{"id":106491,"date":"2023-12-28T09:20:43","date_gmt":"2023-12-28T09:20:43","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/logon_article\/przerwana-pepowina-refleksje-na-temat-bycia-polaczonym\/"},"modified":"2023-12-28T09:20:43","modified_gmt":"2023-12-28T09:20:43","slug":"przerwana-pepowina-refleksje-na-temat-bycia-polaczonym","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/pl\/logon_article\/przerwana-pepowina-refleksje-na-temat-bycia-polaczonym\/","title":{"rendered":"Przerwana p\u0119powina \u2013 Refleksje na temat bycia po\u0142\u0105czonym"},"content":{"rendered":"<p><em>Na widzialnym horyzoncie wida\u0107 du\u017c\u0105 niebiesk\u0105 planet\u0119 pokryt\u0105 \u015bwietlistymi wirami. Nagle, gdy astronauta oddala si\u0119 nieco od statku, kilka ma\u0142ych meteor\u00f3w, niczym rozb\u0142ysk gwiazdy, bezszelestnie przecina przestrze\u0144, zrywaj\u0105c gruby bia\u0142y przew\u00f3d, \u0142\u0105cz\u0105cy go ze statkiem. Astronauta powoli tonie w ciemnej przestrzeni. \u0141\u0105cze radiowe jeszcze przez jaki\u015b czas dostarcza komunikat\u00f3w, lecz cz\u0142owiek ju\u017c na nie nie odpowiada. Teraz sam staje si\u0119 cia\u0142em niebieskim, bry\u0142\u0105 lodu unosz\u0105c\u0105 si\u0119 na falach grawitacji. Dop\u00f3ki kt\u00f3ra\u015b si\u0142a przyci\u0105gania nie zacznie na tyle przewa\u017ca\u0107, by m\u00f3g\u0142 podryfowa\u0107 w jej kierunku.<\/em><\/p>\n<p><em>Mijaj\u0105 godziny, chwilami wydaj\u0105 si\u0119 bole\u015bnie powolne, a czasem niezauwa\u017calnie szybkie i pe\u0142ne wydarze\u0144. Nareszcie noworodek zostaje u\u0142o\u017cony na brzuchu matki. Ojciec otrzymuje no\u017cyce i instrukcj\u0119, gdzie ma przeci\u0105\u0107. P\u0119powina wykazuje dziwnie delikatny op\u00f3r przy przecinaniu. To odczucie zapisuje si\u0119 na zawsze w palcach ojca. Po\u0142o\u017cna wykonuje ostatnie czynno\u015bci przy matce. Ojciec z mi\u0142o\u015bci\u0105 przytula dziecko do piersi. Za oknami pra\u017cy s\u0142o\u0144ce.<\/em><\/p>\n<p>Oto dwie scenki o zerwaniu po\u0142\u0105czenia. Niemowl\u0119 zostaje od\u0142\u0105czone od matki, a astronauta od statku. Przerwanie tej drugiej wi\u0119zi jest \u015bmiertelne. Ale i dziecko nie jest w stanie samo przetrwa\u0107 w nowej przestrzeni, w kt\u00f3rej si\u0119 znalaz\u0142o. Jest utrzymywane i karmione, zar\u00f3wno materialnym mlekiem matki, jak i \u017cyciodajnym eterem rodzic\u00f3w. W \u0142onie matki by\u0142o jednym z jej organ\u00f3w, stanowi\u0142o z ni\u0105 jedno\u015b\u0107, p\u0142yn\u0119\u0142a w nich ta sama krew. Teraz opu\u015bci\u0142o to bezpieczne otoczenie, miejsce, w kt\u00f3rym powsta\u0142o. Znalaz\u0142o si\u0119 w rozleg\u0142ej przestrzeni, w kt\u00f3rej musi oddycha\u0107 samodzielnie. Powoli jego krew b\u0119dzie si\u0119 zmienia\u0107 i stawa\u0107 jego w\u0142asn\u0105. Cia\u0142o fizyczne zacznie stawa\u0107 si\u0119 wyrazem jego duszy. Jest w nim odci\u015bni\u0119te to, co zdarzy\u0142o si\u0119 wcze\u015bniej, co b\u0119dzie do\u015bwiadczane jako g\u0142\u0119boka i ci\u0105g\u0142a t\u0119sknota za \u017ar\u00f3d\u0142em. T\u0119sknota za jedno\u015bci\u0105, bli\u017csz\u0105 ni\u017c jakakolwiek inna wi\u0119\u017a, kt\u00f3ra pojawi si\u0119 w jego \u017cyciu.<\/p>\n<p>W raczkuj\u0105cej duszy istnieje pragnienie utrzymania si\u0119 przy \u017cyciu i t\u0119sknota za blisko\u015bci\u0105, b\u0119d\u0105c\u0105 najlepsz\u0105 osi\u0105galn\u0105 namiastk\u0105 zapami\u0119tanego stanu istnienia w jedno\u015bci. Je\u015bli za dusz\u0119 uznamy istot\u0119, kt\u00f3ra ma w sobie zapis wielu wciele\u0144, to w jej jednostkowym przejawieniu, w narz\u0119dziu, obudzi si\u0119 t\u0119sknota za jedno\u015bci\u0105 ze \u017ar\u00f3d\u0142em, kt\u00f3rej kiedy\u015b do\u015bwiadcza\u0142a. Cia\u0142o, narz\u0119dzie, te\u017c posiada w\u0142asne pragnienie utrzymania si\u0119 przy \u017cyciu. Te dwa pragnienia razem (splecione jak p\u0119powina) daj\u0105 si\u0142\u0119 nap\u0119dow\u0105 niemal wszystkiemu w naszym ludzkim \u017cyciu, naszej indywidualnej i zbiorowej \u015bwiadomo\u015bci, naszej kulturze, cywilizacji. T\u0119sknota za po\u0142\u0105czeniem, wi\u0119zi\u0105, przywi\u0105zaniem prowadzi do rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3r\u0105 da si\u0119 opisa\u0107 za pomoc\u0105 pewnej abstrakcyjnej metafory.<\/p>\n<p><strong>Metafora:<\/strong><\/p>\n<p>Kula to figura przestrzenna. Jest ona ograniczona powierzchni\u0105 niezliczonej liczby punkt\u00f3w. Cech\u0105 wsp\u00f3ln\u0105 tych punkt\u00f3w jest to, \u017ce wszystkie znajduj\u0105 si\u0119 dok\u0142adnie w tej samej odleg\u0142o\u015bci od \u015brodka kuli. Dlatego poruszaj\u0105c si\u0119 po powierzchni kuli nigdy nie mo\u017cna si\u0119 zbli\u017cy\u0107 do jej \u015brodka. W dalszej cz\u0119\u015bci tekstu w odniesieniu do \u201ekuli\u201d u\u017cywane b\u0119dzie tak\u017ce okre\u015blenie \u201epunkt\u201d. Punkt jest niesko\u0144czenie ma\u0142\u0105 kul\u0105, poniewa\u017c gdyby stale zmniejsza\u0107 jej promie\u0144, czyli odleg\u0142o\u015b\u0107 ka\u017cdego punktu na jej powierzchni od \u015brodka, to kula b\u0119dzie si\u0119 kurczy\u0107 dot\u0105d, a\u017c w ko\u0144cu stanie si\u0119 tylko punktem. Punkt jest zatem kul\u0105 w potencjale.<\/p>\n<p>Hologram to obraz ca\u0142kowity, tr\u00f3jwymiarowy. Manipuluj\u0105c specjalnym rodzajem \u015bwiat\u0142a, \u015bwiat\u0142em monochromatycznym, mo\u017cna uzyska\u0107 obraz, kt\u00f3rego ka\u017cdy punkt \u015bwietlny zawiera w sobie ca\u0142y orygina\u0142. Jest tak dlatego, \u017ce ten punkt \u015bwietlny powstaje w wyniku interakcji pojedynczej wi\u0105zki \u015bwiat\u0142a \u0142\u0105cz\u0105cej orygina\u0142 i obraz, z ca\u0142ym obrazem. W zwyk\u0142ej fotografii ka\u017cdy punkt obrazu odpowiada jednemu punktowi orygina\u0142u. W hologramie ka\u017cdy punkt obrazu zawiera wszystkie punkty orygina\u0142u.<\/p>\n<p>Wyobra\u017amy sobie teraz cz\u0142owieka, z cia\u0142em materialnym, umys\u0142em, uczuciami, s\u0142owem \u2013 kompletn\u0105 istot\u0119 ludzk\u0105. Taki pe\u0142ny cz\u0142owiek jest jak kula, i nie jest on plastyczny, ale twardy. Kula ta ro\u015bnie jak per\u0142a \u2013 ka\u017cda nowo narastaj\u0105ca warstwa oddala si\u0119 od \u015brodka per\u0142y. To, co okre\u015blamy mianem &#8222;ja&#8221;, to najbardziej zewn\u0119trzna warstwa kuli, niesko\u0144czony zbi\u00f3r punkt\u00f3w znajduj\u0105cych si\u0119 dok\u0142adnie w tej samej odleg\u0142o\u015bci od \u015brodka.<\/p>\n<p>Ka\u017cdy rodzaj interakcji mi\u0119dzy dwojgiem ludzi jest jak dotkni\u0119cie si\u0119 dw\u00f3ch kul w jednym punkcie, za ka\u017cdym razem w innym. Nie jest mo\u017cliwe zetkni\u0119cie si\u0119 w wielu punktach jednocze\u015bnie. Pozosta\u0142o\u015b\u0107 tego kontaktu osadza si\u0119 na ka\u017cdej z dw\u00f3ch sferycznych powierzchni i tworzy ni\u0107 mi\u0119dzy nimi. Przygn\u0119biaj\u0105ca rozmowa, czu\u0142a pieszczota, nami\u0119tna mi\u0142o\u015b\u0107, zab\u00f3jstwo \u2013 nigdy nie zbli\u017camy si\u0119 do siebie bardziej, ni\u017c w tym jednym punkcie styku w czasie, albo w kilku po kolei. Ale za ka\u017cdym razem tworzymy mi\u0119dzy sob\u0105 ni\u0107. I tak to trwa od wiek\u00f3w. Wsp\u00f3lnie tkamy punktow\u0105 siatk\u0119 naszego wi\u0119zienia, na kt\u00f3rej ka\u017cdy nowy punkt wyplata now\u0105 ni\u0107.<\/p>\n<p>Jeste\u015bmy samotni, oddzieleni, niezdolni w pe\u0142ni pozna\u0107 si\u0119 nawzajem. \u017byjemy w \u015bwiecie, w kt\u00f3rym wydaje si\u0119 by\u0107 wszystkiego za ma\u0142o, musimy walczy\u0107 o swoje i o jeszcze wi\u0119cej. Aby si\u0119 wzmocni\u0107, tworzymy stowarzyszenia. Staramy si\u0119 \u0142\u0105czy\u0107 w grupy, by realizowa\u0107 jakie\u015b wsp\u00f3lne cele. Spotykamy si\u0119 wtedy regularnie, utrzymujemy kontakt. Celowo wzmacniamy nici, kt\u00f3re z czasem tworz\u0105 solidne wi\u0119zy mi\u0119dzy nami. Mo\u017cna je dostrzec w jeszcze innym rodzaju zwi\u0105zk\u00f3w.<\/p>\n<p>\u017byjemy w erze komunikacji. Du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 naszej technologicznej wynalazczo\u015bci ma na celu umo\u017cliwienie interakcji niezale\u017cnie od przestrzeni. Telefonia kom\u00f3rkowa oraz krajowe i mi\u0119dzynarodowe sieci komputerowe s\u0105 tego wyrazem. Fizycznie i widzialnie realizuj\u0105 si\u0119 one na poziomie satelit\u00f3w, kabli \u015bwiat\u0142owodowych i przewod\u00f3w miedzianych. Dwie istotne cechy tej komunikacji to:<\/p>\n<p>\u2013 Digitalizowanie przesy\u0142anych informacji w celu uzyskania po\u0142\u0105czenia technicznie doskona\u0142ego. W\u00f3wczas informacja rozszczepiana jest na seri\u0119 \u201etak\u201d i \u201enie\u201d. Najdoskonalsze po\u0142\u0105czenie prowadzi do ostatecznej dwoisto\u015bci mi\u0119dzy 0 i 1, a wi\u0119c do maksymalnego oddzielenia.<\/p>\n<p>\u2013 Nasze po\u0142\u0105czenia ograniczaj\u0105ce si\u0119 do Ziemi mog\u0105 w wi\u0119kszym lub mniejszym stopniu wykracza\u0107 poza wymiar przestrzeni. Je\u015bli chodzi o wymiar czasu, ogranicza nas pr\u0119dko\u015b\u0107 \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n<p>Ka\u017cda interakcja daje pocz\u0105tek nowemu w\u0105tkowi.<\/p>\n<p>Kula, nasze wyobra\u017cenie cz\u0142owieka, posiada sw\u00f3j \u015brodek, kt\u00f3ry te\u017c jest kul\u0105 w potencjale, w zarodku. Wszystkie te \u015brodki s\u0105 jak punkty hologramu, obrazu ca\u0142o\u015bci. S\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 ca\u0142ej rzeczywisto\u015bci i ka\u017cdy ma w sobie zapisan\u0105 ca\u0142kowit\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107, nierozdzieln\u0105, w nieustannej interakcji. Punkt \u015brodkowy w zasadzie nie ma nic wsp\u00f3lnego z zewn\u0119trzn\u0105 warstw\u0105. Ka\u017cdy punkt \u201eja\u201d jest cz\u0119\u015bci\u0105 warstwy zewn\u0119trznej kuli i jest jednakowo oddalony od punktu centralnego. Niezale\u017cnie od tego, jak bardzo drgaj\u0105 nasze my\u015bli i uczucia, jest to ruch tylko po powierzchni i nie przybli\u017ca nas ani troch\u0119 do \u015brodka.<\/p>\n<p>Nasze \u017cycie toczy si\u0119 wed\u0142ug wielu, czasem bardzo starych, w\u0105tk\u00f3w gry w punkty, w szklane paciorki. Raz kulista powierzchnia l\u015bni z\u0142otem, a czasem jest czarna jak w\u0119giel. O czym to \u015bwiadczy? Gonimy po nitkach sieci, od interakcji do interakcji, od \u017cycia do \u017cycia. Po naszej \u015bmierci na kuli pozostanie osad, esencja naszego \u017cycia ze wszystkimi nitkami\u2026 a\u017c pojawi si\u0119 kolejna nowa warstwa.<\/p>\n<p>Punkty na zewn\u0105trz to w\u0105tki fabularne. Opowiadaj\u0105 histori\u0119, z kt\u00f3rej mo\u017cemy wyci\u0105gn\u0105\u0107 nauki w tym \u017cyciu. Opowiadaj\u0105 o wszystkich beznadziejnych pr\u00f3bach odnalezienia tego Innego poprzez wszystkie do\u015bwiadczane interakcje, nawet takie, kt\u00f3re wydawa\u0142y si\u0119 by\u0107 \u201einne\u201d. Po\u0142\u0105czenie odnajdujemy tam, gdzie szukamy jedno\u015bci.<\/p>\n<p>Nasza zewn\u0119trzna pow\u0142oka, nasze cia\u0142o, jest cz\u0119\u015bci\u0105 ziemi. Rozwijali\u015bmy si\u0119 w \u0142onie kobiety, \u0142\u0105cz\u0105c i buduj\u0105c swe ziemskie elementy z jej krwi. Naszym po\u017cywieniem s\u0105 owoce ziemi. Korze\u0144 selera ro\u015bnie, poniewa\u017c poch\u0142ania py\u0142 ziemi, otaczaj\u0105cej jego male\u0144kie nasionko. Jest on wi\u0119c kawa\u0142kiem przeobra\u017conej ziemi. Zjadamy seler, a niestrawione elementy oddajemy ziemi. Materia naszej planety kr\u0105\u017cy w naszych cia\u0142ach. \u017bywimy si\u0119 ni\u0105, oddychamy, czujemy, my\u015blimy. Ludzko\u015b\u0107 jako ca\u0142o\u015b\u0107 i ca\u0142y czasoprzestrzenny \u015bwiat, kt\u00f3ry znamy dzi\u0119ki \u017cyciu i \u015bmierci, stanowi\u0105 zewn\u0119trzn\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 ziemi, jej kulist\u0105 powierzchni\u0119. Kamienn\u0105 kulist\u0105 powierzchni\u0119 uwi\u0119zion\u0105 w bezw\u0142adzie czasu.<\/p>\n<p>A\u017c do momentu, w kt\u00f3rym, wyczerpani, pu\u015bcimy wszelki op\u00f3r i przestaniemy walczy\u0107 z naszym wi\u0119zieniem, z nasz\u0105 sieci\u0105, przestaniemy si\u0119 w niej urz\u0105dza\u0107. A\u017c zawi\u015bniemy bezw\u0142adnie na nitkach. W chwili ciszy \u015bwiat\u0142o mo\u017ce przebi\u0107 si\u0119 ze \u015brodka na powierzchni\u0119, poprzez wszystkie te nici, kt\u00f3re si\u0119gaj\u0105 g\u0142\u0119boko w nasze wewn\u0119trzne warstwy.<\/p>\n<p>Cz\u0119sto nie zauwa\u017camy pierwszego dotkni\u0119cia \u015bwiat\u0142a i natychmiast powracamy do walki. Ale \u017cycie jest cierpliwe i niesko\u0144czenie mi\u0142osierne. Prowadzi nas w tej grze szklanych paciork\u00f3w do kolejnego do\u015bwiadczenia, do nowych chwil ciszy.<\/p>\n<p>W ko\u0144cu dostrzegamy dotyk \u015bwiat\u0142a. Nasze postrzeganie przestaje by\u0107 poszukiwaniem kolejnych interakcji, a staje si\u0119 milcz\u0105c\u0105 introspekcj\u0105. Dostrzegamy ogniwa ogromnej sieci, nasze uwi\u0119zienie, nici si\u0119gaj\u0105ce pod powierzchni\u0119, do naszego g\u0142\u0119bszego ja. \u017byjemy dalej, coraz lepiej poznaj\u0105c, czuj\u0105c i widz\u0105c rzeczywisto\u015b\u0107 zniewolenia. Sporadycznie do\u015bwiadczamy wewn\u0119trznego \u015bwiat\u0142a. Bardzo chcemy si\u0119 wyrwa\u0107, przeci\u0105\u0107 w sobie te nici. Niestety, nasze narz\u0119dzia my\u015blowe s\u0105 wadliwe, a nasze odczuwanie mi\u0142o\u015bci utkn\u0119\u0142o w sieci.<\/p>\n<p>\u017bycie jest cierpliwe i pe\u0142ne \u0142aski. Gra \u201ew paciorki\u201d mo\u017ce prowadzi\u0107 do wgl\u0105du, do zrozumienia, \u015bwiadomo\u015bci. Uczymy si\u0119 od \u017cycia, \u017ce to nie my, ale \u015bwiat\u0142o ze \u015brodka rozpl\u0105tuje nici, przepala je, rozpuszcza, o ile rzeczywi\u015bcie jeste\u015bmy gotowi odpu\u015bci\u0107. Wraz z ka\u017cd\u0105 nitk\u0105, kt\u00f3ra znika, znika te\u017c punkt na powierzchni kuli. Stajemy si\u0119 odrobin\u0119 bardziej przezroczy\u015bci, w naszym ma\u0142ym \u015bwiecie pojawia si\u0119 wy\u0142om. Prze\u015bwietla nas co\u015b z wszech\u015bwiata, promie\u0144 \u015bwiat\u0142a. \u015awiat\u0142o prze\u015bwietla sie\u0107, demaskuje \u015bwiat, opowiada o ca\u0142o\u015bci, jak\u0105 z sob\u0105 niesie. Jednoczy si\u0119 (patrz\u0105c z naszego powierzchniowego punktu widzenia, w kt\u00f3rym rzeczywisto\u015b\u0107 jest postrzegana jako jedno\u015b\u0107) z przebijaj\u0105cym si\u0119 \u015bwiat\u0142em innych ludzi, innych ma\u0142ych \u015bwiat\u00f3w. Powierzchnia kuli staje si\u0119 coraz bardziej przezroczysta, bezbarwna, czysta. Pojazd, kula staje si\u0119 no\u015bnikiem \u015bwiat\u0142a. Tylko kilka nici wci\u0105\u017c \u0142\u0105czy j\u0105 z sieci\u0105, aby mog\u0142a dzia\u0142a\u0107 w tym \u015bwiecie i aby \u015bwiat\u0142o ze \u015brodka \u015bwieci\u0142o na \u015bwiat. Tak d\u0142ugo, jak to mo\u017cliwe.<\/p>\n<p>Przezroczysty cz\u0142owiek jest jak wy\u0142om w \u015bwiecie. Na skalistej kulistej powierzchni wielkiego \u015bwiata znika punkt, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie otwarty. Ostatecznie, kiedy ostatni cz\u0142owiek rozpu\u015bci sw\u00f3j ma\u0142y \u015bwiat, zniknie r\u00f3wnie\u017c krystalizacja wielkiego \u015bwiata. Wtedy pojawi si\u0119 nowy \u015bwiat. \u015awi\u0119ta ziemia. Cz\u0142owiek.<\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":99204,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110119],"tags_english_":[],"class_list":["post-106491","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-zeitgeist-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/106491","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/99204"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=106491"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=106491"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=106491"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=106491"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}