De Grieks-Romeinse historicus en geograaf Strabo (63 v.Chr.) die veel gereisd had en goed op de hoogte was, bericht dat er drie vormen van geestelijk leiderschap was\u00a0 bij de Kelten. Ten eerste de dru\u00efden<\/em>, ten tweede de barden<\/em> en ten derde de vates<\/em>.<\/p>\n Het woord \u2018dru\u00efde\u2019 is afgeleid van het Griekse woord \u2018eik\u2019 en de eik werd bij de dru\u00efden als heilige boom vereerd. Het Gaelische woord echter is \u2018druidh\u2019 en dat betekent een wijze man of een tovenaar. Beide betekenissen geven al aan dat de cultuur van de dru\u00efden\u00a0 bijzonder te noemen was.<\/p>\n In het Grieks is eik \u2018drus\u2019. Vandaar dat sommige historici menen dat daar de naam \u2018dru\u00efde\u2019 van afkomstig is, omdat de eik de belangrijkste boom bij de Kelten was.<\/p>\n De verering van de\u00a0 eik is gebaseerd op een legende. De eik was de eerste boom die geschapen werd en vanuit deze boom stond de mens op. Uit dit gegeven kunnen we een\u00a0 vergelijking maken met het wortelvuur of het getal 1, dat boven en beneden verbindt. Uit zulk een verbinding zal eens de goddelijke mens opstaan.<\/p>\n Het feit dat de maretak die op de eik groeit nooit zijn bladeren verliest wijst op zijn eeuwigheidsduur van het zo genaamde wortelvuur: hij was, is en zal zijn. Het wortelvuur ontspringt vanuit het ruggenmerg en dient naar omhoog getrokken te worden.<\/p>\n Het verhaal dat Abraham de engel van Jehova ontving onder de takken van de eik wil zeggen dat zijn staat van bewustzijn in overeenstemming was met het heilige wortelvuur dat in zijn ruggenmerg ontsprongen was. Dat vuur reikte tot aan zijn hoofd, want Abraham ontving de engel onder de t\u00e1kken van de eik.<\/p>\n Veel informatie over de Kelten geven de Romeinse schrijvers zoals Plinius en Julius Caesar.<\/p>\n Plinius zegt:<\/p>\n De dru\u00efden, zo worden de magi\u00ebrs onder de Galli\u00ebrs genoemd, hadden niets heiligers dan de mistel en de boom die hem droeg, namelijk de eik.\u00a0 Slechts hierom kozen zij de eikenbossen en volvoerden geen enkele ritus zonder dat een tak van deze boom aanwezig was<\/em> [1].<\/p><\/blockquote>\n Daarom kunnen we nu beter begrijpen wat het voor de bevolking betekend moet hebben dat gehele eikenbossen werden verwoest. Het symbool van het geestvuur op aarde werd moedwillig door onwetenden vernield.<\/p>\n Tacitus [2] beschrijft hoezeer de dru\u00efden zich richtten tot het geloof en zich overgaven aan de wil van de priesters. Hij noemt zelfs een leider van de dru\u00efdische organisatie, namelijk Divicacius. Deze leidde de verdediging tegen de Romeinse invallen, niet gebaseerd op bloed en strijd, maar slechts door magie. Enorme eikenbossen werden toen verbrand uit angst voor de \u2018demonen\u2019 die erin huisden en natuurlijk opdat geen enkele dru\u00efde zich daarin kon verbergen.<\/p>\n Geringschattend wordt er wel over de dru\u00efden gesproken of zij slechts louter waarzeggers en fantasten waren, maar het tegendeel werd ook beweerd door Julius Ceasar. Deze had, alhoewel zij zijn vijanden waren, een groot respect\u00a0 voor de oude Keltische dru\u00efden en schrijft (in De Bello\u00a0Gallico [3]) dat de leerlingen van de dru\u00efden\u00a0 een strenge scholing\u00a0 beoefenden die soms wel twintig jaar duurde, aangezien niets opgeschreven werd. Alles werd uit het hoofd geleerd in de vorm van po\u00ebtische\u00a0 triaden. Deze scholing ontvingen de leerlingen in grotten en diep in de wouden. De dru\u00efden waren oeroude Germaanse, en geschoolde ingewijden. In Engeland bleven zij bestaan tot in de tijd van koningin Elizabeth in de 16de<\/sup> eeuw.<\/p>\n Alles wat we in de Edda kunnen lezen over de oeroude Germaanse\u00a0 sagen wereld gaat terug naar de wijsheid van de dru\u00efden. De dichter van de Edda was immers een dru\u00efde priester. De dru\u00efde priester sprak hoge waarheden uit en al waren deze eenvoudig, ze drongen diep in de menselijke ziel door. Deze vertellingen bouwden iets op in het menselijk systeem, zodat in een volgende incarnatie deze hogere waarheden begrepen werden, omdat zij in een vorige incarnatie voor geprepareerd waren.<\/p>\n Veel wat er in de Edda te lezen is gaat over leven en dood en berust op werkelijke gebeurtenissen die in de tijd van de oude dru\u00efden feitelijkheden waren. De Edda was in die tijd de allerhoogste en heiligste sage, maar werd door de tijd steeds meer gecorrumpeerd.<\/p>\n De dru\u00efden hadden dus in de eerste plaats de geestelijk leiding over het volk dat zij ook bestuurden. Zij werden beschouwd als de voorgeschreven tussenpersonen tussen God en\u00a0 mens; niemand zou een godsdienstige plechtigheid verrichten zonder de bijstand van een dru\u00efde.<\/p>\n In publieke en private aangelegenheden onderwierp men zich aan de beslissing van de dru\u00efde. Het was een grote straf voor hen wanneer zij in de ban werden gedaan en het hun geweigerd werd deel te nemen aan de godsdienstige ceremoni\u00ebn.<\/p>\n Ceasar meldt ons:<\/p>\n Zij die in de ban werden gedaan, omdat zij geweigerd hadden zich aan de beslissing van de dru\u00efden te onderwerpen, worden onder de laagsten en goddelozen gerekend. Iedereen ontvlucht hun gezelschap en vermijdt ieder gesprek uit angst door die nauwe aanraking besmet te worden<\/em> [6].<\/p><\/blockquote>\n Ceasar schrijft verder over de dru\u00efden dat zij hun toehoorders het volgende wilden laten geloven:<\/p>\n De zielen zijn onsterfelijk: zij gaan van de ene vorm op de andere over; zij zien dit als de sterkste prikkeling, want zij vrezen de dood niet. Zij hebben ook veel kennis over de sterren en hun bewegingen, over de afmeting van de aarde, over filosofie en over de machten van de onsterfelijke goden die zij bespreken met hun jonge leerlingen.<\/em><\/p><\/blockquote>\n Het leek of Caesar werkelijk ge\u00efnteresseerd was in de Kelten, maar zijn interesse\u00a0 had een speciale reden. Ondanks zijn respect voor de dru\u00efden had hij een politiek belang. Hij wist dat de Kelten zich afhankelijk opstelden ten opzichte van hun priester-dru\u00efden en hij wist wanneer hij de Kelten wilde vernietigen, hij bij de dru\u00efden zou moeten aanvangen: zij bezaten immers de sleutelposities!<\/p>\n In het noordelijk gedeelte van het Keltische Europa werden de geschoolde ingewijden ook \u2018cerunnes\u2019 (= hert)\u00a0 genoemd. Hier kunnen we een verbinding zien met de godheid Cernunnos die op een hertencultus wijst. De oude Kelten vereerden nog meer dieren en wel: de hond, het hert en de stier die allen op de ketel van Gundestrup [4] te vinden zijn.<\/p>\n <\/p>\n De ketel van Gundestrup<\/p>\n <\/p>\n De decoraties op de ketel tonen Keltische godheden en rituelen en daarom denkt men dat hij bij dru\u00efdische religieuze plechtigheden werd gebruikt.<\/p>\n Op de ketel van Gundestrup, die vermoedelijk uit de La T\u00e8ne periode stamt in de 2de<\/sup> of 1ste<\/sup> eeuw v.Chr.,\u00a0 kunnen we een mens in meditatieve, zittende\u00a0 houding zien met een uit het hoofd spruitend gewei van een hert. Dit kunnen we bekijken als een bepaald stadium van ontwikkeling van geestelijke verbondenheid met de kosmos. Ook zijn op deze ketel de verbinding met zon en maan waar te nemen en dit duidt weer op het feit dat de Kelten zich verwant hebben gevoeld met de oeroude zonnecultus die terug gaat naar de Hyperboreese cultuur.<\/p>\n (Wordt vervolgd\u00a0in deel 5<\/a>)<\/p>\n <\/p>\n Bronnen: <\/strong><\/p>\n [1]\u00a0Plinius\u00a0de Oudere, Naturalis Historia,<\/em>\u00a0Hoofdstuk\u00a05<\/p>\n [2] Tacitus,\u00a0Analen\u00a0<\/em>XIV<\/p>\n [3] J. Caesar, De Bello Gallico\u00a0,\u00a0<\/em>Book\u00a0VI (hoofdstukken 13\u201119)<\/a><\/p>\n [4]\u00a0De Gundestrup ketel<\/a>\u00a0is te zien in het\u00a0nationaal museum van Denemarken<\/a>in Kopenhagen<\/p>\n [5]\u00a0Jakob Streit,<\/em> Sonne und Kreuz<\/em>, Freies Geistesleben, Stuttgart 1977; <\/em>Vertaling: Zon en kruis<\/em>, Christofoor, Zeist 1980<\/p>\n [6]\u00a0T.W. Rolleston, Myths and legends of the Celtic race,<\/em> (first published 1911) Dover Publications, 1990; Vertaling: Keltische mythen en legenden<\/em>, W.J.Thieme & Cie 1977<\/p>\n [7]\u00a0\u00a0F.C.J.Los, De Oud-Ierse kerk, Ondergange en opstanding van het Keltendom<\/em>,<\/em> Vrij Geestesleven, Zeist 1975<\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":72282,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110080],"tags_english_":[],"class_list":["post-92051","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-livingpast-nl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/92051","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/72282"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=92051"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=92051"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=92051"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=92051"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"http:\/\/logon.media\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/seated-figure-in-meditation-1.jpg\" "\\"\\"")
<\/p>\n![\"\"](\"\/\/\/C:\/Users\/grpel\/AppData\/Local\/Temp\/msohtmlclip1\/01\/clip_image001.jpg\")
<\/p>\n![\"\"](\"http:\/\/logon.media\/wp-content\/uploads\/2021\/09\/Gundestrup-Cauldron-1.jpg\" "\\"\\"")
<\/p>\n