Een kind in het dorp ging graag naar de boom toe. Ze beklom de heuvel vrijwel dagelijks om de boom te groeten, aan zijn voeten te zitten en te spelen. Vaak speelde de boom dan met haar mee, wuifde met zijn takken in de wind, stond toe dat ze een appel plukte en liet er soms een voor haar vallen. Zo ging dat jaren lang in het ritme van de seizoenen.<\/p>\n
Tot er op een dag iets veranderd leek te zijn. De boom zag het meisje met gebogen hoofd en hangende schouders de heuvel beklimmen, en zei: \u2018H\u00e9, wat is er aan de hand? Zo heb ik je nog nooit naar me toe zien komen.\u2019 Het meisje zuchtte en zei: \u2018Ach, ik weet het niet, ik voel me gewoon een beetje verdrietig.\u2019 Om haar op te vrolijken sprak de boom: \u2018Maar we kunnen samen spelen, dan word je misschien weer wat blijer\u2019, en hij wuifde met zijn takken, waarbij de bladeren van een tak zacht langs haar wangen streken. \u2018Ach nee, ik heb geen zin om te spelen,\u2019 antwoordde het meisje. \u2018Ik heb geld nodig, om dingen te kopen die ik nodig heb.\u2019 \u2018Nou,\u2019 sprak de boom, \u2018ik heb geen geld maar je kunt mijn appels meenemen en die op de markt verkopen. Dan heb je geld en kan je de dingen kopen die je nodig hebt.\u2019 En zo gebeurde het een aantal jaren en het meisje, dat langzaam uitgroeide tot jonge vrouw, kon met het geld van de appels in haar behoeften voorzien. Voor een aantal jaren was ze daar gelukkig mee.<\/p>\n
Tot het op een dag weer heel anders ging. De appelboom zag zijn vriendin met gebogen hoofd de heuvel beklimmen en zei: \u2018Wat is er met je? Zo ken ik je niet, is er iets gebeurd?\u2019 De jonge vrouw haalde haar schouders op en zei: \u2018Ja, ik weet het niet, ik ben niet meer tevreden.\u2019 De boom antwoordde: \u2018Misschien kan ik je helpen, vertel me eens wat er aan de hand is.\u2019 De jonge vrouw antwoordde: \u2018Ik heb hout nodig om een huis voor mezelf en mijn partner te laten bouwen. We hebben veel geld kunnen sparen maar het is niet genoeg, en hout is duur.\u2019 \u2018O,\u2019 zei de boom, \u2018maar daar kan ik je bij helpen hoor. Neem mijn takken, ze zijn dik en sterk genoeg.\u2019 En de dikke, sterke takken werden afgezaagd en zo kon de jonge vrouw het huis af laten bouwen en beginnen aan een leven voor haarzelf. De boom bleef met enkele kleine takken achter op de heuvel, en weer was de vrouw een poos gelukkig.<\/p>\n
Op een dag, vele jaren later, zag hij de inmiddels volwassen vrouw met zware tred de heuvel beklimmen. \u2018H\u00e9, fijn dat je me weer eens komt bezoeken, hoe gaat het met je?\u2019 \u2018Ach, het gaat wel\u2019, was het ietwat geforceerd luchtige antwoord. \u2018Nou, dat klinkt niet zo heel blij, is er iets gebeurd met je? Kan ik je misschien helpen?\u2019, vroeg de appelboom. \u2018Tja, dat weet ik niet, maar weet je, mijn gezin is volwassen geworden en alle kinderen wonen nu op zichzelf. En ik besefte ineens dat ik nog nooit verder dan dit dorp en de omringende streek ben geweest. Ik zou eropuit willen trekken, de zeven wereldzee\u00ebn willen bevaren en andere culturen leren kennen. Maar dan heb ik een boot nodig.\u2019 \u2018O, maar daar kan ik je toch bij helpen! Neem mijn stam, je ziet hoe dik die is. Daar kan heel makkelijk een boot van gemaakt worden, en dan kan je overal heen varen.\u2019 En zo gebeurde het, en van de appelboom bleef een brede, krachtige stronk achter op de heuvel bij het dorp.<\/p>\n
Vele, vele jaren later kwam er een gebogen gestalte de heuvel op geklommen, waar de stronk van de appelboom geduldig had gewacht. Niet de stap van een kind, of de krachtige tred van een mens in de bloei van het leven, nee, het was een slepende, zo nu en dan haperende tred. En de stronk sprak tot de oude vrouw: \u2018H\u00e9, wat fijn dat je me weer komt bezoeken!\u2019 want hij herkende het kind van destijds in de inmiddels oud geworden vrouw. \u2018Hoe is het met je gegaan sinds de laatste keer?\u2019 Als antwoord kwam er niet meer dan een gefluisterd zuchten. \u2018Kom eens wat dichterbij, ik versta je niet,\u2019 zei de boom, \u2018maar rustig aan, neem de tijd, ik heb geen haast.\u2019 Het zuchten werd zwaarder en de vrouw kwam heel langzaam dichterbij. \u2018Wat wil je, wil je appels van me of hout?\u2019 Het antwoord was: \u2018Nee, ik heb niets nodig, ik wil graag een plaats om te rusten.\u2019 Toen zei de boomstronk \u2018O, kom hier maar op mij zitten, ik ben een goede rustplaats voor je, want ik zie dat je moe bent.\u2019 En om de vrouw heen groeiden jonge twijgen met zilverwitte bloesem omhoog naar het zonlicht.<\/p>\n
<\/p>\n
Vrij naar Baghavad Gita 18<\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":76775,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110067,110080],"tags_english_":[],"class_list":["post-92240","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-art-nl","category_-livingpast-nl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/92240","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/76775"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=92240"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=92240"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=92240"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=92240"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}