Zgodnie z naukami ezoterycznymi to, co nazywamy \u201eZeitgeistem\u201d (duchem czasu), jest powodowane przez promienie interkosmiczne, kt\u00f3re ingeruj\u0105 w ludzko\u015b\u0107, reguluj\u0105c i oddzia\u0142uj\u0105c na jej rozw\u00f3j. Niewielu posiada zdolno\u015b\u0107 do ich bezpo\u015bredniego postrzegania i interpretowania, ale wielu jest na nie wra\u017cliwych, a rezultat\u00f3w ewolucji Zeitgeistu trudno nie zauwa\u017cy\u0107.<\/p>\n
Do\u015b\u0107 spektakularnym przyk\u0142adem tych rezultat\u00f3w s\u0105 lata 60-te XX wieku: pokolenie nastolatk\u00f3w i dwudziestolatk\u00f3w tamtego czasu, nazywane obecnie \u201egeneracj\u0105 wy\u017cu demograficznego\u201d – uwa\u017ca\u0142o ustalony porz\u0105dek za ca\u0142kowicie przestarza\u0142y i domaga\u0142o si\u0119 wsp\u00f3\u0142uczestnictwa i demokratyzacji, mi\u0119dzy innymi poprzez ruchy studenckie. To pragnienie buntu sz\u0142o w parze z wielkim optymizmem w postrzeganiu przysz\u0142o\u015bci, co znalaz\u0142o odzwierciedlenie w ruchu Flower Power oraz w piosence z musicalu Hair (1967), kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 hitem numer jeden: Aquarius \/ Let the sunshine in .<\/p>\n
W tamtych latach nast\u0105pi\u0142a prawdziwa eksplozja muzyki skierowanej do m\u0142odzie\u017cy – zwanej \u201emuzyk\u0105 pop\u201d. Beatlesi, kt\u00f3rzy przebili si\u0119 w 1962 roku z piosenk\u0105 \u201eLove me do\u201d, s\u0105 niekwestionowan\u0105 ikon\u0105 tej nowej muzyki. Kariera muzyczna Boba Dylana rozpocz\u0119\u0142a si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w 1962 roku. 2 lipca 1962 r. dwudziestodwuletni Dylan za\u015bpiewa\u0142 utw\u00f3r \u201eLet me die in my footsteps\u201d, w kt\u00f3rym s\u0142yszymy:<\/p>\n
\nThe meaning of life has been lost in the wind <\/em><\/p>\n
And some people thinkin\u2019 that the end is close by <\/em><\/p>\n
’Stead of learnin\u2019 to live they are learnin\u2019 to die.<\/em><\/p>\n
<\/p>\n
A sens \u017cycia ludzkiego dawno porwa\u0142 gdzie\u015b wiatr<\/p>\n
Ci, kt\u00f3rzy ka\u017c\u0105 przed \u015bmierci\u0105 si\u0119 kry\u0107,<\/p>\n
Ucz\u0105 nas jak umiera\u0107, zamiast uczy\u0107 jak \u017cy\u0107.<\/p>\n<\/blockquote>\n
W tych samych latach r\u00f3\u017cokrzy\u017cowcy wskazywali na nowe pole promieniowania interkosmicznego, kt\u00f3re obejmowa\u0142o nasz \u015bwiat i uzyska\u0142o wystarczaj\u0105c\u0105 intensywno\u015b\u0107 i nat\u0119\u017cenie, aby wywo\u0142a\u0107 zauwa\u017calne, widoczne i daj\u0105ce si\u0119 udowodni\u0107 skutki, kt\u00f3re w ich rozumieniu spowoduj\u0105 ca\u0142kowit\u0105 rewolucj\u0119 \u015bwiata i ludzko\u015bci, i to w ci\u0105gu stosunkowo kr\u00f3tkiego czasu. Starali si\u0119 stworzy\u0107 co\u015b, co dzi\u015b nazwaliby\u015bmy nowoczesn\u0105 spo\u0142eczno\u015bci\u0105, w najbardziej wysublimowanym tego s\u0142owa znaczeniu.<\/p>\n
Piosenka \u201eThe Times They Are A-Changing\u201d, kt\u00f3r\u0105 Bob Dylan po raz pierwszy zagra\u0142 26 pa\u017adziernika 1963 r. (tekst poni\u017cej), brzmi niemal dos\u0142ownie jak echo wezwania, kt\u00f3re wybrzmia\u0142o w o\u015brodku konferencyjnym r\u00f3\u017cokrzy\u017cowc\u00f3w w Renovie kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej. Do 14 sierpnia 2009 roku Dylan zagra\u0142 t\u0119 piosenk\u0119 na \u017cywo 633 razy. Zosta\u0142a wydana na singlu, jest r\u00f3wnie\u017c na 18 p\u0142ytach Dylana i by\u0142a dystrybuowana miliony razy na ca\u0142ym \u015bwiecie. Miliony ludzi maj\u0105 w pami\u0119ci przynajmniej fragmenty jej tekstu.<\/p>\n
Patrz\u0105c wstecz, tytu\u0142 utworu by\u0142 zdecydowanie proroczy: od tego czasu realia zmieni\u0142y si\u0119 gwa\u0142townie i drastycznie. \u201eMorning of a new Day\u201d (Poranek nowego dnia) wywo\u0142a\u0142 zamieszanie, wstrz\u0105sn\u0105\u0142 systemem spo\u0142ecznym i da\u0142 poczucie, \u017ce pojawiaj\u0105 si\u0119 mo\u017cliwo\u015bci przemian: teraz mo\u017cemy! Ciemne chmury materializmu i konserwatyzmu rozproszy\u0142o s\u0142o\u0144ce idealizmu i optymizmu.<\/p>\n
W bogatej tw\u00f3rczo\u015bci Dylana cz\u0119sto jest mowa o przemijalno\u015bci i wzgl\u0119dno\u015bci \u017cycia. \u201eLike a Rolling Stone\u201d z 1965 roku przedstawia los dumnej kobiety z bogatych kr\u0119g\u00f3w, kt\u00f3ra dosz\u0142a do kresu zniewolenia. W refrenie s\u0142ycha\u0107 beznadziejn\u0105 samotno\u015b\u0107 i pustk\u0119:<\/p>\n
\nHow does it feel <\/em><\/p>\n
To be on your own <\/em><\/p>\n
With no direction home <\/em><\/p>\n
Like a complete unknown.<\/em><\/p>\n
<\/p>\n
Jak to jest<\/p>\n
By\u0107 zdanym na siebie<\/p>\n
Bez drogi do domu<\/p>\n
Jak kompletnie nieznany kto\u015b.<\/p>\n<\/blockquote>\n
W utworze \u201eIt\u2019s Alright, Ma\u201d z 1964 roku, w wariacji na temat Biblii Kaznodziei (The Preacher’s Bible), znajdujemy wiersz:<\/p>\n
\nI have had enough, what else can you show me?<\/em><\/p>\n
Mam ju\u017c do\u015b\u0107, co jeszcze mo\u017cesz mi pokaza\u0107?<\/p>\n<\/blockquote>\n
\u201cAll Along the Watchtower\u201d z 1965 roku zaczyna si\u0119 od skargi:<\/p>\n
\nThere must be some way out of here<\/em><\/p>\n
Musi by\u0107 st\u0105d jakie\u015b wyj\u015bcie<\/p>\n<\/blockquote>\n
i dalej<\/p>\n
\nThere are many here among us who feel that life is but a joke <\/em><\/p>\n
But you and I, we\u2019ve been through that, and this is not our fate.<\/em><\/p>\n
Jest wielu po\u015br\u00f3d nas, kt\u00f3rzy czuj\u0105, \u017ce \u017cycie to tylko \u017cart<\/p>\n
Lecz ty i ja, ju\u017c przez to przeszli\u015bmy i nie jest to nasz los.<\/p>\n<\/blockquote>\n
Piosenka \u201eQueen Jane Approximately\u201d z 1987 roku \u015bwiadczy o znudzeniu rutyn\u0105:<\/p>\n
\nyou\u2019re tired of yourself and all of your creations<\/em><\/p>\n
jeste\u015b znudzona sob\u0105 i wszystkim, co tworzysz<\/p>\n<\/blockquote>\n
a tak\u017ce o kr\u00f3tkotrwa\u0142o\u015bci:<\/p>\n
\nthe smell of their roses does not remain<\/em><\/p>\n
zapach r\u00f3\u017c ich ju\u017c ulotni\u0142 si\u0119<\/p>\n<\/blockquote>\n
ale przede wszystkim wyra\u017ca nagan\u0119:<\/p>\n
\nyour conclusions should be more drastic<\/em><\/p>\n
twoje wnioski powinny by\u0107 bardziej drastyczne<\/p>\n<\/blockquote>\n
Zdecydowanie istnieje \u201ewyj\u015bcie\u201d z transcendencji powt\u00f3rze\u0144, znudzenia i rozk\u0142adu. Ale wymaga to radykalnej wewn\u0119trznej decyzji by podj\u0105\u0107 \u201enowe dzia\u0142anie i nowe ukierunkowanie\u201d, jak wyrazili to Jan van Rijckenborgh i Catharose de Petri w 1963 roku. Poniewa\u017c sam Dylan by\u0142 przedstawicielem tej wra\u017cliwej na \u201ezmieniaj\u0105ce si\u0119 czasy\u201d m\u0142odzie\u017cy, jego przes\u0142anie i wizja ludzi i spo\u0142ecze\u0144stwa wy\u0142oni\u0142y si\u0119 jakby \u201ez wn\u0119trza\u201d oraz pojawi\u0142y si\u0119 w\u0142a\u015bnie w\u015br\u00f3d tej m\u0142odzie\u017cy. Pokolenie m\u0142odych ludzi stopniowo zdo\u0142a\u0142o ju\u017c osiwie\u0107, ale wci\u0105\u017c i wci\u0105\u017c tworzy rzesz\u0119 fan\u00f3w Boba Dylana.<\/p>\n
\nCome gather \u2019round people
\nWherever you roam
\nAnd admit that the waters
\nAround you have grown
\nAnd accept it that soon
\nYou\u2019ll be drenched to the bone
\nIf your time to you is worth savin\u2019
\nThen you better start swimmin\u2019 or you\u2019ll sink like a stone
\nFor the times they are a-changin\u2019<\/p>\nCome writers and critics
\nWho prophesize with your pen
\nAnd keep your eyes wide
\nThe chance won\u2019t come again
\nAnd don\u2019t speak too soon
\nFor the wheel\u2019s still in spin
\nAnd there\u2019s no tellin\u2019 who that it\u2019s namin\u2019
\nFor the loser now will be later to win
\nFor the times they are a-changin\u2019<\/p>\nCome senators, congressmen
\nPlease heed the call
\nDon\u2019t stand in the doorway
\nDon\u2019t block up the hall
\nFor he that gets hurt
\nWill be he who has stalled
\nThere\u2019s a battle outside and it is ragin\u2019
\nIt\u2019ll soon shake your windows and rattle your walls
\nFor the times they are a-changin\u2019<\/p>\nCome mothers and fathers
\nThroughout the land
\nAnd don\u2019t criticize
\nWhat you can\u2019t understand
\nYour sons and your daughters
\nAre beyond your command
\nYour old road is rapidly agin\u2019
\nPlease get out of the new one if you can\u2019t lend your hand
\nFor the times they are a-changin\u2019<\/p>\nThe line it is drawn
\nThe curse it is cast
\nThe slow one now
\nWill later be fast
\nAs the present now
\nWill later be past
\nThe order is rapidly fadin\u2019
\nAnd the first one now will later be last
\nFor the times they are a-changin\u2019<\/em><\/p>\nThe Times They Are A-Changin\u2019 Written by Bob Dylan<\/a><\/strong><\/p>\n