![\"\"](\"https:\/\/logon.media\/wp-content\/uploads\/2023\/07\/23-07-01-Dokad-biegniesz-czlowieku-Akryl-80x60-cm-225x300.jpg\")
<\/p>\nCzy to jest tak, \u017ce zawsze punkt, z kt\u00f3rego obserwujemy rzeczywisto\u015b\u0107 zniekszta\u0142ca obraz i narzuca swoj\u0105 interpretacj\u0119?<\/p>\n
Mo\u017cna s\u0105dzi\u0107, \u017ce ka\u017cdy punkt obserwacji ma swoj\u0105 rol\u0119 do odegrania, ma za zadanie pokaza\u0107 w\u0142a\u015bnie ten, a nie inny fragment sekretu \u017cycia i \u015bmierci w ofiarowanym nam momencie.<\/p>\n
Od czego zale\u017cy ten moment?<\/p>\n
Od skali wewn\u0119trznego niepokoju?<\/p>\n
Od g\u0142\u0119bokiej t\u0119sknoty?<\/p>\n
Od pochodz\u0105cego z serca cichego pukania?<\/p>\n
Czy od wnikliwo\u015bci, pragnienia poznania, umiej\u0119tno\u015bci rozr\u00f3\u017cniania?<\/p>\n
A mo\u017ce od tego wszystkiego jednocze\u015bnie?<\/p>\n
Bo je\u017celi ten moment daje nam cho\u0107by mikro wgl\u0105d, cho\u0107by okruch zrozumienia, cho\u0107by delikatny powiew wolno\u015bci, to czy mo\u017cemy w jaki\u015b spos\u00f3b go przywo\u0142a\u0107, sprowokowa\u0107, zaprosi\u0107?<\/p>\n
Je\u015bli na przyk\u0142ad naszym punktem obserwacyjnym b\u0119dzie wysoka g\u00f3ra, a naszym obiektem obserwacji rzeka wij\u0105ca si\u0119 u jej podn\u00f3\u017ca, to co jeste\u015bmy w stanie zaobserwowa\u0107 i co mo\u017cemy powiedzie\u0107 o rzece?<\/p>\n
<\/p>\n
,,Dok\u0105d biegniesz cz\u0142owieku”, akryl, Wies\u0142awa \u017barnowska<\/em><\/p>\n <\/p>\n Niekt\u00f3rzy m\u00f3wi\u0105, \u017ce je\u017celi si\u0119 wzniesiesz, to patrz\u0105c na rzek\u0119 z g\u00f3ry odczujesz jej spok\u00f3j i harmoni\u0119. Ale tylko, gdy staniesz na jej brzegu rozpoznasz jej natur\u0119, zrozumiesz j\u0105, zobaczysz wystaj\u0105ce z niej ostre kamienie, kt\u00f3re tn\u0105 i spi\u0119trzaj\u0105 jej wody i by\u0107 mo\u017ce odkryjesz niejedn\u0105 tajemnic\u0119 rzeki.<\/p>\n Odrywaj\u0105c wzrok od rzeki sp\u00f3jrzmy na jedn\u0105 z pobliskich wysp.<\/p>\n Z naszego punktu obserwacyjnego jest szara, cicha i niepozorna. Ale gdy zejdziemy troch\u0119 ni\u017cej zobaczymy, \u017ce jest zamieszka\u0142a i t\u0119tni swoim specyficznym \u017cyciem.<\/p>\n Zaskoczy nas widok jej szarych mieszka\u0144c\u00f3w wygl\u0105daj\u0105cych identycznie.<\/p>\n Wszyscy tacy sami… g\u0142owy, r\u0119ce, nogi, ten sam powolny ruch i wsz\u0119dzie panuj\u0105ca szaro\u015b\u0107.<\/p>\n I nagle pojawia si\u0119 ten moment, \u017ce dane jest nam odkry\u0107 tajemnic\u0119 wyspy.<\/p>\n To w\u0142a\u015bnie ten moment uwa\u017cno\u015bci, a jednocze\u015bnie g\u0142\u0119bokiego pragnienia poznania prawdy, rozszyfrowania kodu \u017cycia kieruje nasz wzrok na detale, sekretne miejsca i wszystko to, co g\u0142\u0119boko ukryte.<\/p>\n I wtedy dostrzegamy, \u017ce jest co\u015b zastanawiaj\u0105cego, niepokoj\u0105cego, wr\u0119cz bulwersuj\u0105cego w mieszka\u0144cach wyspy. Odkrywamy, \u017ce w ciele ka\u017cdego mieszka\u0144ca \u00a0zamiast klatki piersiowej z jej wewn\u0119trznymi narz\u0105dami jest klatka, ale metalowa o grubych pr\u0119tach.<\/p>\n Ten widok przera\u017ca. Zwiastuje niewol\u0119.<\/p>\n I s\u0142usznie\u2026., gdy\u017c po chwili wzmo\u017conej uwagi dostrzegamy w ka\u017cdej klatce uwiezionego bia\u0142ego go\u0142\u0119bia.<\/p>\n Szarzy mieszka\u0144cy wyspy nie zauwa\u017caj\u0105 tych klatek z go\u0142\u0119biami ani w sobie, ani u innych. \u017byj\u0105 swoim nie\u015bwiadomym \u017cyciem i tylko czasem ogarnia ich dziwny stan niepokoju, kt\u00f3rego przyczyn\u0105 jest coraz cz\u0119\u015bciej pojawiaj\u0105ce si\u0119 delikatne, ciche puk puk.<\/p>\n Wszyscy wygl\u0105daj\u0105 jak wyt\u0142oczeni z jednej matrycy. Tacy sami, identyczni.<\/p>\n A jednak czym\u015b si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105, ale t\u0119 r\u00f3\u017cnic\u0119 dostrze\u017ce jedynie wnikliwy obserwator, mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce niestrudzony poszukiwacz prawdy.<\/p>\n I pod\u0105\u017caj\u0105c t\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 prawdy odkrywamy, \u017ce mieszka\u0144cy wyspy r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 \u00a0jedynie<\/strong> stanem uwi\u0119zionego w klatce go\u0142\u0119bia.<\/p>\n Niekt\u00f3re go\u0142\u0119bie wygl\u0105daj\u0105 jak martwe, le\u017c\u0105 w bezruchu z zamkni\u0119tymi oczami. I nikt nie wie, czy to sen, czy to \u015bmier\u0107.<\/p>\n Inne lekko poruszaj\u0105 pi\u00f3rkami otwieraj\u0105c na chwil\u0119 oczy, ale ka\u017cdy ruch sprawia im b\u00f3l, wi\u0119c po chwilach aktywno\u015bci zamieraj\u0105 w bezruchu.<\/p>\n Niekt\u00f3re p\u0142acz\u0105 i ten przejmuj\u0105cy p\u0142acz najbardziej porusza serca.<\/p>\n Od czego zale\u017cy stan bia\u0142ego niewolnika?<\/p>\n Co by si\u0119 sta\u0142o, gdyby\u015bmy zaryzykowali odpowied\u017a, \u017ce ten stan uwi\u0119zionego go\u0142\u0119bia zale\u017cy od nas, od naszego my\u015blenia?<\/p>\n Mo\u017ce wtedy z troski o bia\u0142ego go\u0142\u0119bia, z g\u0142\u0119bokiego wsp\u00f3\u0142czucia i z intencj\u0105 pomocy zwr\u00f3ciliby\u015bmy wreszcie uwag\u0119 na swoje my\u015blenie. Mo\u017ce wtedy dostrzegliby\u015bmy wszystko to, co nas niewoli i to, co jest przeszkod\u0105 w nas samych na drodze wyzwolenia.<\/p>\n I mo\u017ce wtedy w poszukiwaniu drogi wyj\u015bcia wreszcie zaprosimy do siebie NOW\u0104 my\u015bl, witaj\u0105c j\u0105 w progu:<\/p>\n Wejd\u017a, rozgo\u015b\u0107 si\u0119, czeka\u0142am na Ciebie.<\/p>\n Bo kiedy grz\u0119\u017aniesz w starych my\u015blach z ich niewol\u0105cymi programami\u00a0 przesz\u0142o\u015bci, to tak, jakby\u015b zabiera\u0142 tlen go\u0142\u0119biowi. Le\u017cy wtedy w bezruchu , pogr\u0105\u017cony w \u015bmiertelnym \u015bnie.<\/p>\n Kiedy rywalizujesz, bo za wszelk\u0105 cen\u0119 musisz by\u0107 lepszy, to t\u0119 cen\u0119 p\u0142aci go\u0142\u0105b, nieruchomiej\u0105c,\u00a0 bo ka\u017cdy jego krok w zamkni\u0119tej przestrzeni klatki staje si\u0119 bolesny.<\/p>\n I kiedy twoje my\u015bli przenika strach, wszechpanuj\u0105ce w tobie zagro\u017cenie, to bia\u0142y go\u0142\u0105b szarzeje i traci si\u0142y. I tylko jego \u0142za pokazuje, jak bardzo b\u0142\u0105dzisz.<\/p>\n A kiedy do tego strachu przy\u0142\u0105cza si\u0119 jego siostra, agresja, to stajemy si\u0119 przyczyn\u0105 niejednej krwawej go\u0142\u0119biej \u0142zy.<\/p>\n A je\u017celi bujasz si\u0119 na hamaku wyobra\u017ce\u0144 o swojej niemo\u017cno\u015bci, braku zdolno\u015bci, braku wiedzy i w og\u00f3le o niedostatku, to usypiasz go\u0142\u0119bia fa\u0142szyw\u0105 cisz\u0105 swojego wygodnego nicnierobienia m\u00f3wi\u0105c, \u017ce nie jeste\u015b jeszcze gotowy.<\/p>\n A mo\u017ce wystarczy zacz\u0105\u0107 dzia\u0142a\u0107 zanim b\u0119dziesz gotowy?<\/p>\n Strach i lenistwo to na pewno przeszkody, kt\u00f3re mo\u017cemy postawi\u0107 na najwy\u017cszym podium kwalifikacji wszystkiego tego, co utrudnia nam nasze \u017cycie, co uniemo\u017cliwia nam jakikolwiek rozw\u00f3j, w tym ten najistotniejszy – rozw\u00f3j \u015bwiadomo\u015bci. Strach i lenistwo s\u0105 jak zamkni\u0119te drzwi klatki niewol\u0105cej now\u0105 my\u015bl.<\/p>\n Na podium stoi te\u017c ci\u0105g\u0142e wplatanie przesz\u0142o\u015bci w nasz\u0105 tera\u017aniejszo\u015b\u0107, odgrzebywanie odczu\u0107, kt\u00f3re pojawia\u0142y si\u0119 w nas w dawno przebrzmia\u0142ych sytuacjach. To ci\u0105g\u0142e przywo\u0142ywanie w my\u015blach ludzi, kt\u00f3rzy byli tylko przechodniami w naszej historii. Mieli odegra\u0107 swoj\u0105 rol\u0119 i odej\u015b\u0107, a my mamy i\u015b\u0107 o krok dalej, bo tam nigdy nie ma t\u0142umu z minionej epoki naszego \u017cycia.<\/p>\n Mo\u017cesz stwarza\u0107 kolejn\u0105 szar\u0105 wysp\u0119, mo\u017cesz by\u0107 jej zwyk\u0142ym mieszka\u0144cem, a nawet jej kr\u00f3lem. Zawsze jednak jako mieszkaniec tej wyspy pozostajesz nie\u015bwiadomym niewolnikiem i nie\u015bwiadomie niewolisz bia\u0142ego go\u0142\u0119bia.<\/p>\n A mo\u017cesz spojrze\u0107 w to miejsce, gdzie powinno by\u0107 serce i przerazi\u0107 si\u0119 widokiem stalowej klatki z jej um\u0119czonym mieszka\u0144cem.<\/p>\n I to jest ten moment g\u0142\u0119bokiego zrozumienia, kiedy przestajesz budowa\u0107 klatki i zaczynasz\u00a0 stwarza\u0107 b\u0142\u0119kitne przestworza, rozpoznawa\u0107 i otwiera\u0107 wszystkie stare klatki, wypuszcza\u0107 z nich nowe my\u015bli i \u015bwietliste inspiracje, przywo\u0142ywa\u0107 nowe \u017cycie.<\/p>\n Mo\u017cesz po prostu zacz\u0105\u0107 od po\u017cegnania si\u0119 z przesz\u0142o\u015bci\u0105, bo tkwienie w przesz\u0142o\u015bci jest jak poca\u0142unek \u015bmierci dla nowego my\u015blenia.<\/p>\n Nowa my\u015bl, to nowe spojrzenie, nowe zrozumienie i \u00a0rado\u015b\u0107 z odkrycia tej nowonarodzonej si\u0142y\u00a0 w sobie.<\/p>\n I nie maj\u0105 znaczenia jakie\u015b tam przep\u0142ywaj\u0105ce my\u015bli, ale te, kt\u00f3re zapraszamy do siebie.<\/p>\n Ka\u017cda my\u015bl ma swojego stw\u00f3rc\u0119. Przyjrzyj si\u0119 jej i rozpoznaj jej pochodzenie.<\/p>\n Wtedy w tej uwa\u017cno\u015bci dostrze\u017cesz, \u017ce nagle pojawia si\u0119 NOWA my\u015bl.<\/p>\n Czy jest moja? Nie.<\/p>\n Czy jest czyja\u015b? Nie.<\/p>\n <\/p>\n Witaj, wejd\u017a, rozgo\u015b\u0107 si\u0119. Czeka\u0142am na Ciebie.<\/p>\n Nie wiem, sk\u0105d pochodzisz, ale wiem, \u017ce jeste\u015b NOWA.<\/p>\n Nie umiem o Tobie opowiedzie\u0107, ale mog\u0119 \u017cy\u0107 wed\u0142ug Ciebie.<\/p>\n <\/p>\n Go\u0142\u0105b ju\u017c nie \u015bpi, ju\u017c nie p\u0142acze, ju\u017c nie miota si\u0119 w swej niewoli.<\/p>\n Puk puk\u2026<\/p>\n Odzyskuje si\u0142y.<\/p>\n To pukanie rodzi niepok\u00f3j.<\/p>\n Ten szczeg\u00f3lny niepok\u00f3j rodzi t\u0119sknot\u0119.<\/p>\n Ta szczeg\u00f3lna t\u0119sknota nie ma wyja\u015bnienia.<\/p>\n <\/p>\n Puk puk\u2026<\/p>\n Za czym tak t\u0119sknisz?<\/p>\n Nie wiem. Czasem ten stan pojawia si\u0119 jak fala, pod kt\u00f3r\u0105 nie mo\u017cna oddycha\u0107. Czasem otwiera nigdy wcze\u015bniej nieotwierane drzwi pustki.<\/p>\n M\u0119czy, boli, jednocze\u015bnie rodzi nadziej\u0119, nie daje odpocz\u0105\u0107.<\/p>\n Dzi\u0119kuj\u0119, \u017ce nie zostawiasz mnie w spokoju.<\/p>\n Puk Puk\u2026<\/p>\n Nie my\u015bl ju\u017c tak, nie my\u015bl po staremu. Otw\u00f3rz drzwi klatki nowej my\u015bli.<\/p>\n <\/p>\n Wreszcie jeden z mieszka\u0144c\u00f3w wyspy us\u0142ysza\u0142 to ciche puk puk.<\/p>\n Schyli\u0142 g\u0142ow\u0119 w kierunku sk\u0105d pochodzi\u0142o pukanie.<\/p>\n Ujrza\u0142 klatk\u0119 i ujrza\u0142 jej mieszka\u0144ca.<\/p>\n Jak mog\u0142em \u017cy\u0107 niewol\u0105c Ci\u0119?<\/p>\n Dzi\u0119kuj\u0119 za Twoje nieustaj\u0105ce puk puk.<\/p>\n <\/p>\n Co mog\u0119 zrobi\u0107 dla Ciebie, uwi\u0119ziony Przyjacielu?<\/p>\n To szczere pytanie pochodz\u0105ce z najszlachetniejszej intencji zrodzi\u0142o zrozumienie.<\/p>\n No tak, jedyne co mam do zrobienia tu i teraz, to jeden ruch, ten jeden gest uchylenia drzwiczek klatki.<\/p>\n To prze\u0142omowy moment, decyduj\u0105cy moment \u017cycia.<\/p>\n <\/p>\n Go\u0142\u0105b wylatuje z klatki, rozpo\u015bciera skrzyd\u0142a.<\/p>\n Z ka\u017cdym uniesieniem wzrasta, pi\u0119knieje, skrzy w promieniach.<\/p>\n Wolny i nieograniczony z ma\u0142ego go\u0142\u0119bia staje si\u0119 niezwyk\u0142ym, pot\u0119\u017cnym ptakiem.<\/p>\n Co za widok zapieraj\u0105cy dech w piersiach.<\/p>\n <\/p>\n Nasz szary bohater stoi oniemia\u0142y, zapatrzony w lot i przemian\u0119\u00a0 go\u0142\u0119bia.<\/p>\n To jest ten smak szcz\u0119\u015bcia, kt\u00f3re nie ma swojego przeciwie\u0144stwa.<\/p>\n To jest to spotkanie z NOW\u0104 my\u015bl\u0105.<\/p>\n Zapomnia\u0142 o klatce, o szarej wyspie, o sobie.<\/p>\n I tylko go\u0142\u0105b nie zapomnia\u0142 o nim. Zawr\u00f3ci\u0142, wtuli\u0142\u00a0 go w swoje skrzyd\u0142a i wtopieni w siebie razem odlecieli.<\/p>\n A mieszka\u0144cy wyspy, kt\u00f3rzy byli \u015bwiadkami tego wydarzenia wo\u0142ali:<\/p>\n Dok\u0105d lecicie?<\/p>\n <\/p>\n Oby ka\u017cdy z nas znalaz\u0142 odpowied\u017a na to pytanie.<\/p>\n","protected":false},"author":917,"featured_media":103772,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110107],"tags_english_":[],"class_list":["post-103667","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-spiritsoul-pl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/103667","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/917"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103772"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103667"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103667"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=103667"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/pl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=103667"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}