W g\u0142\u00f3wnej sali Ratusza w Pistoi by\u0142em \u015bwiadkiem jednej z najg\u0142\u0119bszych interpretacji werset\u00f3w Dantego Alighieri. S\u0142owa nie by\u0142y deklamowane, ale raczej prze\u017cywane przez osobowo\u015b\u0107 aktorki. By\u0142y pe\u0142ne pasji i wibracji, nieuchronnie \u017cywe. Wyobra\u017acie sobie uczucie, kt\u00f3re sprawia, \u017ce czujecie dok\u0142adnie to, co te wersety m\u00f3wi\u0105, co sprawia, \u017ce czujecie empati\u0119 wobec tego, co dzieje si\u0119 z postaciami Komedii, ale jednocze\u015bnie sprawia, \u017ce wyra\u017anie czujecie, jakby to do\u015bwiadczenie by\u0142o r\u00f3wnie\u017c wasze, \u017ce wibruje pod sk\u00f3r\u0105 i porusza ca\u0142\u0105 wasz\u0105 istot\u0119. „Teatr jest miejscem prze\u017cywania” – m\u00f3wi rzeczowo Lucilla Giagnoni, kt\u00f3ra samym swoim g\u0142osem i gestami bardzo poruszy\u0142a publiczno\u015b\u0107.<\/p>\n
Lucilla Giagnoni jest aktork\u0105, chocia\u017c okre\u015blenie jej w ten spos\u00f3b jest deprecjonuj\u0105ce. Pracuje ona niestrudzenie na wielu frontach. Poza robieniem audycji radiowych, walczy\u0142a o popraw\u0119 losu Teatru Faraggiana, kulturalnego centrum teatru, muzyki, ta\u0144ca, kina, miejsca integracji. Lucilla pos\u0142uguje si\u0119 nowoczesnymi i staro\u017cytnymi j\u0119zykami, w zwi\u0105zku ze swoimi wyst\u0119pami zacz\u0119\u0142a si\u0119 uczy\u0107 hebrajskiego i sanskrytu. Jej Trilogiadella Spiritualit\u00e0 <\/em>(Duchowa Trylogia – Dziewica Matka, Wielki Wybuch i Apokalipsa) dotyka najwy\u017cszych poziom\u00f3w.<\/p>\n Przedstawienie, kt\u00f3re zobaczy\u0142em, jest fragmentem jednej z jej prac, Vergine Madre<\/em> (Dziewica Matka). Jest to spektakl introspekcyjny, o wielkiej sile, w kt\u00f3rym kobiece postacie z Boskiej Komedii wy\u0142aniaj\u0105 si\u0119 z werset\u00f3w, by dzia\u0142a\u0107 jak lustro, w kt\u00f3rym mo\u017cemy si\u0119 przejrze\u0107.<\/p>\n Jest to jeden z g\u0142\u00f3wnych cel\u00f3w Duchowej Trylogii: pos\u0142u\u017cenie si\u0119 \u015bwi\u0119tymi i teatralnymi tekstami, kr\u00f3tkimi opowiadaniami, anegdotami, poj\u0119ciami naukowymi i autobiografiami, by ponownie przedstawi\u0107 publiczno\u015bci \u015bcie\u017ck\u0119 samo\u015bwiadomo\u015bci, \u015bcie\u017ck\u0119, do pod\u0105\u017cania kt\u00f3r\u0105 aktorka zaprasza nas z zara\u017aliwym entuzjazmem.<\/p>\n Widzie\u0107, podziwia\u0107, pokocha\u0107<\/strong><\/p>\n Rzu\u0107my okiem na chwil\u0119 tu\u017c przed ko\u0144cem wyst\u0119pu Lucilli, kiedy recytuje ona wersety z ostatniej pie\u015bni Raju z Boskiej Komedii. Wielokrotnie mowa jest tam o „widzeniu”, Dante widzi lub zaprasza nas do tego, \u017ceby\u015bmy my, czytelnicy, na co\u015b spojrzeli. Lucilla podkre\u015bla, \u017ce poeta – jeden z najwi\u0119kszych poet\u00f3w, kt\u00f3ry wiedzia\u0142, jak pos\u0142ugiwa\u0107 si\u0119 s\u0142owami, aby opowiedzie\u0107 swoj\u0105 histori\u0119 – nie wie, jakie s\u0142owa wybra\u0107 z ogromnych zasob\u00f3w swego talentu, aby\u015bmy my tak\u017ce mogli wzi\u0105\u0107 udzia\u0142 w tym boskim spotkaniu.<\/p>\n O jakim spotkaniu m\u00f3wimy?<\/p>\n A mo\u017ce lepiej, o jakim widzeniu?<\/p>\n Podsumujmy: ostatni\u0105 \u017ce\u0144sk\u0105 postaci\u0105 Boskiej Komedii jest Dziewica Matka. Wed\u0142ug s\u0142\u00f3w Lucilli jest ona „postaci\u0105, kt\u00f3ra zbawia ka\u017cd\u0105 kobiet\u0119, zbawia ca\u0142\u0105 ludzko\u015b\u0107. Postaci\u0105, kt\u00f3rej uda\u0142o si\u0119, w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce jest kobiet\u0105, znale\u017a\u0107 mo\u017cliwe rozwi\u0105zanie, pojedna\u0107 wszystkie przeciwie\u0144stwa, zjednoczy\u0107 wszystkie sprzeczno\u015bci\u201d.<\/p>\n Aktorka prowadzi nas za r\u0119k\u0119, chce nam pokaza\u0107, \u017ce Maryja, ta cicha posta\u0107, rzeczywi\u015bcie przemawia swoim spojrzeniem, tak, poniewa\u017c jest ona po\u015brednikiem, kt\u00f3ry pozwala nam zobaczy\u0107 Boga, kt\u00f3rego bezpo\u015brednie \u015bwiat\u0142o zrani\u0142oby nas z powodu swej intensywno\u015bci. W grze odbi\u0107 Dante widzi mn\u00f3stwo obraz\u00f3w w obecno\u015bci Dziewicy, a\u017c wreszcie widzi swoj\u0105 w\u0142asn\u0105 twarz, sw\u00f3j boski wizerunek i \u0142\u0105czy si\u0119 z nim:<\/p>\n \u0179renice w niego wpoi\u0142em z zachwytem <\/em>(Pie\u015b\u014433, wers132)[1]<\/sup><\/sup><\/a><\/p>\n \nAkt widzenia prawie zast\u0119puje s\u0142owo, kt\u00f3re rozp\u0142ywa si\u0119 w spojrzeniu, by przyj\u0105\u0107 postaw\u0119 ca\u0142kowicie kobiec\u0105, przyjmuj\u0105c\u0105.<\/p>\n Podczas gdy pisanie ma za zadanie dostrzeganie przedmiot\u00f3w, ludzi, zdarze\u0144, tak aby to, co zosta\u0142o stworzone przez autora, mog\u0142o by\u0107 rozpowszechnione w przestrzeni i czasie narracji, to je\u015bli spojrzenie nie jest skupione, zdaje si\u0119 sprawia\u0107, \u017ce obejmujemy nim strony ksi\u0105\u017cki, pi\u00f3ro, kt\u00f3re napisa\u0142o te wersety, pisarza, dom i miasto, gdzie ta ksi\u0105\u017cka ujrza\u0142a \u015bwiat\u0142o dzienne.<\/p>\n Rozwa\u017cmy tak\u017ce inny tekst, kt\u00f3rego echo rozbrzmiewa w Komedii: Bibli\u0119.<\/p>\n W Genesis, zaraz po opisie stworzenia nieba i ziemi, czytamy:<\/p>\n „I rzek\u0142 B\u00f3g: \u201eNiech stanie si\u0119 \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107. I sta\u0142a si\u0119 \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n I widzia\u0142 B\u00f3g, \u017ce \u015bwiat\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a dobra\u201d.[2]<\/sup><\/sup><\/a><\/p>\n I widzia\u0142 B\u00f3g, \u017ce to by\u0142o dobre<\/em> jest powtarzaj\u0105cym si\u0119 zdaniem w kilku nast\u0119pnych fragmentach Genesis.<\/p>\n Po fazie stworzenia nast\u0119puje faza kr\u00f3tkiej kontemplacji, spojrzenie, kt\u00f3re ogarnia wszech\u015bwiat, prawie jak pieszczota. To jest naprawd\u0119 niezwyk\u0142e, \u017ce pierwszy akt stworzenia odbywa si\u0119 w ciemno\u015bci, a zaraz potem jest \u015bwiat\u0142o, aby\u015bmy mogli zobaczy\u0107!<\/p>\n Podobnie jak matka: po okresie oczekiwania na dziecko w ciemno\u015bci \u0142ona, kontempluje je, gdy tylko dziecko przychodzi na \u015bwiat.<\/p>\n Mo\u017cna by r\u00f3wnie\u017c powiedzie\u0107, \u017ce przedstawienie Dziewicy Matki przez Lucill\u0119, przychodzi na \u015bwiat, przyjmuj\u0105c spojrzenie poety, aby ostatecznie znale\u017a\u0107 w\u0142asn\u0105 twarz, poniewa\u017c, nie zapominajmy o tym, podr\u00f3\u017ce Dantego i Lucilli maj\u0105 konkretny cel: poznanie samego siebie!<\/p>\n Dok\u0142adnie tam, gdzie ko\u0144czy si\u0119 Boska Komedia, gdzie Lucilla \u017cegna si\u0119 z nami ko\u0144cowymi s\u0142owami Komedii o „Mi\u0142o\u015bci, co wprawia w ruch s\u0142o\u0144ce i gwiazdy”, tak, w\u0142a\u015bnie tam zaczyna si\u0119 nasza przygoda, nasza podr\u00f3\u017c.<\/p>\n Poznanie siebie, zobaczenie naszej prawdziwej, boskiej twarzy, to nie koniec podr\u00f3\u017cy, to w\u0142a\u015bciwie pocz\u0105tek. Pocz\u0105tek, kt\u00f3ry odnawia si\u0119 nieustannie, podobnie jak nasze spojrzenie na \u015bwiat i jego mieszka\u0144c\u00f3w r\u00f3wnie\u017c musi si\u0119 odnawia\u0107.<\/p>\n Oczy tych, kt\u00f3rzy chc\u0105 pozna\u0107 samych siebie, spocz\u0119\u0142y na niezliczonych piek\u0142ach projektowanych przez nas i naszych bli\u017anich. Niemniej ta ciemno\u015b\u0107 musi wygenerowa\u0107 nowe widzenie: \u0142uski rozczarowania mog\u0105 teraz spa\u015b\u0107 z naszych oczu.<\/p>\n Prawdopodobnie pojawi si\u0119 przed nami olbrzymia liczba rozwi\u0105za\u0144, nie jako projekcja „lepszego \u015bwiata”, ale jako realistyczne i rzeczywiste wsparcie \u017cycia, kt\u00f3re nie potrzebuje ju\u017c przeciwie\u0144stw.<\/p>\n Kiedy nasze powieki s\u0105 zamkni\u0119te na gr\u0119 prowokuj\u0105cych spojrze\u0144, kt\u00f3re maj\u0105 sk\u0142onno\u015b\u0107 do samoutwierdzania, mo\u017cemy wytrze\u017awie\u0107 i zaprzesta\u0107 dzia\u0142ania, kt\u00f3re poch\u0142ania \u015bwiat, zamiast go uzdrawia\u0107.<\/p>\n Wzrok, kt\u00f3ry jednoczy, staje si\u0119 \u017ar\u00f3d\u0142em, z kt\u00f3rego mo\u017cemy czerpa\u0107.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n
\n