<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Sztuka &#8211; LOGON</title>
	<atom:link href="https://logon.media/pl/category_/art-pl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://logon.media/pl/</link>
	<description>An online magazine with articles about spiritual development</description>
	<lastBuildDate>Wed, 11 Nov 2026 18:57:38 +0000</lastBuildDate>
	<language>pl-PL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.5</generator>

<image>
	<url>https://logon.media/wp-content/uploads/2022/09/cropped-logon_276x276-e1644579355169-32x32.png</url>
	<title>Sztuka &#8211; LOGON</title>
	<link>https://logon.media/pl/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Początek listopada</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/poczatek-listopada/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 11 Nov 2026 08:34:14 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=130814</guid>

					<description><![CDATA[Wiersz Gdy chodziliśmy po cmentarzach pożegnałem swoje stare ja Pogrzebałem się i umarłem Niny jestem wśród żywych, ale nie jestem już stąd, odszedłem &#160; Śmierć to początek czegoś nowego Wszystko co było, zostało za mną Wcześniej rzeczywistość zaczynała znikać, już przygotowała mnie na opuszczenie &#160; Nieznane dotąd mi rejony Wolny nowy Świat zrodzonego Ducha Pokazują [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Wiersz</em><span id="more-130814"></span></p>
<div dir="auto">
<p>Gdy chodziliśmy po cmentarzach pożegnałem swoje stare ja</p>
<p>Pogrzebałem się i umarłem</p>
<p>Niny jestem wśród żywych, ale nie jestem już stąd, odszedłem</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Śmierć to początek czegoś nowego</p>
<p>Wszystko co było, zostało za mną</p>
<p>Wcześniej rzeczywistość zaczynała znikać, już przygotowała mnie na opuszczenie</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Nieznane dotąd mi rejony</p>
<p>Wolny nowy Świat zrodzonego Ducha</p>
<p>Pokazują mi się w świetle, które gra coś niesłyszalnego</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Tam zmierzam, nieskończoną drogą</p>
<p>Wieczność i nicość zarazem, ale jakże pełne</p>
<p>Jeszcze tu jestem, ale już odszedłem</p>
</div>
<div dir="auto"></div>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Spirale Ciszy</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/spirale-ciszy/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 11 Aug 2025 10:27:55 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=120168</guid>

					<description><![CDATA[W traktach mej cielesności słowa drukiem się tłoczą, niczym ludzie w kolejce suną, a krew je toczy. &#160; Lecz kto te słowa odcisnął, kto wstukał je w moje życie? Jaki pisarz, na jakiej maszynie, jaki krawiec wziął się za szycie? &#160; I czemu aparat odtwarza czernią płyty żłobione? Dlaczego w mej głowie powtarza echa przeszłości [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><span id="more-120168"></span></p>
<p class="Tre">W traktach mej cielesności</p>
<p class="Tre">słowa drukiem się tłoczą,</p>
<p class="Tre">niczym ludzie w kolejce</p>
<p class="Tre">suną, a krew je toczy.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">Lecz kto te słowa odcisnął,</p>
<p class="Tre">kto wstukał je w moje życie?</p>
<p class="Tre">Jaki pisarz, na jakiej maszynie,</p>
<p class="Tre">jaki krawiec wziął się za szycie?</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">I czemu aparat odtwarza</p>
<p class="Tre">czernią płyty żłobione?</p>
<p class="Tre">Dlaczego w mej głowie powtarza</p>
<p class="Tre">echa przeszłości zranionej?</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">Lecz mogę wyciągnąć muszle,</p>
<p class="Tre">dwie muszle spiralne, złociste,</p>
<p class="Tre">przyłożyć je do ścian ciszy</p>
<p class="Tre">krystalicznej, najczystszej.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">I słuchać mogę jak wstęgi</p>
<p class="Tre">bezgłośne swe snują rozwoje</p>
<p class="Tre">od serca mego po światy</p>
<p class="Tre">płynące ze Światła zdroju.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">Bo muszle należą do morza</p>
<p class="Tre">spoczywać chcą na dnie wody,</p>
<p class="Tre">pustkę świętą zachować</p>
<p class="Tre">zapomnieć hałasu wywody.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">W muszlę zmieniam swe ciało,</p>
<p class="Tre">w serpentyn korytarze</p>
<p class="Tre">i muszla wtapia się w całość</p>
<p class="Tre">ciszą rzeźbionych marzeń.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Nowe Przymierze</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/nowe-przymierze/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 02 Feb 2025 06:41:05 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=115681</guid>

					<description><![CDATA[W ziemskiego ciała opróżnione komnaty i korytarze wniknęło Tchnienie z wysoka, Siłę niosąc w darze. Przybyło, nie błyszcząc zwodzącym słowem ludzkiej mądrości, lecz Nowe Przymierze niosąc, wolne od prawa złości. &#160; I ciało, które na krzyżu cierpiało ziemskie udręki, napoiło błogością z Ojca-Matki Ręki. I wyższy porządek nastał w ciele przez gawiedź lżonym porządek zrodzony [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="Tre">W ziemskiego ciała opróżnione</p>
<p class="Tre">komnaty i korytarze</p>
<p class="Tre">wniknęło Tchnienie z wysoka,</p>
<p class="Tre">Siłę niosąc w darze.</p>
<p class="Tre">Przybyło, nie błyszcząc zwodzącym</p>
<p class="Tre">słowem ludzkiej mądrości,</p>
<p class="Tre">lecz Nowe Przymierze niosąc,</p>
<p class="Tre">wolne od prawa złości.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">I ciało, które na krzyżu</p>
<p class="Tre">cierpiało ziemskie udręki,</p>
<p class="Tre">napoiło błogością</p>
<p class="Tre">z Ojca-Matki Ręki.</p>
<p class="Tre">I wyższy porządek nastał</p>
<p class="Tre">w ciele przez gawiedź lżonym</p>
<p class="Tre">porządek zrodzony przez Ciszę</p>
<p class="Tre">w przybytku po zdarciu zasłony.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p class="Tre">I uciszyły się burze</p>
<p class="Tre">w świetlistych okręgach ciała</p>
<p class="Tre">I wina z annałów duszy</p>
<p class="Tre">wymazana została.</p>
<p class="Tre">Syn Boży w objęciach Eliasza</p>
<p class="Tre">Przymierze zawarł Nowe</p>
<p class="Tre">wolności od potępienia</p>
<p class="Tre">w jedności serca i głowy.</p>
<p class="Tre">
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Odlot</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/odlot/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 25 Mar 2024 07:33:48 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=108383</guid>

					<description><![CDATA[ odlot                                                                                                           dla [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: left;"> odlot<span id="more-108383"></span></p>
<p>                                                                                                          <em>dla Leszka</em></p>
<p>wyszedłem z lodu chodzę po ziemi</p>
<p>w perły łez bólu przedświt się zmienił</p>
<p>lód w krwi wygrywa piosenkę starą</p>
<p>którą anioły smutne śpiewają</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>chodzą po ziemi patrząc na gwiazdy</p>
<p>tlące się w iskrach i płacze każdy</p>
<p>tęskniąc za wschodem słońca jasnego</p>
<p>w snach niegasnących obiecanego</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>nie ma już piekła gdy znikło niebo</p>
<p>chmury mieszają rozpacz z nadzieją</p>
<p>a wichry czasu ryczą na wieżach</p>
<p>pieśń o straconych z Bogiem przymierzach</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>chodzę wśród śniegu i drzew lodowych</p>
<p>patrzę w przepaście tajemnic nowych</p>
<p>prostując skrzydła srebra żywego</p>
<p>chcąc wzbić się w bezkres lotu nowego</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Podszepty eteryczne</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/podszepty-eteryczne/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 12 Mar 2024 05:00:31 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=108199</guid>

					<description><![CDATA[Są rzeczy świata I światy nieznane Są takie miłości Eterem pijane &#160; Są blaski cienia I cienie blasków W wielkim porywie W burzy oklasków &#160; Jest cicha chwila Nieznana aż do dna Chwila pojednania Chociaż taka chłodna]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Są rzeczy świata</p>
<p>I światy nieznane</p>
<p>Są takie miłości</p>
<p>Eterem pijane</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Są blaski cienia</p>
<p>I cienie blasków</p>
<p>W wielkim porywie</p>
<p>W burzy oklasków</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Jest cicha chwila</p>
<p>Nieznana aż do dna</p>
<p>Chwila pojednania</p>
<p>Chociaż taka chłodna</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Syn przestrzeni</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/syn-przestrzeni/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 24 Feb 2024 06:40:56 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=107943</guid>

					<description><![CDATA[Tak naprawdę nie jestem z nieba Tak naprawdę nie jestem z ziemi Nieśmiały, nierozgarnięty Syn przestrzeni &#160; A od lat walczy o mnie niebo Podstępnie chce pochłonąć ziemia Za leniwy jestem na finał Więc się rozprzestrzeniam &#160; Pomiędzy – jest moja ojczyzna Gdzie zaglądam czasem w marzeniach Szukam odpowiedzi, ona jest Za prosta – rozumiem [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: center;">Tak naprawdę nie jestem z nieba</p>
<p style="text-align: center;">Tak naprawdę nie jestem z ziemi</p>
<p style="text-align: center;">Nieśmiały, nierozgarnięty</p>
<p style="text-align: center;">Syn przestrzeni</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">A od lat walczy o mnie niebo</p>
<p style="text-align: center;">Podstępnie chce pochłonąć ziemia</p>
<p style="text-align: center;">Za leniwy jestem na finał</p>
<p style="text-align: center;">Więc się rozprzestrzeniam</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">Pomiędzy – jest moja ojczyzna</p>
<p style="text-align: center;">Gdzie zaglądam czasem w marzeniach</p>
<p style="text-align: center;">Szukam odpowiedzi, ona jest</p>
<p style="text-align: center;">Za prosta – rozumiem tylko to, co skomplikowane</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">Tak naprawdę nie chcę do nieba</p>
<p style="text-align: center;">Tak naprawdę nie chcę do ziemi</p>
<p style="text-align: center;">Nieśmiały, nierozgarnięty</p>
<p style="text-align: center;">Syn przestrzeni</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Złudzenia</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/zludzenia/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 14 Feb 2024 07:54:17 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=107589</guid>

					<description><![CDATA[Zawsze jest ten ktoś lub coś. Bliżej, dalej, dalej, wyżej,      nisko, niżej: &#160; dążyć &#8211; ciągle w biegu,  dążyć &#8211; ciągle, wszędzie,  od brzegu do brzegu –  gdzieś będzie &#160; poszukiwany grat  poszukujący grata  kolekcja dat,  licha zapłata. &#160; Zawsze jest ten ktoś lub coś.   Poznawalny, poznawalna, poznawalne:        urojone, [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p style="text-align: center;">Zawsze jest ten ktoś lub coś.</p>
<p style="text-align: center;">Bliżej, dalej, dalej, wyżej,</p>
<p style="text-align: center;">     nisko, niżej:</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">dążyć &#8211; ciągle w biegu,</p>
<p style="text-align: center;"> dążyć &#8211; ciągle, wszędzie,</p>
<p style="text-align: center;"> od brzegu do brzegu –</p>
<p style="text-align: center;"> gdzieś będzie</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">poszukiwany grat</p>
<p style="text-align: center;"> poszukujący grata</p>
<p style="text-align: center;"> kolekcja dat,</p>
<p style="text-align: center;"> licha zapłata.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;">Zawsze jest ten ktoś lub coś.</p>
<p style="text-align: center;">  Poznawalny, poznawalna, poznawalne:</p>
<p style="text-align: center;">       urojone, nierealne.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Doświadczanie sacrum – czy natura odczuwa tęsknotę?</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/doswiadczanie-sacrum-czy-natura-odczuwa-tesknote/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Heiko Haase]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 27 Nov 2023 07:47:05 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/logon_article/doswiadczanie-sacrum-czy-natura-odczuwa-tesknote/</guid>

					<description><![CDATA[Pewnego dnia zauważyłem, że coś się wydarzyło: Kocham mych godzin mroczniejące skłony, w których się moje zagłębiają zmysły. (…) Z nich płynie wiedza mi, że przestrzeń mam na bezczasowe, pełne drugie życie.” [1] (Rainer Maria Rilke) Inny poeta, Georg Trakl, pisze: W tych samotnych godzinach ducha Pięknie iść w słońcu Do końca tych złotych murów [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Pewnego dnia zauważyłem, że coś się wydarzyło:</p>
<blockquote><p>Kocham mych godzin mroczniejące skłony,<br />
w których się moje zagłębiają zmysły.<br />
(…)<br />
Z nich płynie wiedza mi, że przestrzeń mam<br />
na bezczasowe, pełne drugie życie.<a name="_ftnref1"></a>” [1]<br />
(Rainer Maria Rilke)</p></blockquote>
<p>Inny poeta, Georg Trakl, pisze:</p>
<blockquote><p>W tych samotnych godzinach ducha<br />
Pięknie iść w słońcu<br />
Do końca tych złotych murów lata.<br />
Cicho rozbrzmiewają kroki w trawie; wciąż przecież śpi<br />
Syn bożka Pana w szarym marmurze. [2]</p></blockquote>
<p>Kiedy takie utwory we mnie rezonują, to poszerzają się moje zmysły. Czuję wtedy, że jest we mnie „przestrzeń na bezczasowe, pełne drugie życie”.</p>
<p>Krążę myślami wokół tajemnicy mego istnienia. To prawda, kiedy poeta mówi, że spaceruje wzdłuż „złotych murów lata”. Jesień, czas żniw, w którym jestem &#8222;zbierany&#8221;, jeszcze nie nadeszła. Ale na mury pada światło, światło tajemnicy, które sprawia, że jaśnieją one od wewnątrz. Dlaczego w ogóle posiadam te mury? Powstają one nieuchronnie, gdy moje myślenie i odczuwanie, mój osąd i pragnienia zaczynają coraz ściślej mnie okalać. &#8222;Szary marmur” o subtelnej naturze może wyglądać bardzo pięknie i być bardzo precyzyjnie zaprojektowany. W nim „śpi syn bożka Pana”. Moje myślenie, odczuwanie i wola mogą być ukierunkowane na naturę, ale nie są one tym samym, co żywe tchnienie natury. To tylko lustrzane odbicia. I tak idę wzdłuż tych murów. „Cicho rozbrzmiewają kroki w trawie…”</p>
<p>Znam bardzo dobrze „mroczne godziny” mojego istnienia. Pośród zgiełku życia towarzyszy mi samotność mojego ducha, patrząca w nicość, donikąd. Pewnego dnia zdałem sobie sprawę z tego, że coś się dzieje w takich chwilach, że z ciemności we mnie zaczyna płynąć światło. Niebiańskie istoty przybywają (początkowo) „niewyczuwalnie”, mówi poeta Friedrich Hölderlin. Tylko dzieci natychmiast je wyczuwają i „podążają [ku nim]” [3]. To zrozumiałe, ponieważ dzieci nie potrafią jeszcze budować muru.</p>
<p>Światło jest twórcze. Gdy wnika we mnie i noszę je w sobie, zaczyna we mnie działać. Nie może inaczej, jak tylko burzyć mury i umożliwiać powstawanie w ich miejscu czegoś innego, żywego – „przestrzeni bezczasowego, pełnego życia”. Światło tworzy sobie przestrzeń, w której mnie wita, i która staje się moją drugą duszą.</p>
<p>Dotąd moja uwaga była silnie skupiona na świecie zewnętrznym. Tak powstał mur wewnątrz – lustro tego, co na zewnątrz. Ale duchowe teksty, poezja, refleksje, pole duchowej grupy i marzycielskie wpatrywanie się w otwartą przestrzeń wywołały porowacenie tych ścian. Teraz wyraźniej niż dotychczas przenika wołanie, światło z wnętrza. Wzywa mnie i tęsknię za nim – pragniemy siebie. Moje zmysły wyostrzają się wewnętrznie, jasność wyłania się z ciemności, nastaje dzień, inny dzień.</p>
<p>Mówiąc metaforycznie, doświadczam wyciąganej do mnie „ręki” i próbuję ją chwycić. Prowadzi mnie ona przez ściany, jakby ich nie było. Otacza mnie cisza, pozorna nicość.</p>
<p>Doświadczam „Ja jestem” – „Ja jestem” zbliża się do mnie. Jakie to szokująco proste: &#8222;Ja jestem&#8221; pośród tego, co niezrozumiałe i poza wirem mojego życia. W moim życiu to ja sam jestem swoim potencjałem, możliwością odtwarzania siebie, swoim spełnieniem. Ten inny patrzy na mnie, „Ja” patrzę na siebie, nieuchwytny patrzy na cielesnego. Obaj „podają sobie ręce”.</p>
<p>Kiedy byłem młody, czytałem legendy o Świętym Graalu. Opowiadają one o tęsknocie i poszukiwaniu nieznanego. Moje wyczekujące wsłuchiwanie się w ich głębię jawi mi się teraz jako poszukiwanie Graala. I po wielu latach zaczynam czuć, że coś we mnie świta. To siła światła, która kondensuje się i objawia jako substancja duszy. Światło jest stwórcze i staje się tym, co stwarza, „umiera” w swoim stworzeniu. W człowieku może stać się Graalem i obudzić w nim „drugie, bezczasowo pełne życie”.</p>
<p>Graal przedstawiany jest jako puchar. Do tego pucharu wlewa się bogactwo, ponieważ w świecie światła nie istnieje brak. To zupełnie naturalne, że puchar się przelewa.</p>
<p>Zaratustra Nietzschego otworzył się na bogactwo, jakie daje słońce, na źródło światła. Udał się w góry razem ze swym orłem i wężem. „(…) Lecz my oto oczekiwaliśmy ciebie o każdej jutrzni, i, biorąc nadmiar światła twego, błogosławiliśmy cię za to.” Działo się tak przez dziesięć lat, aż Zaratustra  „umęczył się [otrzymaną] mądrością, jak pszczoła, co za wiele miodu zebrała”. [4] Potrzebował ludzi, którym mógłby tę mądrość przekazać.</p>
<p>Siła duszy pragnie się rozszerzać, stworzenie chce trwać. Wszystko musi wejść w niekończącą się przemianę. „Byłem nagi, a przyodzialiście mnie” (Mateusz 25:36), mówi Duch wędrujący po świecie, poszukujący ludzi, w których mógłby stać się Duszą. Duch i jego Światło są dla siebie tak bogate, że konieczna jest ewolucja.</p>
<p>Zapala się we mnie nowa obecność. Nieskończona dusza próbuje jak może przekazać tej ograniczonej duszy, by się z nią zjednoczyła – przez chwilę.  Prowadzi to do napięć i turbulencji. Transformacja to nie sama radość.</p>
<p>Moje ciało wskazuje na moje ograniczenia. Poprzez nie jestem częścią Ziemi. Subtelne, energetyczne obszary mojej istoty nie są widoczne. Są wprawdzie bardziej wszechstronne, ale również ograniczone. Podobnie jest z Ziemią. Posiada ona widzialne ciało z grubej materii oraz energetyczne, niewidzialne sfery. Tam, w sferach subtelnych mam na nią bezpośredni wpływ, a ona na mnie. Tutaj wpływamy w siebie, nieustannie reagujemy na siebie energetycznie.</p>
<p>W tej rzeczywistości od kilku lat obserwuję, jak przyroda zwraca się ku mnie. Czasami rozmawiam o tym z ludźmi, którzy podążają podobną ścieżką. Ku mej radości, zazwyczaj potwierdzają moje doświadczenia. W obecnych czasach Ziemia wzywa człowieka w bardziej intensywny sposób. Czeka na coś, czegoś od nas oczekuje.</p>
<p>Otwieram się na energie drzewa, grupy drzew, kwietnika, kwitnącej łąki i doświadczam sił, które napływają od nich do mnie. Wchodzą w przyciąganie, które powstało we mnie przez oddanie się temu, co bosko-duchowe. Czy istnieje w naturze pragnienie podobne do mojego? Czy istoty natury pragną być wciągnięte w pragnienie człowieka? Czy pragną być zabrane tam, skąd pochodzą ich duchowe korzenie?</p>
<p>Poeta Rainer Maria Rilke napisał:</p>
<blockquote><p><em>Ziemio, czyż nie jest to twoim pragnieniem: w nas</em><br />
<em>narodzić się niewidzialnie? – Czy to nie sen twój,</em><br />
<em>być jeden raz niewidzialną? – Ziemio! być niewidzialną!</em><br />
<em>Co, jeśli nie metamorfoza, jest twym naglącym żądaniem?</em><br />
<em>Ziemio, umiłowana, chcę. <a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftn5">[5]</a></em></p></blockquote>
<p>Tutaj tęsknota Ziemi ubrana jest w słowa. A także odpowiedź człowieka.</p>
<p>Wszystko jest przeznaczone do dalszego rozwoju, a każdy dalszy rozwój zaczyna się w tym, co niewidzialne. Wszystko, czemu otwieram drzwi, wchodzi we mnie energetycznie i jeśli w moim sercu jest obecne boskie światło, zostaje ono przez nie pochwycone i otrzymuje nowy twórczy impuls. Co więcej, otrzymuje impuls dopełnienia. Ponieważ Duch zawiera w sobie pełnię, światło przekazuje ten impuls, który w mozolnym, długim rozwoju szuka swego urzeczywistnienia w materii.</p>
<p>Natura potrzebuje pośrednictwa człowieka. Najbardziej rozwinięci ludzie tworzą pomost ze źródłem. Bo do źródła wszystko powraca po kole. Natura i człowiek przenikają się w tym strumieniu. Poziomy ludzkiej świadomości stymulują tych, którzy idą za nami. Dlatego na Ziemi działa potężna alchemia, obejmująca wiele etapów i procesów. I jeśli ma się ona powieść, jeśli źródło ma nadal działać dobroczynnie, to w człowieku musi narodzić się „druga dusza”, w miejscu, w którym obecny jest źródłowy potencjał. Taki jest głęboki sens prawdziwie duchowych ścieżek. Są one koniecznością dla transformacji Ziemi i jej stworzeń.</p>
<p>Natura „wie” o tym. Dlatego pragnie uwagi człowieka, pragnie rezonansu swego istnienia w człowieku. Ten rezonans jest możliwy, gdyż cała przyroda jest również składnikiem człowieka. Natura buduje nas, zarówno fizycznie, jak i psychicznie. I my możemy przyjąć w siebie całą naturę i uczynić ją częścią naszego zwrotu, naszego wzniesienia się ku boskiej duchowości, aby stała się ona impulsem dla nowego wzrostu. Dlatego przestrzeń „drugiej duszy” jest niezwykle ważna.</p>
<p>Rilke stara się znaleźć na to słowa i wnika nawet w szczegóły doświadczenia duszy:</p>
<blockquote><p>I te ze skonania<br />
żyjące rzeczy pojmują, że ty je sławisz; śmiertelne,<br />
nam powierzają ratunek, najbardziej śmiertelnym.<br />
Chcą, byśmy je przemienili w swym niewidzialnym sercu<br />
w nas – o, bezbrzeżne w nas samych! Kim byśmy byli w końcu.<a name="_ftnref6"></a> [6]</p></blockquote>
<p>Przede mną stoi drzewo i otwieram przed nim swoje serce. Jego forma i wszystkie cechy znajdują we mnie odpowiednik i dlatego mogą się ze mną zjednoczyć. „O, który chcę róść, spoglądam, i drzewo jest we mnie”, formułuje Rilke. [7] A potem poeta zastanawia się, co dzieje się dalej. Co dzieje się we mnie z rzeczą, którą postrzegłem: „Czy znalazła we mnie miłość?” [8] Pyta więc:</p>
<blockquote><p>Czy ograniczałem w zatłoczonym sercu<br />
rzeczy wielkości nawykłe?<br />
[…]<br />
Obrazy, znaki, pilnie odbierane,<br />
czy jest wam przykro, że jesteście we mnie?<a name="_ftnref9"></a> [9]</p></blockquote>
<p>Stanowimy całość. Mamy możliwość, a nawet musimy sobie służyć nawzajem. Ewolucja jeszcze się nie zakończyła i może nas ona doprowadzić do progu drugich narodzin, transfiguracji. Obecna Ziemia pragnie stać się „Nową Ziemią”. Jesteśmy najbliżej osiągnięcia tego celu, pozwalając na zamanifestowanie się „Nowego Nieba”. Zwierzęta, rośliny, krajobrazy, morza i minerały – wszystko musi zostać przesiąknięte nowymi twórczymi impulsami świadomości, przekazywanymi przez człowieka. On jedyny jest zdolny do wytworzenia pustej przestrzeni serca, w której rzeczy prowadzone są „od dołu do góry”, ku ich duchowemu źródłu. Cóż za zadanie dla człowieka! Poeta wyznaje:</p>
<blockquote><p>[…] drżąc, z ramionami pełnymi słabości<br />
Oddaję je Bogu<br />
w odświętnym kręgu. [10]</p></blockquote>
<p>_____________________________</p>
<p><a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref1">[1]</a> „Księga godzin”, przeł. Witold Hulewicz<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref2">[2]</a><a name="_ftn2"></a> „Helian”, przeł. Wiesław Trzeciakowski<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref3">[3]</a><a name="_ftn3"></a> „Chleb i wino”<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref4">[4]</a><a name="_ftn4"></a> „Tako rzecze Zaratustra”, Część Pierwsza „Przedmowa Zaratustry”, przeł. Wacław Berent<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref5">[5]</a><a name="_ftn5"></a> „Elegia dziewiąta”, przeł. Andrzej Lam<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref6">[6]</a><a name="_ftn6"></a> „Elegia dziewiąta”, przeł. Andrzej Lam<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref7">[7]</a><a name="_ftn7"></a> „Do współuczucia z każdej rzeczy woła”, przeł. Mieczysław Jastrun<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref8">[8]</a><a name="_ftn8"></a> &#8222;Waldteich&#8221; (Leśny staw)<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref9">[9]</a><a name="_ftn9"></a> &#8222;Waldteich&#8221; (Leśny staw)<br />
<a href="https://logon.media/?post_type=logon_article&amp;p=92795&amp;preview=true#_ftnref10">[10]</a><a name="_ftn10"></a> „Für Nike&#8221; (Do Nike)</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Niewidzialna natura przemawia w widzialnych formach</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/niewidzialna-natura-przemawia-w-widzialnych-formach/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Heiko Haase]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 10 Oct 2023 10:00:12 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/logon_article/niewidzialna-natura-przemawia-w-widzialnych-formach/</guid>

					<description><![CDATA[&#8211; własnymi oczami &#8211; &#8230; i szybko to rejestrujemy. (Może kosmos jest dziką marchewką.) To, że dzika marchewka jest kosmosem, jest przecież oczywiste. Fascynujące jest to, że potrafimy coraz dalej zaglądać w głębię kosmosu. Zadajemy sobie pytanie o to, skąd pochodzimy. Kosmiczne odległości liczymy w latach świetlnych. A na przykład fotony poruszają się z prędkością [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>&#8211; własnymi oczami &#8211; &#8230; i szybko to rejestrujemy. (Może kosmos jest dziką marchewką.) To, że dzika marchewka jest kosmosem, jest przecież oczywiste.</p>
<p>Fascynujące jest to, że potrafimy coraz dalej zaglądać w głębię kosmosu. Zadajemy sobie pytanie o to, skąd pochodzimy. Kosmiczne odległości liczymy w latach świetlnych. A na przykład fotony poruszają się z prędkością 300 000 km na sekundę. Są to wartości dla nas niewyobrażalne. Prędkość światła wyznacza granice czasu. „Tam” istnieją miliardy galaktyk, miliardy lat świetlnych stąd. Szacuje się, że najstarsza, wykryta przez teleskop galaktyka, znajduje się w odległości 13,5 miliarda lat świetlnych od nas. Zatem niecałe 500 000 milionów lat świetlnych od pierwotnego impulsu stworzenia.</p>
<p>W tym miejscu coś w mojej świadomości stawia opór redukowaniu misterium pierwotnego początku do jakiegoś przypadkowego „Wielkiego Wybuchu”. Czy mógł w ogóle wystąpić przy tym jakiś „huk”? W tamtym czasie nie było ani przestrzeni, w której można byłoby zatrzymać echo, ani uszu, które mogłyby je usłyszeć. Była raczej głęboka, twórczo brzemienna, bogata cisza, która zrodziła światło, a tym samym czas. Dla oka „Stała się światłość”, dla ucha zaś, które po miliardach lat w końcu rozwinęło zdolność widzenia i słyszenia „Na początku było Słowo”. W Świetle i Słowie zawarty jest dźwięk, duch i świadomość.</p>
<p>J.W. von Goethe ujął to w słowach:</p>
<blockquote><p><em>Gdyby oko nie miało słonecznej natury, nie mogłoby ujrzeć słońca, gdyby nie spoczywała w nas boska siła, jakże mogłoby nas to, co boskie zachwycać?</em></p></blockquote>
<p>„Boską siłę” można rozumieć jako siłę odnoszącą się do świadomości, która objawia się jako światło i przestrzeń w czasie, i uświadamia sobie siebie w człowieku. Skierowanie tęsknego, wzmocnionego przez teleskop wzroku na źródło jest świadomym ukierunkowaniem.</p>
<p>Starożytny indyjski mit o stworzeniu, według którego śpiący Wisznu z każdym oddechem wdycha i wydycha wszechświat, jest bardziej wyrazisty, realistyczny i zgodny z obecnym myśleniem naukowym, uwzględniającym rozszerzanie i kurczenie się wszechświata, niż teoria „Wielkiego Wybuchu”.</p>
<p>Każdy oddech, który przynosi życie, jest zatem rzeczywistym nowym stworzeniem we wszechświecie. Kiedy zachwycałem się świątynią w Indiach z jej potężnym dachem pokrytym dachówkami, hinduski kapłan wyjawił mi, że dach składa się z tylu dachówek, ile człowiek bierze oddechów w ciągu dnia. Człowiek bierze około 18 oddechów na minutę, 1080 na godzinę, czyli 25 920 na dzień. Tyle dachówek pokrywa ten dach – powiedział. Nie liczyłem ich, ale uwierzyłem mu na słowo. Co ciekawe, słońce potrzebuje tej samej liczby lat, aby przebyć cały zodiak, ten cykl nazywamy rokiem platońskim.</p>
<p>Jak mogłoby więc być inaczej, niż tak, że w najmniejszym zdarzeniu odzwierciedla się wielka całość. Teleskop, który zagląda w nieskończony kosmos, ostatecznie zagląda w głąb siebie, tak jak specjaliści, którzy go stworzyli. Nasze spojrzenie kieruje się w przeszłość. Im wnikliwiej bada ono wszechświat, tym bardziej patrzy w przeszłość. Nie rozpoznajemy rzeczywistości kosmicznej taką, jaką ona jest obecnie, a jedynie to, co wydarzyło się miliardy lat świetlnych temu.</p>
<p>Załóżmy, że galaktyki ponownie się kurczą z prędkością światła i wracają do punktu początkowego. Nie bylibyśmy w stanie tego zaobserwować, ale informacja o wszystkim, co się kiedykolwiek wydarzyło, jest przechowywana w świetle.</p>
<p>Niebagatelne jest tu jeszcze jedno zjawisko: wyjątkowa natura niewielkiej Ziemi względem gigantycznych wymiarów wszechświata. Ze względu na te proporcje niektórzy błędnie porównują Ziemię do pyłku kurzu. Moja świadomość nie zgadza się z tym porównaniem naszej planety. Twierdzenie, że Ziemia jest jedynie pyłkiem kurzu, jest błędne!</p>
<p>Jeśli jest mała, to nie używajmy porównania do pyłku kurzu, ale raczej do nasionka. Jest to maleńkie nasienie, podobne do nasionka sekwoi czy dziewanny, z którego wyrastają wielkie światy, ponieważ cząsteczki światła – fotony – zamieniają się w zgęszczoną energię, czyli w materię. Ta energia tworzy i podtrzymuje zewnętrzną formę i wewnętrzną istotę rośliny, która przenika, uzupełnia, zmaga się i współpracuje z każdym procesem, na wszelkie sposoby. Tak więc we wszystkich tych wydarzeniach, które nazywamy wzrostem, nieograniczony wymiar światła i przestrzeni wyraża się w ograniczeniach materii, w cudownym bogactwie gatunków na Ziemi, w tym oczywiście nas, ludzi. To w małym objawia się wielkie, a mówiąc ściślej – całość.</p>
<blockquote><p><em>Jeśli chcesz cieszyć się całością, musisz zobaczyć całość w tym, co najmniejsze,</em></p></blockquote>
<p>powiedział J.W. Goethe.</p>
<p>W nas, ludziach, to kosmiczne wydarzenie dokonuje się świadomie. We wzroście budzi się twórcza świadomość jako organ percepcji, który jednocześnie obserwuje, doświadcza, interpretuje i kształtuje procesy wewnętrzne i zewnętrzne. Świadomość jest nieporównywalnie bardziej złożona, niż fascynujący teleskop Jamesa Webba, ale jest też o wiele bardziej oczywista, ponieważ nie została zaprojektowana, skonstruowana ani stworzona, ale jest dana przez naturę.</p>
<p>Wszystko, co zostało nam dane przez naturę i w ten sposób stało się oczywiste – jak widzenie, słyszenie, a także nasza świadomość – prędzej czy później zostaje rozbite na różne dziedziny racjonalno-mentalnej, pojęciowej, czysto intelektualnej wiedzy. Bardziej wszechstronna część naszej świadomości, w której zlokalizowana jest także zdolność do zdumienia, zagląda w podświadomość poprzez proces powtarzania i przyzwyczajania. Tak czy inaczej, nieświadomość stanowi większość naszego istnienia.</p>
<p>Nie tylko dwie trzecie wszechświata składa się z tak zwanej ciemnej materii i ciemnej energii – wymiarów niedostępnych ani dla teleskopów, ani dla mikroskopów. Składają się z niej także nasze ciała. Niezwykłe dzieła stworzenia, takie jak na przykład serce, które codziennie przepompowuje, a następnie ponownie wchłania około 10 000 litrów krwi, czy mózg, wykonujący jednocześnie niezliczoną liczbę obliczeń, które koordynują aktywność nerwów i mięśni, przeciążyłyby ponad miarę każdy racjonalny ego-umysł, gdyby to on musiał organizować i realizować potrzeby ciała.</p>
<p>W porównaniu z procesami oddychania, utrzymywania temperatury wewnętrznej, wyrównywania ciśnienia i procesów trawiennych, które są stale regulowane, aby zapewnić równowagę w ciele, doświadczaną jako podstawę naszego istnienia, zarządzanie ruchem kolejowym w całym kraju wydaje się być amatorszczyzną. (A doświadczamy, jakie to trudne.) Nieświadome naturalne procesy, które organizują nasze życie, działają bez naszej świadomej interwencji. Są wynikiem milionów lat doświadczenia, inteligencji oraz ukierunkowania na cel mechanizmów tworzenia, dzięki którym z kilku podstawowych elementów powstają coraz bardziej złożone organizmy i istoty.</p>
<p>I znowu Goethe trafnie to podsumował:</p>
<blockquote><p><em>Im doskonalsze staje się stworzenie, tym bardziej poszczególne jego części różnią się od siebie.</em></p></blockquote>
<p>Tak jak prędkość światła jest granicą czasu, tak pomiar jest granicą wzrostu. Powyżej pewnej wartości WIĘCEJ staje się mniej. Jeśli jesteś pełny, nie możesz zjeść więcej bez wyrządzenia sobie szkody. Jeśli coś nie respektuje siły ograniczeń (Doczi), zaczyna wytwarzać nadmiar i rozpuszczać jakość duchową w nieskrępowanej masie, która ostatecznie niszczy własną podstawę.</p>
<p>Tam, gdzie nieograniczona energia wyraża się w ograniczonej i ograniczającej materii, wyłaniają się różnorodne formy natury, w których, o ile zachowane są harmonijne proporcje, jedność objawia się w pięknie. Piękno to przejawienie się nieskończoności w skończonej formie. Oto warsztat sztuki.</p>
<blockquote><p><em>Jeśli chcesz uchwycić to, co niewidzialne, musisz wniknąć jak najgłębiej w to, co widzialne.</em></p>
<p>(Kabała)</p></blockquote>
<p>Powyższe słowa były mottem prowadzonego przeze mnie seminarium z rysunku, które odbyło się w Bad Münder w Niemczech w związku z konferencją na temat sztuki życia. Narzędziami do badania i wglądu w to, co widzialne, były początkowo zwykła kartka i ołówek.</p>
<p>Kiedy rysuje się naturę, rzeczy, które wydają się tak oczywiste i łatwe do uchwycenia koncepcyjnie, muszą zostać przetłumaczone ja język wizualny. Taki rysunek nie może być bezmyślnym automatem, lecz powinien stać się przekładem tego, co zaobserwowane, na poznanie. W trakcie tego procesu rzeczy ulegają zmianie. Z obrazu stają się symbolem, symbolem zagadki, która kryje się za lustrzaną ścianą interpretacji i przyzwyczajeń, i która może nawiązać z nami kontakt. Natura bowiem szuka oczu, które ją zobaczą. Poprzez rysunek kształty natury stają się rozpoznawalne niczym partytura genialnego dzieła muzycznego. Ręka posługuje się wówczas prostymi instrumentami, takimi jak ołówek, aby jak najwierniej oddać i zinterpretować to, co wzrok napotyka w świetle – to, co niesłychane.</p>
<blockquote><p>Wtedy zapominam o starej dramatycznej <em>mimesis</em> [1] &#8211; dyskusji o pozorze i rzeczywistości.</p>
<p>Zapominam, że wszystko jest tylko iluzją, oszustwem i próżnym skomleniem za wiatrem.</p>
<p>Zapominam, że wszystko jest tylko bezsensownym zbiegiem okoliczności, który można zredukować do tuzina cząstek, a wszystko inne jest naszą interpretacją, ponieważ nie możemy znieść istnienia w przypadkowym, bezbożnym i bezsensownym bycie.</p>
<p>Zapominam, że w niektórych religiach istnieją dodatkowe piekła dla artystów, którzy ośmielają się tworzyć dzieła heretyckie.</p>
<p>Zapominam, że współczesna sztuka już dawno z powodzeniem przezwyciężyła naturalizm.</p>
<p>Zapominam, że piękno i natura są nadużywane i niszczone dla nienasyconej chciwości maniakalnych interesów ego.</p>
<p>Zapominam, że są trywializowane, aby wzbudzić zapotrzebowanie na produkty, których nikt nie potrzebuje &#8230;</p>
<p>zapominam, zapominam, zapominam.</p></blockquote>
<p>Widzę boską manifestację, niewidzialne w widzialnym, i rysuję to, co widzę. Tylko to. I doświadczam, że wszystko dzieje się samo przez się, w błogiej, ożywczej, znaczącej radości. Modlitwa. Pochwała. Wdzięczność. A potem – podróż w głąb siebie.</p>
<p>Zaglądając w głębiny objawienia niczym teleskop, badając formy, kolory, rytmy i struktury formy z mikroskopijną precyzją, dociekliwy umysł przekracza to, co widzialne, przenika aż do źródła. Otwiera się nowe, twórcze postrzeganie – od wewnątrz. Dostrzega czystą witalność we wszystkim, co stanowi wielopostaciową całość, i odkrywa kosmos w rosnącej przy drodze dzikiej marchewce.</p>
<p>Kiedy ludzka świadomość łączy się z boską świadomością, następuje połączenie czasu z wieczną teraźniejszością. Nie tylko jako chwilowa, indywidualna kropla, która ostatecznie uwolniła się z karmicznego więzienia, a następnie błogo rozpłynęła w nieskończonym oceanie Nirwany, ale także jako ten cały ocean, który świadomie odsłonił się w każdej pojedynczej kropli.</p>
<p>______________</p>
<p>[1] Mimesis: naśladowanie rzeczywistości przez sztukę.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>JESTEM</title>
		<link>https://logon.media/pl/logon_article/jestem/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Wiesia]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 05 Sep 2023 10:25:30 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=104536</guid>

					<description><![CDATA[Przeszłość piętrzy przewin chmury, Przyszłość lęku drży szelestem, A ja żyję w czasie, który Trwa – i tu po prostu JESTEM.]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p class="Standard" style="margin-left: 155.9pt;">Przeszłość piętrzy przewin chmury,</p>
<p class="Standard" style="margin-left: 155.9pt;">Przyszłość lęku drży szelestem,</p>
<p class="Standard" style="margin-left: 155.9pt;">A ja żyję w czasie, który</p>
<p class="Standard" style="margin-left: 155.9pt;">Trwa – i tu po prostu JESTEM.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
