Pewnego dnia zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce co\u015b si\u0119 wydarzy\u0142o:<\/p>\n
Kocham mych godzin mroczniej\u0105ce sk\u0142ony,
\nw kt\u00f3rych si\u0119 moje zag\u0142\u0119biaj\u0105 zmys\u0142y.
\n(\u2026)
\nZ nich p\u0142ynie wiedza mi, \u017ce przestrze\u0144 mam
\nna bezczasowe, pe\u0142ne drugie \u017cycie.<\/a>\u201d [1]
\n(Rainer Maria Rilke)<\/p><\/blockquote>\nInny poeta, Georg Trakl, pisze:<\/p>\n
W tych samotnych godzinach ducha
\nPi\u0119knie i\u015b\u0107 w s\u0142o\u0144cu
\nDo ko\u0144ca tych z\u0142otych mur\u00f3w lata.
\nCicho rozbrzmiewaj\u0105 kroki w trawie; wci\u0105\u017c przecie\u017c \u015bpi
\nSyn bo\u017cka Pana w szarym marmurze. [2]<\/p><\/blockquote>\nKiedy takie utwory we mnie rezonuj\u0105, to poszerzaj\u0105 si\u0119 moje zmys\u0142y. Czuj\u0119 wtedy, \u017ce jest we mnie \u201eprzestrze\u0144 na bezczasowe, pe\u0142ne drugie \u017cycie\u201d.<\/p>\n
Kr\u0105\u017c\u0119 my\u015blami wok\u00f3\u0142 tajemnicy mego istnienia. To prawda, kiedy poeta m\u00f3wi, \u017ce spaceruje wzd\u0142u\u017c \u201ez\u0142otych mur\u00f3w lata\u201d. Jesie\u0144, czas \u017cniw, w kt\u00f3rym jestem „zbierany”, jeszcze nie nadesz\u0142a. Ale na mury pada \u015bwiat\u0142o, \u015bwiat\u0142o tajemnicy, kt\u00f3re sprawia, \u017ce ja\u015bniej\u0105 one od wewn\u0105trz. Dlaczego w og\u00f3le posiadam te mury? Powstaj\u0105 one nieuchronnie, gdy moje my\u015blenie i odczuwanie, m\u00f3j os\u0105d i pragnienia zaczynaj\u0105 coraz \u015bci\u015blej mnie okala\u0107. „Szary marmur\u201d o subtelnej naturze mo\u017ce wygl\u0105da\u0107 bardzo pi\u0119knie i by\u0107 bardzo precyzyjnie zaprojektowany. W nim \u201e\u015bpi syn bo\u017cka Pana\u201d. Moje my\u015blenie, odczuwanie i wola mog\u0105 by\u0107 ukierunkowane na natur\u0119, ale nie s\u0105 one tym samym, co \u017cywe tchnienie natury. To tylko lustrzane odbicia. I tak id\u0119 wzd\u0142u\u017c tych mur\u00f3w. \u201eCicho rozbrzmiewaj\u0105 kroki w trawie\u2026\u201d<\/p>\n
Znam bardzo dobrze \u201emroczne godziny\u201d mojego istnienia. Po\u015br\u00f3d zgie\u0142ku \u017cycia towarzyszy mi samotno\u015b\u0107 mojego ducha, patrz\u0105ca w nico\u015b\u0107, donik\u0105d. Pewnego dnia zda\u0142em sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce co\u015b si\u0119 dzieje w takich chwilach, \u017ce z ciemno\u015bci we mnie zaczyna p\u0142yn\u0105\u0107 \u015bwiat\u0142o. Niebia\u0144skie istoty przybywaj\u0105 (pocz\u0105tkowo) \u201eniewyczuwalnie\u201d, m\u00f3wi poeta Friedrich H\u00f6lderlin. Tylko dzieci natychmiast je wyczuwaj\u0105 i \u201epod\u0105\u017caj\u0105 [ku nim]\u201d [3]. To zrozumia\u0142e, poniewa\u017c dzieci nie potrafi\u0105 jeszcze budowa\u0107 muru.<\/p>\n
\u015awiat\u0142o jest tw\u00f3rcze. Gdy wnika we mnie i nosz\u0119 je w sobie, zaczyna we mnie dzia\u0142a\u0107. Nie mo\u017ce inaczej, jak tylko burzy\u0107 mury i umo\u017cliwia\u0107 powstawanie w ich miejscu czego\u015b innego, \u017cywego \u2013 \u201eprzestrzeni bezczasowego, pe\u0142nego \u017cycia\u201d. \u015awiat\u0142o tworzy sobie przestrze\u0144, w kt\u00f3rej mnie wita, i kt\u00f3ra staje si\u0119 moj\u0105 drug\u0105 dusz\u0105.<\/p>\n
Dot\u0105d moja uwaga by\u0142a silnie skupiona na \u015bwiecie zewn\u0119trznym. Tak powsta\u0142 mur wewn\u0105trz \u2013 lustro tego, co na zewn\u0105trz. Ale duchowe teksty, poezja, refleksje, pole duchowej grupy i marzycielskie wpatrywanie si\u0119 w otwart\u0105 przestrze\u0144 wywo\u0142a\u0142y porowacenie tych \u015bcian. Teraz wyra\u017aniej ni\u017c dotychczas przenika wo\u0142anie, \u015bwiat\u0142o z wn\u0119trza. Wzywa mnie i t\u0119skni\u0119 za nim \u2013 pragniemy siebie. Moje zmys\u0142y wyostrzaj\u0105 si\u0119 wewn\u0119trznie, jasno\u015b\u0107 wy\u0142ania si\u0119 z ciemno\u015bci, nastaje dzie\u0144, inny dzie\u0144.<\/p>\n
M\u00f3wi\u0105c metaforycznie, do\u015bwiadczam wyci\u0105ganej do mnie \u201er\u0119ki\u201d i pr\u00f3buj\u0119 j\u0105 chwyci\u0107. Prowadzi mnie ona przez \u015bciany, jakby ich nie by\u0142o. Otacza mnie cisza, pozorna nico\u015b\u0107.<\/p>\n
Do\u015bwiadczam \u201eJa jestem\u201d \u2013 \u201eJa jestem\u201d zbli\u017ca si\u0119 do mnie. Jakie to szokuj\u0105co proste: „Ja jestem” po\u015br\u00f3d tego, co niezrozumia\u0142e i poza wirem mojego \u017cycia. W moim \u017cyciu to ja sam jestem swoim potencja\u0142em, mo\u017cliwo\u015bci\u0105 odtwarzania siebie, swoim spe\u0142nieniem. Ten inny patrzy na mnie, \u201eJa\u201d patrz\u0119 na siebie, nieuchwytny patrzy na cielesnego. Obaj \u201epodaj\u0105 sobie r\u0119ce\u201d.<\/p>\n
Kiedy by\u0142em m\u0142ody, czyta\u0142em legendy o \u015awi\u0119tym Graalu. Opowiadaj\u0105 one o t\u0119sknocie i poszukiwaniu nieznanego. Moje wyczekuj\u0105ce ws\u0142uchiwanie si\u0119 w ich g\u0142\u0119bi\u0119 jawi mi si\u0119 teraz jako poszukiwanie Graala. I po wielu latach zaczynam czu\u0107, \u017ce co\u015b we mnie \u015bwita. To si\u0142a \u015bwiat\u0142a, kt\u00f3ra kondensuje si\u0119 i objawia jako substancja duszy. \u015awiat\u0142o jest stw\u00f3rcze i staje si\u0119 tym, co stwarza, \u201eumiera\u201d w swoim stworzeniu. W cz\u0142owieku mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 Graalem i obudzi\u0107 w nim \u201edrugie, bezczasowo pe\u0142ne \u017cycie\u201d.<\/p>\n
Graal przedstawiany jest jako puchar. Do tego pucharu wlewa si\u0119 bogactwo, poniewa\u017c w \u015bwiecie \u015bwiat\u0142a nie istnieje brak. To zupe\u0142nie naturalne, \u017ce puchar si\u0119 przelewa.<\/p>\n
Zaratustra Nietzschego otworzy\u0142 si\u0119 na bogactwo, jakie daje s\u0142o\u0144ce, na \u017ar\u00f3d\u0142o \u015bwiat\u0142a. Uda\u0142 si\u0119 w g\u00f3ry razem ze swym or\u0142em i w\u0119\u017cem. \u201e(\u2026) Lecz my oto oczekiwali\u015bmy ciebie o ka\u017cdej jutrzni, i, bior\u0105c nadmiar \u015bwiat\u0142a twego, b\u0142ogos\u0142awili\u015bmy ci\u0119 za to.\u201d Dzia\u0142o si\u0119 tak przez dziesi\u0119\u0107 lat, a\u017c Zaratustra \u00a0\u201eum\u0119czy\u0142 si\u0119 [otrzyman\u0105] m\u0105dro\u015bci\u0105, jak pszczo\u0142a, co za wiele miodu zebra\u0142a\u201d. [4] Potrzebowa\u0142 ludzi, kt\u00f3rym m\u00f3g\u0142by t\u0119 m\u0105dro\u015b\u0107 przekaza\u0107.<\/p>\n
Si\u0142a duszy pragnie si\u0119 rozszerza\u0107, stworzenie chce trwa\u0107. Wszystko musi wej\u015b\u0107 w nieko\u0144cz\u0105c\u0105 si\u0119 przemian\u0119. \u201eBy\u0142em nagi, a przyodziali\u015bcie mnie\u201d (Mateusz 25:36), m\u00f3wi Duch w\u0119druj\u0105cy po \u015bwiecie, poszukuj\u0105cy ludzi, w kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142by sta\u0107 si\u0119 Dusz\u0105. Duch i jego \u015awiat\u0142o s\u0105 dla siebie tak bogate, \u017ce konieczna jest ewolucja.<\/p>\n
Zapala si\u0119 we mnie nowa obecno\u015b\u0107. Niesko\u0144czona dusza pr\u00f3buje jak mo\u017ce przekaza\u0107 tej ograniczonej duszy, by si\u0119 z ni\u0105 zjednoczy\u0142a \u2013 przez chwil\u0119.\u00a0 Prowadzi to do napi\u0119\u0107 i turbulencji. Transformacja to nie sama rado\u015b\u0107.<\/p>\n
Moje cia\u0142o wskazuje na moje ograniczenia. Poprzez nie jestem cz\u0119\u015bci\u0105 Ziemi. Subtelne, energetyczne obszary mojej istoty nie s\u0105 widoczne. S\u0105 wprawdzie bardziej wszechstronne, ale r\u00f3wnie\u017c ograniczone. Podobnie jest z Ziemi\u0105. Posiada ona widzialne cia\u0142o z grubej materii oraz energetyczne, niewidzialne sfery. Tam, w sferach subtelnych mam na ni\u0105 bezpo\u015bredni wp\u0142yw, a ona na mnie. Tutaj wp\u0142ywamy w siebie, nieustannie reagujemy na siebie energetycznie.<\/p>\n
W tej rzeczywisto\u015bci od kilku lat obserwuj\u0119, jak przyroda zwraca si\u0119 ku mnie. Czasami rozmawiam o tym z lud\u017ami, kt\u00f3rzy pod\u0105\u017caj\u0105 podobn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. Ku mej rado\u015bci, zazwyczaj potwierdzaj\u0105 moje do\u015bwiadczenia. W obecnych czasach Ziemia wzywa cz\u0142owieka w bardziej intensywny spos\u00f3b. Czeka na co\u015b, czego\u015b od nas oczekuje.<\/p>\n
Otwieram si\u0119 na energie drzewa, grupy drzew, kwietnika, kwitn\u0105cej \u0142\u0105ki i do\u015bwiadczam si\u0142, kt\u00f3re nap\u0142ywaj\u0105 od nich do mnie. Wchodz\u0105 w przyci\u0105ganie, kt\u00f3re powsta\u0142o we mnie przez oddanie si\u0119 temu, co bosko-duchowe. Czy istnieje w naturze pragnienie podobne do mojego? Czy istoty natury pragn\u0105 by\u0107 wci\u0105gni\u0119te w pragnienie cz\u0142owieka? Czy pragn\u0105 by\u0107 zabrane tam, sk\u0105d pochodz\u0105 ich duchowe korzenie?<\/p>\n
Poeta Rainer Maria Rilke napisa\u0142:<\/p>\n
Ziemio, czy\u017c nie jest to twoim pragnieniem: w nas<\/em>
\nnarodzi\u0107 si\u0119 niewidzialnie? \u2013 Czy to nie sen tw\u00f3j,<\/em>
\nby\u0107 jeden raz niewidzialn\u0105? \u2013 Ziemio! by\u0107 niewidzialn\u0105!<\/em>
\nCo, je\u015bli nie metamorfoza, jest twym nagl\u0105cym \u017c\u0105daniem?<\/em>
\nZiemio, umi\u0142owana, chc\u0119. [5]<\/a><\/em><\/p><\/blockquote>\nTutaj t\u0119sknota Ziemi ubrana jest w s\u0142owa. A tak\u017ce odpowied\u017a cz\u0142owieka.<\/p>\n
Wszystko jest przeznaczone do dalszego rozwoju, a ka\u017cdy dalszy rozw\u00f3j zaczyna si\u0119 w tym, co niewidzialne. Wszystko, czemu otwieram drzwi, wchodzi we mnie energetycznie i je\u015bli w moim sercu jest obecne boskie \u015bwiat\u0142o, zostaje ono przez nie pochwycone i otrzymuje nowy tw\u00f3rczy impuls. Co wi\u0119cej, otrzymuje impuls dope\u0142nienia. Poniewa\u017c Duch zawiera w sobie pe\u0142ni\u0119, \u015bwiat\u0142o przekazuje ten impuls, kt\u00f3ry w mozolnym, d\u0142ugim rozwoju szuka swego urzeczywistnienia w materii.<\/p>\n
Natura potrzebuje po\u015brednictwa cz\u0142owieka. Najbardziej rozwini\u0119ci ludzie tworz\u0105 pomost ze \u017ar\u00f3d\u0142em. Bo do \u017ar\u00f3d\u0142a wszystko powraca po kole. Natura i cz\u0142owiek przenikaj\u0105 si\u0119 w tym strumieniu. Poziomy ludzkiej \u015bwiadomo\u015bci stymuluj\u0105 tych, kt\u00f3rzy id\u0105 za nami. Dlatego na Ziemi dzia\u0142a pot\u0119\u017cna alchemia, obejmuj\u0105ca wiele etap\u00f3w i proces\u00f3w. I je\u015bli ma si\u0119 ona powie\u015b\u0107, je\u015bli \u017ar\u00f3d\u0142o ma nadal dzia\u0142a\u0107 dobroczynnie, to w cz\u0142owieku musi narodzi\u0107 si\u0119 \u201edruga dusza\u201d, w miejscu, w kt\u00f3rym obecny jest \u017ar\u00f3d\u0142owy potencja\u0142. Taki jest g\u0142\u0119boki sens prawdziwie duchowych \u015bcie\u017cek. S\u0105 one konieczno\u015bci\u0105 dla transformacji Ziemi i jej stworze\u0144.<\/p>\n
Natura \u201ewie\u201d o tym. Dlatego pragnie uwagi cz\u0142owieka, pragnie rezonansu swego istnienia w cz\u0142owieku. Ten rezonans jest mo\u017cliwy, gdy\u017c ca\u0142a przyroda jest r\u00f3wnie\u017c sk\u0142adnikiem cz\u0142owieka. Natura buduje nas, zar\u00f3wno fizycznie, jak i psychicznie. I my mo\u017cemy przyj\u0105\u0107 w siebie ca\u0142\u0105 natur\u0119 i uczyni\u0107 j\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 naszego zwrotu, naszego wzniesienia si\u0119 ku boskiej duchowo\u015bci, aby sta\u0142a si\u0119 ona impulsem dla nowego wzrostu. Dlatego przestrze\u0144 \u201edrugiej duszy\u201d jest niezwykle wa\u017cna.<\/p>\n
Rilke stara si\u0119 znale\u017a\u0107 na to s\u0142owa i wnika nawet w szczeg\u00f3\u0142y do\u015bwiadczenia duszy:<\/p>\n
I te ze skonania
\n\u017cyj\u0105ce rzeczy pojmuj\u0105, \u017ce ty je s\u0142awisz; \u015bmiertelne,
\nnam powierzaj\u0105 ratunek, najbardziej \u015bmiertelnym.
\nChc\u0105, by\u015bmy je przemienili w swym niewidzialnym sercu
\nw nas \u2013 o, bezbrze\u017cne w nas samych! Kim by\u015bmy byli w ko\u0144cu.<\/a> [6]<\/p><\/blockquote>\nPrzede mn\u0105 stoi drzewo i otwieram przed nim swoje serce. Jego forma i wszystkie cechy znajduj\u0105 we mnie odpowiednik i dlatego mog\u0105 si\u0119 ze mn\u0105 zjednoczy\u0107. \u201eO, kt\u00f3ry chc\u0119 r\u00f3\u015b\u0107, spogl\u0105dam, i drzewo jest we mnie\u201d, formu\u0142uje Rilke. [7] A potem poeta zastanawia si\u0119, co dzieje si\u0119 dalej. Co dzieje si\u0119 we mnie z rzecz\u0105, kt\u00f3r\u0105 postrzeg\u0142em: \u201eCzy znalaz\u0142a we mnie mi\u0142o\u015b\u0107?\u201d [8] Pyta wi\u0119c:<\/p>\n
Czy ogranicza\u0142em w zat\u0142oczonym sercu
\nrzeczy wielko\u015bci nawyk\u0142e?
\n[\u2026]
\nObrazy, znaki, pilnie odbierane,
\nczy jest wam przykro, \u017ce jeste\u015bcie we mnie?<\/a> [9]<\/p><\/blockquote>\nStanowimy ca\u0142o\u015b\u0107. Mamy mo\u017cliwo\u015b\u0107, a nawet musimy sobie s\u0142u\u017cy\u0107 nawzajem. Ewolucja jeszcze si\u0119 nie zako\u0144czy\u0142a i mo\u017ce nas ona doprowadzi\u0107 do progu drugich narodzin, transfiguracji. Obecna Ziemia pragnie sta\u0107 si\u0119 \u201eNow\u0105 Ziemi\u0105\u201d. Jeste\u015bmy najbli\u017cej osi\u0105gni\u0119cia tego celu, pozwalaj\u0105c na zamanifestowanie si\u0119 \u201eNowego Nieba\u201d. Zwierz\u0119ta, ro\u015bliny, krajobrazy, morza i minera\u0142y \u2013 wszystko musi zosta\u0107 przesi\u0105kni\u0119te nowymi tw\u00f3rczymi impulsami \u015bwiadomo\u015bci, przekazywanymi przez cz\u0142owieka. On jedyny jest zdolny do wytworzenia pustej przestrzeni serca, w kt\u00f3rej rzeczy prowadzone s\u0105 \u201eod do\u0142u do g\u00f3ry\u201d, ku ich duchowemu \u017ar\u00f3d\u0142u. C\u00f3\u017c za zadanie dla cz\u0142owieka! Poeta wyznaje:<\/p>\n
[\u2026] dr\u017c\u0105c, z ramionami pe\u0142nymi s\u0142abo\u015bci
\nOddaj\u0119 je Bogu
\nw od\u015bwi\u0119tnym kr\u0119gu. [10]<\/p><\/blockquote>\n_____________________________<\/p>\n
[1]<\/a> \u201eKsi\u0119ga godzin\u201d, prze\u0142. Witold Hulewicz
\n[2]<\/a><\/a> \u201eHelian\u201d, prze\u0142. Wies\u0142aw Trzeciakowski
\n[3]<\/a><\/a> \u201eChleb i wino\u201d
\n[4]<\/a><\/a> \u201eTako rzecze Zaratustra\u201d, Cz\u0119\u015b\u0107 Pierwsza \u201ePrzedmowa Zaratustry\u201d, prze\u0142. Wac\u0142aw Berent
\n[5]<\/a><\/a> \u201eElegia dziewi\u0105ta\u201d, prze\u0142. Andrzej Lam
\n[6]<\/a><\/a> \u201eElegia dziewi\u0105ta\u201d, prze\u0142. Andrzej Lam
\n[7]<\/a><\/a> \u201eDo wsp\u00f3\u0142uczucia z ka\u017cdej rzeczy wo\u0142a\u201d, prze\u0142. Mieczys\u0142aw Jastrun
\n[8]<\/a><\/a> „Waldteich” (Le\u015bny staw)
\n[9]<\/a><\/a> „Waldteich” (Le\u015bny staw)
\n[10]<\/a><\/a> \u201eF\u00fcr Nike” (Do Nike)<\/p>\n","protected":false},"author":925,"featured_media":103255,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110068],"tags_english_":[],"class_list":["post-106057","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-art-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/106057","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/925"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103255"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=106057"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=106057"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=106057"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=106057"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}