aby nie banalizowa\u0107 tej \u015bwi\u0119tej przestrzeni.<\/p>\n
Musimy zada\u0107 sobie pytanie: co sprawia, \u017ce przestajemy ba\u0107 si\u0119 pustki wynikaj\u0105cej z ciszy? Mamy ju\u017c t\u0119 odpowied\u017a w sobie! To, co sprawia, \u017ce do\u015bwiadczamy spokoju tej pustki, to zaufanie, pewno\u015b\u0107, absolutne przekonanie, \u017ce duchowo\u015b\u0107 jest stanem bytu, kt\u00f3ry rozwija si\u0119 w codziennym procesie.<\/p>\n
Kiedy do\u015bwiadczamy tej \u201eprzestrzeni\u201d, kt\u00f3r\u0105 czujemy, ale kt\u00f3rej nie potrafimy wyrazi\u0107, chocia\u017c przez milisekund\u0119, w\u00f3wczas otacza nas i wnika w nas spok\u00f3j, i t\u0119 pustk\u0119 odczuwamy jako nasz prawdziwy stan. Mamy absolutn\u0105 pewno\u015b\u0107, \u017ce wr\u00f3cili\u015bmy do domu. To w\u0142a\u015bnie tam, w tym \u015brodkowym punkcie ciszy, znajdujemy samych siebie i siebie nawzajem.<\/p>\n
Kiedy zostajemy dotkni\u0119ci \u015bwiat\u0142em tej nowej \u015bwiadomo\u015bci, zanurzamy si\u0119 w absolutn\u0105 cisz\u0119 i ogromn\u0105 rado\u015b\u0107, i z t\u0105 now\u0105 si\u0142\u0105 pewno\u015bci idziemy naprz\u00f3d z nowym impetem woli i dzia\u0142ania. I wtedy, jak m\u00f3wi Madame Blavatsky: nic innego si\u0119 nie liczy, bo wtedy naprawd\u0119 s\u0142yszymy G\u0142os Ciszy.<\/p>\n
\n<\/a>[1]<\/sup><\/a> Krishnamurti, Jiddu, The Voyage On An Uncharted Sea.<\/em><\/em><\/p>\n
<\/a>[2]<\/sup><\/a> Blavatsky, H. P.<\/em> G\u0142os Ciszy, Instytut Wydawniczy Rozekruis Pers, Wielu\u0144 2014, str. 17.<\/em><\/p>\n
<\/a>[3]<\/sup><\/a> Rijckenborgh, Jan i Petri, Catharose, Powszechna \u015acie\u017cka, Rozekruis Pers, Wroc\u0142aw 2003, str. 152.<\/em><\/em><\/p>\n
<\/a>[4]<\/sup><\/a> Krishnamurti, Jidu<\/em>, Freedom is the first and last step.<\/em><\/p>\n
<\/a>[5]<\/sup><\/a> Lao Tzu<\/em>, Tao Te King, rozdz. 3.<\/em><\/p>\n
<\/a>[6]<\/sup><\/a> Rijckenborgh, J. i Petri, Catharose<\/em>, Chi\u0144ska Gnoza, wyd. drugie poprawione, Instytut Rozekruis Pers, Wielu\u0144 2017, str. 40 .<\/em><\/p>\n
<\/a>[7]<\/sup><\/a> Krishnamurti, Jidu<\/em>, The Voyage On An Uncharted Sea<\/em><\/p>\n
<\/a>[8]<\/sup><\/a> Krishnamurti, Jidu<\/em>, <\/em>Talks by Krishnamurti in India<\/em>, 1964 (New Delhi i Varanasi).<\/p>\n
<\/a>[9]<\/sup><\/a> Rijckenborgh, Jan i Petri, Catharose<\/em>, Chi\u0144ska Gnoza, wyd. drugie poprawione, Instytut Rozekruis Pers, Wielu\u0144 2017, str. 249.<\/em><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":10411,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110081],"tags_english_":[],"class_list":["post-90987","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-livingpast-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/90987","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10411"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=90987"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=90987"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=90987"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=90987"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}