W chwilach trudno\u015bci \u017cyciowych cz\u0142owiek zwykle si\u0119 zatrzymuje i zadaje pytania. Pojawia si\u0119 wtedy wiele pyta\u0144. Cz\u0119sto nie da si\u0119 w og\u00f3le wyja\u015bni\u0107 swojej sytuacji. Umys\u0142 zatrzymuje si\u0119, jakby sta\u0142 przed wysokim murem, kt\u00f3rego nie da si\u0119 przej\u015b\u0107 ani przeskoczy\u0107.<\/p>\n
Dopiero po pewnym okresie zasta\u0142ych nieporozumie\u0144 i pustki pojawia si\u0119 pewien wgl\u0105d i wiedza. Patrz\u0105c wstecz, mo\u017ce stwierdzi\u0107, \u017ce wszystko, co mu si\u0119 przydarzy\u0142o, nie by\u0142o przypadkiem, ale skutkiem poprzednich sytuacji, kt\u00f3rych nie by\u0142 w stanie zobaczy\u0107. Teraz, patrz\u0105c wstecz, widzi je.<\/p>\n
I mo\u017ce te\u017c do\u015bwiadcza i czuje, \u017ce w \u017cyciu nie ma nic przypadkowego, ale wszystko jest w jaki\u015b spos\u00f3b kontrolowane przez wy\u017csz\u0105 inteligencj\u0119, wy\u017cszy plan.<\/p>\n
Podobnie jak w starodawnym mechanizmie zegarowym, s\u0105 ma\u0142e i du\u017ce ko\u0142a oraz jest zegarmistrz, kt\u00f3ry montuje i naprawia zegar, na przyk\u0142ad, gdy p\u0119knie spr\u0119\u017cyna.<\/p>\n
Takie wewn\u0119trzne do\u015bwiadczenie istnienia wy\u017cszego planu, w kt\u00f3rym osadzone jest nasze \u017cycie, poszerza horyzonty. Mo\u017cemy wewn\u0119trznie cofn\u0105\u0107 si\u0119 i wyj\u015b\u0107 z nieistotno\u015bci naszego \u017cycia i mo\u017cemy do\u015bwiadczy\u0107 bycia cz\u0119\u015bci\u0105 Wielkiego.<\/p>\n
Mo\u017cemy do\u015bwiadczy\u0107, \u017ce wszystko ma sens i \u017ce ten plan zapewnia bezpiecze\u0144stwo, nawet je\u015bli sami stracili\u015bmy wszystkie punkty oparcia.<\/p>\n
To tak jakby du\u017ce, ciep\u0142e d\u0142onie podnios\u0142y z ziemi ma\u0142ego, przestraszonego ptaszka, kt\u00f3ry w\u0142a\u015bnie wypad\u0142 z gniazda i dr\u017cy na skutek upadku i utraty bezpiecze\u0144stwa, przestraszony i zdezorientowany. Te d\u0142onie promieniuj\u0105 ciep\u0142em i bezpiecznie otulaj\u0105.<\/p>\n
S\u0142owa Jana Amosa Comeniusa z Unum necessarium<\/em> s\u0105 tak\u017ce tak\u0105 pociech\u0105:<\/p>\n Kwintesencj\u0105 tej duchowej wiedzy jest:<\/em><\/p>\n Stopniowo cz\u0142owiek dowiaduje si\u0119, \u017ce w ko\u0144cu mo\u017ce porzuci\u0107 to, czego tak bardzo si\u0119 trzyma\u0142.<\/p>\n Do\u015bwiadcza, \u017ce to, co porzuca, nie jest ju\u017c nim.<\/p>\n I widzi, \u017ce tak naprawd\u0119 to nigdy nim nie by\u0142o.<\/p>\n Widzi, jak jego maska roli spo\u0142ecznej kruszy si\u0119 i spada.<\/p>\n Patrzy na p\u0119kni\u0119cia we w\u0142asnych wyobra\u017ceniach na temat relacji z najbli\u017cszymi.<\/p>\n I widzi te\u017c stare, zwi\u0119d\u0142e iluzje na sw\u00f3j temat, kt\u00f3re jak wczorajsza szminka sp\u0142ywaj\u0105 z ust, chc\u0105cych wypowiedzie\u0107 prawd\u0119.<\/p>\n Przez chwil\u0119 stoi sam na sam ze sob\u0105, nagi, bez niczego.<\/p>\n Odnajduje si\u0119 w tej cichej chwili, a dobrze znane s\u0142owa \u201eBy\u0107 albo nie by\u0107\u201d pulsuj\u0105 w jego krwi i wzdychaj\u0105 w kostnym szpiku.<\/p>\n Ale w tej samej chwili, gdy pragnienie prawdy, czystego \u017cycia rozchodzi si\u0119 w piersi, w duszy dr\u017c\u0105 skrzyd\u0142a odrodzonego feniksa.<\/p>\n I cz\u0142owiek stoi nieruchomo, z pustymi r\u0119koma\u2026 a feniks szybuje w chmurach, trzepocz\u0105c skrzyd\u0142ami.<\/p>\n Jest on cz\u0119\u015bci\u0105 wy\u017cszego planu.<\/p>\n Ma udzia\u0142 w boskiej pe\u0142ni.<\/p>\n Kieruje nim boska m\u0105dro\u015b\u0107.<\/p>\n Do\u015bwiadcza pociechy boskiej mi\u0142o\u015bci.<\/p>\n A my czekamy w pokoju, a\u017c znowu przyb\u0119dzie, poniewa\u017c co\u015b z jego blasku i majestatu wstrz\u0105sa nami nies\u0142yszalnie i rado\u015bnie.<\/p>\n\n
\n