{"id":124947,"date":"2026-01-28T11:12:50","date_gmt":"2026-01-28T11:12:50","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/?post_type=logon_article&p=124947"},"modified":"2026-01-28T11:12:50","modified_gmt":"2026-01-28T11:12:50","slug":"nasze-zycie-bycie-martwym-ale-czym-zatem-jest-zycie","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/pl\/logon_article\/nasze-zycie-bycie-martwym-ale-czym-zatem-jest-zycie\/","title":{"rendered":"Nasze \u017cycie \u2013 bycie martwym? Ale czym zatem jest \u017cycie?"},"content":{"rendered":"

Nasze \u017cycie jest kolorowym odblaskiem. Lecz Ten, kt\u00f3ry odzwierciedla si\u0119 w naszej egzystencji, pragnie zosta\u0107 odnaleziony.<\/p>\n

<\/p>\n\n

 <\/p>\n

Czasem rzeki zmieniaj\u0105 sw\u00f3j bieg. \u0179r\u00f3d\u0142o pozostaje w tym samym miejscu, podobnie jak morze, lecz droga mi\u0119dzy nimi przebiega inaczej. Tam, gdzie niegdy\u015b p\u0142yn\u0119\u0142a woda, pozostaj\u0105 martwe ramiona rzeki, rozlewiska, stawy, jeziora. S\u0105 one nadal zasilane \u2013 od do\u0142u przez wody gruntowe, od g\u00f3ry przez deszcz. W ten spos\u00f3b pozostaj\u0105 po\u015brednio po\u0142\u0105czone z nurtem, a zarazem staj\u0105 si\u0119 czym\u015b odr\u0119bnym. Natura, niczym czarodziejka, przyozdabia je, wyposa\u017ca ka\u017cde na sw\u00f3j spos\u00f3b. Powstaje kraina nadrzeczna z cudownymi miejscami, bogactwem gatunk\u00f3w i wspania\u0142ymi biotopami \u2013 \u201eobrazami \u017cycia\u201d (gr. bios<\/em> = \u017cycie, topos<\/em> = obraz, miejsce).<\/p>\n

D\u0105\u017cymy do duchowo\u015bci i m\u00f3wimy o byciu \u201ew nurcie\u201d. Wszystko p\u0142ynie \u2013 nawet zag\u0119szczona substancja jest w ruchu. My jednak chcemy \u201ep\u0142yn\u0105\u0107\u201d na wy\u017cszym poziomie, w strumieniach duchowo-dusznego \u015bwiat\u0142a. Przeczuwamy bowiem: tam jest jedno\u015b\u0107, tam s\u0105 wolno\u015b\u0107, rado\u015b\u0107, mi\u0142o\u015b\u0107, prawdziwe \u017cycie. Ale czy nie jest mo\u017ce tak, \u017ce przypominamy jedynie pi\u0119kniejsze i wspanialsze stawy, jeziora lub martwe ramiona rzek?<\/p>\n

Tak\u017ce dusze tworz\u0105 krajobrazy \u2013 wspaniale kwitn\u0105ce, mrocznie dojrzewaj\u0105ce albo zniszczone, zatrute. W niemal wszystkich panuje, w taki czy inny spos\u00f3b, konflikt: jawny i g\u0142o\u015bny albo subtelny, ukryty, podsk\u00f3rny. Potrzebujemy siebie nawzajem, wsp\u00f3\u0142dzia\u0142amy, by\u0107 mo\u017ce nawet lubimy si\u0119 \u2013 a jednak jest co\u015b, co nas oddziela i wzburza w \u015brodku lub chce nas nastawi\u0107 przeciw drugiemu. Cz\u0119sto s\u0105 to banalne preteksty, kt\u00f3re sprawiaj\u0105, \u017ce ogarnia nas poczucie samotno\u015bci, naszej odr\u0119bno\u015bci, odseparowania, wyj\u0105tkowo\u015bci, wyobcowania z g\u0142\u00f3wnego nurtu. Dobra wola harmonijnego wsp\u00f3\u0142\u017cycia jest obecna. Ale istnieje te\u017c ukryta niech\u0119\u0107, wewn\u0119trzny przeciwnik. I on zdaje si\u0119 zyskiwa\u0107 na sile.<\/p>\n

Czy nasza indywidualno\u015b\u0107 podlega rozwojowi prowadz\u0105cemu ku narastaj\u0105cym katastrofom? Pisarz Hans Magnus Enzensberger napisa\u0142 w 1993 roku esej zatytu\u0142owany Aussichten auf den B\u00fcrgerkrieg <\/em>[Perspektywy wojny domowej]. Pisa\u0142 w nim:<\/p>\n

Prowadz\u0105 j\u0105 [wojn\u0119 domow\u0105] nie tylko terrory\u015bci i tajne s\u0142u\u017cby, mafiosi i skinheadzi, gangi narkotykowe i szwadrony \u015bmierci, neonazi\u015bci i czarni szeryfowie, lecz tak\u017ce niepozorni obywatele, kt\u00f3rzy z dnia na dzie\u0144 przeobra\u017caj\u0105 si\u0119 w chuligan\u00f3w, podpalaczy, szale\u0144c\u00f3w i seryjnych morderc\u00f3w.<\/p>\n

Zdiagnozowa\u0142 przy tym wsp\u00f3lny mianownik:<\/p>\n

Jest nim z jednej strony autystyczny charakter sprawc\u00f3w, z drugiej ich niezdolno\u015b\u0107 do rozr\u00f3\u017cnienia mi\u0119dzy destrukcj\u0105 a autodestrukcj\u0105. W dzisiejszych wojnach domowych wszelka legitymizacja wyparowa\u0142a. Przemoc uwolni\u0142a si\u0119 od wszelkich ideologicznych uzasadnie\u0144.<\/p>\n

Sto lat temu Rudolf Steiner, spogl\u0105daj\u0105c w przysz\u0142o\u015b\u0107, stwierdzi\u0142, \u017ce nasza epoka kulturowa zako\u0144czy si\u0119 kiedy\u015b \u201ewojn\u0105 wszystkich przeciwko wszystkim\u201d:<\/p>\n

Musimy tylko raz u\u015bwiadomi\u0107 sobie, co jest podstaw\u0105, rzeczywist\u0105 przyczyn\u0105 tej wojny. T\u0105 podstaw\u0105, t\u0105 przyczyn\u0105 jest nadmierne rozpanoszenie si\u0119 egoizmu, \u017c\u0105dzy \u201eja\u201d, egocentryzmu ludzi. [\u2026] Kto nie pojmuje, \u017ce to \u201eja\u201d jest mieczem obosiecznym, ten nie zrozumie w pe\u0142ni sensu rozwoju ludzko\u015bci i \u015bwiata. Z jednej strony to \u201eja\u201d jest przyczyn\u0105 tego, \u017ce ludzie zatwardzaj\u0105 si\u0119 w sobie, \u017ce wszystko, co maj\u0105 do dyspozycji \u2013 dobra zewn\u0119trzne i wewn\u0119trzne \u2013 chc\u0105 podporz\u0105dkowa\u0107 swojemu \u201eja\u201d. To ono sprawia, \u017ce wszystkie pragnienia cz\u0142owieka kieruj\u0105 si\u0119 ku zaspokojeniu samego siebie. Jak to \u201eja\u201d d\u0105\u017cy do zaw\u0142aszczenia cz\u0119\u015bci wsp\u00f3lnego dobra ziemskiego jako swojej w\u0142asno\u015bci, jak stara si\u0119 wypchn\u0105\u0107 z w\u0142asnego terytorium wszystkie inne \u201eja\u201d, walczy\u0107 z nimi i je zwalcza\u0107 \u2013 to jest jedna strona \u201eja\u201d. Ale z drugiej strony nie wolno nam zapomina\u0107, \u017ce to \u201eja\u201d jest zarazem tym, co daje cz\u0142owiekowi niezale\u017cno\u015b\u0107, wewn\u0119trzn\u0105 wolno\u015b\u0107, co w najprawdziwszym sensie tego s\u0142owa wznosi go. W tym \u201eja\u201d zakorzeniona jest jego godno\u015b\u0107. Jest ono zal\u0105\u017ckiem bosko\u015bci w cz\u0142owieku.
\n(Apokalipsa \u015bw. Jana<\/em>, GA 104)<\/p>\n

Nasze \u201eja\u201d jest czynnikiem wybuchowym \u2013 nosimy w nim zar\u00f3wno w\u0142asny upadek, jak i w\u0142asne wzniesienie. Pytanie brzmi jedynie: jak szybko urzeczywistnimy jedno albo drugie. Enzensberger m\u00f3wi o autystycznych cechach naszej \u015bwiadomo\u015bci i zwi\u0105zanej z tym autodestrukcji. Mo\u017cna je obserwowa\u0107 wsz\u0119dzie: akty rozpaczy, za\u0142amywanie si\u0119 pod ci\u0119\u017carem samotno\u015bci. \u201eJa\u201d cz\u0142owieka jest przeci\u0105\u017cone, prze\u0142adowane napi\u0119ciami. Coraz cz\u0119\u015bciej dochodzi do pr\u00f3b rozdarcia. W \u015bwiadomo\u015bci i nie\u015bwiadomo\u015bci nagromadzi\u0142o si\u0119 zbyt wiele rzeczy nie do pogodzenia. Media podsycaj\u0105 ten stan \u2013 przenosz\u0105 p\u0142omienie konflikt\u00f3w z ca\u0142ego \u015bwiata do naszego wn\u0119trza. I w ko\u0144cu wyrzucamy na zewn\u0105trz ten nie\u015bwi\u0119ty ogie\u0144, kt\u00f3ry zosta\u0142 w nas rozpalony. Albowiem wszystko, co wewn\u0119trzne, d\u0105\u017cy do wyj\u015bcia na zewn\u0105trz, zgodnie z procesem tw\u00f3rczym, w kt\u00f3ry i my jeste\u015bmy w\u0142\u0105czeni. Mamy jednak wielk\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107: wszystko, co w nas wchodzi i dzia\u0142a jako si\u0142a niszcz\u0105ca, mo\u017cemy przekaza\u0107 Bosko\u015bci w naszym najg\u0142\u0119bszym wn\u0119trzu \u2013 i wtedy wychodzi ono na zewn\u0105trz przemienione.<\/p>\n

Nurt wci\u0105\u017c istnieje. Wci\u0105\u017c obecne s\u0105 sympatia, mi\u0142o\u015b\u0107, empatia, duchowo\u015b\u0107. Nadal pukaj\u0105 do naszych drzwi, chc\u0105 powr\u00f3ci\u0107, oczy\u015bci\u0107 nas i wype\u0142ni\u0107. Lecz nie bardzo si\u0119 to udaje \u2013 nasze wysi\u0142ki pozostaj\u0105 fragmentaryczne. Zbyt wiele si\u0119 w nas nagromadzi\u0142o, wyniki tysi\u0105cletnich spor\u00f3w.<\/p>\n

Niech umarli grzebi\u0105 swoich umar\u0142ych, lecz ty id\u017a i g\u0142o\u015b Kr\u00f3lestwo Bo\u017ce (\u0141k 9, 60).<\/p>\n

To dziwne s\u0142owa \u2013 by\u0107 mo\u017ce ju\u017c kiedy\u015b je czytali\u015bmy. Teraz jednak rozbrzmiewaj\u0105 w naszym wn\u0119trzu na nowo, jakby przebijaj\u0105c si\u0119 przez wewn\u0119trzne chmury i mg\u0142y. \u201eTeraz jeste\u015b martwy, lecz \u017cycie czeka na ciebie\u201d. Gdzie ono jest, to \u017cycie? Przypomina mi si\u0119 pewne zdanie: W tym kolorowym odblasku mamy obraz \u017cycia<\/em> (Goethe, Faust<\/em>)[i]<\/a> , cz\u0119\u015b\u0107 II, akt I, Urocza okolica<\/em>). Jak d\u0142ugo musi dzia\u0142a\u0107 jedno zdanie, zanim naprawd\u0119 ods\u0142oni swoje znaczenie?<\/p>\n

Moje cia\u0142o z jego cudown\u0105 budow\u0105, struktur\u0105 organ\u00f3w i ko\u0144czynami, moje \u201eja\u201d, a nawet m\u00f3j czas \u017cycia \u2013 s\u0105 odbiciami, kolorowymi refleksami. Sk\u0105d\u015b pochodz\u0105, nie s\u0105 po prostu dane. Ka\u017cde ma swoje \u017ar\u00f3d\u0142o, pierwowz\u00f3r, kt\u00f3rego jest odbiciem. Tak\u017ce wolno\u015b\u0107 zostaje w nie rzutowana. Dzi\u0119ki niej oddalili\u015bmy si\u0119 od tego, co jest w naszym najg\u0142\u0119bszym wn\u0119trzu. Teraz jednak wzywa nas ono do powrotu, do ponownego zjednoczenia si\u0119 z nim, z nami samymi. Najg\u0142\u0119bsze wn\u0119trze chce nas otuli\u0107, nie\u015b\u0107 jako swoje dziecko, prowadzi\u0107 nas w dojrzewaniu. Odej\u015bcie, nasz post\u0119p, okazuje si\u0119 krokiem w kierunku braku oparcia, braku os\u0142ony, w kierunku zewn\u0119trznej rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3ra utraci\u0142a kontakt z wn\u0119trzem. Konsekwencj\u0105 tego jest \u2013 jak pisze niemiecki filozof Peter Sloterdijk \u2013 \u201epsychoza\u201d, \u201eutajony pierwotny temat nowoczesno\u015bci\u201d. Proces nowoczesno\u015bci [implikuje] inicjacj\u0119 ludzko\u015bci w absolutn\u0105 zewn\u0119trzno\u015b\u0107 (Sph\u00e4ren<\/em>, s. 335).<\/p>\n

Uwa\u017camy materialne formy \u015bwiata za jedyn\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107. B\u0142ogos\u0142awie\u0144stwo nauki otwiera drzwi tak\u017ce dla najbardziej brzemiennego w skutki zabobonu, jakim jest wiara w absolutn\u0105 zewn\u0119trzno\u015b\u0107. To znaczy: w \u015bmier\u0107. Zapomnieli\u015bmy o aktywnym, nieustannie tw\u00f3rczym biegunie \u2013 biegunie \u017cycia. Tak wi\u0119c bez oparcia, bez os\u0142ony, wci\u0105gamy w nier\u00f3wnowag\u0119 naszej \u015bwiadomo\u015bci wszystko, co mog\u0142oby nas ustabilizowa\u0107. Otula nas teraz obco\u015b\u0107. Konsekwencj\u0105 tego samozniszczenia jest niszczenie r\u00f3wnie\u017c \u015brodowiska, w kt\u00f3rym \u017cyjemy. Wielu ludzi nie wie ju\u017c nic o wewn\u0119trznym \u017cyciu natury i nie odczuwa go.<\/p>\n

A jednak potencja\u0142 ponownego stania si\u0119 ca\u0142o\u015bci\u0105 nadal istnieje. \u201eWcale nie jeste\u015b tak samotny, jak ci si\u0119 wydaje, nie jeste\u015b jeszcze ca\u0142kowicie zniszczony\u201d \u2013 tak mo\u017cna by zinterpretowa\u0107 wewn\u0119trzny g\u0142os. \u201eJeste\u015b moim objawieniem, poprzez ciebie chc\u0119 ukaza\u0107 si\u0119 \u015bwiatu\u201d.<\/p>\n

Zdarza si\u0119, \u017ce ludzie znajduj\u0105 si\u0119 w \u015bmiertelnym niebezpiecze\u0144stwie. Ich wewn\u0119trzna struktura rozpada si\u0119 \u2013 by\u0107 mo\u017ce po wypadku, podczas ci\u0119\u017ckiej choroby lub do\u015bwiadczenia bliskiego \u015bmierci. I nagle pojawia si\u0119 to \u201eJa Jestem\u201d. Spokojne, zr\u00f3wnowa\u017cone, przepe\u0142nione pokojem, rado\u015bci\u0105 i mi\u0142o\u015bci\u0105. Niezale\u017cne od zewn\u0119trznej scenerii, kt\u00f3ra mo\u017ce by\u0107 dramatyczna, \u015bwieci, b\u0119d\u0105c jedno\u015bci\u0105 ze wszystkim, a jednocze\u015bnie pozostaj\u0105c sob\u0105.<\/p>\n

Nie trzeba jednak znajdowa\u0107 si\u0119 w \u015bmiertelnym niebezpiecze\u0144stwie, aby tego do\u015bwiadczy\u0107. Wystarcz\u0105 wewn\u0119trzne otch\u0142anie. Mog\u0105 one wzbudzi\u0107 pot\u0119\u017cn\u0105 t\u0119sknot\u0119, mog\u0105 sk\u0142oni\u0107 nas do wo\u0142ania o pomoc, kt\u00f3re rozbrzmiewa w g\u0142\u0119bi naszego wn\u0119trza.<\/p>\n

I przychodzi odpowied\u017a. Pozorna nico\u015b\u0107 spogl\u0105da na mnie, wypowiada do mnie \u201es\u0142owa ciszy\u201d. Ci\u0105gle poszukuj\u0119 tego spojrzenia \u2013 i powstaj\u0105 we mnie oczy, kt\u00f3re je dostrzegaj\u0105. Ci\u0105gle ws\u0142uchuj\u0119 si\u0119 w \u201es\u0142owa ciszy\u201d \u2013 i powstaj\u0105 we mnie uszy, kt\u00f3re je s\u0142ysz\u0105.<\/p>\n

Z jutrzenki ludzko\u015bci rozbrzmiewaj\u0105 s\u0142owa, kt\u00f3re to odzwierciedlaj\u0105:<\/p>\n

Ani przez s\u0142owa, ani przez umys\u0142,
\nAni oczyma dosi\u0119gn\u0105\u0107 go nie mo\u017cna,
\nJak\u017ce\u017c inaczej mo\u017cna go osi\u0105gn\u0105\u0107,
\nNi\u017c przez stwierdzenie: \u201eOto jest!\u201d.<\/p>\n

Gdy\u017c zaprawd\u0119 jest do uchwycenia przez my\u015bl: \u201eOto jest!\u201d
\nJak i przez prawdziw\u0105 natur\u0119 \u2013 to s\u0105 dwa sposoby,
\nRozpoznaj\u0105cemu przez my\u015bl: \u201eOto jest!\u201d
\nPrawdziwa natura wyra\u017anie si\u0119 jawi.[ii]<\/a>
\n(Upaniszada Katha, VI.12-13)<\/p><\/blockquote>\n

To jest prawdziwe!
\nTo jest pewne!
\nTo jest pe\u0142n\u0105 Prawd\u0105!<\/p>\n

To, co na dole, r\u00f3wne jest temu, co na g\u00f3rze,
\na to, co na g\u00f3rze, r\u00f3wne jest temu, co na dole,
\naby dokona\u0142y si\u0119 cuda Jedynego.
\n(Tabula Smaragdina<\/em>)<\/p><\/blockquote>\n

Friedrich H\u00f6lderlin nale\u017cy do tych, kt\u00f3rzy przenie\u015bli \u201eto\u201d, co\u015b wielkiego, do naszych czas\u00f3w. O tych, kt\u00f3rzy dojrzewaj\u0105, m\u00f3wi:<\/p>\n

S\u0142ysz\u0105 s\u0142owo, dawno ju\u017c wypowiedziane
\nod rana do wieczora [ze wschodu na zach\u00f3d],
\ndopiero teraz.<\/p>\n

Albowiem:<\/p>\n

B\u00f3g bliski jest
\ni trudny do poj\u0119cia.
\nLecz gdzie jest niebezpiecze\u0144stwo,
\ntam wzrasta te\u017c zbawienie.<\/p>\n

Kto otwiera si\u0119 na to zbawienie, i jednoczy si\u0119 z nim, w tym wschodzi nowe s\u0142o\u0144ce; w nim objawia si\u0119 B\u00f3g w z\u0142otych ob\u0142okach swojej aury.
\n(\u015awi\u0119to pokoju<\/em>, Patmos<\/em>, Archipelag<\/em>)<\/p><\/blockquote>\n

W tym celu jeste\u015bmy zarazem \u0142onem narodzin i po\u0142o\u017cn\u0105. B\u00f3g w nas, wieczne Ja Jestem<\/em>, chce wznie\u015b\u0107 si\u0119 jako zbawiciel. B\u0119d\u0105c odci\u0119ci od p\u0119powiny mo\u017cemy ponownie odnale\u017a\u0107 macierzy\u0144sk\u0105 pierwotn\u0105 podstaw\u0119, mo\u017cemy jej si\u0119 powierzy\u0107 i niejako w niej si\u0119 rozla\u0107. Nasze dusze podobne s\u0105 do wody, a \u017ar\u00f3d\u0142o jest jak ogie\u0144. Gdy nasza t\u0119sknota staje si\u0119 wystarczaj\u0105co wielka i dostrajamy do niej nasze \u017cycie, woda przemienia si\u0119 w wino \u2013 jak m\u00f3wi przypowie\u015b\u0107. Odnajdujemy po\u0142\u0105czenie z kosmicznym krzewem winnym i stajemy si\u0119 jego latoro\u015blami.<\/p>\n

Wewn\u0105trz obecnej postaci kszta\u0142tuje si\u0119 druga \u2013 posta\u0107 ze \u015bwiat\u0142a, z \u201ewody i ducha\u201d. \u015awiat\u0142o, no\u015bnik \u017cycia, umiera w nas i tworzy w nas subtelne, eteryczne cia\u0142o duszy, rozszerzaj\u0105ce si\u0119 i kurcz\u0105ce wed\u0142ug potrzeby. Nie\u015bmiertelna posta\u0107 powstaje dzi\u0119ki ca\u0142kowitemu oddaniu si\u0119 naszego \u201eja\u201d i wewn\u0119trznego Boga jednocze\u015bnie. \u0141\u0105cz\u0105 si\u0119 one we wsp\u00f3lnym dziele stw\u00f3rczym, umieraj\u0105 w nowym obrazie, w nie\u015bmiertelnym cz\u0142owieku.<\/p>\n

Czyny przesz\u0142o\u015bci przylegaj\u0105 jeszcze do starego cia\u0142a, nadal nam towarzysz\u0105. Tak, cienie dopiero teraz, pod wp\u0142ywem \u015bwiat\u0142a, naprawd\u0119 wychodz\u0105 na jaw. Chc\u0105 bowiem zosta\u0107 wyzwolone, przemienione przez poznanie w m\u0105dro\u015b\u0107. Dokonuje si\u0119 to poprzez przebaczenie, \u0142ask\u0119, akceptacj\u0119. Musimy je wytrzyma\u0107, musimy je przejrze\u0107. Wszystko, co przy tym czynimy lub czego zaniechamy, odciska si\u0119 w strukturze nowego cia\u0142a duszy. Nadaje mu g\u0142\u0119bi\u0119 dojrza\u0142o\u015bci; zbierane s\u0105 owoce tak d\u0142ugiego bycia osobnym.<\/p>\n

Czas r\u00f3wnie\u017c ulega przemianie. Dot\u0105d b\u0119d\u0105cy wyrazem si\u0142 karmicznych, teraz staje si\u0119 l\u017cejszy, wznosi si\u0119 na inny poziom. Je\u015bli chodzi o nowe cia\u0142o duszy, wychodzimy poza przyczynowo\u015bci przesz\u0142o\u015bci. Pojawia si\u0119 wymiar pionowy, kt\u00f3ry wype\u0142nia chwile. Jak daleko to si\u0119ga, zale\u017cy od stopnia naszego oddania ponadczasowemu Ja Jestem<\/em>. I od naszej zdolno\u015bci, by z jego pomoc\u0105 przemienia\u0107 cienie wy\u0142aniaj\u0105ce si\u0119 z pod\u015bwiadomo\u015bci. Stopniowo kszta\u0142tuje si\u0119 nasze \u201emiejsce\u201d \u2013 nowy obraz \u017cycia w sferach duszy pomi\u0119dzy do\u0142em a g\u00f3r\u0105. Czas i bezczas splataj\u0105 si\u0119 tutaj, umo\u017cliwiaj\u0105c drogi wznosz\u0105cych si\u0119 nurt\u00f3w. Z chwili na chwil\u0119 dokonuje si\u0119 nowe stworzenie; Jedyny wylewa si\u0119 w sw\u00f3j obraz.<\/p>\n

B\u0105d\u017a bezradny, zdumiony,
\nniezdolny do powiedzenia \u201etak\u201d lub \u201enie\u201d.
\nWtedy zostaniemy podniesieni na noszach \u0142aski.
\nJeste\u015bmy zbyt zamroczeni, aby dostrzec to pi\u0119kno.
\nJe\u015bli m\u00f3wimy, \u017ce potrafimy je zobaczy\u0107 \u2013 k\u0142amiemy.
\nJe\u015bli m\u00f3wimy: \u201eNie, nie widzimy go\u201d,
\nto owo \u201enie\u201d \u015bcina nam g\u0142ow\u0119
\ni zamyka nasze okno na Bosko\u015b\u0107.
\nLepiej wi\u0119c b\u0105d\u017amy niepewni wszystkiego
\nopr\u00f3cz nas samych,
\ni nawet tego tylko po to,
\nby istoty czyni\u0105ce cuda pospieszy\u0142y nam z pomoc\u0105.
\nLe\u017cymy ca\u0142kiem poza sob\u0105 w kr\u0119gu nico\u015bci, w ciszy,
\na\u017c w ko\u0144cu z zadziwiaj\u0105c\u0105 elokwencj\u0105 powiemy:
\n\u201eProwad\u017a nas!\u201d
\nGdy ca\u0142kowicie oddamy si\u0119 temu pi\u0119knu,
\nstaniemy si\u0119 pot\u0119\u017cn\u0105 \u017cyczliwo\u015bci\u0105.
\n(Rumi)<\/em><\/p><\/blockquote>\n

_____________________________________________<\/p>\n

[i]<\/a> Goethe, Faust<\/em> , cz\u0119\u015b\u0107 II, akt I, Urocza okolica<\/em>, przek\u0142ad Andrzej Lam, Oficyna Wydawnicza ASPRA-JR, Warszawa 2018, str. 121.<\/p>\n

[ii]<\/a> Upaniszady<\/em>, przek\u0142ad Marta Kudelska, Oficyna Literacka, Krak\u00f3w 1999, str. 365-366.<\/p>\n","protected":false},"author":917,"featured_media":107930,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110107],"tags_english_":[],"class_list":["post-124947","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-spiritsoul-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/124947","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/917"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/107930"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=124947"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=124947"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=124947"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=124947"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}