<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Duch czasu &#8211; LOGON</title>
	<atom:link href="https://logon.media/pl/category_/zeitgeist-pl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://logon.media/pl/</link>
	<description>An online magazine with articles about spiritual development</description>
	<lastBuildDate>Tue, 01 Sep 2026 11:53:42 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://logon.media/wp-content/uploads/2022/09/cropped-logon_276x276-e1644579355169-32x32.png</url>
	<title>Duch czasu &#8211; LOGON</title>
	<link>https://logon.media/pl/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Przebudzenie ze snów</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/przebudzenie-ze-snow/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 01 Sep 2026 11:53:42 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=129620</guid>

					<description><![CDATA[Ci, którzy patrzą na zewnątrz, śnią, ci, którzy patrzą do wewnątrz, budzą się. Carl G. Jung Sen ciała jest trzeźwością Duszy; zamknięcie oczu prawdziwym widzeniem — mówi Hermes Trismegistos. Codzienne doświadczenie snu stwarza możliwość wzniesienia się do Boskiego pola życia. Wymaga to świadomego przygotowania. Pitagoras uczy nas w swoich złotych wersetach, jak przygotowywać się do [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Ci, którzy patrzą na zewnątrz, śnią,</em><br />
<em>ci, którzy patrzą do wewnątrz, budzą się.</em><br />
Carl G. Jung</p>
<p><em>Sen ciała jest trzeźwością Duszy; zamknięcie oczu prawdziwym widzeniem — </em>mówi Hermes Trismegistos.<span id="more-129620"></span></p>
<p>Codzienne doświadczenie snu stwarza możliwość wzniesienia się do Boskiego pola życia. Wymaga to świadomego przygotowania.</p>
<p>Pitagoras uczy nas w swoich złotych wersetach, jak przygotowywać się do snu. Mówi:</p>
<p><em>Nie pozwól, aby sen spłynął na twe powieki,</em></p>
<p><em>zanim trzykrotnie nie rozważysz każdego postępku minionego dnia:</em></p>
<p><em>„W czym zgrzeszyłem? Co zrobiłem? Czego zaniedbałem?”</em></p>
<p><em>Zacznij od pierwszego i przejdź przez wszystkie kolejne, a potem:</em></p>
<p><em>jeśli zrobiłeś coś złego, to żałuj, jednakże ciesz się, jeśli zrobiłeś coś dobrego.</em><a href="#_edn1" name="_ednref1">[i]</a></p>
<p>Kiedy w czasie snu docieramy do sfery sacrum, nauki zdobyte w Boskim polu mogą poprzez sny dotrzeć do świadomego umysłu.</p>
<p>Czasami, po przebudzeniu, odkrywamy w sobie nowe, natchnione spojrzenie na jakąś kwestię, która do tej pory okazywała się trudna do rozwiązania.</p>
<p>Jest tak, jakbyśmy w tej chwili pomiędzy snem a przebudzeniem zostali napełnieni światłem i — dokądkolwiek skierujemy wewnątrz siebie światło naszej uwagi — właśnie tam, w tej wewnętrznej treści, dochodzi do odkrywczych połączeń, pozwalających nam osiągnąć głębsze zrozumienie tematu.</p>
<p>Jest to możliwa forma połączenia pomiędzy Duchem a Duszą.</p>
<p>Dzięki temu innemu sposobowi postrzegania rzeczywistości przekonujemy się, jak ograniczone i chaotyczne jest nasze zwykłe myślenie oraz że w naszej istocie drzemie inna możliwość, gotowa się ujawnić.</p>
<p>To tak, jakbyśmy osiągnęli granicę pewnej fazy rozwoju i stopniowo zaczęła się w nas budzić inna moc myślenia.</p>
<p>Te świetliste doświadczenia przybliżają nas do ostatecznego przebudzenia, umożliwiając porzucenie życia w świecie snów.</p>
<p>Sny, pochodzące z nieświadomości, są mimowolną formą przejawiania się podświadomości, podczas gdy nowa, wyłaniająca się moc jest świadomym wyrazem aktywności intuicyjnej.</p>
<p>Bez wątpienia świadome posługiwanie się intuicją oznacza rozwój zdolności umysłowych, ponieważ nie jest to marzenie na jawie ani fantazjowanie, lecz coś rzeczywistego.</p>
<p>Miejmy nadzieję, że kolejny krok w planie naszego stworzenia dokona się bez zwłoki.</p>
<p>Czy ty też tego doświadczasz?</p>
<p>__________________________________</p>
<p><a href="#_ednref1" name="_edn1">[i]</a> W: Konrad Dietzfelbinger, <em>Pitagoras Duchowość i Nauka</em>, Fundacja Różokrzyża 2023</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Noc wyobcowania</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/noc-wyobcowania/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 19 Aug 2026 18:28:44 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=129200</guid>

					<description><![CDATA[Każdego lata, w czasie wakacji, ciągnie nas w dalekie strony. Może nie wszystkich, ale wielu. Podczas wycieczek edukacyjnych niektórzy z nas mogą zanurzyć się w obcych kulturach, zwiedzać zabytki i próbować zrozumieć to, co obecnie jest dla nas obce. Im bardziej oddalamy się przy tym od własnej kultury, tym bardziej obce mogą wydawać nam się [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Każdego lata, w czasie wakacji, ciągnie nas w dalekie strony. Może nie wszystkich, ale wielu.</em></p>
<p><em>Podczas wycieczek edukacyjnych niektórzy z nas mogą zanurzyć się w obcych kulturach, zwiedzać zabytki i próbować zrozumieć to, co obecnie jest dla nas obce. Im bardziej oddalamy się przy tym od własnej kultury, tym bardziej obce mogą wydawać nam się grupy ludzi i kultury, w które się zanurzamy. A jednak w głębi kulturowej symboliki często odnajdujemy obrazy, które znajdują oddźwięk w naszej duszy. Kiedy wiele lat temu odwiedziłem Izrael, poczucie „obcości” w miastach i regionach zdominowanych przez Arabów było znacznie silniejsze niż na terenach żydowskich. A jednak w kulturze arabskiej znalazłem znane mi elementy, które mnie fascynowały.</em><span id="more-129200"></span></p>
<p><strong>Ludzkość rozwija się w epokach</strong></p>
<p>W antropologii często spotykamy pogląd, że tęsknota za tym, co odległe i obce, jest pozostałością po początkach rozwoju ludzkości. Dziś ponad 99% ludzkości prowadzi osiadły tryb życia. Na początku neolitu, niespełna 10 000 lat temu, ludzie byli łowcami i zbieraczami. Tak zwana rewolucja neolityczna, która prawdopodobnie rozpoczęła się na południowym wschodzie basenu Morza Śródziemnego, nazywana jest rewolucją, ponieważ w bardzo krótkim czasie przyniosła ze sobą wielką przemianę społeczno-kulturową. W tym okresie, zgodnie z dzisiejszą wiedzą naukową, rozwinęła się uprawa roślin użytkowych i hodowla zwierząt domowych. Łowcy i zbieracze stali się rolnikami i pasterzami.</p>
<p>Już w tamtych czasach zmiany klimatu i okresy suszy przysparzały ludziom problemów. Przystosowanie zwierząt hodowlanych i uprawianych roślin, a być może także migracja, były prawdopodobnie już 10 000 lat temu sposobami reagowania na zmiany i wahania klimatu. Również pod koniec epoki brązu (około 800 r. p.n.e.) silne wahania klimatyczne, klęski żywiołowe, migracje i wojny doprowadziły w bardzo krótkim czasie do upadku powstałej kultury, tworząc tym samym pewną otwartość kulturową na następującą po niej epokę żelaza. Pod tym względem istnieją pewne podobieństwa do naszej dzisiejszej sytuacji.</p>
<p>Tak więc epoka następuje po epoce — wraz z jej początkiem, okresem rozkwitu, a następnie upadkiem, któremu towarzyszy wiele chaosu, cierpienia, wojen i migracji.</p>
<p><strong>Migracja jako reakcja wywodząca się z zamierzchłej przeszłości</strong></p>
<p>Wydaje się, że migracja zawsze odgrywała rolę w wielkich przewrotach kulturowych. Powstaje pytanie, czy istnieje również przyczyna leżąca w samych ludziach, która wyzwala impuls do migracji. Dla naukowców jedną z takich przyczyn jest to, że w trudnych czasach ludzie nieświadomie sięgają po wzorce reakcji, które zostały w nich ukształtowane przez historię ludzkości. We wczesnych etapach rozwoju ludzie byli łowcami-zbieraczami, dlatego niektórzy naukowcy postrzegają pragnienie dalekich podróży jako impuls wynikający z tego prehistorycznego etapu rozwoju ludzkości. Prawdopodobnie również migracja jest impulsem mającym tę samą przyczynę. Przynajmniej na taki związek wskazują badania genetyczne, które w puli genów poszczególnych ludzi znajdują geny typowe dla grup ludzkich żyjących często tysiące kilometrów dalej. Istnieje zatem przyczyna rodowa, czyli filogenetyczna, która skłania ludzi do wyruszenia w obce strony i osiedlania się w miejscach, w których początkowo muszą czuć się obco.</p>
<p><strong>Obcość jako zwierciadło wnętrza</strong></p>
<p>Ludzie, którzy wyruszają w taką podróż, zazwyczaj nigdy nie czują się w pełni u siebie w wybranej ojczyźnie. Niejeden z nich na starość wraca do miejsca, w którym się urodził, aby tam umrzeć. Być może wyjechał w obce strony w poszukiwaniu czegoś, czego ostatecznie nie zdołał tam odnaleźć, ponieważ zbyt intensywnie szukał na zewnątrz czegoś, czego tam nie można znaleźć. Sugeruje to, że również poczucie obcości ma przyczynę ontologiczną, czyli zakorzenioną w samym istnieniu człowieka.</p>
<p>Czy może w samym człowieku istnieje impuls, który sprawia, że staje się on obcym we własnym życiu? Obecnie wiele osób z autyzmem lub ADHD czuje się w tym świecie bardzo obco. Rodzą się w świecie, którego już jako dzieci nie rozumieją. Często mają szczególne uzdolnienia i stopniowo uczą się przystosowywać. Jednak w swojej wewnętrznej istocie pozostają obcy, zazwyczaj do końca życia. Żyją w społeczeństwie, nie rzucając się w oczy. Inni zaczynają szukać przyczyny tego, co odczuwają. Poszukują duchowej drogi, którą mogliby podążać.</p>
<p><strong>Tajemnicza droga prowadzi do wnętrza</strong></p>
<p>Do tej pory przyjrzeliśmy się pewnym faktom naukowym. W historii ludzkości istnieją wzorce reakcji i zjawiska kulturowe, które mogą być przejawem alienacji.</p>
<p>Te spostrzeżenia są owocem epoki nowożytnej, w której racjonalizacja, indywidualizacja i materializacja osiągnęły swój szczyt. Filozof religii Mikołaj Bierdiajew (1874–1948) na początku ubiegłego stulecia mówił wręcz o punkcie końcowym. W jego rozważaniach pojawia się jednak coś jeszcze — coś tajemniczego, co we współczesnym, zdominowanym przez naukę świecie dopiero na nowo zaczyna cicho wybrzmiewać. Jest to delikatny i łagodny ton, który można wyrazić słowami Novalisa: „Do wnętrza prowadzi tajemnicza droga”. Tam, głęboko wewnątrz panuje cisza i refleksja; tam struktura „ja”, która powstała w epoce nowożytnej, powoli się rozpuszcza i przemienia w coś nowego — w coś, co ma więcej wolności i miłości. Tam, w sposób niepozorny, rozwija się cicha koncepcja innego człowieka, który spogląda na cały rozwój z mniej naukowego punktu widzenia, którego prawda jest jednak równorzędna prawdzie naukowej.</p>
<p><strong>Epoki ciemne i jasne</strong></p>
<p>W swojej książce „Nowe średniowiecze”, opublikowanej w 1924 roku, Bierdiajew opisuje, jak cykle cywilizacyjne następują po sobie niczym fale. Wszystko ma swój początek, rozwija się aż do punktu kulminacyjnego, a następnie ponownie zanika. Istnieją cykle lub epoki jasne i ciemne, które następują po sobie na przemian. Po każdym dniu następuje noc, a po niej kolejny dzień. W kontekście kulturowym autor opisuje średniowiecze jako epokę ciemną, po której nastąpił renesans i epoka nowożytna, charakteryzujące się coraz większą jasnością.</p>
<p>Cykle te mają w sobie coś ambiwalentnego, ponieważ średniowiecze, które Bierdiajew klasyfikuje jako epokę nocną, ma jednocześnie coś tajemniczo świętego, duchowego i ukrytą głębię. Jest to czas szczególnego zaciemnienia na poziomie kulturowym, w którym jednak ludzie być może właśnie dzięki temu byli zdolni do głębokich doświadczeń własnej istoty. Ciemność kulturowa prowadzi ich do bliższego kontaktu z ich istotowym źródłem, pozwala powstawać zupełnie nowym ideom, myślom i sposobom postrzegania. Niewidzialne siły układają się w nowy wzór, który następnie staje się podstawą rozwoju, gdy rozpoczyna się nowy dzień. Tworzą fundament nowej, jasnej jak dzień epoki kulturowej, która jednocześnie ponownie oddala człowieka od jego źródła i kieruje jego duchowe energie ku rozwojowi materialnemu.</p>
<p><strong>Zanurzyliśmy się w noc</strong></p>
<p>Bierdiajew twierdzi, że wraz z początkiem XX wieku weszliśmy w noc. Ta nowa, ciemna epoka przypomina nowe średniowiecze. Siły epoki nowożytnej i jej wizje wyczerpały się, a wielu ludzi odczuwa, że musi nadejść coś nowego. Z jednej strony w wielu obszarach kultury bardzo wyraźnie pojawiają się dziś poglądy gnostyczne, z drugiej zaś ludzie nigdy nie byli tak indywidualistyczni, skoncentrowani na sobie i powierzchowni.</p>
<p>Te sprzeczne tendencje sprawiają, że wiele osób czuje się obco w tym świecie. Kierują się do wewnątrz, aby zmierzyć się z tajemniczą głębią ukrytą w ich wnętrzu. Jednocześnie obserwujemy, jak ten szczególny duch czasu dzieli i radykalizuje społeczeństwo. Jest to czas wielkiej biedy z jednej strony i hucznych zabaw z drugiej.</p>
<p>W tym samym czasie, co Bierdiajew, ten rozwój wydarzeń przewidywali bracia Z.W. Leene i Jan Leene (później: Jan van Rijckenborgh). Bierdiajew założył akademię religijno-filozoficzną pod Paryżem, natomiast bracia Leene założyli Szkołę Duchową Złotego Różokrzyża, aby utworzyć grupę ludzi zainteresowanych gnozą i przygotować ich na nadchodzący rozwój. Obie te inicjatywy stanowiły możliwości ponownego ożywienia w świadomości ludzkości wiedzy o źródle, w którym zakorzenione jest wszelkie życie.</p>
<p><strong>Od „ja” do „my”</strong></p>
<p>Rosnąca świadomość pierwotnej podstawy sprawia, że wiele osób coraz bardziej oddala się od swojego środowiska kulturowego. Takie czasy wzmacniają poczucie zagubienia i niepewności, a wielu ludzi już rodzi się z poczuciem wyobcowania. Rozpoczyna się dla nich bolesny proces, który oddziela duchowy i psychiczny wymiar ich istoty od materii. Im głębiej człowiek uwikłany jest w materię, tym bardziej bolesny jest proces wyzwalania. Jednocześnie następuje zmiana ukierunkowania — przygotowanie na czas nowego świtu.</p>
<p>Wzrost zainteresowania rdzennymi stylami życia wydaje się również wskazywać, że po okresie silnej indywidualizacji psychicznej, która osiągnęła swój szczyt pod koniec epoki nowożytnej, ludzie ponownie coraz bardziej dążą do siły płynącej z serca. Serce pobudza tęsknotę za jednością, za przynależnością do wspólnoty.</p>
<p>Dla Bierdiajewa ta struktura duszy była istotnym elementem ludzi średniowiecza. Kiedy mówi on o nowym średniowieczu, nie ma na myśli powrotu do przeszłości. Tak jak na początku średniowiecza nastąpiło pogłębienie życia duchowego, tak i dzisiaj ludzie reagują na silniejsze impulsy płynące z głębi ich istoty. Dzięki nim wszystko, co miało miejsce wcześniej, może zostać wyniesione na nowy poziom świadomości.</p>
<p>Jako ludzkość ponownie weszliśmy w noc. Struktury kulturowe, sam człowiek i nasza planeta zmieniają się w zawrotnym tempie. Wzrastająca siła płynąca ze źródła sprawia, że wielu ludzi reaguje poczuciem wyobcowania. Ta siła z naszego najgłębszego wnętrza dzieli ludzkość na dwie grupy. Ci, którzy czują się obco, mają możliwość na nowo odkryć jedność bycia człowiekiem. Druga grupa przygotowuje się na nadejście nowej epoki kulturowej.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Radość w ponurych czasach</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/radosc-w-ponurych-czasach/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 23 Jul 2026 10:25:24 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=128723</guid>

					<description><![CDATA[Pisanie o radości wydaje się bardzo trudne w czasach, o których mówi się: „Żyjemy w ponurych czasach”. Od razu nasuwa się pytanie: „Czy kiedykolwiek było inaczej?” Radość – niezbędne podejście do życia? To, jak ponuro postrzegamy czasy, w których żyjemy, ma charakter subiektywny i jest ściśle powiązane z naszymi aktualnymi warunkami życia. Odczucie to jest [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Pisanie o radości wydaje się bardzo trudne w czasach, o których mówi się: „Żyjemy w ponurych czasach”.<br />
Od razu nasuwa się pytanie: „Czy kiedykolwiek było inaczej?”</em><span id="more-128723"></span></p>
<h3><span style="color: #000000;"><strong>Radość – niezbędne podejście do życia?</strong></span></h3>
<p>To, jak ponuro postrzegamy czasy, w których żyjemy, ma charakter subiektywny i jest ściśle powiązane z naszymi aktualnymi warunkami życia. Odczucie to jest ściśle związane z tym, czy potrafimy dostrzec sens w tym, co robimy. Ogólnie rzecz biorąc, w społeczności ludzkiej istnieje pewien podział, który dobrze ilustruje krótki reportaż północnoniemieckiej stacji radiowej:</p>
<p>Pewien polityk z północnoniemieckiego kraju związkowego Szlezwik-Holsztyn opisuje nastroje panujące w duńskich i niemieckich mediach swojego regionu. W Szlezwiku-Holsztynie Duńczycy i Niemcy współżyją ze sobą w sposób uwarunkowany historycznie, ponieważ w przeszłości niektóre części tego landu przechodziły od czasu do czasu z podległości duńskiej do niemieckiej i odwrotnie. Do dziś istnieje tam mniejszość duńska, która pielęgnuje swoją tożsamość kulturową i jest reprezentowana w polityce na szczeblu landu przez własnych polityków.</p>
<p>W tym reportażu pokazuje on, że duńskie media przedstawiają świat w znacznie bardziej pozytywnym świetle i w sposób bardziej zorientowany na rozwiązania niż media niemieckie. W niemieckiej mentalności skupianie się na problemach i strach odgrywają większą rolę niż w przypadku mniejszości duńskiej. W tym kontekście interesujące może być to, że w raporcie „World Happiness Report” Dania jest drugim najszczęśliwszym krajem świata po Finlandii, podczas gdy Niemcy plasują się na miejscu szesnastym. Raport ten uwzględnia bardzo wiele czynników, które autorzy starali się zidentyfikować. Pokazuje on, jak wielowarstwowy jest temat szczęścia. Szczęście nie jest tym samym, co radość, ale być może rzeczywiście w szczęśliwej społeczności jest znacznie więcej radosnych ludzi.</p>
<p>Pytanie, czy kiedykolwiek było inaczej, wiąże się z wrażeniem, jakie poszczególne epoki wywierają na kolejne pokolenia. Tak więc średniowiecze postrzegane jest dziś raczej jako mroczne i melancholijne, podczas gdy następująca po nim epoka renesansu pozostawiła wrażenie radosnej atmosfery nowego początku. To, czy żyjemy zatem w epoce raczej radosnej, czy raczej ponurej, rozstrzygną zapewne dopiero przyszłe pokolenia.</p>
<h3><strong>Radość – diament o wielu fasetach</strong></h3>
<p>Radość jako przedmiot rozważań filozoficznych towarzyszy ludzkości już od tysięcy lat. W wielu kulturach żyli wybitni filozofowie, którzy wyrażali lub spisywali swoje przemyślenia na ten temat. Wyraźnie widać tu duże różnice kulturowe w podejściu do tej kwestii. Dużą rolę odgrywa tu również duch czasu.</p>
<p>Radość, jako wyraz nieskrępowanej, dziecięcej radości z życia, może z biegiem czasu przekształcić się w emocję raczej powierzchowną. Przybiera wówczas cechy hedonistyczne, które przejawiają się w zmysłowej przyjemności. Zwłaszcza po wojnach ludzie często pragną cieszyć się życiem i wolą odsunąć na dalszy plan problemy, a także pytania dotyczące sensu życia.</p>
<p>Żyjemy w czasach, w których przemysł rozrywkowy buduje wielkie świątynie kultury, w których ludzie, oderwani od głębszych pytań dotyczących sensu życia, mogą zaspokajać swoje zmysły do woli. Serce przywiązuje się do zewnętrznych celów i przechodzi od najbardziej powierzchownych do najgłębszych emocji, a wszystko można postrzegać w raczej ponurym lub radosnym nastroju.</p>
<p>Aby zwrócić większą uwagę na wymiar głębi, grecki filozof Epikur stosował szczególną strategię. W swoim życiu starał się zaspokajać zmysły w takim stopniu, aby nie powodowały one napięcia w duszy. Według jego koncepcji prowadzi to do osiągnięcia równowagi psychicznej, której skutkiem jest ataraksja, czyli pogodny nastrój.</p>
<p>Podczas gdy u Epikura radość wynika z równowagi psychicznej, istnieją również nurty filozoficzne, które opierają się na doświadczeniach wynikających ze zmienionej percepcji. Szczególną rolę odgrywa tu wywoływanie stanu odurzenia i ekstazy, które według niektórych filozofów mają prowadzić do radości w stanie rozszerzonej świadomości.</p>
<p>Niektóre ludy tubylcze mają długą tradycję stosowania środków halucynogennych lub rytuałów tanecznych w celu wywołania stanu ekstazy. Obecnie jest to również element współczesnego życia. W przeciwieństwie do tradycyjnego stosowania, we współczesnym społeczeństwie nie uczy się jednak, jak radzić sobie z tymi doświadczeniami i jak je sensownie przetwarzać. Współczesne stosowanie tych środków odbywa się w ramach społeczeństwa nastawionego na zabawę, służy jako rozrywka i w związku z tym niesie ze sobą duże ryzyko uzależnienia.</p>
<p>Do tej grupy należą również osoby, które za pomocą środków odurzających wywołujących euforię próbują uciec od świata, który często wydaje im się ponury i przygnębiający. Nie używają narkotyków po to, by zagłębić się w nieodkryte obszary ludzkiej percepcji, lecz jako środek ucieczki. Wywołana chemicznie radość, o ile w ogóle się pojawia, ogranicza się jednak zazwyczaj do czasu trwania działania narkotyku i kończy się raczej przygnębiającym nastrojem, gdy efekt mija.</p>
<p>Podobnie jak szamani w południowoamerykańskich społecznościach tubylczych często posługiwali się środkami halucynogennymi, tak na kontynencie północnoamerykańskim tradycyjną praktyką było wywoływanie odmiennych stanów świadomości za pomocą wyobraźni. Oba te zjawiska można uznać za powierzchowną kontynuację tych tradycji w kontekście współczesnych form spędzania wolnego czasu – poprzez spożywanie alkoholu i zażywanie narkotyków lub poprzez uprawianie sportów ekstremalnych i podobnych aktywności.</p>
<h3><strong>Radość u filozofów greckich</strong></h3>
<p>Greccy filozofowie bardzo różnie postrzegali radość. Dla Platona śmiech, jako wyraz radości, był zabroniony w jego idealnym państwie, ponieważ stanowił oznakę zniewieściałości i braku rozsądku. Sokrates cenił radość jako środek do samopoznania. Arystoteles, uczeń Platona, postrzegał radość jako coś, co odróżnia człowieka od zwierzęcia. Epikur, który postrzegał radość jako skutek udanej i umiarkowanej satysfakcji zmysłowej, zalecał jako cel życia osiągnięcie „radosnej morskiej ciszy”. Nie opowiadał się za ekstatyczną satysfakcją zmysłową, lecz popierał jedynie taką satysfakcję, która przywraca zmysłom równowagę, a tym samym prowadzi do wyciszenia. Obraz „morskiej ciszy” ma w sobie coś mistycznego i dotyka wymiaru głębi. Morze jest często wykorzystywane jako symbol duszy i jej dynamiki. Ma ruchliwą powierzchnię połączoną z cichą głębią. Na powierzchni załamuje się światło, podczas gdy cisza gubi się w ciemnościach głębi, a wszystko tętni życiem. Morze, podobnie jak dusza, posiada wymiar głębi, który dla człowieka jest niczym druga natura. W tym raczej duchowym wymiarze rozwija się współdziałanie sił, które w terminologii chrześcijańskiej określa się jako Trójcę: Ojca, Syna i Ducha Świętego. Dynamikę duszy wszystkich żywych istot można postrzegać jako dynamikę tych sił. Ich współdziałanie można przedstawić w postaci trójkąta:</p>
<p>Pierwszy bok odpowiada boskiej sile, która w człowieku znajduje odzwierciedlenie również w sferze religijnej. Jest to normatywna siła życia. Tak jak woda na powierzchni tworzy kształty poprzez fale, tak normatywna siła wywiera kształtujący wpływ poprzez duszę.</p>
<p>Drugim bokiem jest subiektywna, empatyczna siła, kochająca bezwarunkowo, taka jaka objawia się w Synu. To właśnie ta subiektywna, empatyczna siła, dzięki swojemu ruchowi i żywiołowości, ożywia formy skłonne do zastygnięcia. Siła ta obdarza duszę oddaniem, pozwalającym jej podążać za każdą aktualną i nową dynamiką kształtującą formy, umożliwiając w ten sposób boskiej myśli rozwinięcie widzialnej formy.</p>
<p>Trzecim bokiem trójkąta jest twórcza siła Ducha Świętego, która dzięki współdziałaniu pozostałych dwóch sił uwidacznia myśli Boga w coraz to nowych opowieściach. To właśnie tutaj pierwotne boskie impulsy łączą się, tworząc nieprzerwany proces rozwoju.</p>
<p>Gdy te trzy siły tworzą harmonijną całość, ich oddziaływanie przebiega tak, jak w trójkącie równobocznym, w którym punkt styku dwóch sił zawsze oddziałuje „prostopadle” na przeciwległy bok. Symbol ten opisuje stan duszy, która charakteryzuje się pogodnym nastawieniem lub która żyje w ataraksji, jak nazywa to Epikur.</p>
<h3><strong>Równowaga duszy</strong></h3>
<p>Harmonijna jedność i niezbędna równowaga nie pojawiają się same z siebie. Dotyczy to zwłaszcza czasów, takich jak te, których właśnie doświadczamy. Kiedy duch czasu jest niespokojny, ludzie czują się niepewnie i odczuwają lęk. Niewielu ma taką pozycję, która zapewniałaby im stabilną równowagę. Wszyscy jednak – mniej lub bardziej świadomie – posiadają ten wymiar głębi, który może zapewnić im stabilność. Jednak tylko nieliczni są zakotwiczeni w tej niewzruszonej głębi, która gubi się w ciemności i jest w stanie bezpiecznie przeprowadzić ich przez mroczne czasy.</p>
<p>Jeśli ponownie przyjrzymy się trójkątowi, zauważymy punkt środkowy, który powstaje po połączeniu środka każdego boku z przeciwległym wierzchołkiem. Punkt ten jest wyjątkowy, ponieważ symbolizuje miejsce, w którym wszystkie siły pozostają w doskonałej równowadze względem siebie. Dla Epikura ta równowaga była celem całego życia. Radość ukryta w tym punkcie umożliwia świadomy rozwój w wymiarze głębi i jest jednocześnie konsekwencją takiego rozwoju. Być może właśnie tę zdolność Arystoteles miał na myśli jako cechę specyficzną dla człowieka. Przejawia się ona jako pogodny spokój, który stwarza przestrzeń dla świadomego sposobu życia. Kiedy człowiek jest w stanie pogodzić prawa, normy lub sztywność, które pozwalają na pewne ukształtowanie, z empatią i potencjałem twórczym, to pomimo wszelkiej aktywności rozwija się „radosna cisza morska”, jak nazywa to Epikur, czyli specyficzna dla człowieka radość, o której mówi Arystoteles.</p>
<h3><strong>Grecka radość i Tao</strong></h3>
<p>Ten pogodny spokój wynika z długoletniego doświadczenia życiowego na granicy przeciążenia i przepaści, które uświadamia ludziom głębię ich istoty. Kiedy ta głębia staje się fundamentem życia, przepaść traci swoje egzystencjalne zagrożenie, ponieważ wszystko, co się dzieje, jest jedynie niczym fale na powierzchni morza, podczas gdy głębiny odczuwane są jako nieruchome i spokojne.</p>
<p>Głębia, która stała się świadoma, prowadzi człowieka do takiego niezależnego myślenia i działania, które nadają trójkątowi równowagę, dzięki której ożywa pierwotny człowiek. Chińska mądrość nazywa tę twórczą pierwotną siłę Tao. Każdy, kto pozostaje w Tao, rozwija ten sam świadomy, pogodny spokój, który pozwala pierwotnemu człowiekowi – jako istocie o duszy duchowej – ponownie ożyć.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Życie pragnie rozkwitać &#8211; poezja jako stwórcze piękno</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/zycie-pragnie-rozkwitac-poezja-jako-stworcze-piekno/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 27 May 2026 06:32:07 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=127829</guid>

					<description><![CDATA[Piękno rodzi się z życia. Jest oddechem tego, co żywe. Pulsuje w nim stwórcza siła, która mieszka również w nas. Jesteśmy częścią wielkiego procesu, który doprowadził nasz wszechświat od światła i energii, poprzez materię, aż do życia i świadomości. A każdy rozkwit tego strumienia życia jest piękny. Na parapecie przede mną stoi orchidea. Kilka lat [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Piękno rodzi się z życia. Jest oddechem tego, co żywe. Pulsuje w nim stwórcza siła, która mieszka r</em><em>ó</em><em>wnież w nas.</em></p>
<p><span id="more-127829"></span></p>
<p><em>Jesteśmy częścią wielkiego procesu, który doprowadził nasz wszechświat od światła i energii, poprzez materię, aż do życia i świadomości. A każdy rozkwit tego strumienia życia jest piękny.</em></p>
<p>Na parapecie przede mną stoi orchidea. Kilka lat temu otrzymałem ją od przyjaciela. Przez długi czas stała tu niepozornie, ze swoimi płaskimi liśćmi. Aż pewnego dnia pojawiły się na niej purpurowe pąki, które rozwinęły się w duży, w pełni rozwitnięty kwiat. Przypomina motyla, lecz można w nim również dostrzec kształt pięcioramiennej gwiazdy. Purpura płatków, przechodząca ku środkowi w delikatną biel, jasna żółć w centrum i ten sam purpurowy odcień po wewnętrznej stronie kwiatu, co na zewnętrznych krawędziach płatków &#8211; wszystko to sprawia, że piękno tych kwiatów rzuca subtelny czar zarówno na przestrzeń, w której się znajduje, jak i na nasze umysły.</p>
<p>Rozkwitły nagle, niespodziewanie, poza moją kontrolą. I właśnie dlatego ich widok tak bardzo mnie porusza. Piękno jest czymś, co nam się przydarza. Kwiat sam powołał się do istnienia dzięki sile życia. A jednocześnie tańczy w nim cały kosmos. Roślina czerpie pożywienie z niewielkiej ilości ziemi w doniczce. Wchłonęła światło słońca i wodę, którą jej dawałem. Niezliczone siły i powiązania sprawiły, że właśnie ten moment &#8211; u schyłku zimy &#8211; stał się tym właściwym dla rozkwitu. Niczym zapowiedź wiosny, czasu budzącego się życia.</p>
<p>Kwiaty stanowią piękny widok. W kwitnących pąkach każdy człowiek odczuwa tchnienie piękna. Zachwyca nas ich forma i barwa, lecz również sam akt rozkwitania &#8211; proces stawania się kwiatem. Gdy roślina zakwita, jej istota, jej niepowtarzalność zyskuje wyraz, staje się widzialna. Czujemy również pierwotną siłę życia, które dąży ku rozkwitowi, ku pełni.</p>
<p>Gdy dłużej przyglądam się orchidei, wchodzę w szczególny rezonans z jej istotą. Jej kwitnienie staje się czułym, budzącym impulsem, przypominającym mi o możliwości mojego własnego rozkwitu. Czuję, że ta siła budząca życie obecna jest również we mnie. A wraz z nią &#8211; także piękno.</p>
<p>Rozkwit tej rośliny odsłania pradawne prawo życia, wieczną zasadę wpisaną w samo istnienie: życie pragnie rozkwitać. Wówczas roślina nie jest jedynie obiektem, na który patrzę lub który podziwiam z zewnątrz, lecz żywą formą rozwoju, którą odnajduję także w sobie. Jako człowiek jestem również istotą, która się staje i dąży do rozkwitu. W kwitnącym życiu odnajduję przestrzeń, środowisko i wolę pozwalającą rozwijać się darom, talentom i twórczym impulsom ukrytym we mnie &#8211; pozwalającą zakwitnąć pąkom duszy.</p>
<p>Człowiek, który w ten sposób rozkwita, staje się piękny, ponieważ życie mogło w nim osiągnąć pewną pełnię &#8211; nie jako zamknięcie, lecz &#8211; przeciwnie &#8211; jako otwarcie się na całość i na to, co jest jeszcze możliwe. Niczym kwiat, który oddaje siebie całości stworzenia.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><em>Narodziny, owo</em></p>
<p><em>Otwarcie z oddali</em></p>
<p><em>Obdarza mnie z bliska</em></p>
<p><em>Istotą czasu</em></p>
<p><em>Stawać się, aby być —<br />
mówi twój głos</em></p>
<p><em>Przemienia mnie</em></p>
<p><em>I prowadzi do domu</em></p>
<p><em>Życie jest jedno i rozkwita</em></p>
<p><em>Cokolwiek jest </em></p>
<p>&nbsp;</p>
<h4><strong>Wieczny oddech</strong></h4>
<p>W pięknie kwiatu dotykamy wiecznej zasady życia, która wykracza poza nasze ograniczone i przemijające istnienie. Kiedy dostrzegamy coś pięknego, wyczuwamy w tym oddech wszechobecnych praw i sił przenikających cały świat. Doświadczamy wówczas dotknięcia wieczności. Dlatego piękno pomaga nam odnaleźć się pośród świata pełnego niepewności, destrukcji, konfliktów i nieustannych zmian.</p>
<p>Piękno natury, sztuki, człowieczeństwa i relacji międzyludzkich &#8211; podobnie jak piękno etycznego postępowania &#8211; przypomina nam, że żyjemy w świecie, który z samej swojej istoty dąży do rozkwitu. To, że świat pozostaje piękny mimo obecności brzydoty i mroku, jest cudem. Piękno istnieje, a nasza dusza nieustannie za nim tęskni. Pragniemy kontaktu z tą transcendentną obecnością i mocą. Nawet jeśli współczesna kultura oferuje niezliczone powierzchowne przyjemności, pragnienie prawdziwego piękna wciąż pozostaje w nas żywe.</p>
<p>Autentyczne piękno wyrasta z samego życia &#8211; jest życiem objawiającym się w swojej pełni. Dlatego żadna ingerencja kosmetyczna nie może dorównać prawdziwemu pięknu; pozostaje jedynie zewnętrzną manipulacją formą. Żadne wygładzanie ani upiększanie nie zastąpią piękna dojrzewającego od wewnątrz. Starszy człowiek, którego twarz rozświetla spełnione życie, promieniuje szczególnym blaskiem. W przeciwieństwie do tego wygładzone ciała, upodobnione do jednego wzorca, pozostają jedynie fasadą.</p>
<p>Prawdziwe piękno zawsze rozwija się od wewnątrz, ponieważ człowiek, dzieło sztuki, a nawet społeczeństwo podążają za wewnętrzną harmonią życia i nadają jej widzialną formę. Dlatego wieczny blask piękna posiada tak wielką moc jednoczenia. Wielkie dzieła sztuki &#8211; muzyka, poezja czy malarstwo &#8211; wyrosłe z różnych tradycji i kultur, mogą pozostawać nam obce pod względem formy, języka lub brzmienia, a mimo to wciąż wyczuwamy w nich oddech piękna.</p>
<p>Piękno potrafi nas jednoczyć. Przyciąga nas niezależnie od kultury, z której pochodzimy. Doświadczając piękna &#8211; choćby podczas patrzenia na kwiat &#8211; uświadamiamy sobie nasze powiązanie z całością życia. Rozkwitamy bowiem zawsze jako jedno &#8211; JEDNO życie.</p>
<p><em>W pełni</em></p>
<p><em>Przebudzeni</em></p>
<p><em>Wrodzeni</em></p>
<p><em>W poruszające światło</em></p>
<p><em>Tworzenie się wydarza </em></p>
<p><em>Gdy wzrastamy</em></p>
<p><em>I wykraczamy poza siebie</em></p>
<p><em>W otwarte spojrzenie</em></p>
<p><em>Kt</em><em>ó</em><em>re obdarza nas tym</em></p>
<p><em>Co możliwe</em></p>
<p><em>Spogląda na nas </em></p>
<p><em> </em></p>
<h4><strong>Wielki rozwój</strong></h4>
<p>Piękno rodzi się z życia. Jest oddechem tego, co żywe. Pulsuje w nim stwórcza siła, która mieszka również w nas. Jesteśmy częścią wielkiego procesu, który doprowadził nasz wszechświat od światła i energii, poprzez materię, aż do życia i świadomości. A każdy rozkwit tego strumienia życia jest piękny.</p>
<p>Obserwowane przez teleskop galaktyki, rośliny, zwierzęta, krajobrazy, człowiek w swojej twórczości artystycznej, w odruchach współczucia i więzi, w dążeniu do poznania świata i samego siebie &#8211; wszystko to pulsuje pięknem od wewnątrz. Kiedy coś jest piękne, objawia się w tym stwórcza moc i harmonia życia. Natomiast gdy coś staje się brzydkie, przepływ życia zostaje przerwany, stłumiony lub zamrożony.</p>
<p>W naszej twórczości piękno staje się widzialne. Gdy świadomie dostrajamy się do tej siły rozkwitu, odczuwamy ją w sobie i wyrażamy w świecie &#8211; poetyzujemy własne istnienie. Poezja żyje tworzeniem z piękna. Poetyckość &#8211; rozumiana szerzej jako sposób bycia w świecie &#8211; rodzi się z rezonansu z pięknem. Każde poetyckie dzieło, każdy poetycki akt pragnie uczynić odczuwalnym nasze połączenie z potężniejszym życiem i nadać mu rzeczywisty wyraz. Poezja podąża drogą estetycznego dostrojenia.</p>
<p>Kiedy piszę wiersz, coś ze świata mnie dotyka. Zostaję poruszony. Rezonuję z tym, co istnieje &#8211; i próbuję nadać temu formę. Odnajduję słowa, obrazy i metafory, które oddają mój stan wewnętrzny. Nawet gdy piszę o stracie czy bólu, można odnaleźć w tym piękno &#8211; ponieważ samo wyrażenie tego, co mnie poruszyło, staje się już odsłonięciem więzi.</p>
<p>Kiedy jesteśmy dostrojeni do życia w całej jego złożoności &#8211; zarówno do piękna, jak i do cierpienia &#8211; życie znajduje w nas swój wyraz. Wtedy odpowiadamy naszej prawdziwej naturze: naturze stwórców, współtwórców rozwijającego się kosmosu, współtwórców życia budzącego się do świadomości, poetów uczestniczących w wielkim poemacie stworzenia.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><em>Oddech przychodzi do nas</em></p>
<p><em>Porusza mnie od wewnątrz</em></p>
<p><em>Przypływ i odpływ</em></p>
<p><em>Twojego istnienia</em></p>
<p><em>Jestem instrumentem</em></p>
<p><em>Twojej muzyki</em></p>
<p><em>Która wypełnia</em></p>
<p><em>Ziemię i niebo</em></p>
<p><em>I obdarowuje nas</em></p>
<p><em>Tym co pomiędzy </em></p>
<h4><span style="color: #000000;"><strong>Przemieniając wsp</strong><strong>ó</strong><strong>lnotę</strong></span></h4>
<p>Gdy podążamy za pięknem, również nasze relacje <span style="color: #000000;">mogą</span> przemieniać się od wewnątrz. Piękno jest całością, w której różne elementy odnajdują dynamiczną harmonię, pozostającą w nieustannym ruchu. W tej harmonii ujawnia się głębokie, ukryte powiązanie wszelkiego życia.</p>
<p>Relacje stają się piękne wtedy, gdy istnieje w nich przestrzeń dla naszego własnego rozkwitu, a sama więź staje się niczym kwiat, który wspólnie pielęgnujemy i któremu pozwalamy nieustannie się przeobrażać. Taka relacja nas odżywia. Przypomina nam, że nie jesteśmy oddzielnymi wyspami dryfującymi w pustym kosmosie, lecz istotami splecionymi z całością istnienia.</p>
<p>Także społeczności mogą stać się przestrzenią rozkwitu. Wówczas każdy człowiek otrzymuje możliwość swobodnego rozwoju, wzrastania od wewnątrz i urzeczywistniania swojej prawdziwej natury. Duchowy rozkwit jest właśnie takim procesem wewnętrznego dojrzewania.</p>
<p>Dlatego przestrzenie nauki, miejsca autentycznego rozwoju wewnętrznego i umacniania serca, stają się żywymi centrami energii wspólnoty i społeczeństwa.</p>
<p>Człowiek staje się piękny wtedy, gdy ukryte w nim zdolności &#8211; myślenie, odczuwanie, wola, cielesność, wyobraźnia i działanie &#8211; odnajdują elastyczną harmonię. Wówczas całe życie staje się twórczą przestrzenią dla tego, co możliwe. To, że nasze życie pozostaje otwarte na horyzont możliwości, nadaje naszemu istnieniu twórczą moc i głębokie zaufanie. Piękniejszy, bardziej sprawiedliwy i służący życiu świat jest możliwy.</p>
<p>Kwiat, którym moglibyśmy się stać, przyzywa nas. To piękne wezwanie płynące z głębi życia obejmuje i chroni również prawdę oraz dobro. Prawda, dobro i piękno otwierają przed nami   przestrzeń sacrum &#8211; najgłębszego wymiaru naszego istnienia. W sacrum objawia się pełnia bytu, od której nigdy nie możemy odpaść, oraz absolutna głębia sensu, dzięki której doświadczamy, że jesteśmy utkani z tajemnicy życia.</p>
<p>Dziwimy się. Odczuwamy zachwyt. Piękno drga i objawia się w tajemnicy, zdumieniu i czci. Zbliżamy się do niepoznawalnego fundamentu naszego istnienia &#8211; bliższego nam niż wszystkie cechy określające naszą indywidualność. A jednocześnie jesteśmy niepowtarzalnym wyrazem tej obejmującej wszystko całości. Kwiatem wielkiego życia. To właśnie jest twórcze piękno, którym jesteśmy i którego poszukujemy.</p>
<p>Ponieważ potrafimy dostrzegać piękno, doświadczać jego dotyku, milknąć wobec niego z zachwytu i patrzeć na nie z czcią &#8211; uczestniczymy w nim. Zmysł estetyczny żyje w nas, a dzięki niemu stajemy się jednym z pięknem, które nam się objawia. Życie estetyczne jest życiem wrażliwym, czującym i poetyckim. Odrzuca znieczulenie oraz obojętność kultury, która nie chce naprawdę czuć tego, czym jest i co czyni. Poprzez piękno możemy przebudzić się do pełni własnego człowieczeństwa. Możemy również na nowo poetyzować nasz świat.</p>
<p>Moje spojrzenie znów powraca do orchidei stojącej na parapecie &#8211; tej samej, która towarzyszyła narodzinom tego tekstu. Jak każdy kwiat, zaprasza nas do wejścia w twórcze pole rozkwitu, z którego możemy ponownie zaczarować nasze życie, relacje, sposób myślenia i odczuwania, nasze bycie i działanie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p><em>Spójrzmy na siebie</em></p>
<p><em>W błysku spotkania</em></p>
<p><em>Otwiera się horyzont </em></p>
<p><em>Wsp</em><em>ó</em><em>lnej teraźniejszości</em></p>
<p><em>Wolni </em></p>
<p><em>Czujemy się posłani</em></p>
<p><em>Razem jesteśmy niesieni</em></p>
<p><em>Tworzymy krainę</em></p>
<p><em>Przyszłości</em></p>
<p><em>Rozkwitającej</em></p>
<p><em>Teraz</em></p>
<p><em> </em></p>
<p><strong>Mike Kauschke</strong> (ur. w 1972) jest pisarzem, autorem tekstów, poetą, tłumaczem, redaktorem oraz moderatorem dialogu. Praktykował buddyzm zen i od wielu lat zgłębia integralną, metamodernistyczną duchowość. Po ukończeniu kształcenia pielęgniarskiego pracował w klinikach naturopatycznych i antropozoficznych oraz w hospicjach w Berlinie, Monachium i Frankfurcie nad Menem. Potem jednak poświęcił się pisaniu &#8211; początkowo jako tłumacz, później jako starszy redaktor magazynu e<em>volve,</em> współpracownik internetowego magazynu <em>Ethik heute </em>oraz autor książek poświęconych poetyckiej sztuce życia. Od wielu lat związany jest również ze społecznością e<em>volve World. </em>Wśród jego publikacji znajdują się między innymi: <em>Auf der Suche nach der verlorenen Welt</em> (W poszukiwaniu straconego świata, 2022) oraz <em>Im Gespr</em><em>ä</em><em>ch mit der lebendigen Welt</em> (W dialogu z żywym światem, 2024).</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Pierwotne zaufanie czy pierwotny lęk?</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/pierwotne-zaufanie-czy-pierwotny-lek/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 06 May 2026 15:01:12 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=127019</guid>

					<description><![CDATA[Gdy był nastolatkiem, niemiecko-szwajcarski filozof Jean Gebser (1905–1973) doświadczył czegoś, co pozostało z nim przez całe życie. Było to na tyle doniosłe, że później wpłynęło na dzieło, z którego jest najbardziej znany – jego opus magnum The Ever-Present Origin (Wiecznie obecne źródło), monumentalną historię ludzkiej świadomości ujętą poprzez jej różne „struktury”. Na pierwszy rzut oka [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Gdy był nastolatkiem, niemiecko-szwajcarski filozof Jean Gebser (1905–1973) doświadczył czegoś, co pozostało z nim przez całe życie.</em></p>
<p><em>Było to na tyle doniosłe, że później wpłynęło na dzieło, z którego jest najbardziej znany – jego opus magnum The Ever-Present Origin (Wiecznie obecne źródło), monumentalną historię ludzkiej świadomości ujętą poprzez jej różne „struktury”.</em><span id="more-127019"></span></p>
<p>Na pierwszy rzut oka to, co przydarzyło się Gebserowi, nie było niczym niezwykłym; większość z nas znalazła się kiedyś w podobnej sytuacji. Jednak Gebser potrafił wydobyć głęboki wgląd z doświadczenia, które inni mogliby zbyć bez większej refleksji.</p>
<p>Co się wydarzyło? W ramach szkolnych wymagań został zmuszony do skoku z trampoliny zawieszonej wysoko nad głębokim basenem. Nauka pływania była w jego szkole obowiązkowa, a Gebser musiał zmierzyć się z tak zwanym „pływaniem swobodnym”. Polegało ono na tym, że uczeń skakał do głębokiej wody i przez dziesięć minut starał się utrzymać na powierzchni bez pomocy. W kimś, kto dopiero uczy się pływać, musiało to budzić niepokój. Tym bardziej że Gebser miał już wcześniej kilka niebezpiecznych doświadczeń związanych z wodą. Gdy miał rok, przez nieuwagę matki omal nie utonął w wannie. Kilka lat później, jako mały chłopiec, poślizgnął się i niemal spadł ze stromego urwiska do rzeki poniżej. Teraz więc, gdy inni chłopcy go dopingowali, a nauczyciel czekał, Gebser musiał świadomie stawić czoło temu, co wcześniej go przerażało, i dosłownie rzucić się w to.</p>
<p>Te kilka sekund, zanim młody Gebser wykonał pierwszy z wielu „skoków w nieznane”, ukształtowało w nim to, co wiele lat później stało się przewodnią myślą jego życiowego dzieła. „To właśnie wtedy” – napisał później w niedokończonej autobiografii – „pozbyłem się lęku w obliczu niepewności”. W moim wnętrzu zaczęło dojrzewać poczucie ufności, które później ukształtowało całe moje nastawienie do życia – zaufanie do źródeł naszej siły istnienia, zaufanie do ich bezpośredniej dostępności. Jest to wewnętrzne poczucie bezpieczeństwa, które w pełni działa tylko wtedy, gdy jesteśmy w stanie robić to, co nie służy wyłącznie nam samym…”[1]</p>
<p>Po latach ta ufność wobec niepewności stała się podstawą pojęcia, które Gebser nazwał <em>Urvertrauen</em> – „pierwotnym zaufaniem”, głębokim poczuciem dobrostanu i akceptacji życia. Jest to przeciwieństwo <em>Urangst</em> – „pierwotnego lęku”, ukrytego niepokoju charakteryzującego większość naszych postaw wobec świata.</p>
<p>Znamy ten angst. Jest to to tło niepokoju, które filozof Søren Kierkegaard uważał za podstawowy stan ludzkości – pogląd na ludzką egzystencję, podjęty później przez Martina Heideggera i egzystencjalistów. Nie jest on spowodowany niczym konkretnym, ale jest rodzajem swobodnie unoszącego się niepokoju, który filozof Leszek Kołakowski opisał jako życie z „poczuciem wszechogarniającego kryzysu bez możliwości wskazania jego przyczyn&#8230;”. Obecnie termin ten, niegdyś nieznany, stał się częścią codziennego języka, a nawet przekształcił się w czasownik: możemy „angstować” z powodu jakiejś błahostki i często to robimy.</p>
<p>Jego przeciwieństwo – rodzaj „zaufania”, którego doświadczył młody Gebser, gdy, jak radził Joseph Conrad, „zanurzył się w niszczącym żywiole”, skacząc w nieznane i w bardzo głęboką wodę – spotyka się znacznie rzadziej. W istocie „zaufania” do czegokolwiek jest dziś niewiele, a ci, którzy je przejawiają, są zazwyczaj uważani za głupich lub naiwnych przez tych, którzy go nie mają. Ale podobnie jak angst nie ma konkretnej przyczyny – angst, który, jak twierdzimy, odczuwamy w związku z naszym stanem konta, nie jest prawdziwym angstem – tak i „zaufanie”, które odkrył młody Gebser, skacząc z trampoliny, nie było zaufaniem do niczego konkretnego, ani do dyżurującego ratownika, ani do troskliwych kolegów z klasy, ale do źródeł samego życia. Było to zaufanie do wiary, że życie jest wobec nas życzliwe, nawet jeśli dowody na to są skąpe, a przeciwnych – aż nadto.</p>
<p>W latach, które nastąpiły po tym, jak Gebser rzucił się w nieznane, miał więcej powodów do niepokoju niż tylko głęboką wodę. Można powiedzieć, że ta głęboka woda, w którą się zanurzył, wkrótce – w sensie metaforycznym – rozlała się na większość Europy. Na początku lat dwudziestych jego rodzina borykała się z kryzysem finansowym. Stosunki między rodzicami nie układały się dobrze, a w 1922 roku ojciec Gebsera zmarł w wyniku próby samobójczej. Gebser został zmuszony do porzucenia szkoły i, będąc jeszcze nastolatkiem, musiał znaleźć pracę. Zatrudnił się  w banku, ale nie było to jego powołaniem i podjął kolejny skok, porzucając dobrze płatną posadę i rzucając się w wir krótkotrwałego przedsięwzięcia wydawniczego z przyjacielem. (Chociaż znany był przede wszystkim jako filozof, Gebser był również poetą).</p>
<p>Od końca lat 20. aż do wybuchu II wojny światowej Gebser wędrował po Europie, porzucając dopiero co ustabilizowane życie i ponownie wyruszając w nieznane tuż przed nadejściem niebezpieczeństwa. W 1929 roku opuścił Niemcy w momencie, gdy naziści Hitlera zaczynali zdobywać władzę. W Hiszpanii, podczas wojny domowej, uciekł przed faszystami Franco tuż przed zbombardowaniem jego mieszkania. Na granicy francuskiej omal nie został zastrzelony, ale udało mu się ją bezpiecznie przekroczyć; nie można tego samego powiedzieć o jego przyjacielu, poecie Federico Garcii Lorce, który został zastrzelony przez nacjonalistów. Kilka lat później, gdy rodzący się ruch nazistowski, który widział on dziesięć lat wcześniej, zagrażał całej Europie, udało mu się przekroczyć granicę Francji, która wkrótce miała upaść, tuż przed jej zamknięciem, i dotarł do Szwajcarii, gdzie wraz z innymi uchodźcami przeczekał katastrofę.</p>
<p>Przez cały ten czas wgląd zrodzony w chwili, gdy kilkadziesiąt lat wcześniej przygotowywał się do skoku w nieznane, dojrzewał w nim. „Pierwotne zaufanie”, które pomogło mu skoczyć wiele lat temu, prowadziło go teraz przez coraz bardziej niebezpieczne prądy społeczno-polityczne, które przecinały kontynent. To właśnie w Hiszpanii przyszedł do niego ten kluczowy wgląd, nad którego zgłębianiem miał spędzić kolejne dziesięciolecia. Dotyczył on dowodów, które jego zdaniem potwierdzały tezę, że od momentu pojawienia się ludzkiej świadomości wiele tysięcy lat temu uległa ona „mutacji” w różne formy, a obecnie, na początku XX wieku, przechodzi kolejną mutację.  Podczas pracy nad analizą poezji Rainera Marii Rilkego doznał – jak to nazwał – „olśnienia niczym błyskawicy”.</p>
<p>To interesujące, że poezja Rilkego wywarła na Gebsera taki wpływ. Rilke również znał to, co Gebser nazywał „pierwotnym zaufaniem”. W tekście zatytułowanym „Doświadczenie” Rilke próbował opisać osobliwe uczucie, który ogarnęło go w 1912 roku podczas pobytu w Zamku Duino, gdzie zrodziła się inspiracja do jego niezwykłych <em>Elegii duinejskich</em>. Rilke pisze, że spacerując po terenie zamku, natknął się na niskie drzewko przypominające krzew, które rozgałęziało się mniej więcej na wysokości jego ramion. Oparł się o nie i poczuł niezwykłe odprężenie. Wkrótce popadł w rodzaj mistycznego stanu. Pisał, że „jakby niezauważalne wibracje przenikały do niego z wnętrza drzewa…”. Do jego świadomości docierały doznania, których normalnie by nie zauważył i miał poczucie, jakby w jakiś sposób „dostał się na drugą stronę Natury”, do jej wnętrza, do jej wewnętrznego świata. Wszystko, na co patrzył, wydawało się oferować pewien wgląd, jakieś znaczenie, gotowe się objawić. Innym razem ogarnął go głęboki spokój i cisza. Czuł, że „wszystko jest ze mną zestrojone” i że znalazł się w przestrzeni tak „niezakłóconej jak wnętrze róży”.</p>
<p>To właśnie z tej wielkiej ciszy, tej „anielskiej przestrzeni, w której panuje całkowity spokój”, zrodziła się w Rilkem potężna poetycka wizja Anioła z Elegii. Anioł był „straszny”, to znaczy niesamowity i potężny, ale jego przesłanie dla poety brzmiało, że jego zadaniem jest „wysławianie” rzeczy ziemskich, zwyczajnych, codziennych. Nie opiewanie niewysłowionych tajemnic – te Anioł znał – ale prostego, a jednak niezrozumiale cudownego istnienia „Domu, Mostu, Fontanny, Bramy, Dzbana, Drzewa Oliwnego, Okna…”. Gdyż wyrażenie ich tak, jak czyni to poeta, wzbogaca ich istnienie w sposób, który nigdy nie miałby miejsca, gdyby pozostał on milczący. To właśnie jest to „wysławianie mimo wszystko”, o którym Rilke śpiewał w swoich Sonetach do Orfeusza, to „tak”, które pomimo wszelkiego cierpienia i bólu rodzi się w sercu poety. Jest to powiedzenie „tak” życiu, w całej jego niepewności, zakorzenione w tym samym zaufaniu, które Gebser odkrył na wysokiej trampolinie i które pomogło mu przetrwać inne kryzysy.</p>
<p>To zaufanie, czy też – ujmując to inaczej – brak niepokoju w obliczu niepewności, może pojawić się nawet w najbardziej rozpaczliwych sytuacjach i może zostać  wywołane przez najbardziej nieoczekiwane rzeczy. Pracując jako korespondent brytyjskiej gazety podczas hiszpańskiej wojny domowej, pisarz Arthur Koestler znalazł się tak blisko śmierci jak Gebser, ale jego bliski kontakt z nią trwał znacznie dłużej. Koestler został aresztowany przez faszystów – jego komunistyczna przeszłość nie pomogła mu w tej sytuacji – i spędził ponad trzy miesiące w więzieniu, spodziewając się, że w każdej chwili zostanie rozstrzelany, nie wiedząc, czy każdy dzień będzie jego ostatnim, zanim w końcu został zwolniony. W swojej autobiografii Koestler opowiada, że aby zabić czas, zaczął rysować na ścianie wzory matematyczne kawałkiem żelaznej sprężyny, którą wyjął ze swojego łóżka (nie wolno mu było pisać, nie miał też dostępu do papieru i ołówka).</p>
<p>Gdy udało mu się odtworzyć dowód Euklidesa na to, że liczba liczb pierwszych jest nieskończona, wydarzyło się coś dziwnego.Patrząc na wzór, Koestler popadł w stan „zachwytu”, całkowicie zapominając o wszystkim, co działo się wokół niego. Co było tego przyczyną? Fakt, że wzór ten stanowił „znaczące i wyczerpujące stwierdzenie dotyczące nieskończoności”. Dlaczego było to ważne? Ponieważ zamieniło „nieskończoność” w coś konkretnego i rzeczywistego, a nie w abstrakcję. I była to rzeczywistość, w której Koestler uczestniczył. Była tam, tuż przed nim, na ścianie więziennej. Koestler pisze, że zakosztował „zapachu wieczności” i poczuł drżenie „strzały w błękicie” i nie potrafił sobie przypomnieć, jak długo pozostawał w takim transie, mamrocząc „to jest doskonałe – doskonałe”. Ale wtedy dręczące wspomnienie zaczęło wyrywać go z transu, jakaś „błaha okoliczność, która zepsuła doskonałość tej chwili”. Co to było? Wspomnienie, że, ach tak, był w więzieniu i w każdej chwili mógł zostać zastrzelony. Na co Koestler odpowiedział: „No i co z tego? To wszystko? Nie masz poważniejszych zmartwień?”[2]</p>
<p>Spotkanie Koestlera z nieskończonością pozostawiło w nim wrażenie, że jego „ja” przestało istnieć – w tym sensie, że stało się nieistotne. Zasłona opadła z rzeczy i dostrzegł „prawdziwą rzeczywistość” kryjącą się pod spodem. Był to „ukryty porządek rzeczy… zazwyczaj zasłonięty warstwami nieistotności”. Zaczął nazywać tę rzeczywistość „niewidzialnym pismem”; był to rodzaj tajnego kodu, który w takich chwilach nagle staje się jasny jak słońce. Całe napięcie związane z oczekiwaniem na egzekucję zniknęło; doświadczył głębokiej katharsis, „pokoju, który przewyższa wszelkie zrozumienie”. Później pozostało „spokojne i rozpraszające strach uczucie, które trwało przez wiele dni”.</p>
<p>Być może nie jesteśmy jak Koestler, czekający w celi na egzekucję. Ani jak Gebser, stojący na krawędzi wysokiej trampoliny, mierzący się z nieznanym i własnymi lękami. Jednak podobnie jak oni żyjemy w czasach głębokiego niepokoju i niepewności, a rodzaj lęku, jaki znali oni i ich współcześni, nie jest nam obcy. Nie będzie przesadą stwierdzenie, że niepokój ten nawet się nasilił. Od zmian klimatycznych po niepokoje społeczne, wojny, pandemie i wiele innych zjawisk – ostatnie lata przyniosły oszałamiającą różnorodność kryzysów, które sprawiły, że wielu z nas czuje się bezradnych. Istnieje realne poczucie, że wszystko się rozpada, że świat zmienia się zbyt szybko, by jego mieszkańcy mogli za nim nadążyć. Gebser sam wierzył, że tak właśnie się dzieje: że ludzka świadomość przechodzi kolejną „mutację”, a w tym procesie świat poprzedniej „struktury świadomości” – racjonalny, naukowy, „nowoczesny” świat – ulega rozpadowi, aby ustąpić miejsca nowej strukturze, którą Gebser nazwał integralną.</p>
<p>Nie mogę tutaj zagłębiać się w szczegóły. Jednak to, co Gebser postrzega jako wyłaniającą się formę świadomości, ma w swojej istocie to „pierwotne zaufanie”, którego doświadczył tamtego dnia na trampolinie. Wiele lat później Gebser doświadczył tego ponownie podczas podróży do Indii. Miało to miejsce w Sarnath, miejscu, w którym – jak głosi legenda – Budda wygłosił swoje pierwsze kazanie. Gebser napisał, że doświadczenie to wydarzyło się z „krystaliczną jasnością w codziennym życiu”, ale było jednocześnie „przemienieniem i promieniowaniem tego, co nie do opisania…” Mówi o „nieziemskim, przejrzystym świetle”, które wywołało „cichą radość”, ponownie budząc w nim poczucie „pierwotnego zaufania” i niosąc ze sobą „świadomość niepokonania”. [3] Powiedział, że od czasu tego doświadczenia „wszystko jest na swoim miejscu”. I podobnie jak Koestler czekający w swojej celi, Gebser odkrył, że jego „ja”, codzienne, zmęczone troskami ego, stało się nieistotne. Nie zniknęło. Ale ono i jego zmartwienia nie były już ważne.</p>
<p>Być może pocieszy nas świadomość, że „pierwotne zaufanie”, z którym Gebser skoczył w nieznane, jest dostępne również nam, gdy stajemy wobec niepewności naszych czasów. Miejmy nadzieję, że będziemy mieli dość zaufania, by mu zaufać, gdy nadejdzie.</p>
<p>____________________________________________________</p>
<p>[1] Jean Keckeis, “In Memoriam Jean Gebser” w: Jean Gebser The Ever-Present Origin, tłum. Noel Barstad and Algis Mickunas, Ateny, OH: Ohio University Press, 1985, str. xvii.</p>
<p>[2] Arthur Koestler, <em>The Invisible Writing</em>, London: Macmillan Co, 1969, str. 428-30.</p>
<p>[3] Cytowane w: Georg Feuerstein, <em>Structures of Consciousness</em>, Lower Lake, CA: Integral Publishing, 1987, str. 173.</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Działanie Całości i ciało karmiczne człowieka</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/dzialanie-calosci-i-cialo-karmiczne-czlowieka/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 17 Mar 2026 14:44:05 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=126259</guid>

					<description><![CDATA[Słowo „karman” pochodzi z sanskrytu i w swoim pierwotnym znaczeniu oznacza „czyn” lub „działanie”. W naszym dzisiejszym rozumieniu określa ono prawo przyczyny i skutku działań, które dotyczy sprawcy. Ciało karmiczne człowieka Karman jest także postrzegany jako wielkie prawo sprawiedliwości, które wyrównuje każdy czyn w oceanie życia odpowiednią konsekwencją. Zgodnie z tym poglądem pole przeszłych czynów [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Słowo „karman” pochodzi z sanskrytu i w swoim pierwotnym znaczeniu oznacza „czyn” lub „działanie”. W naszym dzisiejszym rozumieniu określa ono prawo przyczyny i skutku działań, które dotyczy sprawcy.</em><span id="more-126259"></span></p>
<p><strong>Ciało karmiczne człowieka</strong></p>
<p>Karman jest także postrzegany jako wielkie prawo sprawiedliwości, które wyrównuje każdy czyn w oceanie życia odpowiednią konsekwencją. Zgodnie z tym poglądem pole przeszłych czynów oddziałuje w każdej chwili na nasze obecne życie. To działające pole przeszłych czynów możemy również nazwać ciałem karmicznym lub ciałem działania.</p>
<p>Aby dokładniej wyjaśnić, jak używamy pojęcia ciała karmicznego, rozważmy jako przykład aktywność naszego myślenia. Skoro możemy zrozumieć, że niemal wszystko, co przejawia się na zewnątrz, odpowiada naszemu świadomemu lub nieświadomemu myśleniu, możemy również zrozumieć, że prawo karmana obejmuje nie tylko wydarzenia zewnętrzne, lecz działa również w naszym życiu myślowym.</p>
<p>Myślenie jest formą działania, a zatem częścią karmana. Kto więc chce sam dla siebie odkryć, czy istnieje takie działanie zasady karmana, może zaobserwować je w swoim myśleniu – w skłonnościach i tendencjach myślowych oraz w tym, jak z nich tworzy się jego życie. Karman nie jest więc czymś odległym czy abstrakcyjnym, lecz w ścisłym sensie jest działaniem przeszłości, którego każdy doświadcza psychologicznie.</p>
<p>Wszelkie myślenie „ja” jest nierozerwalnie związane z karmanem. Każdy zewnętrzny czyn, każda intencja, która rodzi się z myślenia „ja”, jest przeniknięta karmanem i staje się karmanem. Można to dobrze ująć, mówiąc, że każda myśl „ja” powstaje w polu karmana. Czy możliwe jest zaobserwowanie tego w czystej uważności?</p>
<p>W tej obserwacji nie chodzi o wyciąganie wniosków ani o bycie „za” lub „przeciw”, lecz jedynie o widzenie tego, co jest. O dostrzeżenie, jak myślenie „ja” rodzi się z przeszłości. W tej obserwacji tego, co jest, zawarte jest żywe samopoznanie.</p>
<p>Dokładna treść myśli nie jest tak istotna jak jej jakość. To bowiem jej jakość działa i jest podtrzymywana przez ciało karmiczne. Czy możliwe jest obserwowanie jakości myśli? Treść myśli jedynie odzwierciedla jej jakość. To w tej jakości aktywny jest karman.</p>
<p>Rodzaj ciała karmicznego zależy więc od życia w działaniu człowieka. Wszelkie myślenie, odczuwanie i wola są z nim splecione i oddziałują z powrotem na ciało karmiczne – choć nie jest to jedyny czynnik.</p>
<p>Jednak wszystko, co ujawnia się z ciała karmicznego w teraźniejszości, jest zmodyfikowanym przejawem przeszłości. Możemy z tego rozpoznać, że karman nie zawiera aspektu twórczego – nie ma w nim nic nowego.</p>
<p>Skoro więc ciało karmiczne jest przeszłością, to działanie czegoś wolnego od przeszłości oznacza początek końca ciała karmicznego. Czy istnieje działanie wolne od przeszłości? Czy istnieje działanie wolne od idei, wyobrażeń, od woli „ja”?</p>
<p>Tam, gdzie człowiek nie ma żadnej idei, ale gdzie panuje czysta świadomość każdego ruchu idei – nie podejmuje on działania.</p>
<p>Tam, gdzie człowiek przestaje wydawać osądy, stosować własne miary, narzucać swoje ideały, gdzie postrzega cały bieg przeszłości jako fakt tego, co jest, w czystej świadomości, tam nie działa, i tam kończy się splatanie nici karmana.</p>
<p>Człowiek wychodzi z relatywności własnego, wyobrażonego, mechanicznego ruchu i sposobu życia i dostrzega niezmienną prawdę tego, co jest. To, co jest, to cały jego stan – czasem rozpaczy, chciwości, strachu, cierpienia i bezsensu, z pojedynczymi przebłyskami nadziei i radości. A ponieważ działa on z tego stanu, tworzy to samo wciąż na nowo. Jeśli działa z chciwości, sieje chciwość i w swoim czasie zbiera konsekwencje chciwości. Jeśli działa ze strachu, sieje strach i w swoim czasie zbiera konsekwencje strachu.</p>
<p>Dlatego możemy powiedzieć, że to, co jest, w czystej świadomości ulega fundamentalnej przemianie. Ponieważ w tej czystej świadomości, po raz pierwszy nie rodzi się żadna reakcja z ciała karmicznego w odniesieniu do tego, co jest. To, co jest w człowieku, po raz pierwszy styka się z łaską nietkniętej, bezosądowej przestrzeni czystej świadomości. Ten aspekt wcześniej nie istniał.</p>
<p><strong>Kwestia czystej świadomości staje się coraz bliższa człowiekowi</strong></p>
<p>Ponieważ czysta świadomość nie zawiera w sobie ani śladu przeszłości, ponieważ jest ponadczasowym patrzeniem na to, co jest, bez interpretacji i skojarzeń, słuszne jest stwierdzenie, że to patrzenie nie jest ani „moje”, ani „twoje”. Jest to nieskażona, bezwarunkowa świadomość, jako rozkwitająca jakość samego życia. Ta jakość może zacząć się pojawiać w momencie, gdy szczerze zapytamy: czym jest czysta świadomość?</p>
<p>Jako ludzkość możemy zapytać: czym jest czysta świadomość?</p>
<p>To pytanie zbliża się do nas coraz bardziej. Jeśli jest prawdziwe, autentyczne, żywe, to jest wolne od przeszłości. Każde fundamentalne pytanie, w całej swojej głębi i jasności, jest wolne od przeszłości.</p>
<p>Życie z pytaniem o to, czym jest czysta świadomość, bez odpowiadania na nie z pamięci, jest wyrazem miłości.</p>
<p>Zrozumienie tego, czym jest czysta świadomość – wolna od wysiłku, wolna od koncentracji, wolna od motywu, ale dostrzegająca wysiłek, rozpoznająca koncentrację, odsłaniająca motyw – każdy może zgłębić i odkryć w sobie, żyjąc w ciszy z tym głębokim pytaniem, które jest pytaniem ludzkości.</p>
<p>Wtedy ze źródła pytania rozwija się zawarty w nim ruch odpowiedzi. Źródłem tym jest samo życie, a zatem tworzy ono żywą jakość samego życia.</p>
<p>Tam, gdzie ta jakość życia zaczyna się rozwijać, rodzą się w niej procesowo wszystkie inne wrodzone jakości życia; wchodzą one w tę przestrzeń czystej uważności. A tymi jakościami są zasadniczo miłość i inteligencja – działające jako twórcze. Ta jakość życia jest „samym życiem” – czasem nazywana Wszechjedyną Jaźnią.</p>
<p>Tam, gdzie ta jakość samego życia zaczyna się rozwijać, tam stopniowo rodzą się wszystkie inne wewnętrzne jakości życia; wkraczają one w tę przestrzeń czystej świadomości. A te jakości to w istocie miłość i inteligencja, które działają jako siła twórcza.</p>
<p><strong>Działanie Całości</strong></p>
<p>Działanie miłości i inteligencji jako siły twórczej jest działaniem Całości. Jest to działanie niepodzielne, którego nie można przypisać nikomu.</p>
<p>Możemy teraz dostrzec, co się dzieje, gdy działanie Całości, wolne od przeszłości, zaczyna dotykać człowieka. Poprzez oddanie się czystej świadomości umiera stare, nie-twórcze, egocentryczne ciało karmiczne człowieka, a działanie Całości wstępuje w jego ciało działania. Zagłębimy się w to dalej poniżej.</p>
<p>Czym więc jest działanie Całości? Jak może istnieć działanie, skoro nie ma nikogo, kto działa?</p>
<p>Aby to zrozumieć, przyjrzyjmy się dwóm pozornie sprzecznym naukom mądrości: „Atmana” i „Anatmana” (braku Atmana). We wschodnich naukach mądrości Atman oznacza „absolutną Jaźń”. Zobaczymy, że czyste nauki „Atmana” i „Anatmana” są jak dwa ostrza tego samego ognistego miecza, mające na celu uwolnienie człowieka z jego uwikłania w karman.</p>
<p>Nauka Anatmana głosi, że nie ma jaźni. Mówi ona, że poszukiwanie własnej, wyższej jaźni rodzi się z założenia, które nie może istnieć w czystej świadomości, ponieważ nie jest prawdziwe. Mówi ona, że idea własnej jaźni leży wyłącznie w sferze myślenia, umysłu i założeń, a zatem kończy się w bezosądowej, czystej świadomości. Przykładem nauki Anatmana są następujące słowa Buddy (ok. VI w. p.n.e.):</p>
<blockquote><p>Wszystkie rzeczy złożone ulegną ponownemu rozpadowi, światy rozpadną się na kawałki, a nasza indywidualność zostanie rozproszona. […] Nie szukaj jaźni, ale szukaj prawdy.[1]</p></blockquote>
<p>Natomiast nauka Atmana głosi, że istnieje absolutna, niezmienna Jaźń. Jest to najwyższa prawda. Przykład tej nauki można znaleźć na przykład w świętych pismach Indii, takich jak Upaniszada Iśa, wers 8 (ok. I tysiąclecie p.n.e.):</p>
<blockquote><p>On (Atman) dosięgnął świetlistego, bezcielesnego, nie do zranienia,<br />
Bez żył, czystego, nie skalanego grzechem,<br />
Wieszcz, mędrzec, istniejący sam z siebie, ogarniający wszystko,<br />
Odwiecznie powinności, tak jak należy, rozdziela.[2]</p></blockquote>
<p>A w Bhagawadgicie, 6:30-31, Kryszna (ok. 200 r. p.n.e.) mówi:</p>
<blockquote><p>Ten, kto mnie widzi wszędzie wkoło<br />
a także wszystko widzi we mnie,<br />
dla niego nigdy ja nie zginę,<br />
i nigdy on nie zginie dla mnie.</p>
<p>Kto mnie miłuje, będącego<br />
w każdej istocie, przekonany<br />
o tym, że wszystko jest jednością,<br />
ten jogin we mnie jest, gdziekolwiek<br />
byłby obecny [swoim ciałem].[3]</p></blockquote>
<p>Jak więc pogodzić te dwie nauki?</p>
<p>Nic, co zostało stworzone, nie ma prawdziwej jaźni. 10 000 rzeczy nie ma własnego ja, tak samo jak stworzony człowiek. Ponieważ wszystko, co zostało stworzone, jest jedynie złożone i ponownie rozpadnie się na swoje części. Prawdziwa jaźń, czyli indywidualność (łac. individuus), oznacza jednak to, co niepodzielne. Coś, do czego nie można nic dodać ani nic ująć. Dlatego nic, co jest stworzone, nie ma w sobie jaźni. Dlatego nauka Anatmana, czyli braku Atmana, jest prawdziwa, tak jak nauczał Budda. Umierając w prawdzie Anatmana, zgodnie ze stworzoną naturą, umysł wkracza w to, co nie stworzone, w pustkę tego, co nie stworzone. Pustka tego, co nie stworzone, jest jednak twórcza, działa, płynie, wiecznie tworząc i jest absolutna. W niej jest działanie bez sprawcy, działanie bez centrum. Budda mówi tak:</p>
<p>Jest droga, którą należy podążać, jest chodzenie, ale nie ma wędrowca. Czyny są wykonywane, ale nie ma sprawcy. Jest powiew powietrza, ale nie ma wiatru, który sprawia, że powietrze wieje. [4]</p>
<p>Budda opisuje tu przebieg absolutnego działania, które jest niezależne od sprawcy. Ponieważ jednak punktem zaczepienia każdego absolutnego działania, z pewnego punktu widzenia, można nazwać jedyną, absolutną Jaźń, nauka Atmana jest również prawdziwa. Jest to nauka o niepodzielnym, jedynym, absolutnym, dotykającym wszystkiego, wiecznie nie stworzonym i wiecznie działającym w stworzeniu Atmanie-Brahmanie: Słowie Bożym, Synu Bożym, Krysznie, Chrystusie.</p>
<p>Gdy Bóg mówi „Ja”, wszystko jest powiedziane. Z tej Jaźni bez centrum wszystko pochodzi, wszystko płynie, wszystko dojrzewa, wszystko się kształtuje. To „Słowo” jest świętym, twórczym działaniem i dziełem Boga, które działa za wszystkim, co stworzone.</p>
<p>Mistrz mądrości Eckhart (1260–1328 n.e.) podaje nam opis tego działania w chrześcijańskich słowach (w Kazaniu 23):</p>
<blockquote><p>Bóg rodzi w tobie swojego jedynego Syna, czy ci się to podoba, czy nie, czy śpisz, czy czuwasz; On czyni swoje. Powiedziałem niedawno, co jest przyczyną tego, że człowiek tego nie odczuwa, i powiedziałem: przyczyną tego jest to, że jego język jest pokryty innym brudem, to znaczy stworzeniami; zupełnie tak, jak u człowieka, dla którego każde jedzenie jest gorzkie i nie smakuje. Co jest przyczyną tego, że jedzenie nam nie smakuje? Przyczyną tego jest to, że nie mamy soli. Solą jest boska miłość. Gdybyśmy mieli boską miłość, smakowałby nam Bóg i wszystkie dzieła, które Bóg kiedykolwiek uczynił, i otrzymywalibyśmy wszystko od Boga oraz czynilibyśmy te same dzieła, które On czyni. W tej jedności wszyscy jesteśmy jednym Synem.</p></blockquote>
<p>I dalej:</p>
<blockquote><p>Tak jakby ktoś stał przed wysoką górą i wołał: „Jesteś tam?”, to echo i pogłos odpowiedziałyby: „Jesteś tam?”. Gdyby zawołał: „Wyjdź!”, echo również zawołałoby: „Wyjdź” […] Tak właśnie postępuje Bóg: rodzi swojego jedynego syna w najwyższej części duszy. W tym samym momencie, gdy rodzi swojego jedynego syna we mnie, ja rodzę go z powrotem w Ojcu.[5]</p></blockquote>
<p>Słuszne jest zatem stwierdzenie, że działanie Całości jest działaniem Wszechjedynej Jaźni.</p>
<p>Kiedy święte działanie Całości zaczyna dotykać człowieka, stopniowo ta Wszechjedyna Jaźń wkracza w ciało działania człowieka. W ten sposób jego nie-twórcze, samowolne działanie kończy się i zostaje zniesione w twórczym działaniu Wszechjedynej Jaźni.</p>
<p>Filozof Jiddu Krishnamurti (1895–1986):</p>
<blockquote><p>Próbujemy dowiedzieć się, czy możliwe jest działanie bez idei. […] Jeśli działanie opiera się na wierze, idei lub ideale, musi być nieuchronnie odizolowane i fragmentaryczne. Czy możliwe jest działanie bez procesu myślenia, skoro myślenie jest procesem czasowym […]?[6]</p>
<p>Czy można żyć w tym świecie, nie nadając działaniu ciągłości, tak aby podchodzić do każdego działania z całkowitą świeżością? […] Czyli, czy w ciągu dnia mogę umierać za każdy wykonany czyn, tak aby umysł nigdy nie gromadził i dlatego nigdy nie był zanieczyszczony przeszłością, lecz zawsze był nowy, świeży i niewinny?[7]</p></blockquote>
<p>Kiedy Krishnamurti zadaje tutaj te pytania, pyta o to, czy działanie całości może wkroczyć w ciało działania człowieka. Nazywał to działanie również działaniem inteligencji, która nie jest ani „twoja”, ani „moja”. To, że działanie to objawia się w ciele działania ludzkości, że znika rozdzielenie między objawieniem tego działania a świadomością człowieka, było głównym przedmiotem troski Krishnamurtiego.</p>
<p>Jiddu Krishnamurti:</p>
<blockquote><p>Jeśli chcemy [jako ludzkość] przetrwać, coraz ważniejsze staje się, aby istniał duch współpracy z wszechświatem i ze wszystkimi istotami w morzu i na lądzie. […] Nie ma systemu, dzięki któremu nauczylibyście się, jak współpracować. Współpracy nie da się ustrukturyzować ani sklasyfikować.[8]</p>
<p>Porządek to wszechświat, to inteligencja. Porządek nie jest statyczny; jest żywym ruchem.[9]</p></blockquote>
<p>I w rozmowie z fizykiem kwantowym Davidem Bohmem (1917–1992):</p>
<blockquote><p>Czy powiedziałbyś, że ruch ciszy, ze swoją nieskończoną nowością, jest absolutnym porządkiem wszechświata? […] Jaki jest zatem mój stosunek, jaki jest stosunek takiego umysłu do wszechświata? […] Czy istnieje rozdzielenie lub bariera między tym absolutnym umysłem a wszechświatem? […] Ten wszechświat, który jest w absolutnym porządku, wpływa zatem na moje codzienne życie. […] Widzisz, to oznacza, że musi istnieć wolność od reakcji, wolność od ograniczeń myślenia, wolność od wszelkiego ruchu czasu [psychologicznego]. […] Musi istnieć całkowita wolność od tego wszystkiego, zanim naprawdę zrozumiem pusty umysł i to wszystko, a także porządek wszechświata, który jest wówczas porządkiem umysłu.[10]</p></blockquote>
<p>Człowiek, który zostaje ogarnięty żywym ruchem działania całości, wchodzi stopniowo z natury karmana w niepodzielną naturę prawdy. Działanie prawdy jest jednolite, niepodzielne, całkowicie jedno. W tym działaniu kryje się prawdziwa jedność i współpraca ludzkości; współpraca, która nie jest przede wszystkim związana fizycznie. To właśnie w tym działaniu całości, w żywej nie-stworzonej naturze, ludzkość może prawdziwie działać jako jedność. Tam działanie całości staje się jej działaniem.</p>
<p>Czy widzimy, czy „smakujemy” to święte, wewnętrzne działanie, które zaczyna się coraz bardziej objawiać? Jest ono całkowicie nietknięte przez myślenie, przez idee, przez wyobrażenia.</p>
<p><strong>Śmierć i narodziny</strong></p>
<p>Można powiedzieć, że w czystej świadomości człowiek umiera wewnętrznie, przede wszystkim w ciele mentalnym, przechodząc od tego, co stworzone, do tego, co nie-stworzone. Mistrz Eckhart nazywa tę nie-stworzoną rzeczywistość w powyższym cytacie „najwyższym poziomem duszy”. Ten wymiar niestworzoności jest wymiarem pewnego działania, w którym nieustannie „rodzi się Syn” lub, innymi słowy, całość objawia się i działa.</p>
<p>W momencie narodzin dziecka z łona matki dziecko umiera dla starego porządku, w którym żyło w łonie matki, i w tym umieraniu rodzi się na nowo, w jednym tchnieniu, w porządku zewnętrznego świata fizycznego. W ten sam sposób nowe myślenie rodzi się w nas w niestworzoności, gdzie wewnętrznie umieramy dla starego myślenia stworzenia. Położną tego porodu jest bezwysiłkowa, święta negacja czystej świadomości, która jest wolna od kontroli, woli, intencji czy przymusu. Bo kontrola, wola, intencja czy przymus – wszystkie one pochodzą ze starego myślenia.</p>
<p>Dotarcie w ten sposób do granic człowieczeństwa kryje w sobie rozległość, głębię i piękno; działa jak ożywienie niektórych form życia.</p>
<p>Tak jak stare myślenie jest formą działania z przeszłości, tak nowe myślenie jest bezpośrednim, wiecznie nowym działaniem. W nowym myśleniu nie ma wewnętrznego odstępu czasowego między myśleniem a działaniem. Myślenie jest działaniem. Myślenie Boga jest Jego Słowem, a Jego Słowo jest Jego działaniem. Aby to myślenie-mówienie-działanie zrodziło się w człowieku, potrzebna jest czysta świadomość, która również jest cechą całości. Jest to święta, jedyna inteligencja postrzegania-działania.</p>
<p>Można by rzec, że w czystej świadomości dojrzewa mózg. Mózg człowieka jest jeszcze niedojrzały; dojrzewa w świetle cichej, bezosądowej, czystej świadomości, w której działa porządek całości.</p>
<p>Kiedy opisane działanie całości realizuje się w jednostce, zaczyna to wywierać wpływ na świadomość ludzkości – w sposób wolny od ideologii, przekonań czy intencji. Prawda oddziałuje w ten sposób, uświęcając się sama z siebie poprzez człowieka we wszystkim, co jest, w sposób, którego słowa nie są w stanie oddać. Oddziałuje na wszystko.</p>
<p>Tak jak ludzkość nosi w sobie pojedynczego człowieka, tak pojedynczy człowiek nosi w sobie ludzkość. I tak jak Ziemia nosi ludzkość, tak ludzkość nosi w sobie Ziemię. Działanie prawdy w naturze pojedynczego człowieka oddziałuje zatem na tę samą całość natury ludzkości.</p>
<p>Jiddu Krishnamurti:</p>
<blockquote><p>Proszę więc zrozumieć tę bardzo prostą odpowiedzialność istoty ludzkiej – twoją – żyjącej w tym szalonym świecie. Jeśli radykalnie się zmienisz, wpłynie to na świadomość świata. O to właśnie nam chodzi.  Słowo „regeneracja” oznacza ponowne narodzenie, nie w jakimś przyszłym życiu, co może być prawdą lub nie, ale w tym życiu, w tym krótkim okresie egzystencji. Czy jest możliwe, abyś ty, jako człowiek reprezentujący całą ludzkość, narodził się na nowo?[11]</p></blockquote>
<p><strong>Zakończenie</strong></p>
<p>Czy zatem na podstawie tego opisu tworzymy sobie pewien obraz poprzez mentalne dostosowanie naszego obrazu siebie i obrazu świata?</p>
<p>Bezstronna obserwacja tego mechanizmu tworzenia obrazów w sobie samym, jako faktu, jest czystą świadomością. Jeśli obserwujesz to tak bez emocji, jak obserwowałbyś fakt przelatującego ptaka uderzającego skrzydłami, wówczas dostrzegasz aktywność niedojrzałego mózgu. Mózgu, który chce ukryć się przed światłem tego, co jest pod wszystkimi jego interpretacjami i obrazami.</p>
<p>Bezpośrednie widzenie prawdy tego, co jest, ma swój własny bezpośredni wpływ na mózg; jest to działanie, które nie ma motywu, przeszłości, czasu ani obrazu. Porządek prawdy dotyka go, tak że porządek prawdy staje się jego porządkiem. Prawda, wolna od przeszłości, dotyka tego, co jest. Rozbija skutki karmana.</p>
<p>Zrozumienie, głęboko wewnętrzne, nie odbywa się poprzez interpretację, ale słuchanie i zrozumienie są jednym. Nie ma odstępu czasowego między słuchaniem a zrozumieniem; nie ma nikogo, kto rozumie – jest tylko zrozumienie. A to zrozumienie zawiera w sobie działanie, które jest całością, uzdrowieniem, świętością, o niezgłębionej głębi. Istnieje działanie tak bezgraniczne, niezmierzone, ogromne, że może się objawić jedynie w całkowitym wewnętrznym zakończeniu.</p>
<p>_________________________________________</p>
<p>[1] The Gospel of Buddha [Ewangelia Buddy], red. Paul Carus, Pilgrims Publishing, 2004, <a href="https://www.gutenberg.org/files/35895/35895-h/35895-h.htm">The Project Gutenberg eBook of The Gospel Of Buddha, by Paul Carus</a> [ ostatni dostęp: 18 lipca 2022].<br />
[2] Upaniszady, tłum. Marta Kudelska, Oficyna Literacka, Kraków 1999.<br />
[3] Bhagawadgita, tłum. Joanna Sachse, Wrocłąw 2019.<br />
[4] The Gospel of Buddha [Ewangelia Buddy], red. Paul Carus, Pilgrims Publishing, 2004, <a href="https://www.gutenberg.org/files/35895/35895-h/35895-h.htm">The Project Gutenberg eBook of The Gospel Of Buddha, by Paul Carus</a> [ ostatni dostęp: 18 lipca 2022].<br />
[5] Meister Eckhardt, Predigten und Traktate [Kazania i Traktaty], Diogenes Taschenbuch, 1979, Kazanie 23, “Ave, Gratia Plena” (Łuk. I, 28).<br />
[6] Jiddu Krishnamurti, Madras, 3. otwarty wykład, 12 stycznia 1952, w: Jiddu Krishnamurti (1992), Action: A Study Book of the Teachings of J. Krishnamurti, Krishnamurti Publications of America.<br />
[7] Jiddu Krishnamurti, Saanen, 10. otwarty wykład, 2 sierpnia 1964, w: Jiddu Krishnamurti (1992), Action: A Study Book of the Teachings of J. Krishnamurti, Krishnamurti Publications of America.<br />
[8] Jiddu Krishnamurti (1979), Briefe an seine Schulen [Listy do jego szkół], 2022, Edition JK-DE, List 30, str. 111 i nast.<br />
[9] Jiddu Krishnamurti (1979), Briefe an seine Schulen [Listy do jego szkół], 2022, Edition JK-DE, List 47, str. 163 i nast.<br />
[10] Jiddu Krishnamurti in conversation with David Bohm, The mind in the universe [Jiddu Krishnamurti w rozmowie z Davidem Bohmem, „Umysł we wszechświecie”, Dialog 14 in Brockwood Park, Anglia, 20 września 1980, dostępny online via <a href="https://www.jkrishnamurti.org/content/mind-universe">The mind in the universe | J. Krishnamurti (jkrishnamurti.org)</a>, ostatni dostęp: 31 lipca 2023<br />
[11] Jiddu Krishnamurti, 1. Otwarty wykład, Bombaj (Mumbaj), India, 21 stycznia 1978, dostępny online via <a href="https://www.jkrishnamurti.org/content/when-you-change-radically-it-affects-all-mankind-0">When you change radically it affects all mankind. | J. Krishnamurti (jkrishnamurti.org)</a> [ostatni dostęp: 31 lipca 2023].</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Architektura o głębokim znaczeniu: odbicie kosmicznej siedmiokrotności</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/architektura-o-glebokim-znaczeniu-odbicie-kosmicznej-siedmiokrotnosci/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 08 Dec 2025 04:55:41 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=123602</guid>

					<description><![CDATA[Siedmiokrotność pojawia się często, zwłaszcza w pismach religijnych, mitach i baśniach. Wskazuje ona na siedmiostopniowy bosko-duchowy porządek oddziaływań. Przejawia się on tutaj, na ziemi, na rozmaite sposoby, także w dawnych strukturach osadniczych Europy. PODCAST &#160; Dlaczego interesuje nas siedmiokrotność? Wielokrotnie dostrzegamy, jak silnie akcentuje się liczbę siedem. Często pojawia się ona w pismach religijnych, mitach [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: justify;"><i>Siedmiokrotność pojawia się często, zwłaszcza w pismach religijnych, mitach i baśniach. Wskazuje ona na siedmiostopniowy bosko-duchowy porządek oddziaływań. Przejawia się on tutaj, na ziemi, na rozmaite sposoby, także w dawnych strukturach osadniczych Europy.</i><span id="more-123602"></span></p>
<p>PODCAST</p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-123602-1" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/12/ARCHITEKTURA_DUCHOWY-WYMIAR-7.mp3?_=1" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/12/ARCHITEKTURA_DUCHOWY-WYMIAR-7.mp3">https://logon.media/wp-content/uploads/2025/12/ARCHITEKTURA_DUCHOWY-WYMIAR-7.mp3</a></audio>
<p>&nbsp;</p>
<p>Dlaczego interesuje nas siedmiokrotność? Wielokrotnie dostrzegamy, jak silnie akcentuje się liczbę siedem. Często pojawia się ona w pismach religijnych, mitach i baśniach. Co się za tym kryje? Musi istnieć jakieś znaczenie tego zjawiska, które rzadko zostaje nam w pełni ujawnione. Kiedy przeczytałem artykuł <em>The Seven Rays</em> (autorstwa Helmuta Mende i Guntera Friedricha) w czasopiśmie LOGON, znalazłem w nim przykład głębszego wyjaśnienia. Tekst ten poruszył mnie, ponieważ sam posługuję się dwoma innymi siedmiostopniowymi systemami myślowymi, które znaczeniowo odpowiadają siedmiokrotnej strukturze promieni. Później trafiłem na artykuł Ursuli Korb, również w LOGONIE, o głębszym znaczeniu liczb, zatytułowany <em>Liczby opowiadają historię życia</em>.</p>
<p>Moje dwa inne systemy siedmiokrotne obejmują z jednej strony siedem rodzajów dzielnic, a z drugiej naukę o siedmiu czakrach. Na początku lat 70. pracowałem w komisji badawczej do spraw planowania urbanistycznego dla miasta Monachium, analizując centra 60 dawnych wsi na obszarze zurbanizowanym. Zauważyłem, że niektóre centra wsi, które szczególnie mnie pociągały, składały się z siedmiu różnych rodzajów dzielnic. Dziesięć lat później, kiedy zetknąłem się ze starożytnym systemem czakr Dalekiego Wschodu, uświadomiłem sobie, że owych siedem rodzajów ma związek ze światem duchowym.</p>
<p>Zasada siedmiu rodzajów dzielnic sięga średniowiecza. Wciąż charakteryzuje ona wiele dawnych miejscowości i bywa stosowana nawet dziś. Stosowano ją w sposób nieuświadomiony, ponieważ działania ukierunkowane przez „siódemkę” zazwyczaj powstają poza świadomością. Większość moich projektów architektonicznych nosi wyraźne znamiona siedmiokrotności. Dotyczy to również osiedla mieszkaniowego, w którym mieszkam z rodziną. Rodzaje dzielnic tworzą system złożony wyłącznie z obrazów symbolicznych. W ten sposób odpowiada on potrzebom duszy, która posługuje się myśleniem obrazowym.</p>
<p>Dochodzi do tego fakt, że moja żona pracuje jako terapeutka dźwiękiem, odwołując się do wspomnianej teorii czakr. Teoria ta może być stosowana w leczeniu chorób psychicznych i fizycznych. Czakry są eteryczno-dusznymi centrami energii w ludzkim ciele. Teoria czakr wywodzi się z Indii i liczy ponad 4000 lat. Niektórzy psychologowie uważają, że około 90 procent ludzkich zachowań pozostaje pod wpływem podświadomości, nie powinno nas więc dziwić, że kosmiczna siedmiokrotność znajduje odzwierciedlenie w rozmaitych zjawiskach ludzkiego życia.</p>
<p><strong>Jedynka</strong></p>
<p>Podczas wspomnianego wcześniej badania planów urbanistycznych zauważyłem, że stare centra wsi często budowano w pobliżu obszarów trudno dostępnych dla ludzi, takich jak wyspy, strome zbocza czy tereny podmokłe. Monachium leży nad Izarą, która pierwotnie miała naturalny bieg. Mówi się, że na początku istniały jedynie ścieżki, a Monachium powstało wraz z budową mostu nad tą nieprzebytą rzeką. Od mostu w kierunku zachodnim przez miasto prowadzi główny szlak handlowy.</p>
<p>Pierwszym obszarem rozwoju urbanistycznego jest zatem niemal nienaruszone miejsce założenia oraz dojście do niego – po ścieżce, po linii. Linia stanowi pierwszy wymiar geometryczny. Można też zauważyć, że cyfra jeden ma formę linii. Ta charakterystyczna postać linii pomaga przy analizie historycznych dokumentów kultury. Istniały bowiem fazy świadomości, w których dzieła sztuki rozkładano na linie. Również w architekturze linia odgrywała wówczas istotną rolę. Muzyka była jednogłosowa, prowadzona jedną linią melodyczną. Należy uwzględnić to w obrazie „Początek i ścieżka”.</p>
<p>„Ja” należy do Jedynki. Pierwsza faza życia odpowiada okresowi dzieciństwa. „Chcę być pierwszy”. „Chcę być zauważony”. Wiąże się to z określoną siłą myślenia oraz z pierwszą próbą realizacji zadania, które towarzyszy człowiekowi przez całe życie: „Poznaj samego siebie”. W tym miejscu pojawia się szczególna cecha Jedynki. Ma ona związek z Siódemką. Oznacza to, że względna elementarność Jedynki zostaje zrównoważona przez aspekt duszno-duchowy Siódemki. Jedynka charakteryzuje się pierwotnym zaufaniem, Siódemka zaś zaufaniem do wyższego świata. Tym opisem w istocie omówiłem już znaczenie pierwszej czakry.</p>
<p>Pierwsza czakra to czakra podstawy. Znajduje się w dolnej części miednicy i poprzez nogi jest połączona z ziemią. Obejmuje ona wolę życia, pogodę ducha, potrzebę bezpieczeństwa, poczucie realności i ugruntowanie, czyli połączenie z siłami ziemi. Ponieważ teoria czakr jest również systemem terapeutycznym, istotną rolę odgrywają tu także postawy nieprawidłowe. Można powiedzieć, że brak tych pozytywnych cech, ich nadmiar lub zachowania z nimi sprzeczne prowadzą do pogorszenia jakości życia.</p>
<p><strong>Dwójka</strong></p>
<p>Drugi rodzaj dzielnicy można opisać jako park krajobrazowy. Występuje on w dawnych wsiach na obszarach, które nie są wykorzystywane rolniczo. Obszary te mogą być od czasu do czasu zalewane. Często znajdują się nad wodą, przy drogach i na skraju lasów albo na obrzeżach wsi, a zazwyczaj mają wysoką wartość ekologiczną. Są one wykorzystywane społecznie do rytuałów, wypoczynku lub publicznych uroczystości. Oczywiście ludzie korzystają z nich również w celach prywatnych. W miastach do tego typu obszarów należą parki.</p>
<p>Dwójka wiąże się z drugim wymiarem geometrycznym, czyli z płaszczyzną. W okresach, w których Dwójka ma szczególne znaczenie, dzieła sztuki przechodzą od linii do płaszczyzny. Muzyka staje się szersza, bardziej polifoniczna, spokojniejsza. W literaturze pojawiają się mity i wyraźne zainteresowanie miłością. Płaszczyzna to długość pomnożona przez szerokość, a zatem wymiar relacji. Cyfra dwa była niegdyś zapisywana jak litera Z, co wskazuje na dwa bieguny.</p>
<p>Są one również charakterystyczne dla drugiej czakry, zwanej czakrą sakralną lub seksualną. Należy ona do okresu młodości. W tej fazie pojawia się zaangażowanie w wartości duchowe i cele życiowe. Dominuje radość życia i kreatywność. Rośnie zainteresowanie płcią przeciwną. Dwójka oznacza „Ty”, relację ze wszystkim. Jest to relacja między mężczyzną a kobietą, a także relacja z naturą, z otoczeniem zbudowanym przez człowieka, z kulturą oraz z wyższymi zasadami życia. Podobnie jak w przypadku Jedynki, istnieje tu powiązanie z wyższą, szóstą czakrą, czyli tzw. „trzecim okiem”.</p>
<p><strong>Trójka</strong></p>
<p>Trzeci rodzaj dzielnicy obejmuje obszary rolnicze i ogrodnicze. Chodzi o konkretne plony, których potrzebujemy do wyżywienia. Wszystkie plony są trójwymiarowe, a dzięki powiązaniu Trójki z Piątką, która odnosi się do budynków, forma trójwymiarowa zostaje po raz kolejny potwierdzona. W trzecim etapie życia człowieka, czyli w wieku dorosłym, zadaniem jest tworzenie konkretnych wartości, aby utrzymać rodzinę wraz z dziećmi.</p>
<p>Trójwymiarowość uwidacznia się w epokach historycznych, w których kultura i wszystkie jej media poszukują tego, co konkretne i uchwytne. W sztuce powstają piękne i dopracowane rzeźby, a malarstwo staje się trójwymiarowe i perspektywiczne. Muzyka rozwija się w kierunku większej obrazowości i ekspresyjności. Literatura dalej się rozwija, przybierając postać dramatów i librett operowych. W filozofii szczególne znaczenie zyskują władza i indywidualność. Kształt cyfry trzy ukazuje zaokrągloną plastyczność.</p>
<p>To prowadzi nas do trzeciej czakry, czakry splotu słonecznego. Znajduje się ona w okolicy brzucha. Mówimy tu o zdolności podejmowania decyzji, niezależności i samowzmocnieniu. Obejmuje ona również radość z pracy i sukcesu. Trójka charakteryzuje się jakością siły, a w aspekcie negatywnym, słabości.</p>
<p><strong>Czwórka</strong></p>
<p>Czwarty rodzaj dzielnicy stanowi centrum zespołu zabudowy. Należą do niego także drogi i inne place. Jest to miejsce, które wszystko ze sobą łączy. Poczucie wspólnoty pojawia się dopiero wtedy, gdy ściany placu są domknięte. Jest to istotna różnica w stosunku do współczesnego typu zabudowy, który składa się prawie wyłącznie z budynków wolnostojących, przez co efekt placu nie może zaistnieć. Relacje ukazują natomiast to, co wspólnotowe, sąsiedzkie oraz miłość między ludźmi. Pojawia się tu także skojarzenie z pokojem i uzdrowieniem. Na ogół nie doświadczamy czwartego wymiaru. Możemy jednak mówić o trzech wymiarach powiązanych ze sobą, co można postrzegać jako rodzaj całościowej realizacji na poziomie biologicznym.</p>
<p>W fazach indywidualnego życia dochodzimy w tym punkcie do starego człowieka, który, miejmy nadzieję, odznacza się szczególną mądrością. Starość wskazuje na kres. W kształcie cyfry cztery zawarta jest jednak również zapowiedź nowego początku. Cyfra cztery obejmuje krzyż. Oś pozioma symbolizuje to, co ziemskie, natomiast oś pionowa, oś kosmiczną. W średniowiecznym mieście z reguły występowały dwie osie: oś „pozioma” ze wschodu na zachód miała charakter gospodarczy, natomiast przy osi „pionowej” z południa na północ zlokalizowane były instytucje społeczne, duchowe i administracyjne.</p>
<p>W odniesieniu do czakr znajdujemy się na poziomie serca. Jest ono centralnym organem, który wszystko łączy i zasila energią. Cechy opisujące centrum miasta odnoszą się również do tej czakry. Chodzi tu o ciepło serca i harmonię.</p>
<p><strong>Piątka</strong></p>
<p>Piątka symbolizuje rzeczywiste budynki; ucieleśnia cztery strony świata i wymiar wysokości. Odnosi się do budownictwa gospodarnego, zrównoważonego, zdrowego, oraz do harmonijnych, zorientowanych na człowieka form. Każdy kształt ma również głębokie znaczenie psychologiczne. Uświadomienie sobie tego jest podstawowym zadaniem Piątki. Kto uwzględnia te znaczenia, może zaplanować dla siebie odpowiednie środowisko życia. W średniowieczu domy przylegały do siebie, co wyrażało bliskość ludzi. Dopiero w epoce nowożytnej pojawił się dom jednorodzinny, który stał się symbolem indywidualizmu. Mamy więc ponownie trzeci wymiar. W odniesieniu do czakr znajdujemy się na poziomie czakry gardła. Chodzi tu o uczenie się, urzeczywistnianie idei oraz dobrą, otwartą komunikację.</p>
<p><strong>Szóstka</strong></p>
<p>Szóstką nazywam ogród wewnętrzny. Podobnie jak w przypadku Dwójki chodzi tu o powierzchnię. Obszar ten nie jest jednak tak otwarty jak w przypadku Dwójki, lecz raczej osłonięty przed wzrokiem, a więc wewnętrzny. Mamy tu do czynienia ze zwróceniem się ku wnętrzu, z intuicją. W średniowieczu takie ogrody wewnętrzne znajdowały się zarówno w domach miejskich, jak i wiejskich. W kościołach i klasztorach odpowiada im wirydarz. Tego rodzaju ogrody wewnętrzne spotykamy także w mistyczno-demokratycznym okresie antyku. Forma ta prawdopodobnie przetrwała do czasów rzymskich.</p>
<p>W osadzie wspólnotowej taki wewnętrzny ogród, chroniony przed wzrokiem innych, ma istotne znaczenie. Prawdziwa wspólnotowość bywa bowiem wyczerpująca. Aby wzmocnić jednostkę, w średniowieczu i w projektowanych przeze mnie osiedlach każde główne mieszkanie miało lub ma taki ogród wewnętrzny.</p>
<p>W odniesieniu do czakr znajdujemy się przy „trzecim oku”. Jest to właściwy znak duchowości. W tym obszarze rozwija się duchowa bliskość z innymi ludźmi, empatia i tolerancja. Chodzi również o mądrość, urzeczywistnienie i świadomość. Szósta czakra jest bliska drugiej i czwartej czakrze. Widać to także w samych liczbach, ponieważ 6 to 3 × 2, a 4 to 2 × 2.</p>
<p><strong>Siódemka</strong></p>
<p>Z perspektywy rodzajów dzielnic Siódemka jest znakiem postawy życiowej. Dawniej charakterystyczne były tu wieże kościelne, minarety i pagody. Obecnie są to drapacze chmur, symbole wartości materialistycznych, które wyrażają nastawienie mieszkańców. W tej formie ponownie ukazuje się pierwszy wymiar, linia. W przeciwieństwie do Jedynki nie jest ona drogą, którą należy kroczyć „na dole”, lecz wznoszącym się ku górze znakiem dopełnienia. Najwyższa czakra, czakra korony, dotyczy wyniesienia i połączenia z niebem.</p>
<p><strong>Uwaga końcowa</strong></p>
<p>W przeważnie nieuświadomionym urzeczywistnianiu siedmiostopniowej struktury w układach osadniczych widać, że działały tu wpływy z wyższych poziomów. Wyraził się w nich głębszy sens życia. Wzbogaca on egzystencję człowieka i przygotowuje świadome połączenie świata ziemskiego z kosmiczną rzeczywistością.</p>
<p>_________________________________</p>
<p>Źródło:</p>
<p>Theodor Henzler, <em>Geschichte des Bewusstseins und der Kultur. Basis einer neuen Gesellschaft</em> (History of Consciousness and Culture. The basis of a new society), 2017.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Uprawiana organicznie, teraz przegrzana</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/uprawiane-ekologicznie-teraz-przegrzane/</link>
					<comments>https://logon.media/pl/logon_article/uprawiane-ekologicznie-teraz-przegrzane/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 11 Apr 2025 13:14:57 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=116839</guid>

					<description><![CDATA[We Włoszech, jak wiecie, natura zawsze wyglądała na suchą jak pieprz w białym świetle letniego słońca. W Austrii górskie pastwiska wciąż jeszcze wyglądają na soczyście zielone. PODCAST &#160; W Niemczech natomiast, na prawym brzegu Renu, na przestrzeni dziesiątek kilometrów lasy wyglądają tak, jakby w sierpniu była jesień, zieleń zastąpiły suche brązy i żółcie. W naszych [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>We Włoszech, jak wiecie, natura zawsze wyglądała na suchą jak pieprz w białym świetle letniego słońca. W Austrii górskie pastwiska wciąż jeszcze wyglądają na soczyście zielone.</p>
<p><span id="more-116839"></span></p>
<p>PODCAST</p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-116839-2" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/04/Przegrzanie_podcast_.mp3?_=2" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/04/Przegrzanie_podcast_.mp3">https://logon.media/wp-content/uploads/2025/04/Przegrzanie_podcast_.mp3</a></audio>
<p>&nbsp;</p>
<p>W Niemczech natomiast, na prawym brzegu Renu, na przestrzeni dziesiątek kilometrów lasy wyglądają tak, jakby w sierpniu była jesień, zieleń zastąpiły suche brązy i żółcie. W naszych regionach, w których panuje klimat umiarkowany, ziemia jest przegrzana i wysuszona. Przeciętne rozumowanie naukowców i szerokich kręgów populacji jest takie, że to my to zrobiliśmy. My, ludzie, naszym sposobem życia, doprowadziliśmy całą żywą ziemię do stanu przegrzania.</p>
<p>Przegrzanie następuje tam, gdzie jest nadmiar. Nadmiar tarcia w łożysku kulkowym. Nadmiar prądu elektrycznego w miedzianym przewodzie. Nadmiar promieniowania w reaktorze jądrowym. Zawsze chodzi o energię. Nadmiar&#8230; czego my, ludzie, wytwarzamy za dużo? I jak znaleźć właściwą miarę?</p>
<p>Być może najlepiej będzie najpierw ponownie spojrzeć na Ziemię. Z perspektywy egocentrycznej – ja-podmiot postrzegam Ziemię jako obiekt znajdujący się poza mną – Ziemia jest kulą skrystalizowanej materii, składającą się z grubej, twardej skorupy otaczającej ciekłe, rozżarzone jądro. My, ludzie, jesteśmy formą życia, która porusza się po powierzchni Ziemi, od czasu do czasu wwierca się w nią lub wydobywa surowce mineralne. Skrystalizowana energia słoneczna zmagazynowana jest w węglu, ropie naftowej i gazie ziemnym. I to właśnie wykorzystanie tych zasobów energetycznych doprowadziło ludzkość do wspomnianego nadmiaru.</p>
<p>Z perspektywy holistycznej Ziemia może wyglądać zupełnie inaczej. Kula ognia otoczona warstwami skrystalizowanej materii jest częścią układu słonecznego. Światło słoneczne umożliwia życie na tej kuli i kieruje jego rozwojem. Na ziemi panuje delikatna równowaga pomiędzy wodą a lądem, oceanami a kontynentami. Życie wyłoniło się z wody, przyjmując coraz bardziej złożone formy. Wyższe formy życia w pewnym momencie opuszczają wodę, aby kontynuować swój rozwój na lądzie. Niektóre z nich później powrócą do oceanu, ze znacznie bardziej rozwiniętą  świadomością. Z całej tej ewolucji ostatecznie wyłania się człowiek jako forma ziemskiego życia, zdolna do bycia nośnikiem duszy, która pochodzi z innej przestrzeni.</p>
<p>Człowiek-zwierzę, niewielka populacja, jest częścią potężnego żywego organizmu, globu zamieszkanego przez niezliczone formy życia. Jest częścią większej całości, jest z nią połączony.</p>
<p>Tworzy jedność z tym wielkim życiem. Lecz jest również dwoisty, ponieważ jego dusza nie pochodzi stąd.</p>
<p>Święta Ziemia… Jakie obrazy przychodzą Ci na myśl, gdy słyszysz to zdanie? Płodna, bujnie owocująca natura, w której małe społeczności ludzi żyją w harmonii ze zwierzętami: oswojonymi i dzikimi. Piękno pąków i kwiatów, paproci i drzew na wspaniale ukształtowanej ziemi. Sceneria przeplatana jest krystalicznie czystą, roziskrzoną, falującą wodą strumieni i rzek, niosących życie w harmonii z ciepłym światłem słonecznym. Człowiek niemal nie korzysta z technologii.</p>
<p>Ta Święta Ziemia została pięknie opisana w powieści science fiction „Shikasta” autorstwa Doris Lessing. Rohanda jest świętą planetą, na której ludzie, prowadzeni przez wyżej rozwinięte dusze, kształtują swoje życie i miasta w harmonijnym rezonansie z muzyką sfer. Ludzie świadomie współbrzmią z organicznym życiem wszechświata. Planeta ta jednak degeneruje się i otrzymuje nową nazwę -„Shikasta”-  której brzmienie przypomina syk węża. Upadek następuje stopniowo i zostaje wywołany niewielkimi zmianami w położeniu planet oraz zagłuszającym urządzeniem pochodzącym od pewnej rasy nadludzi. Lecz ludzie pamiętają Rohandę. I są szczęśliwi, gdy słuchają wspaniałych opowieści o Rohandzie. Potem jednakże zapominają o niej. Znają tylko chłód i samotną walkę o przetrwanie w świecie, w którym nawet wielkie historie są przekręcane, a występujące w nich punkty zwrotne przedstawiane są jako pozbawione znaczenia i nic nie wnoszące. To tyle, jeśli chodzi o powieść Doris Lessing.</p>
<p>Ludzie świadomie wibrują ze wszechświatem. Świadomość jest owocem ziemi. Zostaliśmy powołani, aby wydać ten owoc, aby dać początek nowej ludzkiej świadomości, która współbrzmi z całym istnieniem. W kształcie cyfry sześć widzimy symbol zstąpienia ludzi na ziemię, natomiast  kształt dziewiątki ukazuje nam, jak wyższa świadomość jedności ponownie odłącza się od ziemi. Wtedy cykl ziemskiego rozwoju dopełnia się.</p>
<p>W swej książce „Christianopolis” Jan van Rijckenborgh pisze:</p>
<blockquote><p><em>&#8222;A wreszcie rzekł B</em><em>ó</em><em>g: Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam. Niech panuje nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym, nad bydłem, nad ziemią i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi! Stworzył więc B</em><em>ó</em><em>g człowieka na sw</em><em>ó</em><em>j obraz, na obraz Boży go stworzył: stworzył mężczyznę i niewiastę. Następnie B</em><em>ó</em><em>g im b</em><em>ł</em><em>ogos</em><em>ławił, m</em><em>ó</em><em>wiąc do nich: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się, abyście zaludnili ziemię i uczynili ją sobie poddaną; abyście panowali nad rybami morskimi, nad ptactwem powietrznym i nad wszystkimi zwierzętami pełzającymi po ziemi. A B</em><em>ó</em><em>g widział</em><em>, z</em><em>̇e wszystko, co uczynił, było bardzo dobre&#8221;.</em></p>
<p><em>A wtedy przyszli ludzie i zmienili ten raj, tę promienną piękność w szpetotę, niebiańskie radości w głęboki smutek, i zachwycający Ogr</em><em>ó</em><em>d Edenu w miejsce krwi i łez. Przyszli ludzie i rozszarpywali pazurami jedni drugich. Przyszli ludzie i rozrywali się wzajemnie na strzępy.                        Przyszli ludzie i mordowali na wielką </em><em>skale</em><em>̨ – z pomocą czarnej religii, kt</em><em>ó</em><em>ra spowija ziemię złudą niczym zatrutą </em><em>chmura</em><em>̨, z pomocą sztuki, kt</em><em>ó</em><em>ra utrzymuje wszystko w iluzji, i z pomocą nauki, kt</em><em>ó</em><em>ra wymyśla wszystko, co sł</em><em>uż</em><em>y niszczeniu. Przyszli ludzie, a ich kapłani bł</em><em>ogos</em><em>ławili morderc</em><em>ó</em><em>w, ich artyści ozdabiali groby wizerunkami z białego marmuru, a szaleni intelektualiści otrzymywali odznaczenia. I tak jak w Chinach przestrzenie o wielu tysiącach kilometr</em><em>ó</em><em>w kwadratowych, niegdyś gęsto zaludnione, stał</em><em>y sie</em><em>̨ beznadziejnie suche i bezludne z powodu gwałtu zadanego przez Japończyk</em><em>ó</em><em>w, tak i ziemia staje się ponownie pustynna i opuszczona. Przyszli ludzie, i zdradzali się wzajemnie i sprzedawali.    Przyszli ludzie, owiani odorem materialnego, moralnego i umysłowego brudu.</em></p>
<p><em>A z ziemi wznosi się krzyk rozdzierający niebiosa, krzyk lęku i głębokiego cierpienia ludzi, wywołanego przez innych ludzi.</em></p>
<p><em>I tak ludzie poznają samych siebie, poznają swoją złamaną rzeczywistość. Postrzegają siebie jako dzieci Boże, o kt</em><em>ó</em><em>rych niegdyś powiedziano: „A B</em><em>ó</em><em>g widział</em><em>, z</em><em>̇e wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.”</em></p>
<p><em>Jes</em><em>́li rozumiecie, że na początku było bardzo, bardzo dobrze, to odkrywacie, że w swej najgłębszej istocie człowiek obdarzony jest niezmiernymi siłami. I odkrywacie, ż</em><em>e musicie sie</em><em>̨ poż</em><em>egnac</em><em>́ z wszystkimi iluzjami, z wszelkim czarnym uściskiem, z całym tym światem nieczystości. Odkryjecie też wtedy, ż</em><em>e musicie sie</em><em>̨ </em><em>stac</em><em>́ obcymi pośr</em><em>ó</em><em>d tej grzesznej natury, z wszystkimi jej wypaczonymi formami wyrazu obecnymi w sztuce, nauce i religii, i ż</em><em>e musicie sie</em><em>̨ ponownie narodzić, ażeby odnaleźć Boga, waszego Stw</em><em>ó</em><em>rcę, i ażeby poznać Plan Boga wobec świata i ludzkości.</em></p></blockquote>
<p>Księga Rodzaju jest jedną ze starożytnych opowieści, które próbują przypomnieć nam o naszym pochodzeniu i zadaniu do wykonania. Jej autor bardzo ostro zarysowuje stan, w którym my, ludzie, znaleźliśmy się, odłączając naszą małą świadomość od wielkiego planu; dając priorytet tej świadomości i jej dążeniu do trwania, do wieczności. Ten  priorytet nazywamy „ego” albo „ja”. Ten priorytet prowadzi do nadmiaru i powoduje przegrzanie.</p>
<p>W 1915 roku amerykański botanik L.H. Bailey opublikował broszurę zatytułowaną „The Sacred Earth”. Broszura ta zawiera kilka interesujących stwierdzeń na temat człowieka i Świętej Ziemi:</p>
<blockquote><p><em>Nasza relacja z planetą musi zostać podniesiona do sfery Ducha. Dopóki to nie nastąpi, nie będziemy mogli być w pełni użyteczni. Przejawiamy tendencję</em><em> do </em><em>coraz większego oddalania się od  własnych korzeni &#8211; od wieczności. Nasza religia jest oderwana. Wielkie wynalazki i odkrycia ostatnich czas</em><em>ó</em><em>w mają ogromne znaczenie społeczne. Mimo to jednak musimy pamiętać, że istnieją inne jeszcze relacje niż te z fizyczną i statyczną materią. Jesteśmy częścią żywego, wrażliwego stworzenia. Teoria ewolucji wywr</em><em>ó</em><em>ciła do góry nogami nasz stosunek do niego. Żywe stworzenie nie koncentruje się wyłącznie na człowieku: jest biocentryczne. </em></p>
<p><em>W naturze obserwujemy zasadniczą ciągłość, która pochodzi raczej z wewnątrz niż z zewnątrz. Formy życia ewoluują w g</em><em>ó</em><em>rę i naprz</em><em>ó</em><em>d w czymś przywodzącym na myśl potężny plan sekwencji, którego człowiek jest częścią. Mamy genetyczne powiązania z wszystkimi żywymi istotami, a nasza „arystokracja” jest arystokracją natury. Normą jest stworzenie, a nie człowiek.</em></p>
<p><em>Największym dobrem płynącym z użytkowania ziemi jest ludzki rozw</em><em>ó</em><em>j. Naszym problemem w korzystaniu z jej zasobów jest rozwinięcie w grupie wysokiego poczucia obowiązku, kt</em><em>ó</em><em>ry można znaleźć u jednostek.</em></p>
<p><em>Dobroczynna interakcja człowieka z ziemią nie polega na postrzeganiu go jako stojącego wyżej od natury, lecz jako wyższą inteligencję działającą w naturze jako świadoma, a zatem odpowiedzialna część planu ewolucji, kt</em><em>ó</em><em>ry jest ciągłym stwarzaniem. Lekarstwem na niekt</em><em>ó</em><em>re formy kapryśnego futuryzmu i niektóre formy iluzji jest skonfrontowanie człowieka z faktami: można kazać mu badać owady lub</em><em> gleb</em><em>ę albo postawić go między trzonkami pługa do czasu, aż rzeczy zaczną przybierać w jego umyśle swoją naturalną formę i znaczenie.</em></p></blockquote>
<p>Ostatnie zdania brzmią jak zadanie alchemiczne. Dzięki żywemu kontaktowi z materią, u magicznie żyjących ludzi zachodzi transformacja świadomości. W tej transformacji zarówno człowiek, jak i materia odzyskują swoje miejsce w wielkim planie. W ten sposób oboje zostają uzdrowieni, a zatem uświęceni. Relacja pomiędzy człowiekiem a materią opiera się wówczas na właściwej mierze. Przegrzanie maleje, temperatura spada i ponownie osiąga 37 stopni Celsjusza, reprezentujące ludzkie życie.</p>
<p>Ziemia mineralna jest również żywa. Dystrybucja pierwiastków w skorupie ziemskiej jest inteligentna i wciąż ewoluuje. Współpracuje ze świadomością obserwujących ludzi. Na powierzchni ziemi pojawiają się nowe kryształy. Stają się widoczne i zaczynają wywierać świadomy wpływ na ludzi. Diamenty to bardzo stare kryształy. Pewnego razu na ziemię, która nie była jeszcze tak zwarta jak obecnie, spadł deszcz gwiazd. Prądy w gęstej, płynnej skorupie ziemskiej sprowadziły wszystkie te kryształy zarodkowe, które przybyły z innych miejsc, w głąb ziemi. Pod wpływem wysokiego ciśnienia, temperatury i bardzo długiego czasu te maleńkie kryształy przekształciły się w diamenty. Jest to węgiel posiadający szczególną strukturę krystaliczną. Przezroczysty i wchodzący w specyficzną interakcję z padającym światłem. Czasami ziemia wydobywa te diamenty na powierzchnię. To również wymaga czasu, dużo czasu. Płynąca woda powoli, ale skutecznie wypłukuje ten stożek nagromadzonej materii. Diamenty są znajdowane w dole rzeki w postaci chmury lekkich kryształów, które należy odsiać i zebrać…aby zamieniać światło słoneczne w błyszczące małe tęcze. Diament opowiada historię człowieka, który wnika głęboko w ziemię jako cyfra sześć. Który pod wpływem ciśnienia, temperatury i dużej ilości czasu może zostać przekształcony z czarnego węgla w przezroczysty diament. Który zostaje wypchnięty przez ziemię na powierzchnię, wypłukany i spoczywa w korycie rzeki. Tam zostaje odnaleziony przez światło i rozszczepia je na siedem barw. Wtedy staje się podobny do liczby dziewięć. Jest tylko jeden warunek: usunięcie nadmiaru.</p>
<p>Twoja dusza nie pochodzi stąd.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://logon.media/pl/logon_article/uprawiane-ekologicznie-teraz-przegrzane/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Nasze szczęście to tylko połowa prawdy</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy/</link>
					<comments>https://logon.media/pl/logon_article/nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 17 Feb 2025 16:24:50 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=115991</guid>

					<description><![CDATA[PODCAST Wyobraź sobie film o rodzinie – dwoje rodziców, dwoje dzieci, pies i kot. Mieszkają w nieskazitelnie czystym domu i mają wszystko, czego tylko zapragną. Wszystko jest dla nich zorganizowane; cały dom sam się sprząta dzięki zaawansowanej technologii. Tak wygląda życie wszystkich ludzi; nie ma „lepszych ani gorszych”. Wszyscy są zawsze zdrowi i jest mnóstwo [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>PODCAST</p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-115991-3" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/02/Nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy.mp3?_=3" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/02/Nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy.mp3">https://logon.media/wp-content/uploads/2025/02/Nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy.mp3</a></audio>
<p><em>Wyobraź sobie film o rodzinie – dwoje rodziców, dwoje dzieci, pies i kot. Mieszkają w nieskazitelnie czystym domu i mają wszystko, czego tylko zapragną. Wszystko jest dla nich zorganizowane; cały dom sam się sprząta dzięki zaawansowanej technologii. Tak wygląda życie wszystkich ludzi; nie ma „lepszych ani gorszych”.</em><br />
<span id="more-115991"></span></p>
<p>Wszyscy są zawsze zdrowi i jest mnóstwo śmiechu. Ojciec chodzi do pracy (bo tego chce) i odnosi sukces we wszystkim, co tam robi. Ma dobrego pracodawcę i przyjaźni się ze wszystkimi współpracownikami. Jeśli nie mają ochoty pracować, wracają do domu. Praca nie jest konieczna, ale sprawia radość. Matka również pracuje, o ile ma na to ochotę, i przeszła dwa porody – ale w znieczuleniu. Dzieci chodzą do szkoły śmiejąc się i żartując, ucząc się tylko tego, co je interesuje, gdzie wszystko idzie dobrze, bo nie ma żadnych wymagań. W szkole jest bardzo przyjemnie, wszystkie dzieci są przyjaciółmi, a nauczyciele są pełni miłości i poczucia humoru.</p>
<p>Pies i kot dogadują się doskonale. Pies nauczył się korzystać z kuwety, która opróżnia się i czyści automatycznie. Zarówno jedzenie dla ludzi, jak i dla zwierząt jest zawsze smaczne i zdrowe. Choroby i śmierć nie istnieją. Starzenie się również zostało wyeliminowane.</p>
<p>Och, jak cudownie.<br />
Jak długo wytrzymałbyś oglądanie takiego filmu? Czy zasnąłbyś? Ale dlaczego? Czyż nie jest to ideał? Czyż nie do tego wszyscy dążymy? By być stale szczęśliwymi? Bez problemów? Nie musieć nic robić, tylko to, na co ma się ochotę?</p>
<p>Film, który zaczyna się w ten sposób, powstał już jakiś czas temu: <em>The Truman Show</em>, z niezwykle plastycznym w mimice Jimem Careyem w roli głównej. Na szczęście (dla nas, widzów) nagle z nieba spada reflektor i Truman zaczyna coś podejrzewać. W przeciwnym razie spędzilibyśmy dziewięćdziesiąt minut w bezkresnej pustce, w połowicznym życiu, w stanie stagnacji, który zanudziłby nas na śmierć.</p>
<p>Brakuje drugiej połowy życia – tej, która nadaje szczęściu głębię. Tak samo, gdyby wszystko miało ten sam odcień niebieskiego i nie bylibyśmy w stanie niczego rozróżnić, tak w życiu opartym wyłącznie na szczęściu nie sposób odnaleźć głębi.</p>
<p>Głębia rodzi się z cierpienia, z bólu, ze smutku, choroby, straty. Jeśli chcemy, by wszystko było niebieskie, odrzucamy inne kolory. Nie chcemy też odcieni pośrednich. A z czasem zaczynamy podejrzliwie patrzeć nawet na inne odcienie niebieskiego.</p>
<p>Wtedy jesteśmy błękitnie szczęśliwi – czyli szczęśliwi tylko w obrębie tego, co jest niebieskie. Nigdy nie poznamy białego światła, które składa się ze wszystkich kolorów.</p>
<p>Truman w <em>The Truman Show</em> ma przecież takie piękne życie. Wszystko jest uporządkowane. Żyje w reality show, w którym się urodził. Nie zna innej rzeczywistości. Reżyser dba o to, by nigdy nie wpadł w kłopoty. Wszyscy są zawsze mili (co okazuje się fałszem). A jednak Truman chce żyć naprawdę, chce czuć. Woli ból i smutek niż nieskończoną pustkę. I w końcu ucieka – do zwykłego życia, w którym istnieją cierpienie, smutek, strata, choroba, śmierć i starość.</p>
<p>Koreańsko-niemiecki filozof Byung-Chul Han w swojej książce pt. <em>The Palliative Society </em>(Społeczeństwo paliatywne) stwierdza, że współczesny świat unika wszelkiego cierpienia, a wszystko musi być dziś „przyjemne”. Myśl pozytywnie, pokazuj tylko swoją najlepszą stronę, poprawiaj wszystko – ale przede wszystkim: nie bądź smutny. Nie mów rzeczy, które mogłyby wywołać konflikt. Jeśli uważasz, że nie jesteś piękny, popraw to botoksem, operacją plastyczną lub makijażem. Jeśli jesteś smutny, znajdź sobie coacha, terapię albo książkę o tym, jak sobie pomóc. Tylko żadnego smutku, proszę!</p>
<p>Ból nie jest już konieczny – istnieją środki przeciwbólowe. Han, w tej niemal pamfletowej książce, cytuje amerykańskiego eksperta od bólu Davida B. Morrisa, który twierdzi, że Amerykanie to pierwszy naród w historii, który wierzy, że ma prawo do życia bez bólu. Ludzie przyjmują leki przeznaczone zazwyczaj dla umierających – paliatywne środki znieczulające.</p>
<p>Przyszli rodzice są nieustannie poddawani badaniom przesiewowym, aby zapobiec narodzinom dziecka z niepełnosprawnością lub chorobą. To całkowicie zrozumiałe, bądźmy szczerzy, ale jednocześnie jest to symptom chorego społeczeństwa. Chorego w tym sensie, że brakuje mu czegoś fundamentalnego: zrozumienia znaczenia cierpienia, smutku i bólu.</p>
<p>Ci, którzy uważają, że życie polega na wygodzie, szczęściu, rozrywce, zdrowiu i dostatku – ci, którzy sądzą, że po śmierci nic już nie ma, a przed narodzinami nie było nic – próbują uczynić z życia coś, co będzie przyjemnym wspomnieniem, gdy w końcu zdecydują, że ich egzystencja jest „zakończona”. To logiczne…</p>
<p>A co, jeśli jest inaczej? Co, jeśli to właśnie cierpienie, ból i nieszczęście są korzeniami, z których wyrasta drzewo życia? Co, jeśli ciemna, wilgotna ziemia, w której nie sposób dostrzec nawet promienia światła, okazuje się być glebą, na której kiełkuje prawdziwe, trwałe szczęście – szczęście oparte na zupełnie innej podstawie? Nie szczęście skoncentrowane na sobie, lecz na wszystkim i wszystkich: na świecie, na drugim człowieku, na całej naturze, na kosmosie…</p>
<p>Jeśli przyjmiemy, że cierpienie ma cel, że jest sensem świata i ludzkości, to nie zostanie ono po prostu odrzucone. Wręcz przeciwnie – jeśli naprawdę go potrzebujemy, to inteligencja obecna w nas, która działa gdzieś w głębi wszystkiego, zawsze znajdzie sposób, by nam je dostarczyć.</p>
<p>A jeśli się znieczulamy – czasem dosłownie – głośną muzyką, lekami przeciwbólowymi (niektórzy używają ich jako „zagłuszaczy” uczuć), narkotykami, grami wideo, mediami społecznościowymi i innymi formami odwracania uwagi, to cierpienie będzie musiało uderzyć jeszcze mocniej, by się przebić. I rzeczywiście uderza, prawda?</p>
<p>A kiedy w końcu wszystko milknie – jak podczas lockdownu – nagle cały nagromadzony ból wypływa na powierzchnię. Wszystko, czego nie chcieliśmy, czekało tuż za rogiem.</p>
<p>Co by się stało, gdybyśmy zrobili więcej miejsca na to, czego nie chcemy? Gdybyśmy mieli więcej zaufania do życia, a przede wszystkim więcej czasu na zatrzymanie się i refleksję – czy nasze życie mogłoby zmienić się radykalnie?</p>
<p>Jeśli przestalibyśmy bać się powiedzieć „nie” tej obsesyjnej potrzebie ochrony przed cierpieniem, wtedy łatwiej byłoby nam także mówić „tak”. I to nie „tak, ale…”, lecz prawdziwe, pełne „tak”, które możemy poprzeć całym sobą. Żyć sercem i duszą, zamiast w pancerzu i strachu.</p>
<p>Czy w naszym dążeniu do szczęścia nie wybieramy małego szczęścia, tego chwilowego, przejściowego, polegającego na tym, że przez moment nic nas nie niepokoi? Czy nie musimy odnaleźć drogi powrotnej do Raju poprzez wysiłek, oczyszczenie serca i porzucenie ziemskich pragnień? Czy to łatwe zadanie?</p>
<p>Wszystko, co przyjemne, mówi Byung-Chul Han, ma tak zostać. Świadomość, którą nie można wstrząsnąć, jest świadomością ograniczoną. Według niego cierpimy dziś prawdopodobnie na syndrom <em>księżniczki na ziarnku grochu</em>. Paradoks tego syndromu polega na tym, że cierpimy coraz bardziej z coraz mniejszych powodów.</p>
<p>Ból nie jest obiektywną wartością, lecz subiektywnym odczuciem. Rosnące oczekiwania wobec medycyny, połączone z przekonaniem, że ból jest zbędny, sprawiają, że nawet najmniejsze doznanie staje się nie do zniesienia. Nie mamy już znaczących więzi, żadnych narracji, żadnych wyższych autorytetów ani celów, które pomogłyby przekroczyć ból i uczynić go znośnym. Jeśli ziarnko grochu zniknie, ludzie zaczną cierpieć z powodu… zbyt miękkich materacy. Bo, jak twierdzi Han, to nieustanna bezsensowność życia sama w sobie boli najbardziej.</p>
<p>Może być trudno zaakceptować myśl, że głęboko przeżywany smutek – nawet ten dziecięcy, tak bardzo przez nas nieakceptowany – ostatecznie może przekształcić się w równie głęboko odczuwane szczęście. Tak jak w utworze muzycznym, w którym dysonanse rozpuszczają się w harmonii, i tak jak wtedy, gdy niebo się przejaśnia, to właśnie dzięki tej głębi możemy poczuć się prawdziwie poruszeni. Równowagę odnajdujemy dopiero wtedy, gdy zdarzyło nam się stracić balans, upaść i ponownie się podnieść – wtedy dopiero rozumiemy, czym jest równowaga.</p>
<p>Ból i cierpienie przychodzą do nas we właściwym czasie. Sztuka nie polega na tym, by pozbyć się ich jak najszybciej, lecz by przyjąć je we właściwy sposób. Jak dobry gospodarz, który otacza troską swoich gości.</p>
<p>W rozdziale <em>„Pain as Truth” </em>(Ból jako prawda) Byung-Chul Han przypisuje bólowi następujące cechy:</p>
<ul>
<li>Ból łączy. Kto odrzuca jakikolwiek stan bólu, nie potrafi się z nikim związać.</li>
<li>Ból dzieli. Nadaje kształt życiu.</li>
<li>Ból jest rzeczywistością. Doświadczamy rzeczywistości głównie poprzez opór, który boli.</li>
</ul>
<p>W erze post-factum, w świecie fake newsów i deepfake’ów, pojawia się apatia wobec rzeczywistości, a wręcz znieczulenie na nią. Tylko bolesny wstrząs pochodzący z rzeczywistości może nas z tego wyrwać.</p>
<p>Han przywołuje wielkich artystów, takich jak Schubert, Van Gogh, czy filozofów i pisarzy, Nietzschego, Prousta, Kafkę, Meyrinka – dla których ból był źródłem twórczości. Ból przynosi też odrodzenie, jest „akuszerką nowego”.</p>
<p>Ludzie słabną przez nadmierne dogadzanie sobie. Miękną. Nie mają odwagi, by pokazać się nagimi, by uczynić się podatnymi na zranienie. Boją się siebie nawzajem. Według Hana życie bez śmierci i bólu nie jest ludzkie – jest nieżywe. Człowiek unieważnia samego siebie, by przetrwać. Możliwe, że osiągnie nieśmiertelność, ale kosztem życia.</p>
<p>Jednak każdy może być tym pierwszym, który podniesie przyłbicę i zacznie żyć otwarcie, wrażliwie i z pełnią uczuć. A jeśli zrobi to jedna osoba, inni pójdą za nią. Wówczas wstrząs, który ma nas obudzić, nie musi być aż tak silny. Może być łagodniejszy…</p>
<p>Byung-Chul Han czasem posuwa się za daleko. Na przykład twierdzi, że dążenie do „paliatywności” jest zmianą paradygmatu, podczas gdy w rzeczywistości to raczej proces stopniowy, który zaszedł tak daleko, że nagle stał się aż nadto widoczny. Prawdziwa zmiana paradygmatu następuje wtedy, gdy staje się jasne, że „stare” już nie działa. Wtedy pojawia się kryzys – w jednostce, grupie, społeczeństwie, a nawet w całej ludzkości. Społeczeństwo paliatywne to objaw końca pewnej epoki i sygnał, że musi nadejść prawdziwa zmiana.</p>
<p>Ktoś kiedyś napisał: Wszystko, co robisz, zawsze staje się gorsze. Nie w tym sensie, że jest coraz gorzej, ale jest tego więcej i więcej. I to trwa, aż stanie się nieuchronnie oczywiste. To działa w obie strony. Na początku wydaje się, że to dobry pomysł: być pozytywnym, myśleć pozytywnie, ale potem pojawia się pewna nadwrażliwość – na przykład zamiast „błędne” mówi się „nie całkiem poprawne”, a „To nie było zbyt eleganckie” staje się określeniem dla czegoś haniebnego. Bycie naprawdę pozytywnym nie polega na przykrywaniu wszystkiego słodkimi słowami, usprawiedliwianiu, negocjowaniu i polerowania rzeczywistości tak długo, aż nikt już nie będzie naprawdę zadowolony. Tylko ludzie, którzy mają wgląd w głębszą rzeczywistość, ukrytą za tymi wszystkimi wydarzeniami i tendencjami, mogą być naprawdę pozytywni w życiu. Tacy ludzie nie wygłaszają frazesów w stylu afirmacji powtarzanych przed lustrem, lecz mówią neutralnie o tym, co się dzieje – jeśli w ogóle coś mówią. Może to być konfrontacyjne, ale nigdy osobiste.</p>
<p>Przesadna postawa uświadamia nam, co jest nie tak, podobnie jak ból lub szokujące wydarzenia. One nas budzą. Tak właśnie Byung-Chul Han próbuje nas wyrwać z uśpienia.<br />
Ci, którzy wciąż przykrywają wszystko wygodnymi wyjaśnieniami, zapadają w coraz głębszy sen. Wtedy pojawia się sytuacja, którą kiedyś nakreślił J. van Rijckenborgh: „Jak grubi marzyciele, wiszą na szprychach koła życia”. Wszyscy uśpieni przez dogadzanie sobie.</p>
<p>W świecie duchowości również mówi się wiele pozytywnych rzeczy, co najczęściej sprowadza się do stwierdzenia, że jesteśmy bogami i wystarczy tylko to sobie przypomnieć, by otrzymać boskie wsparcie. Jak często bywa – nie jest to dalekie od prawdy, więc ludzie chętnie przyjmują te słowa. Są one przyjemne. Nasze najgłębsze jestestwo jest rzeczywiście boskie – i gdybyśmy z niego żyli, bylibyśmy tacy. Ale czy uczciwy człowiek, który przygląda się swoim własnym czynom, może powiedzieć, że jest boski? Dlaczego istnieją święte pisma na całym świecie, które mówią o procesie, o „ścieżce” pełnej przeszkód i pokus? Czy możemy po prostu ją ominąć?</p>
<p>Czy Budda i Jezus musieli przejść proces oczyszczenia, ale my już nie? Czy są ludzie, którzy mogą porzucić wszystkie swoje przywiązania w jednej chwili, czy to tylko złudzenie?</p>
<p>Jeśli Bóg jest Miłością, to wszystko, co się dzieje, również jest miłością – nawet jeśli nie potrafimy tego zobaczyć ani poczuć. Ból być może jest iluzją, ale jeśli tak, to jest iluzją w iluzji i spełnia w tym miejscu swoją rolę pełną miłości. Najpierw otrzymujemy delikatny sygnał, jeśli go ignorujemy – mocniejsze szturchnięcie. Kopniaka dostajemy dopiero wtedy, gdy nie chcemy zrobić tego, co wiemy, że jest słuszne.</p>
<p>___________________________________________________________________________</p>
<p>Byung-Chul Han, <em>The Palliative Society</em>, Polity Press, Cambridge 2021</p>
<p>Swoim gorliwym, niezbyt wyważonym stanowiskiem, Han może sprawiać wrażenie zwolennika cierpienia, ale to nie jest trafne stwierdzenie.</p>
<p>W swoim wywodzie cytuje on wielu myślicieli, którzy na przestrzeni czasu wypowiadali się na temat znaczenia bólu i cierpienia. W ten sposób jego argumentacja nabiera charakteru małej antologii. Oto kilka cytatów:</p>
<blockquote><p><em>Ze wszystkich fizycznych uczuć, tylko ból jest jak żeglowna rzeka, która nigdy nie wysycha i prowadzi człowieka do morza. Przyjemność okazuje się ślepym zaułkiem wszędzie tam, gdzie człowiek próbuje ją wykorzystać.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Walter Benjamin</p>
<blockquote><p><em>Nie możesz śmiać się z całego serca, jeśli najpierw nie zgłębiłeś ludzkiego bólu.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Aldo Palazzeschi</p>
<blockquote><p><em>Ból i szczęście są bratem i siostrą, bliźniętami, które dorastają razem lub, jak w twoim przypadku – pozostają razem małe.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Nietzsche</p>
<blockquote><p><em>Podczas gdy sztuczne odcięcie sił żywiołów może zapobiec szorstkim dotknięciom i rozproszyć uderzające cienie, nie usuwa rozproszonego światła, którym ból zaczyna wypełniać przestrzeń.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Ernst Jünger</p>
<blockquote><p><em>Tutaj mamy do czynienia z sennym, bezbolesnym i dziwnie wyczerpanym samopoczuciem, które wypełnia powietrze jak narkotyk.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Ernst Jünger</p>
<blockquote><p><em>Ból jest ucieleśnioną prawdą.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Viktor von Weizsäcker</p>
<blockquote><p><em>Ból obdarza swoją uzdrawiającą mocą tam, gdzie się tego nie spodziewamy.</em></p></blockquote>
<p style="padding-left: 40px;">Martin Heidegger</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://logon.media/pl/logon_article/nasze-szczescie-to-tylko-polowa-prawdy/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Biuro wolności</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/biuro-wolnosci/</link>
					<comments>https://logon.media/pl/logon_article/biuro-wolnosci/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 25 Jan 2025 08:52:37 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/logon_article/biuro-wolnosci/</guid>

					<description><![CDATA[PODCAST &#160; Siedział w poczekalni już dobre pół godziny, kiedy napięcie w końcu go opuściło. Rozejrzał się. W pomieszczeniu znajdowało się około osiemdziesięciu osób, z czego połowę stanowiły kobiety. Przyjrzał się dokładniej. Przeciętni przedstawiciele populacji, stwierdził. Zaniedbane kobiety i niechlujni yuppies, kilka starszych pań, młodzieniec z tatuażami na nogach i kilku mężczyzn po czterdziestce, podobnych [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>PODCAST</p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-115524-4" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/01/Biuro-Wolnosci.m4a?_=4" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/01/Biuro-Wolnosci.m4a">https://logon.media/wp-content/uploads/2025/01/Biuro-Wolnosci.m4a</a></audio>
<p>&nbsp;</p>
<p><em>Siedział w poczekalni już dobre pół godziny, kiedy napięcie w końcu go opuściło. Rozejrzał się. W pomieszczeniu znajdowało się około osiemdziesięciu osób, z czego połowę stanowiły kobiety. </em></p>
<p><span id="more-115524"></span></p>
<p>Przyjrzał się dokładniej. Przeciętni przedstawiciele populacji, stwierdził. Zaniedbane kobiety i niechlujni yuppies, kilka starszych pań, młodzieniec z tatuażami na nogach i kilku mężczyzn po czterdziestce, podobnych do niego samego, w niebieskich<br />
i szarych prochowcach. Czyżby oni wszyscy…? Dziewczyna w wieku około szesnastu lat przyglądała mu się z daleka. To wciąż jeszcze dziecko, dlaczego już tęskni za wolnością? O co jej może chodzić? Jest za młoda, żeby sobie z tym poradzić!</p>
<p>&#8211; Pan Van der Vloot, pokój numer 3!</p>
<p>Ach, nadeszła jego kolej. Z westchnieniem ulgi skierował się do pokoju nr 3. Drzwi były otwarte. Za biurkiem siedział dość młody mężczyzna w szarym garniturze. Wskazał mu krzesło i odmówił uściśnięcia wyciągniętej do niego dłoni. Uśmiechnął się sucho i oznajmił:</p>
<p>&#8211; To sprawa formalna, a nie osobista. Przeczytałem pana zgłoszenie i przygotowuję dla pana paszport wolności.<br />
– Ale – wybełkotał – myślałem, że dostanę zaproszenie na rozmowę kwalifikacyjną?<br />
&#8211; Rozmowa nie jest konieczna. Pana wniosek został zatwierdzony.</p>
<p>Oszołomiony, obserwował spokojne ruchy mężczyzny, który wyciągnął szarą kartę z czerwoną kropką.</p>
<p>&#8211; Proszę o podpis. Jest tu pana DNA. Jeśli ma pan jakieś pytania lub chce coś zgłosić, niech pan naciśnie ten czerwony przycisk. Jestem pana osobistym asystentem i pozostaję zawsze do pana dyspozycji. Udzielę panu wszelkiej potrzebnej pomocy.</p>
<p>Przesunął kartę po biurku w stronę Van der Vloota.</p>
<p>&#8211; Och, hmm… to coś zupełnie innego, niż myślałem. Mogę się z panem skontaktować za pomocą tej karty? W takim razie jak ma pan na imię?<br />
– Oczywiście nie mógł pan wiedzieć, jak to działa, a moje imię nie ma tu nic do rzeczy. Może mnie pan zapytać o wszystko, w każdej chwili. Proszę już iść, żyć i robić użytek ze swojej wolności. Niech się pan nią cieszy.</p>
<p>Van der Vloot po raz ostatni obejrzał się, zanim opuścił pokój, całkowicie zdezorientowany. Mężczyzna bez imienia rzucił mu pozbawione wyrazu spojrzenie<br />
i skinął głową na pożegnanie.</p>
<p>Gdy był już na zewnątrz, z paszportem spoczywającym w kieszeni na piersi, postanowił zrobić coś, co chodziło mu po głowie już od dawna, mimo że wydawało się nieco dziecinne. Przejechać się pociągiem, bez biletu. Przeskoczył bramkę wejściową na stacji kolejowej i wsiadł do pierwszego lepszego pociągu. Gdy usiadł, przez chwilę poczuł coś w rodzaju triumfu, lecz chwilę później uczucie to minęło. Po prostu siedział w pociągu. Na kolejnej stacji wysiadł, znalazł jakieś zaciszne miejsce i nacisnął czerwoną kropkę na karcie.</p>
<p>&#8211; Tak, słucham? – usłyszał głos mężczyzny bez imienia.<br />
&#8211; Ee, zrobiłem użytek z mojej karty wolności – powiedział Van der Vloot<br />
&#8211; I?<br />
&#8211; Nie podobało mi się.<br />
&#8211; No cóż, proszę sprobować jeszcze raz.</p>
<p>Spróbował więc. Wsiadł do międzynarodowego pociągu i zajął miejsce w pierwszej klasie. Nic się nie działo, do czasu aż dojechali do granicy. Pojawił się konduktor i zaczął sprawdzać bilety.</p>
<p>Van der Vloot odważnie spojrzał na mężczyznę:</p>
<p>&#8211; Nie mam – powiedział hardo.<br />
Konduktor westchnął. – Poproszę dowód osobisty.<br />
&#8211; Dowodu też nie mam.<br />
&#8211; W takim razie będzie pan musiał pójść ze mną.<br />
&#8211; Nigdzie nie pójdę.</p>
<p>Konduktor ponownie westchnął i wezwał posiłki. Van der Vloot nie ruszył się z miejsca. Wydało mu się to ekscytujące. Nie mogli mu nic zrobić. Miał kartę wolności. Powiedział o niej konduktorowi, który wpatrywał się w niego z namysłem.</p>
<p>&#8211; Nie wiem, co pan chce osiągnąć w ten sposób – odpowiedział w końcu. – Policja pana zabierze i w najlepszym razie dostanie pan grzywnę. Nie ma darmowych biletów na pociąg.<br />
&#8211; Myli się pan – odparł Van der Vloot – to karta wolności, która obejmuje wszystko. Gwarantuje absolutną wolność!<br />
– Wytłumaczy pan to policji.</p>
<p>Zrobił to chwilę później. Na widok jego karty wolności, funkcjonariusz parsknął śmiechem.</p>
<p>– Dopóki nie jest to karta kredytowa, żartownisiu, na nic ci się ona nie przyda i na pewno stąd nie wyjdziesz.</p>
<p>W końcu, ku jego zaskoczeniu, musiał przyjechać po niego syn.</p>
<p>&#8211; Co się dzieje, tato? Jak to się stało, że wsiadłeś do pociągu międzynarodowego bez biletu? Czy coś jest nie tak z twoim mózgiem?<br />
– Nie – westchnął Van der Vloot, darując sobie wyjaśnienia. Gdy tylko syn wyszedł, nacisnął czerwony przycisk.<br />
&#8211; Tak? – usłyszał ponownie.<br />
&#8211; Policja zabrała mnie z pociągu i dostałem grzywnę! – powiedział ze złością.<br />
&#8211; Tak, to logiczne. Nie wolno wsiadać do pociągu bez biletu.<br />
&#8211; Ale przecież mam kartę wolności! I mimo to zostałem aresztowany! Jaki jest sens posiadania tej karty?<br />
&#8211; Zrobił pan to, prawda? Wreszcie mógł pan to zrobić, co?<br />
&#8211; Tak, ale nie chciałem dostać kary!<br />
&#8211; To, jak reagują inni ludzie, nie jest objęte pana kartą wolności.<br />
&#8211; Więc jaki z niej pożytek, cóż za bezwartościowa rzecz!<br />
&#8211; Absolutnie nie jest bezwartościowa. Gwarantuje panu pełną swobodę. Radziłbym spróbować ponownie, a przekona się pan, że może robić, co zechce. Jest pan całkowicie wolny.</p>
<p>Van der Vloot poszedł do pracy. Otworzył drzwi z napisem „zakaz wstępu” i wszedł do środka. Nie uszedł więcej niż kilka metrów, gdy ktoś zastąpił mu drogę.</p>
<p>&#8211; Proszę stąd wyjść – powiedział mężczyzna – i to szybko.<br />
Ponieważ mężczyzna był typem twardziela, Van der Vloot rzeczywiście wyszedł.</p>
<p>Następnie spełnił kolejne swoje pragnienie. Zapukał do drzwi młodej sąsiadki.</p>
<p>&#8211; Dzień dobry, sąsiedzie – powiedziała zaskoczona – Czy coś się stało?<br />
Od razu zrobiło się niezręcznie. Spojrzała na niego tak życzliwie… Była atrakcyjną kobietą i patrzyła wprost na niego, czekając na odpowiedź.</p>
<p>&#8211; Hmm, hmm – wyjąkał – pomyślałem, że zawsze pcha pani ten ciężki kosz na śmieci aż do rogu, i że może pani zachorować albo coś, i że w ogóle się nie znamy.</p>
<p>Spojrzała na niego zaskoczona i lekko rozbawiona.</p>
<p>&#8211; Jeśli dobrze rozumiem, chce mi pan pomóc? Bardzo miło z pana strony. Tak, nie poznaliśmy się jeszcze. Wyciągnęła do niego rękę.<br />
&#8211; Jestem Charlotte. Mieszkam tu z sześcioletnim synem, który obecnie jest w szkole.<br />
&#8211; Och, hmm, tak, rozumiem – powiedział Van der Vloot skonfundowany.</p>
<p>Poczuł, że twarz mu płonie, co było bardzo irytujące.</p>
<p>&#8211; Nazywam się Kees, Kees van der Vloot i w razie czego proszę dzwonić pod numer 67. Mieszkam tam z moją żoną Gerdą.</p>
<p>Kiedy wspomniał o żonie, jego twarz zrobiła się jeszcze bardziej czerwona. Zdołał jedynie powiedzieć:</p>
<p>&#8211; No to może wpadnie pani do nas na kawę z synkiem, byłoby miło.<br />
Uśmiechnęła się promiennie i pokazała uniesiony w górę kciuk:</p>
<p>&#8211; Tak właśnie zrobię. Dziękuję, Kees!</p>
<p>Van der Vloot wreszcie opuścił to piekielne miejsce. W oddali ujrzał zbliżającą się żonę i szybko dał nura w alejkę. Z walącym sercem patrzył na kartę wolności, gotowy ją podrzeć lub spalić. Chętnie złożyłby skargę. Co za oszustwo! Wszyscy od zawsze mówili o Biurze Wolności i o tym, jak cudownie jest być całkowicie wolnym. Ale może to wina karty? Może nie zadziałała? Ciemnymi uliczkami ponownie dotarł do Biura Wolności. Lub raczej do budynku, w którym ono kiedyś się mieściło. Teraz bowiem na drzwiach widniał napis: „Biuro konsultingowe dla dzieci w wieku przedszkolnym”. Drzwi były zamknięte i wisiały na nich jaskrawe zasłony. Jak to możliwe?! Wściekły nacisnął czerwony przycisk.</p>
<p>&#8211; Tak, w czym mogę pomóc?<br />
&#8211; Stoję przed drzwiami Biura. Gdzie ono się podziało!? – krzyknął wściekle Van de Vloot, patrząc na kartę.<br />
&#8211; Biuro jest tam, gdzie zawsze było, proszę pana – brzmiała odpowiedź.<br />
&#8211; Bzdura! &#8211; ryknął Van der Vloot &#8211; i ta cała karta też nie działa!<br />
&#8211; Proszę zatem opowiedzieć, co się stało.</p>
<p>Van der Vloot zdał relacje z tego, co mu się przydarzyło, dodając, że nie odważył się uczynić tego, na co od dawna miał ochotę.</p>
<p>&#8211; Jeśli dobrze rozumiem, chciał pan pocałować tę młodą sąsiadkę, ale nie zrobił pan tego?<br />
&#8211; Tak.<br />
&#8211; No cóż, w takim razie nie widzę problemu.<br />
&#8211; Nie widzi pan problemu? Nie wie pan, jakie to było żenujące! Stałem tam z twarzą czerwoną jak burak i wcale nie czułem się wolny!<br />
&#8211; To dlatego, że odezwało się pańskie sumienie, panie Van der Vloot. Miał pan całkowitą swobodę. Mógł pan zrobić wszystko, co pan chciał, ale odkrył pan, że były to tylko pobożne życzenia, a nie prawdziwe pragnienie.<br />
&#8211; Ileż więc warta jest ta wolność? To samo stałoby się, gdybym nie miał karty!<br />
&#8211; Cóż, to prawda. Nie wiem, skąd wziął pan pomysł, że wszyscy będą pochwalać pańskie zachowanie, ale z pewnością jest pan wolny.</p>
<p>Był pan wolny przez cały czas, ale nie zdawał pan sobie z tego sprawy. Oczywiste jest, że wolność ma swoje konsekwencje. Tak to właśnie działa.<br />
&#8211; Niewiarygodne, ktoś tu mnie robi w konia! Czy przez te wszystkie lata znajdowałem się na liście oczekujących, bez powodu? Nic nie zyskałem?<br />
&#8211; Z pewnością coś pan zyskał. Teraz zdaje pan sobie sprawę, że musi również liczyć się z konsekwencjami. Ma pan pełną swobodę, może pan wybrać, co się panu żywnie podoba, łącznie z tym, co niesie z sobą przyjemne konsekwencje.<br />
&#8211; Tak, ale – powiedział Van de Vloot po chwili – w takim razie to niczego nie zmienia, bo nie robię niczego innego niż to, co robiłem zawsze, zanim dostałem tę bezwartościową kartę.<br />
&#8211; Ale już pan wie, że nic pan nie musi, prawda? Teraz, kiedy uwolnił się pan od złudzeń, że może bezkarnie robić to, na co ma ochotę, może pan porzucić wszystkie swoje dawne obiekcje i spojrzeć na życie świeżym okiem. Już nigdy nie pomyśli pan, że musi coś zrobić, bo to nieprawda. Nie będzie pan już walczyć z życiem, uznając je za niekończącą się walkę. Może pan przyjrzeć się możliwościom, jakie życie ma do zaoferowania, pomocy i życzliwości, jakie są obecne w pańskim życiu, oraz temu, jak bardzo jest pan uprzywilejowany w porównaniu z sytuacją sprzed kilku miesięcy. Pragnął pan tych wszystkich rzeczy, ponieważ uważał je pan za niedozwolone. Czy wie pan, jak wiele jest rzeczy, które może pan zrobić, a które są dobre dla pana i pańskiego otoczenia? I nie mam tu nawet na myśli wszystkich tych tzw. „dobrych uczynków”, lecz na przykład radosne nastawienie, miłe słowo, werwę, zadowolenie z życia, dobrą radę, pomocną dłoń, gdy jest potrzebna. I to wszystko jest dozwolone! Już pan to dzisiaj robił! Proszę to jeszcze raz przemyśleć. A jeśli będzie mnie pan potrzebował, może pan zawsze nacisnąć guzik. Może pan zawsze skontaktować się ze mną. Może pan też tylko o mnie pomyśleć, a możliwe, że już będzie pan znał właściwą odpowiedź.</p>
<p>Van der Vloot odwrócił się, zamierzając wrócić do domu. W połowie drogi jednak usiadł na ławce i zaczął gapić się na mijających go w pośpiechu ludzi. Nie mógł zrozumieć, co mu się stało. Czy to zdarzyło się naprawdę? Z całą pewnością wydawało się realne, ale z drugiej strony…<br />
Rozmyślał jeszcze przez chwilę, gdy nagle mały promyk szczęścia wyłonił się z cichego miejsca w jego sercu i spowodował, że się uśmiechnął. W powietrzu zawirowała jakaś nieznana dotąd świeżość. Van der Vloot w końcu zrozumiał: nie otrzymał tego, czego pragnął, lecz to, czego potrzebował! Jego złudzenia odeszły, a zamiast nich w jego wnętrzu pojawił się mały szczęśliwy punkcik, którego nigdy wcześniej nie zauważył. Uczucie to miało nieznaną dotąd jakość, tak różną od tego, co znał… Westchnął, wstał i postanowił bez względu na wszystko odnaleźć jego źródło. Teraz poczuł się gotowy, żeby wrócić do domu.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://logon.media/pl/logon_article/biuro-wolnosci/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
