{"id":103262,"date":"2023-06-18T16:57:40","date_gmt":"2023-06-18T16:57:40","guid":{"rendered":"https:\/\/logon.media\/?post_type=logon_article&#038;p=103262"},"modified":"2024-10-29T10:20:27","modified_gmt":"2024-10-29T10:20:27","slug":"het-heilige-beleven-is-er-een-verlangen-in-de-natuur","status":"publish","type":"logon_article","link":"https:\/\/logon.media\/nl\/logon_article\/het-heilige-beleven-is-er-een-verlangen-in-de-natuur\/","title":{"rendered":"Het heilige beleven &#8211; Is er een verlangen in de natuur?"},"content":{"rendered":"<p><iframe title=\"Is er een verlangen in de natuur - het heilige beleven by Het Gouden Rozenkruis\" width=\"800\" height=\"400\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?visual=true&#038;url=https%3A%2F%2Fapi.soundcloud.com%2Ftracks%2F1694872062&#038;show_artwork=true&#038;maxheight=1000&#038;maxwidth=800\"><\/iframe><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<blockquote><p><em>Ik heb de donkere uren van mijn wezen lief<\/em><\/p>\n<p><em>waarin mijn zintuigen zich verdiepen.<\/em><\/p>\n<p><em>(\u2026)<\/em><\/p>\n<p><em>Daaruit komt een weten tot mij, dat ik ruimte heb<\/em><\/p>\n<p><em>voor een tweede, tijdloos uitgebreid leven<strong>.<\/strong><a href=\"#_edn1\" name=\"_ednref1\">[1]<\/a><\/em><\/p>\n<p>(Rainer Maria Rilke)<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p><\/blockquote>\n<p>En Georg Trakl schrijft:<\/p>\n<blockquote><p><em>In de eenzame uren van de geest<\/em><\/p>\n<p><em>is het mooi om de zon in te gaan,<\/em><\/p>\n<p><em>langs de gele muren van de zomer.<\/em><\/p>\n<p><em>Zacht klinken de stappen in het gras. Maar altijd slaapt <\/em><\/p>\n<p><em>de zoon van Pan in het grijze marmer.<\/em><a href=\"#_edn2\" name=\"_ednref2\">[2]<\/a><\/p><\/blockquote>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>Wanneer ik teksten als deze in mij laat doorklinken, openen zich mijn zintuigen. En ik voel: \u2018In mij is ruimte voor een tweede, tijdloos uitgebreid leven.\u2019<\/p>\n<p>Meestal halfbewust cirkel ik rondom het geheim van mijn \u2018zijn\u2019. Het is waar, zoals de dichter zegt, dat ik daarbij langs \u2018de gele muren van de zomer\u2019 loop. De herfst, de tijd dat ik \u2018geoogst\u2019 word, is nog niet aangebroken. Maar toch worden de muren beschenen, het licht van het geheim laat ze van binnenuit oplichten. Waarom heb ik deze muren eigenlijk? Ze ontstaan dwangmatig, want mijn denken en ervaren, mijn oordelen en willen omringen mij en kapselen mij in. Dit \u2018grijze marmer\u2019 van fijnstoffelijke aard kan heel mooi, heel fijnzinnig zijn. Maar daarbinnen \u2018slaapt de zoon van Pan\u2019. Mijn denken, mijn ervaren en willen kunnen weliswaar op de wereld van de geest of die van de natuur gericht zijn, maar ze zijn niet \u00e9\u00e9n met de levende adem van de geest of van de natuur. Ze zijn slechts spiegelbeelden. En zo ga ik langs deze muren. \u2018Zacht klinken de stappen in het gras\u2026\u2019<\/p>\n<p>Heel goed ken ik de \u2018donkere uren\u2019 van mijn wezen. Te midden van alle bedrijvigheid van het leven begeleidt mij de eenzaamheid van de geest, het schouwen in het niets, het nergens. Op een dag merkte ik dat er daarbij iets gebeurt, dat het licht in mij werkt \u2013 vanuit het donker. De hemelingen komen (voorlopig) onverwacht. Alleen de kinderen merken het meteen en gaan ze tegemoet.<a href=\"#_edn3\" name=\"_ednref3\">[3]<\/a> \u00a0Dat is logisch, de kinderen konden de muren nog niet oprichten.<\/p>\n<p>Licht is scheppend. Als het bij mij binnenkomt en ik het met me mee draag, bouwt het in mij. Het kan niet anders. Het breekt de muren af en laat daarvoor in de plaats iets anders ontstaan, iets levends: \u2018de ruimte van een tijdloos uitgebreid leven\u2019. Het licht maakt zichzelf tot deze ruimte en neemt mij, als ik het laat gebeuren, daarin op. De ruimte wordt mij tot een tweede ziel.<\/p>\n<p>Mijn aandacht was sterk op de buitenwereld gericht, op de ori\u00ebntatie in het leven, het vestigen van een plek om te kunnen existeren. Op die manier ontstond het muurwerk in het innerlijk \u2013 als een spiegel van het uiterlijk. Maar spirituele teksten, gedichten, bezinningen, het veld van de spirituele groep, het schouwen in het opene, maakten de muren poreus. Langzamerhand drong een roep door, een licht uit het meest innerlijke. Innerlijke zintuigen komen tot leven, heiligheid toont zich in het donker, er schemert een soort dag.<\/p>\n<p>In beeldtaal gesproken wordt mij een hand gereikt en ik tracht die te grijpen.\u00a0 Ze leidt me door de muur, als was\u00a0 die er helemaal niet. Stilte omringt mij, een schijnbaar niets. Daarin ervaar ik: \u2018ik ben\u2019. Het \u2018ik ben\u2019 komt naar mij toe. Het is schokkend eenvoudig: te midden van het ongrijpbare, voorbij aan de werveling van mijn leven \u2018ben ik\u2019. Ik ben mijn potentieel, in mij draag ik de mogelijkheid van een nieuwe schepping. Dit potentieel ziet mij, \u2018ik\u2019 als de ongrijpbare, zie de existerende aan. Twee reiken elkaar de hand.<\/p>\n<p>In mijn jeugd heb ik de legenden van de heilige graal gelezen. Ze gaan over het verlangen en over het zoeken naar het onbekende. Nu lijkt mijn verwachtingsvolle luisteren naar de diepte als een zoeken naar de graal. En rechtstreeks lichtte hij op, als een lichtkracht die zich verdicht en tot zielesubstantie wordt. Licht is scheppend, en het wordt tot hetgeen het schept, het gaat onder in zijn schepping. In de mens kan het tot graal worden en in hem \u2018het tweede, tijdloos uitgebreide leven\u2019 wekken.<\/p>\n<p>Meestal beeldt men de graal af als een schaal. In deze schaal giet zich een rijkdom uit; in de lichtwereld is nooit een tekort. En het is vanzelfsprekend dat de schaal overstroomt. Nietzsches Zarathoestra opende zich voor de overstromende rijkdom van de zon. Hij ging de bergen in, samen met zijn adelaar en zijn slang. \u2018(\u2026) wij wachtten die morgen op u, namen u uw overvloed af en zegenden u daarvoor.\u2019 Dat gebeurde tien jaar lang, totdat Zarathoestra de wijsheid die hij op deze manier ontving, te veel werd, zoals de bij die te veel honing heeft verzameld.<a href=\"#_edn4\" name=\"_ednref4\">[4]<\/a> \u00a0Hij had mensen nodig aan wie hij het ontvangene kon doorgeven.<\/p>\n<p>Zielekracht wil zich uitbreiden, de schepping wil zich steeds verder voltrekken. Alles wil uitkomen bij een nooit eindigende transformatie. \u2018Ik ben naakt geweest en gij hebt mij gekleed,\u2019 (Matth. 25,36), zo spreekt de door de wereld dwalende geest, die mensen zoekt in wie hij tot ziel kan worden. De geest is voor zichzelf te rijk, het licht is voor zichzelf te rijk. Ligt hier de motor van alle schepping en evolutie?<\/p>\n<p>Een nieuwe aanwezigheid licht op. De onbegrensde ziel wil zich aan het begrensde meedelen en voor zover mogelijk zich met hem verenigen. Dat leidt tot spanningen, turbulenties. Verandering is niet alleen maar vreugdevol. Mijn lichaam wijst op begrenzing. Met het lichaam maak ik deel uit van de aarde. De fijnstoffelijke, energetische lichaamsdelen zijn niet zichtbaar. Ze reiken verder, maar zijn eveneens begrensd. Net zo is het met de aarde. Zij heeft een grofstoffelijk, zichtbaar lichaam en de energetische, onzichtbare sferen. Daar, in het fijnstoffelijke, werk ik direct op haar in en zij op mij. Hier vloeien wij in elkaar over, reageren wij energetisch op elkaar. En hier, in dit gebied, merk ik, en sinds enkele jaren versterkt, hoe de natuur zich tot mij richt<strong>. <\/strong>Vaak spreek ik hierover met mensen die op een soortgelijke weg zijn. Tot mijn vreugde bevestigen zij meestal mijn ervaring. De aarde, de natuur, richt zich in onze tijd om hulp roepend tot de mens. Zij wacht op iets, zij verwacht iets van ons.<\/p>\n<p>Ik open mij voor de energie van een boom, een boomgroep, een bloembed, een bloeiende weide, een landschap, en ervaar de krachten die van daaruit bij mij binnenstromen. Zij vullen de ruimte die door mijn overgave aan het goddelijk-geestelijke in mij ontstaan is. Bestaat er in de natuur een verlangen dat lijkt op het mijne? Willen de wezens der natuur opgenomen worden in het verlangen van de mens? Willen zij daarheen meegenomen worden waar ook hun eigen geestelijke zielenoorsprong ligt?<\/p>\n<p>Rainer Maria Rilke zegt:<\/p>\n<blockquote><p><em>Aarde, is dit niet wat je wilt, onzichtbaar <\/em><\/p>\n<p><em>in ons opstaan? \u2013 Is het niet jouw droom<\/em><\/p>\n<p><em>eenmaa<\/em><em>l onzichtbaar te zijn? \u2013 Aarde! Onzichtbaar!<\/em><\/p>\n<p><em>Wat, als het geen verandering betreft, is je dringende opdracht?<\/em><\/p>\n<p><em>Aarde, jij geliefde, ik wil.\u00a0<a href=\"#_edn5\" name=\"_ednref5\">[5]<\/a><\/em><\/p><\/blockquote>\n<p>Hier heeft het verlangen van de aarde woorden gekregen. En tegelijkertijd het antwoord van een mens. Alles is gericht op verdere ontwikkeling, en elke ontwikkeling begint in het onzichtbare. Alles waarvoor ik mijn deuren open, komt als energie bij mij binnen en wordt, als in mijn hart iets van het goddelijke licht aanwezig is, door mijn hart gegrepen en ontvangt een nieuwe, scheppende impuls. Ja meer nog: ontvangt de impuls van zijn voleinding, ook al ligt deze in de verre toekomst. Want de geest draagt het beeld van de voleinding in zich, het licht draagt de scheppende impuls over, en in een moeitevolle, lange ontwikkeling zoekt hij in de materie zijn verwerkelijking.<\/p>\n<p>De natuur heeft de bemiddeling door de mens nodig. Hij is het verst ontwikkeld en moet voor al het volgende de brug naar de oorsprong zijn. Want d\u00e1\u00e1rheen, naar voren gericht, keert alles in een kringloop terug. De natuur wil zich met de mens in deze stroom vermengen, om iets van zijn bewustzijnstrappen over te nemen. Zo werkt in de aarde een grote alchemie, in vele stappen en processen. Als dit zou mogen lukken, als de oorsprong zegenrijk door zou werken, moet in de mens de \u2018tweede ziel\u2019 geboren worden, de plaats waar het oorsprongspotentieel aanwezig is en werkt. Dat is de grote zin van werkelijk geestelijke wegen. Zij zijn noodzakelijke voorwaarde voor de metamorfose van de aarde en haar bewoners.<\/p>\n<p>De dingen \u2018weten\u2019 dit. Daarom verlangen ze naar de toekering van de mens, verlangen ze naar de weerklank van hun wezen in de mens. En deze weerklank is mogelijk, want alle natuur is ook onderdeel van de mens. De natuur bouwt ons op, lichamelijk en op zielsniveau. En zo kunnen ook wij alle natuur in ons opnemen en tot onderdeel maken van onze verheffing in\u00a0 het goddelijk-geestelijke, zodat zij opnieuw gedynamiseerd wordt. De ruimte van de \u2018tweede ziel\u2019 is hierbij van het grootste belang.<\/p>\n<p>Rilke wijst daarop en gaat zelfs in op de details van het zielebeleven:<\/p>\n<blockquote><p><em>Deze opgedolven dingen begrijpen dat jij ze roemt; vergankelijk,<\/em><\/p>\n<p><em>vertrouwen ze zich toe aan ons als redders, ons, de meest vergankelijken.<\/em><\/p>\n<p><em>Wij willen, wij moeten ze geheel en al in ons onzichtbare hart veranderen<\/em><\/p>\n<p><em>in \u2013 o, eindeloos \u2013 in ons! Wie wij tenslotte ook zijn. <\/em><a href=\"#_edn6\" name=\"_ednref6\">[6]<\/a><\/p><\/blockquote>\n<p>Daar is een boom. Hij staat voor mij en ik open mijn hart voor hem. Zijn gestalte en al zijn verdere eigenschappen vinden overeenkomst in mij en kunnen zich daarom met mij verenigen. \u2018O, ik wil groeien, ik zie naar buiten en in mij groeit de boom,\u2019 zegt Rilke.<a href=\"#_edn7\" name=\"_ednref7\">[7]<\/a> \u00a0En dan reflecteert de dichter over dat wat in mij met het waargenomene plaatsvindt: \u2018Vond het liefde in mij?\u2019 En hij vraagt:<\/p>\n<blockquote><p><em>Heb ik de meest gewone dingen<\/em><\/p>\n<p><em>ingesloten in mijn bedrukte hart?<\/em><\/p>\n<p><em>(\u2026)<\/em><\/p>\n<p><em>Beelden, tekens, dringen zich aan mij op,<\/em><\/p>\n<p><em>hebben jullie er spijt van, in mij te zijn? <\/em><a href=\"#_edn8\" name=\"_ednref8\">[8]<\/a><\/p><\/blockquote>\n<p>Wij horen bij elkaar. Wij hebben de mogelijkheid, ja wij zijn erop aangewezen, elkaar bij de ontwikkeling te dienen. De evolutie is nog niet afgesloten, zij kan ons voeren tot de drempel van een \u2018tweede geboorte\u2019, een metamorfose. De huidige aarde wil worden tot een \u2018nieuwe aarde\u2019. Dit doel der voleinding dienen wij het meest als wij de \u2018nieuwe hemel\u2019 in ons toelaten. De dieren, de planten, de landschappen, de zee\u00ebn en de rotsen \u2013 alles heeft het nodig om doordrongen te worden met nieuwe scheppende bewustzijnsimpulsen, doorgegeven door de mens. Alleen hij is in staat de lege hartenruimte te laten ontstaan waarin de dingen \u2018van onder naar boven\u2019 dragen kunnen worden, terug naar hun geestelijke oorsprong. Wat een opgave voor het menszijn!<\/p>\n<p>De dichter bekent:<\/p>\n<blockquote><p><em>(\u2026) <\/em><\/p>\n<p><em>bevend met armen vol zwakheid<\/em><\/p>\n<p><em>Geef ik ze weer aan God<\/em><\/p>\n<p><em>En we vieren de kringloo p.<\/em><a href=\"#_edn9\" name=\"_ednref9\">[9]<\/a><\/p><\/blockquote>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<h3>Bronnen:<\/h3>\n<p><a href=\"#_ednref1\" name=\"_edn1\">[1]<\/a> In: Ich liebe meines Wesens Dunkelstunden<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref2\" name=\"_edn2\">[2]<\/a> In: Helian<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref3\" name=\"_edn3\">[3]<\/a> In: Brot und Wein<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref4\" name=\"_edn4\">[4]<\/a> In: Also sprach Zarathustra, deel 1, hfdst. 1<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref5\" name=\"_edn5\">[5]<\/a> In: Neunte Elegie<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref6\" name=\"_edn6\">[6]<\/a> In: Neunte Elegie<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref7\" name=\"_edn7\">[7]<\/a> In: Es winkt zu F\u00fchlung<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref8\" name=\"_edn8\">[8]<\/a> In: Waldteich<\/p>\n<p><a href=\"#_ednref9\" name=\"_edn9\">[9]<\/a> Rilke: F\u00fcr Nike<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"author":923,"featured_media":103250,"template":"","meta":{"_acf_changed":false},"tags":[],"category_":[110067],"tags_english_":[],"class_list":["post-103262","logon_article","type-logon_article","status-publish","has-post-thumbnail","hentry","category_-art-nl"],"acf":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article\/103262","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/logon_article"}],"about":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/logon_article"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/923"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/103250"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=103262"}],"wp:term":[{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=103262"},{"taxonomy":"category_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/category_?post=103262"},{"taxonomy":"tags_english_","embeddable":true,"href":"https:\/\/logon.media\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags_english_?post=103262"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}