Jak g\u0142osz\u0105 legendy – r\u00f3\u017cni ludzie, a nawet r\u00f3\u017cne rasy, dotar\u0142y do tego miejsca na Ziemi, wiedzione si\u0142\u0105 pot\u0119\u017cnego impulsu. By\u0142o to promieniuj\u0105ce miejsce mocy, znane na ca\u0142ym obszarze Pacyfiku jako centrum misteri\u00f3w. Hotu Matua, s\u0142ynna bohaterka ludu Maorys\u00f3w z Polinezji, i Kiwa, nawigator Urukehu (czerwonog\u0142owych) ze Wschodu, z Ameryki Po\u0142udniowej, przebyli co najmniej 8000 km, by spotka\u0107 si\u0119 w najbardziej samotnym miejscu na \u015bwiecie.<\/p>\n
Wskazuje to na co\u015b wi\u0119cej ni\u017c tylko indywidualny los dwojga ludzi. Tak samo, jak potem w przypadku ich wnuka, Maui, kt\u00f3ry podczas poszukiwa\u0144, kieruj\u0105c si\u0119 raczej wewn\u0119trznym nakazem ni\u017c pragnieniem dokonania odkrycia, odnalaz\u0142 niezamieszkane ziemie Nowej Zelandii. I wreszcie jeszcze jedna rasa odnalaz\u0142a drog\u0119 prowadz\u0105c\u0105 na Wysp\u0119 Wielkanocn\u0105. Byli to „kamienni ludzie”, opisywani jako niezale\u017cna, trzecia rasa. Zostali oni celowo sprowadzeni w to miejsce, mimo i\u017c te peregrynacje poprowadzi\u0142y ich daleko poza obszar zamieszkany przez ludzi. Przez ponad tysi\u0105c lat Wyspa Wielkanocna by\u0142a punktem wyj\u015bcia jako tajemnicze, pe\u0142ne duchowego napi\u0119cia centrum na Po\u0142udniowym Pacyfiku.<\/p>\n
Na podstawie Pie\u015bni Waitaha, mo\u017cemy odtworzy\u0107 chronologi\u0119 wydarze\u0144, w oparciu o historie zawarte w ponad siedemdziesi\u0119ciu wersjach tego opowiadania. Odnajdziemy w niej r\u00f3wnie\u017c relacj\u0119 z pot\u0119\u017cnego wybuchu wulkanu Tamatea na Wyspie P\u00f3\u0142nocnej nale\u017c\u0105cej do Nowej Zelandii. Mia\u0142 on miejsce oko\u0142o 1700 lat temu.<\/p>\n
W pocz\u0105tkowych latach naszej ery, Maui (wnuk Hotu Matua i Kiwy), podr\u00f3\u017cuj\u0105c z Wyspy Wielkanocnej, jako pierwszy postawi\u0142 sw\u0105 stop\u0119 na l\u0105dzie Nowej Zelandii. W trzecim i czwartym wieku przybywa\u0142o tu ju\u017c wiele r\u00f3\u017cnych ras. Z Wyspy Wielkanocnej importowano mi\u0119dzy innymi ziemniaki. Ze wzgl\u0119du na uzdrawiaj\u0105ce w\u0142a\u015bciwo\u015bci zbierano „pounamu” (zieleniec), \u015bwi\u0119ty kamie\u0144 Nowej Zelandii, b\u0119d\u0105cy rodzajem jadeitu, i rozprowadzano go po ca\u0142ym Archipelagu Polinezyjskim. Okres ten trwa\u0142 przez oko\u0142o 37 pokole\u0144 a\u017c do XII czy XIII wieku naszej ery. W wyniku najazd\u00f3w wojowniczych polinezyjskich Maorys\u00f3w, „starzy ludzie” wygin\u0119li, nie b\u0119d\u0105c w stanie przyswoi\u0107 sobie wiedzy Wyspy Wielkanocnej.<\/p>\n
Historia Wyspy Wielkanocnej mo\u017ce zosta\u0107 odtworzona r\u00f3wnie\u017c na podstawie wgl\u0105d\u00f3w staro\u017cytnych kultur. Wed\u0142ug Pie\u015bni Waitaha, pierwsze kolonizacje nast\u0105pi\u0142y jednocze\u015bnie. Przed rozpocz\u0119ciem naszej ery, lub w czasie jej trwania, z Polinezji przyby\u0142a wraz ze swymi lud\u017ami Hotu Matua, a z Ameryki Po\u0142udniowej Kiwa.<\/p>\n
Nieco p\u00f3\u017aniej zawita\u0142a trzecia grupa ludzi, najprawdopodobniej z Azji. W XIV wieku, agresywni Polinezyjczycy, nie podtrzymuj\u0105cy staro\u017cytnej kultury, sprowokowali walk\u0119, kt\u00f3ra doprowadzi\u0142a do wojny pomi\u0119dzy Wysp\u0105 Wielkanocn\u0105 i Now\u0105 Zelandi\u0105. To ostatecznie spowodowa\u0142o, \u017ce stara kultura Wyspy Wielkanocnej zagin\u0119\u0142a w XVII w.<\/p>\n
Pozosta\u0142o\u015bci, odnalezione na Wyspie Wielkanocnej wskazuj\u0105 nie tylko na rozw\u00f3j jakiej\u015b miejscowej kultury plemiennej, lecz dostarczaj\u0105 r\u00f3wnie\u017c dowod\u00f3w na to, \u017ce w tamtym czasie przebywa\u0142a tu wysoko rozwini\u0119ta cywilizacja. Istniej\u0105ce do dzi\u015b gigantyczne kamienne pos\u0105gi zosta\u0142y odnalezione jedynie tutaj. Wydaje si\u0119 niepoj\u0119te, w jaki spos\u00f3b ludzie, nie maj\u0105cy dost\u0119pu do \u017celaznych narz\u0119dzi, byli w stanie tworzy\u0107, transportowa\u0107 i wznosi\u0107 rze\u017aby osi\u0105gaj\u0105ce 12 metr\u00f3w wysoko\u015bci i wa\u017c\u0105ce ponad 90 ton. W jednym z row\u00f3w odnaleziono niedoko\u0144czony pos\u0105g mierz\u0105cy 21 metr\u00f3w wysoko\u015bci. Odkryto r\u00f3wnie\u017c r\u00f3\u017cne pisma pozostawione przez t\u0119 cywilizacj\u0119. Ich j\u0119zyk jest jednym z niewielu, kt\u00f3rych do tej pory nie uda\u0142o si\u0119 odszyfrowa\u0107. Uderzaj\u0105ce jest ich podobie\u0144stwo do r\u0119kopis\u00f3w pozostawionych przez cywilizacj\u0119 doliny Indusu (P\u00f3\u0142nocne Indie, Mohend\u017co-Daro, Harappa), kt\u00f3rych r\u00f3wnie\u017c jak dot\u0105d nie uda\u0142o si\u0119 odczyta\u0107.<\/p>\n
Kamienne pos\u0105gi wykazuj\u0105 uderzaj\u0105ce podobie\u0144stwo do wyrze\u017abionych w kamieniu postaci, znajduj\u0105cych si\u0119 w Mongolii, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c stoj\u0105 samotnie po\u015br\u00f3d krajobrazu, lecz nie maj\u0105 n\u00f3g. W Pie\u015bni Waitaha znajduje si\u0119 kilka mglistych przes\u0142anek wskazuj\u0105cych na azjatyckie pochodzenie „kamiennych ludzi” (Luke Takapo), kt\u00f3rzy przybyli na Wysp\u0119 Wielkanocn\u0105 pod przewodnictwem Rongueroa i byli najprawdopodobniej tw\u00f3rcami kamiennych rze\u017ab. Pochodzili oni z „najwy\u017cszych g\u00f3r \u2013 z dachu \u015bwiata”. Nie mo\u017ce tu jednak chodzi\u0107 o Andy, poniewa\u017c stamt\u0105d przyby\u0142 Kiwa, a kilkakrotnie podkre\u015blono, \u017ce trzy r\u00f3\u017cne narody przyby\u0142y z ca\u0142kowicie r\u00f3\u017cnych stron \u015bwiata.<\/p>\n
W zbiorowej pami\u0119ci kultury Wyspy Wielkanocnej mowa jest o licznych katastrofach, w kt\u00f3rych g\u0142\u00f3wn\u0105 rol\u0119 odgrywa\u0142 ogie\u0144. Mog\u0142y by\u0107 one spowodowane erupcjami wulkanu wyrzucaj\u0105cego „spadaj\u0105cy” z nieba ogie\u0144. Mowa jest r\u00f3wnie\u017c o wielkiej powodzi – pot\u0119\u017cnej fali wywo\u0142anej przez trz\u0119sienie ziemi, kt\u00f3rego \u015blady odnale\u017ali archeolodzy.<\/p>\n
Pie\u015b\u0144 jednak g\u0142osi: „W blasku t\u0119czy uzyskali\u015bmy pewno\u015b\u0107, \u017ce pow\u00f3d\u017a nie powr\u00f3ci nigdy wi\u0119cej i g\u0142\u0119bokie wody nie poch\u0142on\u0105 ziemi. W t\u0119czy widoczne staj\u0105 si\u0119 barwy ludzi z wszystkich stron \u015bwiata; spe\u0142ni\u0142o si\u0119 nasze marzenie: obietnica pokoju. Poniewa\u017c ogie\u0144 jeszcze ma nadej\u015b\u0107, aby oczyszcza\u0107 i uzdrawia\u0107, to nie m\u00f3wi o wielkim ogniu”. Fragment ten wskazuje na wiedz\u0119 dotycz\u0105c\u0105 wielkiej powodzi i innych kl\u0119sk \u017cywio\u0142owych, kt\u00f3re spowodowa\u0142y upadek nieznanych cywilizacji. Wiedza ta znana by\u0142a na d\u0142ugo zanim pojawi\u0142y si\u0119 relacje z do\u015bwiadcze\u0144 starszyzny i przodk\u00f3w.<\/p>\n
Czy centrum misteri\u00f3w na Wyspie Wielkanocnej mo\u017ce si\u0119ga\u0107 zarania naszych dziej\u00f3w? Czy by\u0142o ono kolebk\u0105 pierwotnej wiedzy ludzko\u015bci, by\u0107 mo\u017ce poprzez tajemnicze centrum na pustyni Gobi w Azji \u015arodkowej? Czy to st\u0105d wywodzi si\u0119 wiedza o wielkim potopie i pojawieniu si\u0119 t\u0119czy?<\/p>\n
Legendy ludu Waitaha i innych staro\u017cytnych kultur nie m\u00f3wi\u0105 nic konkretnego o naukach tajemnych, inicjacjach i kultach. Mo\u017cemy jednak z \u0142atwo\u015bci\u0105 wyodr\u0119bni\u0107 w nich dwa poziomy wiedzy i m\u0105dro\u015bci: \u015bwi\u0119te historie „szcz\u0119ki g\u00f3rnej” i g\u0142os „szcz\u0119ki dolnej”. Nauki „szcz\u0119ki g\u00f3rnej” by\u0142y \u015bci\u015ble tajne i poznawali je tylko nieliczni wybra\u0144cy, nauczani od urodzenia. Wskazuje to na fakt, \u017ce wybrani musieli by\u0107 \u0142agodnymi lud\u017ami. Moc „szcz\u0119ki g\u00f3rnej” nie zosta\u0142a nigdy powierzona komu\u015b, kto \u017cy\u0142 raczej dla siebie ni\u017c dla innych.<\/p>\n
I nie by\u0142a ona nigdy przekazywana ludziom, kt\u00f3rzy byli „op\u0119tani przez gniew i nie\u015bli smutek”. Dost\u0119p do tej wiedzy przyznawany by\u0142 jedynie ludziom o ponadprzeci\u0119tnym poziomie \u015bwiadomo\u015bci i wielkich darach duchowych. Zbli\u017cali si\u0119 oni do starszyzn na ca\u0142ym \u015bwiecie i uczestniczyli w pewnego rodzaju pierwotnej wiedzy, kt\u00f3rej prawdziwo\u015b\u0107 znajduje odzwierciedlenie w ich konsekwentnym i nieprzerwanym przekazie ustnym.<\/p>\n
G\u0142os „szcz\u0119ki” jednak\u017ce nie jest obj\u0119ty \u017cadnym zakazem czy nakazem milczenia. Jego historie przywo\u0142uj\u0105 m\u0142odych i starych do wieczornego ogniska, przy kt\u00f3rym mog\u0105 oni do\u015bwiadczy\u0107 \u015bwiat\u00f3w bardziej realnych ni\u017c te, kt\u00f3rych mo\u017cna dotkn\u0105\u0107, wyra\u017aniejszych od tych, kt\u00f3re mo\u017cna zobaczy\u0107, i pi\u0119kniejszych ni\u017c mo\u017cna wytrzyma\u0107. Ka\u017cda z tych historii podobna jest do ziarna, kt\u00f3re nie wsz\u0119dzie wzejdzie, a jednak zawsze znajdzie si\u0119 kilku s\u0142uchaczy, kt\u00f3rzy rozpoznaj\u0105 zawartego w nich ducha.<\/p>\n
Ta wczesna kultura Po\u0142udniowego Pacyfiku charakteryzuje si\u0119 wzajemnym poszanowaniem, harmoni\u0105 z natur\u0105 i wielk\u0105 wiedz\u0105 o procesach \u017cyciowych i energiach p\u00f3l eterycznych. Obszar ten by\u0142 naprawd\u0119 w wi\u0119kszo\u015bci „czysty”, pod tym wzgl\u0119dem, \u017ce duchowe i subtelne energie rzadko napotyka\u0142y na op\u00f3r. To samo odnosi si\u0119 do Nowej Zelandii; nie by\u0142a ona zamieszkana przez \u017cadne wy\u017csze gatunki ssak\u00f3w, a ludzie pojawili si\u0119 na niej znacznie p\u00f3\u017aniej ni\u017c w innych miejscach na Ziemi. Mo\u017cna to pozna\u0107 mi\u0119dzy innymi po kolorach ro\u015blin i kwiat\u00f3w. Niemal wszystkie charakteryzuj\u0105 si\u0119 jaskraw\u0105 i jasn\u0105 barw\u0105.<\/p>\n
Pierwotni mieszka\u0144cy, o kt\u00f3rych m\u00f3wi Pie\u015b\u0144 Waitaha, pasowali ca\u0142kowicie do tego \u015bwiata. Byli \u0142agodnymi, pe\u0142nymi harmonii lud\u017ami, kt\u00f3rzy unikali jak ognia konflikt\u00f3w, zadra\u017cnie\u0144 i gniewu. Za takie rzeczy spotyka\u0142a ich kara. Byli bardzo tolerancyjni, lecz wyrzucali ze swej spo\u0142eczno\u015bci ludzi agresywnych. Gdy obcy zdobywcy, tacy jak Maorysi, najechali na ich kraj, przynosz\u0105c ze sob\u0105 gro\u017ab\u0119 i konflikt, oznacza\u0142o to kres ich kultury. Nie mogli oni znie\u015b\u0107 gwa\u0142townej i pozbawionej wszelkich hamulc\u00f3w mentalno\u015bci swych naje\u017ad\u017ac\u00f3w.<\/p>\n
Najwcze\u015bniejszym mieszka\u0144com wyspy, opr\u00f3cz cech wymienionych powy\u017cej, nieobce musia\u0142y by\u0107 tak\u017ce wielka odwaga i wytrwa\u0142o\u015b\u0107. Byli to m\u0142odzi m\u0119\u017cczy\u017ani i kobiety, kt\u00f3rzy zostali starannie wybrani do tych podr\u00f3\u017cy. \u017beglowali od Wyspy Wielkanocnej do Nowej Zelandii, nast\u0119pnie do Ameryki Po\u0142udniowej i z powrotem, w kajakach skonstruowanych z powi\u0105zanych pni drzew, a jedyn\u0105 ich pomoc\u0105 by\u0142o niebo rozpo\u015bcieraj\u0105ce si\u0119 nad bezkresnym oceanem.<\/p>\n
Przez kilka ostatnich dekad, pojawi\u0142o si\u0119 na \u015bwiecie wiele dusz z m\u0142odszego pokolenia, pochodz\u0105cych g\u0142\u00f3wnie z Ameryki, promieniuj\u0105cych na Europ\u0119 i inne kontynenty nowymi, zaskakuj\u0105cymi impulsami dotycz\u0105cymi pokoju, mi\u0142o\u015bci i zupe\u0142nie innego podej\u015bcia do \u015bwiata natury, kt\u00f3rych skutkiem jest zupe\u0142nie nowa \u015bwiadomo\u015b\u0107 ekologiczna. Czy to mo\u017cliwe, \u017ce mamy dzisiaj do czynienia ze zmodyfikowan\u0105 form\u0105 starych impuls\u00f3w wywodz\u0105cych si\u0119 z kultury Wyspy Wielkanocnej? Czy mo\u017cliwe jest, aby w nowej epoce ponownie rozwin\u0119\u0142a si\u0119 kwitn\u0105ca kultura, piel\u0119gnuj\u0105ca pok\u00f3j i intensywnie wdra\u017caj\u0105ca wiedz\u0119 dotycz\u0105c\u0105 si\u0142 \u017cyciowych?<\/p>\n
<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":2247,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110081],"tags_english_":[],"class_list":["post-88568","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-livingpast-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/88568","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/2247"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=88568"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=88568"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=88568"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=88568"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}