{"id":103939,"date":"2023-07-30T08:11:13","date_gmt":"2023-07-30T08:11:13","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/logon_article\/swieta-chwila\/"},"modified":"2023-07-30T08:11:13","modified_gmt":"2023-07-30T08:11:13","slug":"swieta-chwila","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/pl\/logon_article\/swieta-chwila\/","title":{"rendered":"\u015awi\u0119ta chwila"},"content":{"rendered":"

W dawnych czasach filmy sk\u0142ada\u0142y si\u0119 z klatek, ma\u0142ych obrazk\u00f3w, kt\u00f3re przesuwa\u0142y si\u0119 na szpuli w projektorze, tworz\u0105c poruszaj\u0105ce si\u0119 obrazy. Aby je zmontowa\u0107, wystarczy\u0142o u\u017cy\u0107 przecinaka do karton\u00f3w, aby z paska celuloidu wyci\u0105\u0107 niechciane sceny lub zachowa\u0107 te bardzo po\u017c\u0105dane i ocenzurowane – jak w Cine Paradiso<\/em> Giuseppe Tornatore\u2019a, ze \u015bcie\u017ck\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 niezapomnianego Ennio Morricone.<\/p>\n

Ale jak zmontowa\u0107 film Sztuka prawdziwego \u017cycia<\/em>, z jego alchemi\u0105, kt\u00f3ra prowadzi nas do prawdziwego samopoznania, do t\u0119sknoty za wyzwoleniem, kt\u00f3ra sprawia, \u017ce nasze ja poddaje si\u0119 transcendencji, poddaje si\u0119 nowej \u015bwiadomo\u015bci prowadz\u0105cej nas do pe\u0142nej doskona\u0142o\u015bci? Monta\u017c wymaga dobrego os\u0105du. Jak oceni\u0107 ka\u017cd\u0105 scen\u0119 bez ogl\u0105dania ca\u0142ego filmu?<\/p>\n

Ponadto nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce istnieje czas i wieczno\u015b\u0107. To, co mierzalne i to, co niemierzalne. W kt\u00f3rym momencie si\u0119 spotykaj\u0105?<\/p>\n

Ka\u017cdego dnia wszyscy jeste\u015bmy ci\u0105gni\u0119ci przez lini\u0119, kt\u00f3r\u0105 tworzymy: lini\u0119 bez powrotu, sko\u0144czon\u0105 i \u015bmierteln\u0105. Pami\u0119\u0107 rejestruje przesz\u0142o\u015b\u0107, wyobra\u017ania zagl\u0105da w przysz\u0142o\u015b\u0107. A my pozostajemy po\u015brodku.<\/p>\n

Nagle, nawadniaj\u0105c ogr\u00f3d, kropla wody na p\u0142atku otwiera wszech\u015bwiat. „Motyle i ptaki wzbijaj\u0105 si\u0119 do lotu: chmura kwiat\u00f3w” (Bash\u00f4) (1). Rozb\u0142ysk jest w powietrzu, trwa kilka sekund. Niemo\u017cliwy do uchwycenia. Film \u017cycia biegnie w projektorze czasu. Chcemy zatrzyma\u0107 ruch, zatrzyma\u0107 \u017cycie w tym kadrze na zawsze. Niemo\u017cliwe.<\/p>\n

Zm\u0119czona wracam do swojego zwyk\u0142ego \u017cycia. Ogr\u00f3d wci\u0105\u017c tam jest, kropla wody ju\u017c sp\u0142yn\u0119\u0142a, p\u0142atek pochyli\u0142 si\u0119 i opad\u0142 na \u0142awk\u0119 w s\u0142o\u0144cu, a moje my\u015bli b\u0142\u0105dz\u0105 mi\u0119dzy wspomnieniami i planami. Czuj\u0119 s\u0142o\u0144ce na sk\u00f3rze, zwierz\u0119, kt\u00f3rym jestem.<\/p>\n

Ta chwila min\u0119\u0142a tak szybko, \u017ce rozkojarzona zapomnia\u0142am.<\/p>\n

Uwolniona od pami\u0119ci i zm\u0119czona mo\u017cliwo\u015bci\u0105 robienia konkretnych plan\u00f3w, opr\u00f3\u017cniam si\u0119. Zwierz\u0119 w s\u0142o\u0144cu.<\/p>\n

To, co nie do pomy\u015blenia, zn\u00f3w mnie dopada. Pojawia si\u0119 tylko wtedy, gdy rozproszona zapominam. Nie ma my\u015bli, nie ma uczucia, nie ma reakcji. W tym momencie zapomnia\u0142am o sobie i jestem oderwana od \u015bwiata, nie ma mnie. „Jestem niczym. Nigdy nie b\u0119d\u0119 czym\u015b. Nie mog\u0119 chcie\u0107 by\u0107 czym\u015b. Poza tym mam w sobie wszystkie marzenia \u015bwiata”, m\u00f3wi \u00c1lvaro de Campos-Pessoa.<\/p>\n

To, co \u015bwi\u0119te, jest tajne. Jest zastrze\u017cone i poufne. Jest wewn\u0119trzn\u0105 tajemnic\u0105, piecz\u0119ci\u0105. Jest tym, co oddziela boski \u015bwiat od ludzkiego. Ale jest te\u017c tym, co je \u0142\u0105czy. Ta niewypowiedziana, niewys\u0142owiona chwila otwiera prawie niezauwa\u017caln\u0105 szczelin\u0119. Ale nie ma \u017cadnej idei, \u017cadnego obrazu, \u017cadnego d\u017awi\u0119ku. Jest tylko energia innej natury, z innego bezczasowego czasu, z innego bezmiejscowego miejsca, z innego \u015bwiat\u0142a.<\/p>\n

W pe\u0142nej ciszy moich zamkni\u0119tych oczu, zwr\u00f3cone do wewn\u0105trz, trzepocz\u0105 lekkie, bezkszta\u0142tne my\u015bli-uczucia. Nie ma nic i jest wszystko.<\/p>\n

Kiedy wracam do tu i teraz ogrodu, wracaj\u0105 wspomnienia. Rozbrzmiewa g\u0142os \u00c1lvaro de Campos, domagaj\u0105cy si\u0119 od niego metafizycznej, praktycznej rzeczywisto\u015bci: „Wykorzystaj czas! Ale czym jest czas, kt\u00f3ry wykorzystuj\u0119?” (2)<\/p>\n

Pragmatyczny szok spada jak o\u0142\u00f3w na z\u0142oto sacrum. I zadaj\u0119 sobie pytanie: czym jest przebudzenie?<\/p>\n

Po raz kolejny budz\u0119 si\u0119 w przesz\u0142o\u015bci. Wiersz, kt\u00f3ry napisa\u0142am, gdy mia\u0142am 18 lat, pokaza\u0142 mi, \u017ce w „rzeczywisto\u015bci” (ale tak naprawd\u0119 to co jest prawdziwe?) \u017cycie to najwy\u017cej 5 minut.<\/p>\n

5 MINUT<\/em><\/strong><\/p>\n

Kiedy \u017cycie si\u0119 zatrzymuje,<\/em><\/p>\n

gdy obraz nie przemija,<\/em><\/p>\n

kiedy udr\u0119ka spojrzenia<\/em><\/p>\n

i pewno\u015b\u0107 u\u015bmiechu<\/em><\/p>\n

staj\u0105 si\u0119 statyczne, <\/em><\/p>\n

kiedy ptak uchwycony przez fotografa na placu<\/em><\/p>\n

rozpo\u015bciera skrzyd\u0142a w spokojnym locie,<\/em><\/p>\n

kiedy lekki gest zamiera w bezruchu,<\/em><\/p>\n

gdy \u0142za nie spada,<\/em><\/p>\n

a Bycie pulsuje,<\/em><\/p>\n

portret \u017bycia jest gotowy.<\/em><\/p><\/blockquote>\n

Wiersz jest nieco melancholijny, ale prawdziwy. Z pewno\u015bci\u0105 nie uchwyci\u0142 \u015bwi\u0119to\u015bci, kt\u00f3ra tam by\u0142a, niewidzialna i cicha.<\/p>\n

Fernando Pessoa (2) powiedzia\u0142 kiedy\u015b: „czu\u0107 to by\u0107 rozproszonym”.<\/p>\n

Chodzi o to, \u017ce \u015bwi\u0119ta chwila jest \u015bwietlistym punktem pomi\u0119dzy p\u0142yn\u0105cym czasem a statyczn\u0105 wieczno\u015bci\u0105.<\/p>\n

Dlatego Paulo Leminski (3) napisa\u0142 tak wiele haik\u00f3w, sta\u0142 si\u0119 poet\u0105 multimedialnym i powiedzia\u0142: „dopiero wczoraj zaprosi\u0142em przyjaciela, \u017ceby ze mn\u0105 pomilcza\u0142”.<\/p>\n

Tak. Potrzebujemy milcze\u0107 razem. I tak by\u0107 mo\u017ce mi\u0119dzy codzienn\u0105 rutyn\u0105 a transcendentnym impulsem, „Rozproszeni zwyci\u0119\u017cymy!”, jak powiedzia\u0142 Leminski w tytule jednej ze swoich ksi\u0105\u017cek.<\/p>\n

\u0179R\u00d3D\u0141A<\/p>\n

(1) Frade, Gustavo i Carranza, Ricardo: w\u00a0Doze poemas de Matsuo Bash\u00f4, Revista Arquitetura + Arte<\/em>, vol. 20(1), wyd. Arquitetura + Arte, Juiz de Fora, 2020.<\/p>\n

(2) Pessoa, Fernando:\u00a0Poemas de \u00c1lvaro de Campos<\/em>, wyd. \u00c1tica, Lizbona, 1944.<\/p>\n

(3) Leite, Elizabeth Rocha:\u00a0Leminski: O Poeta da Diferen\u00e7a<\/em>, wyd. EDUSP, S\u00e3o Paulo, 2012.<\/p>\n","protected":false},"author":609,"featured_media":103892,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110107],"tags_english_":[],"class_list":["post-103939","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-spiritsoul-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/103939","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/609"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103892"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103939"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103939"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=103939"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=103939"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}