Elke druppel van de golf die een stad kan verwoesten draagt de kracht van de golf; waant hij zich even de oceaan zelf, dan verdampt hij kansloos bij de eerste zonnestraal. Wat eerst was verankerd in een geheel, werd een individu, een naam, en meteen een doelwit, een prooi. Een naam verwerven is een heel avontuur, dramatisch, hero\u00efsch; het is een magisch attribuut. Wie de naam kent heeft macht over het object, ten goede of ten kwade. Zo zegt althans de SF-literatuur.<\/p>\n
Alles in de al-openbaring heeft een naam, gekend of niet gekend. Het enige dat geen naam heeft is dat wat doorgaans \u2018God\u2019 genoemd wordt. Zo horen wij dan wel vaak over \u2018de Naam van God\u2019, maar niemand vernoemt die naam. Het Schrijverke van Guido Gezelle \u2018schrijft en herschrijft den heiligen name van God\u2019, maar niemand kan die lezen. Een naam definieert, bepaalt wat het is en wat het niet is. Maar hoe benoem je iets dat tegelijk alles en niets is?<\/p>\n
Toch drijft een eeuwige stuwkracht in ons om dat alles-en-niets een naam en een gestalte te geven; omdat wij het ervaren als een realiteit die wij alleen maar kunnen aanbidden of bestrijden. De rede bouwt en herbouwt theorie\u00ebn, het hart verbeidt het onverwachte. Gewoon omwille van de ingeboren angst dat ooit dit ongrijpbare ons zal verzwelgen. Konden wij \u2018het\u2019 maar voor ons plaatsen – man-tegen-man – om van die ondraaglijke spanning af te komen. Maar dat lukt ons nooit; het is de ultieme confrontatie met onszelf, de laatste plaats waar wij de naam – het Wezen – gaan zoeken. Dit gewaar zijn, dit weten, is niet voor niets \u2018Gnosis\u2019 genoemd, de \u2018Kennisse des harten\u2019; een axioma dat wij niet kunnen omvatten, maar dat duidelijk \u00f3ns omvat. De aardse alliantie van kunst, wetenschap en godsdienst is \u00e9\u00e9n streven om dat hinderlijke beeld-in-ons naar veilige zijwegen te kanaliseren. Maar steeds weer breekt dat naamloze Zijn door de reten en spleten van die wankele constructies, en steeds weer vluchten wij in de veilige massa voor de uitgestoken hand, het eeuwige aanbod om ons van de druppel te bevrijden, die telkens weer het water gevangen houdt.<\/p>\n
Eens, op een dag, overwint het verlangen de angst om het bestaan en ontdekken wij door de druppel heen het water dat wij zo lang met ons meedroegen; de golf en zijn kracht, de zee en zijn rust. Wat eerst als een dreiging was ervaren, ontvouwt zich tot een heilzame stroom die alle angsten en vooroordelen opruimt en zo de nuchtere en toch verlossende waarheid onthult: het ging uiteindelijk helemaal niet om de zolang gekoesterde druppel en zijn ronkende namen, maar om de Ene Naam, weerspiegeld in het water.<\/p>\n
Alle argwaan en tegenstand brokkelt af en onthult de wijde oceaan waar onze ware naam is gekend en onze plaats en rol zich steeds duidelijker gaan aftekenen. Het geraas van de eigen golfslag vervaagt en een nieuw geluid tintelt als het ware aan de innerlijke horizon, zo ver weg – en toch zo nabij: Het ruisen van de Naam die niet kan worden uitgesproken.<\/p>\n
O krinklende winklende\u00a0 <\/sup>waterding,
\nMet ’t zwarte kabotseken\u00a0 <\/sup>aan,
\nWat zien ik toch geren uw kopke flink
\nAl schrijven op ’t waterke gaan!<\/em><\/p>\nGij leeft en gij roert en gij loopt zoo snel,
\nAl zie ‘k u noch arrem noch been;
\nGij wendt en gij weet uwen weg zoo wel,
\nAl zie ‘k u geen ooge, geen \u00e9\u00e9n.<\/em><\/p>\nWat waart, of wat zijt, of wat zult gij zijn?
\nVerklaar het en zeg het mij, toe!
\nWat zijt gij toch, blinkende knopke fijn,
\nDat nimmer van schrijven zijt moe?<\/em><\/p>\nGij loopt over \u2019t spegelend\u00a0 <\/sup>water klaar,
\nEn ’t water niet m\u00e9\u00e9r en verroert
\nDan of het een gladdige windtje waar,
\nDat stille over ’t waterke voert.<\/em><\/p>\nO schrijverkes, schrijverkes zegt mij dan, –
\nMet twintigen zijt gij en meer,
\nEn is er geen een die ’t mij zeggen kan: –
\nWat schrijft en wat schrijft gij zoo zeer? <\/em><\/p>\nGij schrijft, en ’t en staat in het water niet,
\nGij schrijft, en ’t is uit en ’t is weg;
\nGeen Christen en weet er wat dat bediedt:
\nOch, schrijverke, zeg het mij, zeg!<\/em><\/p>\nZijn ’t visselkes daar ge van schrijven moet?
\nZijn ’t kruidekes daar ge van schrijft?
\nZijn ’t keikes of bladtjes of blomkes zoet,
\nOf ’t water, waarop dat ge drijft?<\/em><\/p>\nZijn ’t vogelkes, kwietlende\u00a0 <\/sup>klachtgepiep,
\nOf is ‘et het blauwe gewelf,
\nDat onder en boven u blinkt, zoo diep,
\nOf is het u, schrijverken, zelf?<\/em><\/p>\nEn ’t krinklende winklende waterding,
\nMet ’t zwarte kapoteken\u00a0 <\/sup>aan,
\nHet stelde en het rechtte zijne oorkes flink,
\nEn ’t bleef daar een stondeke staan:<\/em><\/p>\n\u2018Wij schrijven.\u2019 zoo sprak het, \u2018al krinklen af
\nHet gene onze Meester, weleer,
\nOns makend en leerend, te schrijven gaf,
\nE\u00e9n lesse, niet min nochte meer;<\/em><\/p>\nWij schrijven, en kunt gij die lesse toch
\nNiet lezen, en zijt gij zoo bot?
\nWij schrijven, herschrijven en schrijven nog,
\nDen heiligen Name van God!\u2019<\/em><\/p>\nHet Schrijverke van Guido Gezelle, 1857<\/p><\/blockquote>\n
<\/p>\n