Dawno temu, gdzie\u015b nad brzegami rzeki Indus, kiedy s\u0142o\u0144ce wschodzi obejmuj\u0105c ziemi\u0119, ma\u0142e dzieci, rado\u015bni uczniowie, zacz\u0119li \u015bpiewa\u0107. Wielu z nich przysz\u0142o rankiem pod wielkie drzewo pieprzowe, by siedz\u0105c wys\u0142ucha\u0107 lekcji swojego nauczyciela. Na dachach dom\u00f3w, chichocz\u0105c do siebie, ma\u0142py jad\u0142y \u015bniadanie. Pr\u0119gowany kot, nie przejmuj\u0105c si\u0119 ha\u0142a\u015bliwymi s\u0105siadami, wygrzewa\u0142 si\u0119 w s\u0142o\u0144cu. Na wszystkich drzewach ptaki by\u0142y zaj\u0119te karmieniem cz\u0142onk\u00f3w swoich rodzin, rozja\u015bniaj\u0105c atmosfer\u0119 i nadaj\u0105c kolor niebu. To mog\u0142o wydarzy\u0107 si\u0119 pod palmami Egiptu, wzd\u0142u\u017c rzeki Nil lub w cieniu pot\u0119\u017cnych d\u0119b\u00f3w, rodem z celtyckich krain. \u015awit l\u015bni zawsze i wsz\u0119dzie dla tych, kt\u00f3rzy otwieraj\u0105 szeroko oczy.<\/p>\n
Jedno z dzieci zapyta\u0142o nauczyciela:<\/p>\n
– Kto stworzy\u0142 ptaki?<\/p>\n
– Ptaki? – Pomy\u015bla\u0142 przez chwil\u0119 profesor. – Ptaki \u015bpiewaj\u0105, ma\u0142py si\u0119 \u015bmiej\u0105 i wy, uczniowie, te\u017c \u015bpiewacie i si\u0119 \u015bmiejecie. Wszystkie \u017cywe istoty \u015bpiewaj\u0105. Bogowie, istoty, kt\u00f3re nasi malarze nieudolnie przedstawiaj\u0105 na \u015bcianach \u015bwi\u0105ty\u0144, te\u017c \u015bpiewaj\u0105. Ziemia, ogie\u0144, woda, las, tygrys, praca m\u0119\u017cczyzn, mi\u0142o\u015b\u0107 kobiet, rado\u015b\u0107 dzieci, wszystko, co si\u0119 wydarza, jest wspania\u0142\u0105 pie\u015bni\u0105, histori\u0105, kt\u00f3r\u0105 opowiadaj\u0105 pot\u0119\u017cni bogowie.<\/p>\n
– A zatem, bogowie stworzyli wszystko… – stwierdzi\u0142 uwa\u017cny ch\u0142opiec.<\/p>\n
– Je\u015bli chodzi o twoj\u0105 twarz, to bogowie musieli zagra\u0107 fa\u0142szyw\u0105 nut\u0119 \u2013 powiedzia\u0142, drocz\u0105c si\u0119, jeden z jego koleg\u00f3w.<\/p>\n
Ca\u0142a klasa roze\u015bmia\u0142a si\u0119 szczerze, nawet \u201eofiara\u201d si\u0119 \u015bmia\u0142a, ca\u0142y czas zastanawiaj\u0105c si\u0119 nad opowie\u015bci\u0105 o pie\u015bni bog\u00f3w.<\/p>\n
– Skoro wszystko, co istnieje, jest pie\u015bni\u0105 bog\u00f3w, to dlaczego \u015bpiewaj\u0105 o \u015bmierci i smutku? Je\u015bli to bogowie \u015bpiewaj\u0105 moje \u017cycie, to c\u00f3\u017c z nich za osobliwi kompozytorzy!<\/p>\n
– To prawda – wykrzykn\u0119\u0142a jedna dziewczynka. – Cz\u0119sto zastanawia\u0142am si\u0119, dlaczego bogowie stworzyli tak niebezpieczny \u015bwiat. Ja jestem ma\u0142a, ale moje siostry s\u0105 jeszcze mniejsze. Jedna z nich zmar\u0142a tej zimy, a mia\u0142a zaledwie dwa lata. Jakie jest znaczenie tej pie\u015bni? Z jak\u017ce dziwnego serca mog\u0142aby pochodzi\u0107 taka melodia?<\/p>\n
Niedu\u017c\u0105 klas\u0119 zacz\u0119\u0142o nurtowa\u0107 pal\u0105ce pytanie o s\u0142uszno\u015b\u0107 pie\u015bni bog\u00f3w, bo ka\u017cde z dzieci mia\u0142o swoje w\u0142asne bolesne do\u015bwiadczenia.<\/p>\n
Zwyczajow\u0105 odpowiedzi\u0105 na to pytanie by\u0142o, \u017ce \u201eto karma\u201d. Karma ma zawsze racj\u0119, jest logiczn\u0105, nieuniknion\u0105 konsekwencj\u0105 tego, co si\u0119 robi.<\/p>\n
– Nieuni… co?<\/p>\n
– Nieuniknion\u0105, g\u0142uptasie! To znaczy, \u017ce nie da si\u0119 jej unikn\u0105\u0107. Je\u015bli przytrafiaj\u0105 si\u0119 nam okropne rzeczy, to dlatego, \u017ce na nie zas\u0142u\u017cyli\u015bmy, i tyle… takie jest prawo!<\/p>\n
Wymieniaj\u0105c porozumiewawcze spojrzenia z ma\u0142pami na przeciwleg\u0142ym dachu, profesor \u015bledzi\u0142 wymian\u0119 argument\u00f3w z jednej strony na drug\u0105, oraz przyp\u0142yw emocji, kt\u00f3re wezbra\u0142y podczas wymiany zda\u0144.<\/p>\n
– Prawo? – stwierdzi\u0142 kto\u015b inny. – Je\u015bli bogowie \u015bpiewaj\u0105 wszystkie melodie, to czy mo\u017cna co\u015b zmieni\u0107? Czy mamy jaki\u015b wyb\u00f3r jak post\u0119powa\u0107, dobrze czy \u017ale? Je\u017celi wszystko jest zapisane, to nie ma \u017cadnego prawa, jest tylko scenariusz, kt\u00f3ry my aktorzy odgrywamy.<\/p>\n
– Takiego aktora jak ty, nigdy nie przyj\u0105\u0142bym do mojego teatru – zn\u00f3w zadrwi\u0142 ma\u0142y \u017cartowni\u015b.<\/p>\n
– Nie ma \u017cadnego scenariusza, powiedzia\u0142a jedna dziewczynka. – M\u00f3j ojciec powiedzia\u0142 mi, \u017ce ludzkie \u017cycie to Lila, gra bog\u00f3w. W tej grze odgrywamy rol\u0119, dobrze lub nie.<\/p>\n
– A kto decyduje o zwyci\u0119stwie? Kiedy gra si\u0119 ko\u0144czy?<\/p>\n
– Gdy ko\u0144czy si\u0119 karma!<\/p>\n
– O nie, nie m\u00f3wmy ju\u017c o tej nieuchronnej rzeczy: karmie! Z niej nigdy si\u0119 nie wyrwiemy…<\/p>\n
Profesor, kt\u00f3ry nie przegapi\u0142 ani jednego s\u0142owa z tej wymiany zda\u0144, przygl\u0105da\u0142 si\u0119 sroce, kt\u00f3ra wyl\u0105dowa\u0142a na ga\u0142\u0119zi nad nim, ze swoim d\u0142ugim ogonem, bia\u0142ym tu\u0142owiem i czarno-niebieskimi skrzyd\u0142ami. Na ga\u0142\u0119zi powy\u017cej do\u0142\u0105czy\u0142 do niej kruk. Czeka\u0142y, a\u017c dzieci odejd\u0105, by posili\u0107 si\u0119 okruszkami z ich przek\u0105ski.<\/p>\n
– Bogowie wy\u015bpiewuj\u0105 \u015bwiat – powiedzia\u0142 nauczyciel dono\u015bnym, ale przyjaznym g\u0142osem, przywracaj\u0105c spok\u00f3j. – A kto zacz\u0105\u0142 \u015bpiewa\u0107 bog\u00f3w?<\/p>\n
Dzieci zn\u00f3w s\u0142ucha\u0142y, zanurzaj\u0105c si\u0119 w nieznan\u0105 przestrze\u0144 odkrywan\u0105 przez prowadz\u0105cego. Czy bogowie \u015bpiewaj\u0105, bo taka jest ich karma? Czy bogowie podlegaj\u0105 jakiemu\u015b prawu?<\/p>\n
– Bogowie s\u0105 wieczni, nie maj\u0105 ani pocz\u0105tku ani ko\u0144ca. Nie ma nikogo, kto zacz\u0105\u0142by ich \u015bpiewa\u0107 – odpar\u0142 jeden ze starszych uczni\u00f3w.<\/p>\n
– Je\u015bli bogowie s\u0105 wieczni, to znaczy, \u017ce posiadaj\u0105 cia\u0142a, kt\u00f3re nie umieraj\u0105, a to oznacza, \u017ce byli i zawsze b\u0119d\u0105 – kontynuowa\u0142 nauczyciel.<\/p>\n
– Tak, potwierdzi\u0142o zgromadzenie.<\/p>\n
– W ich cia\u0142ach mo\u017ce by\u0107 tylko takie serce, kt\u00f3re te\u017c bije wiecznie, bez wytchnienia.<\/p>\n
– Bez w\u0105tpienia.<\/p>\n
– Aby tworzy\u0107 muzyk\u0119, wy, kt\u00f3rzy tak cz\u0119sto \u015bpiewacie, musicie by\u0107 ze sob\u0105 w jednym rytmie. To jest pierwsze wymaganie. Mo\u017cna troch\u0119 fa\u0142szowa\u0107, ale nie mo\u017cna \u015bpiewa\u0107 nie b\u0119d\u0105c w rytmie. Zatem, je\u015bli bogowie s\u0105 wieczni, to jest tak dlatego, \u017ce ich serca bij\u0105 w jednym rytmie z sercem wszech\u015bwiata, tajemniczym \u0179r\u00f3d\u0142em, z kt\u00f3rego wszystko pochodzi i do kt\u00f3rego wszystko powraca.<\/p>\n
– Czym jest to \u0179r\u00f3d\u0142o, prosz\u0119 pana? – zapyta\u0142 jako pierwszy ma\u0142y ch\u0142opiec.<\/p>\n
– Niczego nie mo\u017cemy o nim powiedzie\u0107, poza tym, \u017ce pulsuje we wszystkich stworzeniach, w ka\u017cdej istocie, kt\u00f3ra nas otacza, nawet w rzeczach. Je\u015bli bogowie s\u0105 b\u0142ogos\u0142awieni, to dlatego, \u017ce wiedz\u0105, jak rozpozna\u0107 obecno\u015b\u0107 \u0179r\u00f3d\u0142a wsz\u0119dzie tam, gdzie spojrz\u0105. W ten spos\u00f3b s\u0105 zawsze po\u0142\u0105czeni, w jednym rytmie, wieszcz\u0105c pie\u015b\u0144 Pocz\u0105tku, podobnie jak soki, kt\u00f3re p\u0142yn\u0105 w drzewie lub krew, kt\u00f3ra p\u0142ynie w najmniejszych cz\u0119\u015bciach naszego cia\u0142a.<\/p>\n
– Ale my nie jeste\u015bmy tacy szcz\u0119\u015bliwi! Dopiero co powiedzia\u0142e\u015b nam o tym \u0179r\u00f3dle, kt\u00f3re daje szcz\u0119\u015bcie, tak jakby wszystko, co robili\u015bmy wcze\u015bniej, nie mia\u0142o \u017cadnej warto\u015bci w por\u00f3wnaniu z muzyk\u0105, w kt\u00f3rej \u017cyj\u0105 bogowie.<\/p>\n
– Jeste\u015bmy istotami ludzkimi – powiedzia\u0142 profesor. – Rodzimy si\u0119 po to, \u017ceby prze\u017cy\u0107 tysi\u0105ce radosnych i pe\u0142nych cierpienia do\u015bwiadcze\u0144, a potem umieramy.<\/p>\n
– Dla lepszego \u017cycia p\u00f3\u017aniej \u2013 stwierdzi\u0142 jako pierwszy ma\u0142y ch\u0142opiec.<\/p>\n
– Nast\u0119pnym razem wybior\u0119 inn\u0105 wiosk\u0119 ni\u017c wasza – za\u015bmia\u0142 si\u0119 \u017cartowni\u015b.<\/p>\n
– Kto z was pami\u0119ta swoje poprzednie \u017cycie, jako wierny s\u0142uga? Podobnie jak zwierz\u0119ta, wszyscy mamy bij\u0105ce serca, kt\u00f3re nadaj\u0105 rytm i przesy\u0142aj\u0105 ciep\u0142o \u017cycia do naszych cia\u0142. Mamy te\u017c umys\u0142y, by tworzy\u0107 i wol\u0119, by realizowa\u0107 nasze strategie aby przetrwa\u0107 w tym \u015bwiecie, w kt\u00f3rym musimy je\u015b\u0107, mie\u0107 dach nad g\u0142ow\u0105 i ubiera\u0107 si\u0119, by odp\u0119dza\u0107 \u015bmier\u0107, kt\u00f3ra czyha na nas ju\u017c od chwili narodzin.<\/p>\n
– Ta bitwa skazana jest na pora\u017ck\u0119 – powiedzia\u0142 ch\u0142opiec, kt\u00f3ry do tej pory milcza\u0142.<\/p>\n
– Jak najbardziej! Z g\u00f3ry przegrana! – potwierdzi\u0142 profesor. – Nie wa\u017cne, czy mamy jedno, czy wiele \u017cy\u0107 i tak umieramy. Pytanie brzmi: czym jest wiecznie bij\u0105ce serce, nie\u015bmiertelne i b\u0142ogos\u0142awione serce, do posiadania kt\u00f3rego wszyscy d\u0105\u017cymy?<\/p>\n
– O tak! – odpowiedzia\u0142y razem dobrze wychowane dzieci.<\/p>\n
– Podejd\u017acie bli\u017cej, przyjaciele, i sp\u00f3jrzcie!<\/p>\n
Nauczycielem by\u0142 Rishi, s\u0119dziwy jasnowidz. Wsta\u0142 i uni\u00f3s\u0142 bia\u0142y, p\u0142aski kamie\u0144 przypominaj\u0105cy tac\u0119, w taki spos\u00f3b, \u017ceby wszyscy mogli go zobaczy\u0107. Zamkn\u0105\u0142 oczy, a na powierzchni kamienia zacz\u0119\u0142y pojawia\u0107 si\u0119 obrazy.<\/p>\n
– W odleg\u0142ej przysz\u0142o\u015bci, powiedzia\u0142, wasze pra-pra-prawnuki b\u0119d\u0105 \u017cy\u0142y nie maj\u0105c wzgl\u0119du na bog\u00f3w. Poszukuj\u0105c szcz\u0119\u015bcia, b\u0119d\u0105 pragn\u0105\u0107 nie\u015bmiertelno\u015bci, lub raczej nie b\u0119d\u0105 ju\u017c godzi\u0107 si\u0119 na \u015bmier\u0107. B\u0119d\u0105 coraz liczniejsi i zniszcz\u0105 Posiad\u0142o\u015b\u0107 \u017bycia, kr\u00f3lestwo drzew i tygrys\u00f3w. Nie b\u0119d\u0105 my\u015ble\u0107 ani o swoich rodzicach, ani o dzieciach swoich dzieci, uparcie buduj\u0105c dla siebie domy rozkoszy, wbrew wszystkim stworzeniom \u015bpiewanym przez bog\u00f3w. Skupieni na w\u0142asnych pragnieniach, b\u0119d\u0105 chcieli robi\u0107 wszystko bardzo szybko, ca\u0142y czas \u017cyj\u0105c w rytmie dnia i nocy, s\u0142o\u0144ca i p\u00f3r roku. W tym szale\u0144czym wy\u015bcigu pomog\u0105 im maszyny: automaty stworzone przez skorumpowanych mag\u00f3w nadchodz\u0105cej ery. Posun\u0105 si\u0119 nawet do tego, \u017ce aby odwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 \u017cywych, stworz\u0105 portale do \u015bwiata sn\u00f3w i zmar\u0142ych, pogr\u0105\u017caj\u0105c ich w zapomnieniu \u015bmierci, kt\u00f3ra, mimo odroczenia, pozostanie nadal najpewniejszym i nieprzekraczalnym terminem dla wszystkich. Upojeni najr\u00f3\u017cniejsz\u0105 muzyk\u0105, pozostan\u0105 g\u0142usi na niebia\u0144skie pie\u015bni, kt\u00f3re nadaj\u0105 rytm \u017cyciu. Ich serca b\u0119d\u0105 kruche. Sen b\u0119dzie cz\u0119sto oddawa\u0142 ich w r\u0119ce udr\u0119ki, z powodu nic nie znacz\u0105cych problem\u00f3w. W\u015br\u00f3d bezsennych, niewielu b\u0119dzie zadawa\u0107 sobie pytanie: czym jest wieczne serce?<\/p>\n
Na widok dziwnych maszyn wycinaj\u0105cych \u015bwi\u0119te lasy, w obliczu twardych i spiesz\u0105cych si\u0119 ludzi, dzieci zaniem\u00f3wi\u0142y. Gdy Rishi otworzy\u0142 oczy i schowa\u0142 niezwyk\u0142\u0105 tac\u0119 z powrotem do swojej niebieskiej p\u0142\u00f3ciennej torby, przez chwil\u0119 panowa\u0142a osobliwa cisza. Sroka i kruk wci\u0105\u017c tam by\u0142y, cierpliwie czekaj\u0105c na koniec lekcji, z gracj\u0105 typow\u0105 dla swojego gatunku.<\/p>\n
– Ale… ale jak zadba\u0107 o to, by nasze prawnuki, a mo\u017ce i my p\u00f3\u017aniej, nie musia\u0142y prze\u017cywa\u0107 tego koszmaru maszyn i ko\u0144ca kr\u00f3lestwa tygrys\u00f3w? – zapyta\u0142 ponownie jako pierwszy ma\u0142y ch\u0142opiec.<\/p>\n
– Hmmm… powiedzia\u0142 nauczyciel. Nale\u017cy zwraca\u0107 uwag\u0119 na wszystko wok\u00f3\u0142 siebie. Drzewo, sroka, kruk, rzeka, kot, przyjaciele, ma\u0142py, rodzice, wiatr, wszystko pulsuje, wszystko \u015bpiewa. Rozwijajcie tylko te umiej\u0119tno\u015bci, kt\u00f3re maj\u0105 znaczenie: s\u0142uch i obserwacja. S\u0142uchaj\u0105c i uwa\u017cnie obserwuj\u0105c to, co \u017cyje, rozszyfrowujemy pi\u0119kn\u0105 i z\u0142o\u017con\u0105 muzyk\u0119, kt\u00f3r\u0105 gramy. Zawsze si\u0119 uczymy, poniewa\u017c muzyka jest \u017cywa i nieustannie si\u0119 zmienia. Aby j\u0105 poj\u0105\u0107, musimy post\u0119powa\u0107 tak jak ona, musimy umiera\u0107, aby odradza\u0107 si\u0119 wci\u0105\u017c na nowo. To jest tajemnica, to jest esencja muzyki: umiera\u0107, by si\u0119 odradza\u0107. Im wi\u0119cej uwagi po\u015bwi\u0119camy muzyce, tym bardziej nasze serca pragn\u0105 bi\u0107 w rytmie niewyczerpanego strumienia \u017cycia. W ten spos\u00f3b \u0142\u0105czymy oczy, uszy i ca\u0142\u0105 g\u0142ow\u0119 z biciem serca. Czy\u0144cie tak, a nigdy nie zaatakujecie kr\u00f3lestwa tygrys\u00f3w. Nie pozwoli wam na to inteligencja. I wy staniecie si\u0119 Domem \u017bycia, \u015bwietlist\u0105 cz\u0105stk\u0105 serca Wszech\u015bwiata, muzykiem dostrojonym do pie\u015bni bog\u00f3w. To jest wyzwanie dla ka\u017cdej prawdziwej szko\u0142y.<\/p>\n
– I poznamy \u0179r\u00f3d\u0142o? – zapyta\u0142 ch\u0142opiec.<\/p>\n
– Zobaczycie… A teraz za\u015bpiewajmy prosz\u0119 Psalm na cze\u015b\u0107 Majowego \u015awiat\u0142a.<\/p>\n
Nauczyciel spogl\u0105da\u0142, jak dzieci rozchodz\u0105 si\u0119 rado\u015bnie. U podn\u00f3\u017ca drzewa, gdy nie by\u0142o ju\u017c nikogo, sroka i kruk w ko\u0144cu zacz\u0119\u0142y ucztowa\u0107, z rado\u015bci\u0105 i elegancj\u0105 w\u0142a\u015bciw\u0105 swojemu gatunkowi.<\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":105501,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110107],"tags_english_":[],"class_list":["post-105875","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-spiritsoul-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/105875","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/105501"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=105875"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=105875"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=105875"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=105875"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}