Dat daarbij ook allerlei zijpaden bewandeld werden, zal wel duidelijk zijn. Men kan niet zoeken zonder zijwegen te bewandelen, anders zou het zoeken geen zoeken meer zijn maar het volgen van een gebaand pad.

Zoeken veronderstelt ook een doel. Al meteen ontstaan er verscheidene richtingen die toch een gemene deler hebben. Een bepaalde groep zocht en zoekt naar levensverlenging op welke manier dan ook.  Anderen zochten en zoeken naar rijkdom, naar goud. Goud geeft macht in deze wereld. Maar er was en is ook een groep die het goud op een andere manier zochten. Niet het goud dat macht geeft maar het goud als een uitstraling van het oorspronkelijke, geestelijke zijn.

Ook hier is er sprake van een tweespalt. Enerzijds de zoeker naar het geestelijke goud dat van toepassing kan zijn in deze wereld en dus macht en aanzien zou geven over en bij anderen. Anderzijds degenen die zichzelf als drager beschouwen van een gouden schat die niet in deze wereld kan geopenbaard worden. Het Goud van de Geest. Voor de een is het een utopie, voor een ander een realiteit

Uit deze drang tot zoeken zijn al de andere zoektochten, door de eeuwen heen, te verklaren. Deze drang komt voort uit het innerlijk drijven dat los van het natuurbewustzijn van de mens, de mens toch tot zoeken naar een antwoord dwingt. Het is het gevoel incompleet te zijn. Het gevoel niet te kunnen beantwoorden aan het eigenlijke doel van het bestaan van de mens. Deze drang is er en zal er blijven zolang de mens existeert op deze wereld, zolang niet iedere potentiële gouddrager beantwoord heeft aan zijn of haar hoge roeping. Die drang heeft geleid en leidt nog naar allerlei experimenten en manieren om een antwoord te vinden in onze werkelijkheid en buiten onze werkelijkheid. Er is in de mens een weten dat door het huidige bewustzijn niet ingevuld kan worden. Parallel hiermee is de zoektocht naar de steen der wijzen. De steen der wijzen is een legendarische alchemistische stof waarvan wordt aangenomen dat het basismetalen (zoals lood) omzet in goud en op die manier de Levenselixer vormt voor onsterfelijkheid. Vaak afgebeeld als een rode steen of poeder, stond het centraal in de middeleeuwse alchemie en symboliseerde het perfectie en spirituele verjonging. De zoektocht naar deze stof had een grote invloed op de ontwikkeling van de moderne chemie en farmacologie.

Een van de meest tot de verbeelding sprekende manieren was dus de ‘alchemie’. Er zijn nog steeds talloze legendes en verhalen die druk becommentarieerd worden, zij het dat dit toch wel eenzijdig belicht wordt. De charlatans en gelukzoekers worden naar voren geschoven maar de werkelijke zoekers naar diepgang komen nauwelijks aan bod. Alchemie verwijst naar de verbondenheid van alles met alles. Hieruit is de gedachte gegroeid dat er een band moet bestaan tussen het laagste en het hoogste, zowel in stoffelijke als in geestelijke zin. Lood werd gezien als het laagste stoffelijke, goud als het hoogste. Er moest dus een methode ontwikkeld worden, een purificatie, om dat lagere om te zetten in het hogere. Het lood zou omgezet kunnen worden in goud. Zoals blijkt uit wetenschappelijke verklaringen gaat deze zoektocht voort, nu met de modernste technieken en los van de idee ooit winstgevend te kunnen zijn. Meer als een curiositeit dus.

In de CERN in Zwitserland is men er inmiddels in geslaagd lood om te zetten in een sprankeltje goud. [1] Net voldoende om aan te tonen dat het kan. Dit was echter geen chemisch proces. Met de huidige stand van de chemische wetenschap is het vooralsnog onmogelijk lood om te zetten in goud. Toch is in die ‘chemie’ best nog wat te ontdekken dat verband houdt met de oorspronkelijke alchemie. We gaan dan uiteraard wel uit van de symboolwaarde die in een proces verborgen zit.  Dat was vroeger zo en dat zal ook wel zo blijven.

Het galvanische proces

Het proces dat we verder willen omschrijven, is het galvanisch proces. Het galvaniseren wordt omschreven als een methode waarbij een dunne laag zink, nikkel, aluminium, chroom of magnesium op staal of ijzer wordt aangebracht om corrosie te voorkomen. De dunne laag wordt aangebracht door het metalen object onder te dompelen in een chemische oplossing van het beschermende metaal. Een ander soort galvaniseren maakt gebruik van edelmetalen zoals goud om oxidatie te voorkomen en dus de geleidbaarheid van contacten voor elektriciteit te behouden.

Bij beide toepassingen wordt een elektrische gelijkstroom gebruikt en zo komt de verbinding/hechting tussen de metalen tot stand. Dit noemt men ook wel het elektrolytische proces. Het woord galvaniseren is afkomstig van de Italiaanse geneeskundige Luigi Galvani (1737-1798) die het proces uitvond.

Er zijn enkele basisgegevens nodig om het galvanisch proces te verduidelijken. Allereerst is er een bad nodig waarin een elektrolyt opgeslagen is, bijvoorbeeld een chemische koperoplossing. Het te galvaniseren voorwerp, bijvoorbeeld een printplaat, wordt kathode genoemd. Deze wordt in het midden van een bad geplaatst. Aan de zijkanten van het bad worden anodes opgehangen die bestaan uit het materiaal dat op de printplaat moet worden opgegroeid, de voorraad aan koper, in staafvorm. Er wordt een gelijkstroom gestuurd van de kathode naar de anode. Hierdoor gaan in tegengestelde richting, in dit geval koperionen van de anode naar de kathode. Deze stroom dient aangepast te zijn aan het te galvaniseren oppervlak.

De kathode wordt daardoor dus bekleed met koper. Zie tekening.

Er gaat een elektrische stroom van de kathode (ME) naar de anode (CU).

De metaalionen (in dit geval koper) volgen de omgekeerde weg. Daardoor wordt de kathode bedekt met ionen, dus ingekapseld.

Dit proces leent zich bij uitstek om het te vergelijken met het eigenlijke doel van de alchemisten, waarover later meer. De Anode laat zich vertalen als een ODE aan het ANimale. De kathode als de dood (THODE) van de Ziel (KA).  In feite de inkapseling van de ziel waardoor zij zich niet kan uiten.

Wanneer men deze termen gaat opzoeken in het etymologisch woordenboek kan dat enige verwarring geven omdat men toen DACHT dat de werking anders was. Belangrijk is dat we ons nu beperken tot het gebeuren in het elektrolysebad naar de interpretatie van de schrijver van dit artikel en naar de inzichten uit de huidige chemie.

Dat leidt tot de volgende vergelijking. Wanneer de ziel (kathode) gericht is op het animale (anode) vindt er een inkapseling plaats van de ziel. Duidelijker is het misschien om te zeggen dat, wanneer de bezieling van de persoonlijkheid uitgaat naar het animale, het gewoon-natuurlijke, het voor de Ka onmogelijk is om zich te uiten. Hoe onedeler de anode (lood), hoe onedeler de gerichtheid, hoe sneller, hoe sterker de inkapseling zal zijn.

Hier moet toch even iets uitgebreider ingegaan worden op de hoge doelstelling van de serieuze alchemist, de alchemist die streefde naar transmutatie en transfiguratie.

De mens die totaal en vanzelfsprekend leeft van en uit deze natuur die de onze is, is dus wezenseen met deze natuur. Dat hoeft zeker niet negatief te zijn. Er zijn prachtige, naar onze sociaal/humanistische maatstaven ingoede mensen op deze wereld. Voor de alchemisten was er echter een andere wereld die van een andere dimensie was dan onze wereld. Die werelden verschilden van elkaar als… lood en goud. Goud werd bovendien beschouwd als gekristalliseerde Geest. De andere wereld, de wereld van de Geest, had dus een gouden glans. Het is die glans die de echte alchemisten trachtten te verwezenlijken.

Men ging er dus van uit dat de uitstraling een gouden glans diende te hebben dus trachtte men door een ‘proces’ deze loden uitstraling om te zetten in een gouden uitstraling. Vandaar de misvatting dat de alchemisten zich beijverden om van lood als stoffelijk metaal een gouden metaal te maken.

Ongetwijfeld zullen er figuren geweest zijn die van de naïviteit van machthebbers gebruik gemaakt hebben om een luizenleventje te leiden en af en toe met een ‘hoopvolle’ ontwikkeling naar buiten te komen die bij hun sponsors weer wat goodwill losmaakten. Goodwill te vertalen als financiële middelen.

Goud, niet van deze wereld

Wat leert ons de chemie van het galvaniseren nog meer.

We zagen dat wanneer de persoonlijkheid zich nadrukkelijk richt op deze natuur de nieuwe ziel zich onmogelijk kan manifesteren maar als het ware ingekapseld wordt. De stille stem van het oorspronkelijke kan dan niet gehoord worden. Dat kan zo incarnaties lang doorgaan tot er een moment aanbreekt dat de drang tot zoeken zodanig groot wordt dat de persoonlijkheid als het ware gedwongen wordt om te gaan luisteren naar de innerlijke stem die maar blijft aandringen. Op die drang kan toch nog gereageerd worden door nog dieper in de natuur en haar eigenheden in te gaan. Uiteindelijk zal de persoonlijkheid, doodmoe van al dat zoeken en tasten, de aandacht aan het natuurlijke gaan onttrekken en dan gebeurt er iets logisch in het galvanisch proces. Er is geen aandacht meer voor het animale, er gaat dus geen stroom meer van de kathode naar de anode. Daardoor lost de opgegroeide laag weer op in de elektrolyt. In de context van deze zienswijze dient er vermeld te worden dat de kathode hier tweeledig is. De kern van de kathode is gevormd door een goudstralend atoom, helemaal conform de zoekende mens. Het omhulsel van die kern zal eveneens oplossen in het elektrolyt. Het goudstralend atoom komt dus helemaal vrij van haar belemmeringen. Dat sluit prachtig aan bij de uitspraak: “om goud te maken, moet je goud hebben”. In het evangelie wordt dit aangeduid als de geboorte van het Jezuskind. Het zal duidelijk zijn dat dit ‘kind’ nog de nodige zorg behoeft. In de galvanische context wordt de kathode dan in een chemisch goudbad geplaatst waarvan de anodes gevormd zijn door koolstofstaven. Koolstof als symbool van de (doods)natuur. Men koestert geen verwachting meer van deze natuur. In dit bad wordt van buitenaf goud toegevoegd, opgeloste goudkristallen. Wanneer er nu een gelijkstroom uit gaat van de kathode, het gelijkmatige verlangen, slaan deze goudionen neer op de Kathode en wordt de Ka versterkt in haar gouden uitstraling. Na verloop van tijd zullen de koolstofstaven splijten. In evangelische termen: het voorhangsel scheurt. De doodsnatuur heeft haar bekoring voor de persoonlijkheid nu totaal verloren. De kathode, de Ka is dan voldoende zelfstandig om haar eigen weg te gaan. De mens heeft haar of zijn taak volbracht.

Zo leert ons dit dat het oude zoeken van de alchemisten meer was dan het zoeken naar een methode om van lood goud te maken. Het was en is een zoeken naar een antwoord op de innerlijke drang van het restant van een ziel, Ka, die eens de bezieling was van de oorspronkelijke mens. De oorspronkelijke mens gezien als een bewustzijnsvorm waarvan het niet mogelijk is om die in onze bewustzijnsstaat te omschrijven. Zo is dus de alchemie van de middeleeuwen nog steeds brandend actueel.

Aan ons is het om van de ode aan het animale, in welke vorm dan ook, over te gaan naar een levensstaat waarin de Ka niet langer als in doodsslaap verkeert maar weer haar oorspronkelijke bezieling kan belevendigen. Uiteraard is dat een procesmatig gebeuren. Een minder worden naar de ineigen natuur en daardoor een mogelijkheid scheppen voor het andere in de mens. Het andere bekleden met een gouden uitstraling, niet van deze wereld.

[1] ] Proton emission in ultraperipheral Pb-Pb collisions at TeV | Phys. Rev. C

In de wiskunde heeft een wortel of vierkantswortel te maken met de oppervlakte en de lengte van een zijde van een vierkant. 3 x 3 = 9 en √9 = 3.

In dit artikel volgen we een intuïtieve benadering van van het begrip ‘wortel’; we gaan het hebben over de wiskunde van de ziel.

De wortel van het geschapene brengt ons bij Genesis 1:

In den beginne schiep God de hemel en de aarde.

De aarde nu was woest en ledig, en duisternis lag op de vloed, en de Geest Gods zweefde over de wateren.

En God zeide: Er zij licht; en er was licht.

Het begint met de goddelijke drie-eenheid: De geest Gods, het mannelijke aspect, zweefde over de wateren, het vrouwelijke aspect, en uit deze vereniging kwam voort hun schepping: het kind, de zoon-dochter, het Licht. Deze fundamentele goddelijke drie-eenheid treffen we aan in verschillende culturen. In de oude Egyptische beschaving vinden we deze terug als Osiris – Isis – Horus, Vader – Moeder – Kind.

In de heilige geometrie wordt de goddelijke drie-eenheid uitgebeeld door twee cirkels die elkaar in hun centra ontmoeten.

Deze symbolische weergave wordt de ‘Vesica Pisces’ genoemd: het voertuig van de vissen. Zoekers naar waarheid uit alle tijden, zoals Pythagoras, hebben zich met deze schijnbaar eenvoudige afbeelding beziggehouden. Zij kwamen tot de ontdekking dat in de Vesica Pisces een overweldigende rijkdom verborgen ligt. Zij werden zich bewust van deze geestelijke schatten door bepaalde aspecten naar voren te halen: √2, √3 en √5. In de onderstaande afbeeldingen zijn deze scheppingswortels aangegeven, maar eerst het volgende.

De wiskunde leert ons dat √2, √3 en √5 irrationale getallen zijn. 0,5 is een rationaal getal, want het kan worden uitgedrukt met de ratio ½. Bij √2, √3 en √5 is dat niet mogelijk: ze hebben een oneindige en niet-herhalende reeks cijfers achter de komma. Benaderen we de irrationale getallen intuïtief, dan kunnen we zeggen dat deze niet in volledigheid kunnen worden uitgedrukt in de materie. Er is geen ratio, geen breuk, die ze kan bevatten. De geest van eeuwigheid, van oneindigheid, leeft in deze wortels.

√2 – Rechte verhouding

Beginnen we met √2. We zien Osiris en Isis: de geest Gods zweefde over de wateren.

De cirkel, de Bron, vermenigvuldigt zich met zichzelf en de Vesica Pisces ontstaat. Er zijn dan twee principes, het mannelijke en het vrouwelijke aspect, waartussen een krachtuitwisseling plaatsheeft. Wanneer het mannelijke en vrouwelijke principe elkaar in een rechte hoek ontmoeten, dan is hun relatie (de schuine zijde van de driehoek of diagonaal van het vierkant met zijden ‘1’) volgens de stelling van Pythagoras √2. De rechte hoek symboliseert de objectieve relatie, de rechte verhouding, waarop het goddelijke universum is gebaseerd: orde en harmonie.

Op alle niveaus van schepping zijn er steeds twee principes. Er is een mannelijke, impulsgevende kracht en een vrouwelijke, ontvangende en openbarende kracht. Yang en Yin komen samen en vormen een eenheid. In de wereld die wij kennen, de materiële schepping, ondervinden we dat Yang en Yin geen eenheid kunnen vormen. Het blijven polariteiten, tegengestelde aspecten. In de relatieve tijd-ruimtelijke orde zijn de verhoudingen subjectief, gekleurd door persoonlijke visie en verlangen. De verhoudingen wisselen van dag tot dag.

√3 – Licht

En God zeide: Er zij licht; en er was licht.

√3 is de eenheid, de zoon-dochter, het kind, de universele liefde, de Christus. Het is de loodrechte verbinding tussen de twee snijpunten van de cirkels. Het is het heldere licht, de openbaring van de objectieve verhouding tussen het mannelijke en het vrouwelijke principe.

Het is deze heilige verbinding, deze volstrekt nieuwe bezieling die eenheid brengt. “Zie, Ik maak alle dingen nieuw.”^[1] Daarom wordt de Christus de verlosser genoemd. Kosmisch gezien is de zoon-dochter een eeuwige realiteit, een transcendente grootheid. Het is het Licht dat in de duisternis schijnt. Wij ervaren onszelf en de wereld als ‘duister’, omdat subjectief beleven altijd ten dele is: er zitten blinde vlekken in onze waarneming. Wat we nodig hebben is het eenmakende, lichtende aspect van universele liefde. Willen we onze huidige toestand te boven komen, dan zal de universele liefde af moeten dalen in ons innerlijke wezen. De Christus zal immanent moeten worden.

√5 – Leven

Nu zijn we aangekomen bij √5. √5 is het menselijke mysterie, omdat het getal 5 verbonden is met de wedergeboren menselijke ziel. Het is het Woord dat vlees gaat worden. Anders gezegd: de rechte verhouding tussen het mannelijke en het vrouwelijke principe, geopenbaard als licht, kan zich nu gaan bewijzen als leven. Het is het pad van Bethlehem naar Golgotha en verder. Het is een ontzaglijk mysterie, want het eeuwige gaat zich openbaren in de tijd.

√5 is het bevrijdende pad van de twee vissen, van de twee vierkanten; het pad van het kruis en van de negenvoudige mens.

In de bovenstaande figuur zien we twee vierkanten die doorsneden worden door de diagonaal √5. We ontdekken twee halve cirkels die de vissen vormen. De mannelijke en vrouwelijke aspecten zijn verenigd; in de mens geschouwd vormen ze een verbinding van drie brandpunten (√3), de lichtende slangenvuurkolom. Tellen we alle punten bij elkaar op dan krijgen we het getal 9 (3 groepen van 3). Negen is het getal van de mensheid en ook van de volmaakte mens. Denk bijvoorbeeld aan de discipelen die gingen vissen. Toen ze hun arbeid op de juiste wijze uitvoerden, vingen ze 153 (= 9) vissen. Ze werkten dus voor het herstel van de volmaakte mens. Ook weten we dat het donker werd toen Jezus op Golgotha stierf: van het zesde tot het negende uur. Jezus, de zielemens die het lichaam overwonnen had (3 + 3) werd getransfigureerd en omgezet in een geest-zielemens, in een 9 (3 + 3 + 3). Na drie dagen was het graf leeg en werd zijn stoffelijk lichaam niet meer aangetroffen. Het zodiakale teken ‘Vissen’ wordt daarom symbolisch weergegeven door zowel twee tegengesteld gerichte vissen verbonden door een kruis, als ook door de samenhang van de zes en de negen.

Het Paasmysterie, het mysterie van de opstanding, wordt echter voorafgegaan door een pad. Het is de weg van Bethlehem naar Golgotha. √5 wijst ons op dit pad. Vijf is een getal dat in verband wordt gebracht met de wedergeboren ziel. Het nieuwe zielelichaam wordt vaak uitgebeeld als een pentagram. Deze nieuwe bezieling, hoewel latent aanwezig in het centrum van ons wezen, moet concreet en actief worden in onze persoonlijkheid.

Daarom zien we dat het bevrijdende pad, de gouden weg (√5), begint in de stof en voortgaat door het kruis (4) tot aan de opstandingsmorgen. Het is het gouden pad van de roos en het kruis.

Wanneer een mens een zoeker naar waarheid is, dan opent hij door zijn gerichtheid, door zijn verlangen naar een hoger leven, de deur naar zijn geestelijke centrum. Dan vindt hij zijn geestelijke erfenis, de wortel van zijn bestaan. Zijn geestelijke roos bloeit open en vormt een nieuwe aura. Het is het eivormige veld dat we om de √3 aantreffen, het begin van een nieuwe bezieling. Gaat de waarheidszoeker verder, en doet hij afstand van zijn ik-centrale natuur, dan gaat hij de weg door het kruis. Dan maakt hij zichzelf als ik-mens steeds kleiner, zodat zijn nieuwe bezieling levensruimte krijgt en in kracht toeneemt. Uit het aurische ei van gouden astrale lichtkrachten, vloeien nieuwe etherische levensstromen in onze persoonlijkheid. Overwinnen deze nieuwe etherkrachten de weerstand van het aardse leven, dan openbaart zich het ziele-pentagram, de nieuwe mens. Dan zijn we het pad van de Vesica Pisces gegaan, √2, √3 en √5. De twee vissen, de geestelijke mens en de aardse mens, hebben elkaar gevonden en de aardse wordt langzaam opgelost in de geestelijke. De zes wordt omgezet in een negen.

Ter volledigheid vermelden we dat ook de getallen 7 en 8 hun plaats hebben wanneer de 6 wordt getransfigureerd tot een negen. Het getal zeven heeft onder andere te maken met de zevenvoudige geestelijke structuur van onze microkosmos (cirkel), zich openbarende in een nieuwe ziel (driehoek) en een getransfigureerd lichaam (vierkant). Voor ons zien we het symbool van de School van het Gouden Rozenkruis:

Het getal 8 wordt in verband gebracht met de poort tot de bevrijding, met de overgang naar een nieuw levensveld. Maar laten we terugkeren naar de √5 omdat daar interessante aspecten mee verbonden zijn die dicht bij ons staan.

Gulden snede

In het Vissentijdperk manifesteerde de Christus zich op aarde in een menselijk lichaam. Jezus van Nazareth bewees de geestelijke mogelijkheden van een mens: hij ontving de Christus in zijn innerlijke wezen en werd Jezus de Christus. Het Woord werd vlees. We hebben gezien dat √5 het pad van bevrijding aangeeft, de weg van Bethlehem naar Golgotha die Jezus ons voorleefde.

Het is veelbetekenend dat de gulden snede (𝜑) gevonden wordt met behulp van √5. De gulden snede of ‘goddelijke verhouding’ wordt uitgedrukt met de formule:

𝜑 = √5 x 0,5 + 0,5

𝜑 = 1,618033…

Het gulden getal (𝜑) is een irrationaal getal dat de verhouding tussen lijnstukken aangeeft, waarbij het grootste deel ongeveer 1,618 keer groter is dan het kleinste. Een perfecte gulden snede is in de natuur niet uit te drukken, maar bij benadering ziet de verhouding er als volgt uit:

Bron: Golden rectangle – Wikipedia

Mensen van alle tijden werden en worden aangetrokken door deze ideale verhouding. Op het ‘waarom’ zullen we later ingaan. De gulden snede is door de eeuwen heen gebruikt in de architectuur, de schilderkunst en de muziek. De piramide van Gizeh en de schilderijen van Leonardo da Vinci en Michelangelo zijn misschien de bekendste voorbeelden. Ook de natuur schept graag volgens de gulden snede spiraal; van slakkenhuizen en zonnebloemen tot sterrenstelsels.

Oog van God

De gulden snede spiraal kunnen we grafisch weergeven door een rechthoek te verdelen volgens de gulden snede, vervolgens verdelen we het kleinste vlak weer op dezelfde wijze, enzovoort. Theoretisch tot in het oneindige. Trekken we vervolgens een spiraal (rode lijn) door deze rechthoeken dan ontstaat het volgende beeld:

Bron: File:LogSpyr 4.jpg – Wikimedia Commons

Het kruispunt van de diagonalen (blauwe lijnen) wordt ook wel het ‘oog van God’ genoemd. Een interessante aanduiding die aangeeft dat we voor een mysterie staan. Ook de uitspraak van Meister Eckhart, “Het oog dat God ziet, is het oog waarmee God mij ziet”, is van toepassing op deze mysteriespiraal. De gulden snede spiraal is afgeleid van 𝜑 en dus van √5. √5 symboliseert het bevrijdende pad: de indaling van het goddelijke in de mens. Het is het pad waarop wij het oog van onze ziel, het oog van Horus, openen om in eenheid met het goddelijke universum te kunnen leven.

Verlangen van de ziel

Zoals al eerder aangegeven, kan de natuur geestelijke waarden niet in volkomenheid uitdrukken. De ons bekende natuur kan niet werken met oneindige waarden: in het aardse leven heeft alles een begin en een einde. Het streven van de natuur kan de gulden snede of goddelijke verhouding echter wel toenaderen. Deze benadering wordt de Fibonacci-reeks genoemd. Fibonacci was een Italiaanse wiskundige die leefde in de 12e en 13e eeuw. In de reeks getallen die naar hem is vernoemd, is een getal de som van de twee voorafgaande getallen: 0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34,… Johannes Kepler ontdekte later dat deze reeks de gulden snede benadert. Vanaf 8 / 5 (= 1.600) komt de Fibonacci-reeks in de buurt van het gouden getal. Intuïtief zouden we kunnen zeggen dat onze nieuwe ziel (5) door de poort van bevrijding (8) moet gaan om het goud van de innerlijke alchemie te openbaren.

De indalende geest-ziel kan dus wel een verbinding met de naderbij komende natuur aangaan. Het is de eeuwigheid in de tijd. Tijdens het gaan op het pad van bevrijding boort de mysteriespiraal van geestelijke krachten zich in het hart van onze stoffelijke atomen. Dan straalt het licht van de geest-ziel door onze persoonlijkheid en worden onze atomen opgenomen in een proces van transformatie. Paulus noemde dit ‘De dood is verzwolgen in de overwinning’^[2].

Een zoeker naar waarheid verlangt naar eeuwigheid, perfectie, het overwinnen van de dood. Zijn eeuwige ziel snakt naar bevrijding van de begrenzingen van een leven in de stof. Daarom wordt een waarheidszoeker aangetrokken door de gulden snede: het is het verlangen van zijn ziel naar het pad van bevrijding, naar de ideale verhouding tussen God en mens.

Adam

Dit artikel is een weerslag van rijkdommen die zoekers naar waarheid door de eeuwen heen bijeengebracht hebben. Alle naar vrijheid strevende zielen kunnen en mogen staan op de schouders van hun broeders die hen voorgingen. Beroemd of onbekend, groot of klein, het maakt niet uit. Alle zoekers naar waarheid worden uitgenodigd hun plaats in te nemen in het grote menselijke bouwstuk. Het is een piramide, een tempel, die langzaam maar zeker de hemel inreist. Alle zoekers worden uitgenodigd de in dit artikel aangegeven inzichten in zichzelf te ontdekken. Innerlijke realisatie, daar gaat het om!

We sluiten af met de fresco ‘De Creatie van Adam’ van Michelangelo uit de Sixtijnse kapel en een citaat van Jan van Rijckenborgh uit het boek ‘Elementaire wijsbegeerte van het Moderne Rozenkruis’. Beide spreken voor zichzelf.

Bron: Wat is de Gulden Snede? – KunstVensters

In de Bijbel wordt de mens ten tonele gevoerd als A.D.M., drie klanken die zijn vertaald als ADAM. Deze drie klanken zijn achtereenvolgens de aanduidingen van geest, ziel en lichaam, en vertegenwoordigen kaballistisch het getal 1440 = 9.

A = Aleph = het getal 1, dat wording, openbaring, aanduidt, de bron waaruit alles voortkomt: de Geest.

D = Daleth = het getal 4, d.i. de vereffenaar of deur: typische aanduidingen voor de ziele-functies.

M = Mem = het getal 40, d.i. de voleinder, de vervuller, de voltrekker: de lichaams-gestalte.

Adam is dus nimmer de aanduiding voor een individu, doch voor de mensheid in haar geheel, en wel in haar manifestatie van geest, ziel en lichaam.

Bronnen:

^[1] Openbaring 21:5

^[2] 1 Korintiërs 15:54

Hoewel de ontvanger een sleutelpositie inneemt, zal hij toch heel bewust en wakker moeten zijn om geen slachtoffer te worden van al deze invloeden.

Er zijn delen van onze persoonlijkheid die wij niet voldoende kennen. De trillingen van woorden, muziek, ideeën, beelden en verlangens werken in op deze donkere, onbewuste gebieden in onszelf. Het gevaar komt niet zozeer van de zijde van het goddelijke Woord: het roept, maar dwingt niet. In het goddelijke Woord is vrijheid. We kunnen de ons geboden mogelijkheden gebruiken, of niet. Anders wordt het wanneer de mens zich met het woord gaat bemoeien. Beïnvloeding van de massa, aanjagen van angst, manipulatie en reclame. Het zijn voorbeelden van de bindende macht van de trillingswetten. Magie is zeer reëel en elke mens heeft er mee te maken, bewust of onbewust.

Mysterieuze ervaring

Te midden van deze woeste oceaan van energetische golven, in deze chaos van vibraties, verschijnt soms een moment van openheid, van helderheid, van inzicht. Onverwacht, zoals een bliksemstraal de duistere hemel klieft.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog overkwam een Britse officier iets vreemds. ‘s Avonds tijdens een wandeling overviel hem een mysterieuze ervaring van zo’n dertig seconden. Vanuit de lucht leken harmonische galmen te komen. ‘Dat is de harmonie der sferen,’ dacht de officier. Vervolgens zag hij hemellichamen die zowel licht als muziek voortbrachten. ‘Ik stond stil op het jaagpad en dacht: hoe wonderlijk zou het zijn om te sterven op dit moment,’ aldus de officier. [1]

Een prachtige ervaring. Ook is het goed verklaarbaar waarom de officier op dat moment aan sterven dacht; we komen hier later op terug.

Blijkbaar kende de officier het concept van ‘de harmonie der sferen’. Het voert ons terug naar Pythagoras. Zijn sublieme spiritualiteit, in combinatie met zijn wetenschappelijke verstand, leidde tot dit alomvattende beeld van kosmos en mens. Er wordt van hem gezegd dat hij werkelijk de hemelse akkoorden hoorde, dat de oren van zijn ziel waren afgestemd op de klanken en vibraties van de planeten en sterren in hun sferen.

Samenhang en verhouding

Wat sterk in de visie van Pythagoras naar voren komt, is de harmonie van het universum: de samenhang en verhoudingen tussen de dingen. De hele getallen van één tot tien drukten voor hem geestelijke realiteiten en hun onderlinge verhoudingen uit. Hij deed experimenten met snaren en ontdekte de kosmische principes die schuilgaan onder dat wat wij harmonie of disharmonie noemen. Waarom ervaren wij iets als harmonisch of disharmonisch?

Een mens ervaart iets als harmonisch als het overeenstemt, resoneert, met zijn innerlijke wezen. Het gaat om verhoudingen. Hoe verhouden de bron en de ontvanger zich tot elkaar.

In de Universele Leer wordt het universum in zijn totaliteit aangeduid als een systeem van zeven sferen, zeven levensvelden, ook wel zeven kosmische gebieden genoemd. Wij, als aardse mensen met een tijdruimtelijk bewustzijn, kunnen ons daar moeilijk een voorstelling van maken. Dat zegt meer over ons dan over het universum. Blijkbaar verhoudt ons ik-centrale bewustzijn zich niet harmonisch tot het geheel van de schepping.

Toch ervoer zowel Pythagoras als de Britse officier de harmonie der sferen. De een permanent, de ander voor een kort moment. Hoe is dat te verklaren? Dat is alleen mogelijk als het zevenvoudige wezen van het universum ook principieel en structureel in de mens als totaliteit verankerd is. Er bestaat een structurele harmonie tussen de mens als microkosmos en het universum als macrokosmos.

Een citaat:

En Jezus zeide: Wat ook God, de ene, heeft gemaakt, is goed en evenals de grote eerste oorzaak zijn alle zeven geesten goed en alles wat uit hun scheppende handen komt is goed. Nu hebben alle geschapen dingen hun eigen kleur, klank en vorm, maar sommige klanken, hoewel goed en zuiver op zichzelf, veroorzaken disharmonieën, wanluidende klanken, wanneer zij vermengd worden. [2]

Disharmonie

Zowel de mens als microkosmos als het universum zijn scheppingen van de zeven geesten en zijn dus goed. Wanneer we echter de verwoestingen en chaos op aarde gadeslaan, begrijpen we dat er iets niet in orde is. Er is disharmonie. Blijkbaar hebben we de klanken disharmonisch vermengd.

De mens zit met een dubbel probleem dat in wezen hetzelfde probleem is. Ten eerste staan wij disharmonisch tegenover het universum, ten tweede zijn wij disharmonisch in onszelf en lijden aan innerlijke gespletenheid.

Beginnen we met onszelf. We zien disharmonie tussen hoofd, hart en handen. Anders uitgedrukt: de primaire functies van denken, voelen en willen verhouden zich chaotisch tot elkaar. Spiritueel gezien zouden we kunnen zeggen dat de harmonie en samenhang tussen geest, ziel en lichaam verbroken is. We zijn ons niet bewust van de geestelijke structuur van onze microkosmos, waardoor onze ziel stuurloos is en op experimentele wijze allerlei klanken en vibraties heeft vermengd. Het resultaat openbaart zich in ons lichaam en door onze handen.

Psychologen hebben deze innerlijke anarchie opgemerkt en geprobeerd enige ordening aan te brengen. Met aardse middelen en therapieën kan dat tot op zekere hoogte. We kunnen onze persoonlijkheid stabiliseren en in het maatschappelijke leven is dat nuttig. Toch kunnen we op die manier de fundamentele disharmonie van het ik-bewustzijn niet te boven komen: de harmonie der sferen zal ons innerlijke oor niet bereiken.

Waarom niet? Het ik-centrale bewustzijn ziet zichzelf als een afgescheiden wezen en jaagt persoonlijke belangen na. Hoe zou een dergelijk bewustzijn de totaliteit van de harmonie der sferen kunnen horen? Hoe zou een dissonant kunnen meeklinken in de hemelse symfonieën?

Dood en wedergeboorte

Een diep ingrijpende en structurele transformatie is nodig om de harmonie der sferen te kunnen horen. Het is een proces dat kan worden aangeduid als sterven en worden wedergeboren, waarbij beide processen worden gezien als innerlijke transformaties.

De geschiedenis van de Britse officier heeft in dit verband interessante kenmerken. Het is oorlog. Het collectieve resultaat van alle ik-centrale mensen. Strijd, pijn, haat, ellende en verdriet. Het ik-bewustzijn ondergaat de hopeloosheid van zijn eigen bestaan en valt voor een kort moment ‘stil’. Even staakt het zijn activiteit. De officier denkt: hoe wonderlijk zou het zijn om te sterven op dit moment. In feite was hij, innerlijk beschouwd, voor een moment gestorven. De tijdslijn werd een punt, een brandpunt van de eeuwigheid. Hij stond in de harmonie der sferen. Hij werd zich bewust van het hemelse licht en geluid dat altijd en alomtegenwoordig aanwezig is. Pythagoras, met zijn verlichte ziel en zijn daarop afgestemde persoonlijkheid, ervoer de harmonie der sferen permanent. Zijn ik-centrale bewustzijn was definitief gestorven en vervangen door een geestelijk zielebewustzijn. Bij de officier hernam na dertig seconden het ik-bewustzijn zijn oude machtspositie. Het was weer oorlog.

Orde en plaats

Harmonie heeft te maken met de samenhang tussen verschillende elementen, met de juiste plaats en orde. Beschouwen we ons zonnestelsel met tijdruimtelijke ogen, dan zien we de zon in het centrum en daaromheen de planeten in hun omloopbanen. De planeten verhouden zich op bepaalde wijze tot de zon en ook tot elkaar. Er is harmonie, orde en ritme.

De aarde heeft ook haar plaats en taak. Het probleem met het ik-bewustzijn is dat het noch de plaats, noch de taak van zijn aardse bestaan kan inschatten. Het ziet zichzelf staan als in het centrum; het droomt zichzelf de zon. Het ik-centrale bewustzijn, de leidende factor van onze persoonlijkheid, beweegt zich buiten zijn baan. Op die manier raken de verhoudingen verstoord, met als resultaat: chaos en strijd.

Zoals het ons bekende zonnestelsel een centrale levensbron heeft, heeft ook het goddelijke universum een centrale zon. Jezus sprak van de ‘grote eerste oorzaak en de zeven geesten’. Alles wat uit hun handen komt is goed.

De geestelijke zon en de zeven geesten zijn niet materieel. De materie als het wezenlijke, het essentiële beschouwen – zoals het ik-bewustzijn dat doet – is een vergissing.

Voor dit onbegrip betalen we een hoge prijs, want het veroorzaakt vermengingen. Zoals de macrokosmos en het zonnestelsel zevenvoudig van structuur zijn, zo bestaan ook de microkosmos en het atoom uit zeven levensvelden. Ook onze microkosmos heeft een centrale geestelijke zon. Het is de geestelijke idee van de ware mens van wie gezegd kan worden:

God schiep de mens naar zijn evenbeeld. ^[3]

Vermenging

Van onze innerlijke geestelijke zon gaan invloeden en stralingen uit. De stoffelijke ik-mens kan deze invloeden niet op de juiste wijze verwerken, omdat hij daarvoor het geschikte voertuig, het benodigde intermediair mist. Toch werken deze invloeden op een verborgen en verdraaide wijze in het astrale lichaam van een mens. Dat leidt tot vermengingen. Een voorbeeld. Wanneer de innerlijke zon een straling uitzendt die we kunnen aanduiden als ‘liefde’, dan vertaalt de stoffelijke mens deze straling naar zijn eigen niveau. Hij zoekt een partner om zijn liefde mee te delen. Wij vermengen geestelijke en stoffelijke invloeden, zetten de geestelijke stralingen om in aardse verlangens. Zend ons geestelijke centrum stralingen uit die te maken hebben met waarheid en wijsheid, dan storten we ons op de wetenschap.

Het ware doel dat in de geestelijke stralen verborgen ligt, blijft op die manier onbereikbaar. Als stoffelijke mensen geven we het verkeerde antwoord. We blijven zoeken, rennen en jagen.

Catharose de Petri schrijft:

O zeker, het is niet alleen kwaad dat de mens als lichtkracht in zijn stelsel opneemt. Maar dat wordt ook nimmer verondersteld. Als natuurgeboren wezen vertoont hij een vermenging van goed en van kwaad. Als een onontwarbare kluwen zijn die tweelingkrachten der natuur in zijn levensstaat te vinden. Met als gevolg: grote vermoeidheid, onbegrip, ziekte, kristallisatie en dood. ^[4]

De stof heeft zijn eigen wetten. Atomen worden samengebonden in vormen en weer ontbonden in atomen. Begin en einde; einde en begin. Ware geestelijke ideeën, eeuwige harmonieuze scheppingen, kunnen niet gerealiseerd worden in de materie.

Hogere octaaf

Toch draagt zowel de microkosmos als het atoom de structurele mogelijkheden tot herstel van geestelijk leven in zich. De microkosmos in zijn totaliteit bestaat uit zeven levensvelden en het stoffelijke aanzicht is slechts een fractie van het geheel. Het gaat erom dat we de dingen op hun juiste plaats zetten, dat we de juiste verhoudingen gaan inzien.

Nemen we het beeld van het zonnestelsel in ons op. De zon, de planeten en de maan. Belangrijk is dat we doordringen tot de geestelijke betekenis van zowel het uiterlijke als het innerlijke universum.

De centrale geestelijke zon is de bron van kracht, wijsheid en liefde, van leven. Tussen ons op aarde en deze zon bestaat een afstand. Het is meer een verschil in vibratie dan in kilometers. De planeten fungeren als tussenstations, als transformatoren van geestelijke stralingen. Ze stralen krachten uit die wij kunnen opnemen en gebruiken als bouwstenen voor onze ziel. We beschouwen de planeten dus in hun hogere, geestelijke octaaf.

Voor de duidelijkheid: we bedoelen niet de invloeden die in astrologische systemen worden beschreven. Astrologie analyseert de werkingen van de planeten in hun lagere, tijdruimtelijke octaven. Geestelijke leringen en astrologie hebben beide hun eigen plaats, het gaat erom dat we het verschil begrijpen. Astrologie beschrijft hoe de planeetinvloeden tot ons komen via de energetische draden van ons karma, hoe het verleden uitwerkt in het heden en ons levenslot bepaalt. Het spinnenweb van het verleden, dat om ons heen aanwezig is als een persoonlijke aurische hemelsfeer, vormt onze geboortehoroscoop. Deze aurische sfeer bepaalt hoe wij het universum ervaren.

De hogere, geestelijke octaven van de planeten streven ernaar het aurische spinnenweb van het verleden teniet te doen, zodat de planeetkrachten direct en zuiver tot ons komen. Direct en zuiver wil zeggen: niet omgebogen en getransformeerd tot tijdruimtelijke krachten. Astrologie gaat over het begrijpen van het verleden, maar ware spiritualiteit gaat over bevrijding van het verleden. Wanneer we ons afstemmen op geestelijke krachten, zullen deze ons vrijkopen van de aarde en een nieuw universum voor ons openen. De harmonie der sferen ondergaan, betekent het waarnemen van de hogere geestelijke octaven van ons zonnestelsel.

Nieuw bewustzijn

Voor de bouw van een nieuw bewustzijn, een nieuwe ziel, gebruiken we de wijsheid en kennis van Mercurius, de liefde van Venus, de daadkracht van Mars, de openbaringen van Jupiter en uiteindelijk trekken we door de poort van Saturnus.[5] Dan is onze wedergeboren ziel in staat om de stralingen van de geestelijke zon direct op te nemen. Dan bestaat er harmonie tussen geest, ziel en lichaam. Alles staat op de juiste plaats.

Deze samenhang, deze samenzang, geeft ons een impressie van de harmonie der sferen. We zien iets van de hemelse symfonieën; we horen de planeten zingen in hun banen.

Door de structurele overeenkomst tussen kosmos en microkosmos, begrijpen we dat de aarde, de planeetsferen en de geestelijke zon ook in ons innerlijk bestaan. Kan onze nieuwe ziel zich direct verbinden met ons centrale geestelijke hart, dan openen we de deur van de innerlijke tempel. Het voorhangsel scheurt en we staan in het heilige der heiligen, daar waar de ark van het verbond wordt bewaard.

En in de ark ligt de magische profetenstaf op uw hand te wachten; zij is de sleutel tot alle verborgen bedoelingen van het heden, van de toekomst en het verleden. En dan voorwaar, daar is het manna, het verborgen brood des levens; en hij die hiervan eet, zal nooit sterven. [6]

Dat de magische profetenstaf, waarmee het vernieuwde slangenvuur wordt aangeduid, op onze hand ligt te wachten, betekent dat de klanken van de harmonie der sferen ook op aarde kunnen worden aangewend. Het is een kracht die harmonie en vrede brengt. Hij die deze innerlijke profetenstaf bezit, spreekt het Woord. Hij spreekt en handelt door de totaliteit van het zevenvoudige universum. De zeven oerklanken klinken in hem en door hem. De harmonie der sferen openbaart zich op aarde als genezende stromen van etherkrachten. Het is het Woord dat de harmonie der sferen in zich draagt.

Bronnen:

[1] Hardy, Alister, The Spiritual Nature of Man, Oxford 1979. (Geciteerd van dit artikel)

[2] Het Aquarius Evangelie van Jezus de Christus 39:11-12

[3] Het Aquarius Evangelie van Jezus de Christus 40: 22-23

[4] Petri, Catharose de, Het Levende Woord, hoofdstuk ‘Het geheim van gnostieke magie’

[5] Zie Dei Gloria Intacta, het christelijke inwijdingsmysterie, J. van Rijckenborgh

[6] Het Aquarius Evangelie van Jezus de Christus 40: 22-23

De geest in haar zegt: zoals het was, zo zal het weer zijn. Impulsen voor de toekomst komen uitsluitend voort uit de levende, actieve gedachten en verlangens van mensen in het heden, hier en nu.

Symptoom

Een jeugdherberg in het Harz-gebergte. Die is groot, modern uitgerust en biedt jongeren een grote, deels bosrijke speelruimte, een sportveld, enkele tafeltennistafels, enzovoort. Het is ideaal lenteweer, de zon schijnt en de luchttemperatuur is aangenaam. Het hostel is volgeboekt; 210 jongeren hebben onderdak gevonden maar het enorme gebied wordt slechts door één klas gebruikt. Alle andere studenten zaten voor of in huis en waren bezig met hun smartphones. En waarom gedroeg deze ene klas zich anders? Heel simpel: de kinderen moesten hun smartphones thuislaten. Hun schoolreisje was mobielvrij!

Dit incident, gerapporteerd door een zichtbaar geschokte leraar, is een van de vele symptomen die aantonen dat de aankomende generatie – en niet alleen zij – zich vervreemdt van het echte leven en naar de virtuele wereld migreert.

Wereld 2.0

In de schaduw van ChatGPT werd nog een belangrijke ontwikkeling geïntroduceerd, maar deze trok veel minder aandacht dan de tekstgenerator. Het IT-bedrijf Apple presenteerde in juni 2023 zijn mixedrealitybril ‘Vision Pro’. In deze MR-headset hebben de deelnemers twee hoge-resolutieschermen op enkele centimeters voor hun ogen, schermen die hen voorzien van een stereobeeld. Dit geeft hun de indruk een driedimensionale wereld te zien. Twee stereoluidsprekers boven hen ondersteunen deze illusie. De deelnemer denkt dat hij zijn omgeving ziet, waarin de inhoud van een computerscherm is geïntegreerd. Het Apple-toestel bevat meerdere microfoons en twaalf camera’s die enerzijds de buitenwereld live opnemen en anderzijds oogbewegingen en de bewegingen van handen en vingers volgen. Dit maakt het mogelijk om de processen op de twee schermen te besturen met handgebaren en blikken, maar ook met de stem. De MR-headset van Apple kan aan een andere computer worden gekoppeld, zodat je het scherm ervan op groot formaat in de kamer voor je kunt zien. Met dit toestel is het mogelijk om nu al het volgende te doen: professioneel werken op het scherm, surfen op het internet, 3D-fotografie, gezellige bioscoopavonden met 3D-films, computerspelletjes, enz.

Met dit toestel zette Apple opnieuw een technische stap in de richting die Satya Nadella, de CEO van Microsoft, in 2018 omschreef als het doel van hem en andere bedrijven:

Met behulp van mixed reality creëren we de ultieme computerervaring waarin uw gezichtsveld de computerinterface wordt en uw digitale wereld samensmelt met uw fysieke wereld. (Nadella 2019) [1]

Anne Marie Engtoft Larsen, vertegenwoordiger van de Deense regering voor de mondiale technologie-industrie, is van mening:

De externe apparaten voor het ervaren van VR [Virtual Reality], AR [Augmented Reality] en MR [Mixed Reality] zullen de komende jaren onverbiddelijk blijven evolueren, tot ze uiteindelijk verouderd raken en dan afhankelijk zijn van technologie die is geïntegreerd in het lichaam (‘Wetware’) zal worden verplaatst. (Engtoft Larsen 2019 [2]

Volgens Engtoft Larsen betekent dat het op een dag mogelijk zal zijn

dat VR vanuit de hersenen kan worden bestuurd. (Engtoft Larsen)

Hoewel dit nu nog niet haalbaar is, wordt er al enkele jaren geëxperimenteerd met het idee om de hersenen van mensen rechtstreeks met computers te verbinden.

Ook Yobie Benjamin, medeoprichter van het bedrijf Avegant (VS), beschrijft het doel van deze ontwikkeling heel duidelijk:

Uiteindelijk zullen de verschillen tussen AR en VR waarschijnlijk verdwijnen. (Benjamin 2019 [3]

Dit betekent dat we in Wereld 2.0 geen onderscheid meer kunnen maken tussen virtualiteit en realiteit – maar dat is niets anders dan een verlies van realiteit.

Verdeeldheid

Dit verlies aan realiteit is ernstig omdat het gebaseerd is op een soort verdeeldheid tussen mensen. Wat betekent dat?

Met een beetje aandacht kun je het bij jezelf merken, bijvoorbeeld als je naar een film kijkt. Al na korte tijd ga je volledig op in wat er op het scherm gebeurt en verlies je alles om je heen uit het oog – inclusief jezelf. Dit kun je in extremis zien als je een virtuele kamer ‘betreedt’ met behulp van een VR-headset. Dan worden de ogen en oren volledig overgegeven aan een door de computer gegenereerd ervaringsgebied, terwijl de andere zintuigen, vooral die waardoor het lichaam verankerd is in de echte wereld (aanraking, hitte, beweging, enzovoort), wel blijven ervaren, zonder dat je je dit bewust bent. Wat de ogen en oren dan ervaren, heeft niets te maken met wat de andere zintuigen ervaren. Met bijvoorbeeld Google Earth kun je je in de virtuele ruimte nabij de Noordpool bevinden, terwijl je daadwerkelijk in je warme kamer zit en niet merkt dat je een beetje zweet. Het menselijke zintuiglijke organisme is dan verdeeld.

Het bewustzijn is gevuld met de ervaringen van de virtuele wereld, terwijl de lichamelijke ervaring wegzinkt in de duisternis van veronachtzaming. De mens verliest als het ware zijn lichaam, negeert het, beter gezegd.

Verwaarlozing van het lichaam

Wat de computerwetenschapper Joseph Weizenbaum in de jaren zeventig rapporteerde over dwangmatige programmeurs (Weizenbaum 1978) [4] werd in de jaren negentig bevestigd door de psycholoog Christel Schachtner in een onderzoek onder softwareontwikkelaars en jongeren die veel tijd doorbrengen achter de computer. In haar onderzoek vond ze duidelijke aanwijzingen dat mensen die veel tijd achter de computer doorbrengen en er een intense relatie mee hebben, het gevoel voor hun lichaam verliezen. Ze hebben minder interesse in goede voeding en lichamelijke activiteit – hun eigen lichaam wordt achter de computer vergeten. (Schachtner 1993) [5]

Geïnspireerd door Schachtners onderzoek ondernam theoloog en computerwetenschapper Anne Foerst een vergelijkbaar onderzoek in de VS. Ze vond vergelijkbare effecten en vatte samen:

dat het gevoel van ontlichaming dat de mensheid in de westerse wereld door de eeuwen heen heeft gevormd, vaak wordt versterkt door het dagelijkse gebruik van computers. (Foerst 2008) [6]

Het verwaarlozen van het lichaam en het vergeten van de behoeften van het eigen lichaam zijn tegenwoordig wijdverbreid. Uit de huidige onderzoeksresultaten blijkt dat zelfs kinderen en jongeren de alarmsignalen van hun lichaam negeren tijdens de lange tijd die ze achter een scherm doorbrengen, en velen van hen klagen over gezondheidsproblemen: 33% klaagde over nekproblemen, 24% over droge en jeukende ogen en 19% klaagde over pijn in de onderarmen en hand. Intensieve gebruikers van digitale apparaten hebben stoornissen in de perceptie van hun lichaam, een dubbel risico op depressie, een significant hoger risico op een angststoornis en een hoger risico op het ervaren van eenzaamheid (Bauer 2023).[7] Andere onderzoeken tonen aan dat kinderen en jongeren minder bewegen dan in voorgaande decennia en dat als gevolg daarvan hun vermogen om hun lichaam vakkundig te bewegen afneemt.[8]

Als de mens vervreemd raakt van zijn lichaam, dan ook van de wereld. Omdat lichaam en wereld onlosmakelijk bij elkaar horen.

Het lichaam is de natuur die wij zelf zijn,

zei de filosoof Gernot Böhme (Böhme 2003).[9]

De fenomenoloog Merleau-Ponty verwoordde het poëtisch:

Het eigen lichaam staat in de wereld zoals het hart in het organisme: hij is het die voortdurend alle zichtbare spektakel levend houdt, het intern voedt en bezielt en zo één systeem vormt. (Merleau-Ponty 1966)[10]

Gewichten balanceren

Schermtechnologieën maken deel uit van onze cultuur. Ze bieden enorme mogelijkheden als je ze verstandig weet te gebruiken en worden gevaarlijk voor het menselijk bestaan als je er niet in slaagt op eigen initiatief compenserende vaardigheden uit te oefenen. Deze omvatten bijvoorbeeld de discipline om afstand te kunnen doen van de verleidingen van schermruimtes, het vermogen om iets zorgvuldig te observeren en een eerlijke interesse in de levensprocessen te kunnen ontwikkelen. Bijvoorbeeld alleen maar zoiets simpels als bewegen, Je zou ook kunnen zeggen: het kunnen liefhebben van de echte wereld is het balancerende gewicht dat helpt om te gaan met de verleiding om van de wereld vervreemd te zijn.

Bovenal moeten we ons bewust worden van het feit dat alles wat een persoon als mentale en spirituele activiteit uitvoert, altijd een subtiel effect op het lichaam heeft. Salutogenese, ontwikkeld door de medisch socioloog Aaron Antonovsky, is gebaseerd op de ontdekking dat het gevoel van samenhang – het gevoel de wereld te kunnen begrijpen en aan te kunnen en het eigen leven betekenisvol te vinden – een genezende werking heeft op het lichaam.

Dit aspect is van groot belang voor het dagelijks gebruik van IT-technologie: naast aandacht voor externe aspecten van de gezondheid is het behouden van een actief mentaal en spiritueel innerlijk leven in de zin van een gevoel van samenhang ook van groot belang. Omdat je niet alleen vervreemd kunt raken van de waarneembare wereld, maar ook van de wereld in jezelf, omdat de opkomende AI ons steeds meer verleidt om te vergeten hoe we onafhankelijk moeten denken.

Kunstmatige intelligentie

Met de bouw van de eerste computers begon het tijdperk van apparaten die het menselijk denken mechaniseerden. In de computerprogramma’s, die op een nauwkeurig gespecificeerde manier op de hardware draaien, worden de structuren van de logica die in het menselijk denken leven, gestold en als het ware op de algemene structuur van de hardware geschreven.

Al in de jaren veertig ontstonden de eerste ideeën over hoe niet alleen de menselijke logica door machines kon worden nagebootst, maar ook de fysieke processen in de hersenen. Dit leidde tot de constructie van zogenaamde kunstmatige neurale netwerken, dat wil zeggen computers waarvan de programmering op zeer vereenvoudigde wijze de overdracht van stimuli in het menselijke zenuwstelsel nabootst. Deze netwerken vormen momenteel de basis van de zogeheten kunstmatige intelligentie (AI). Tegenwoordig zijn er enorme computersystemen die, net als ChatGPT, miljarden variabele parameters hebben. Neurale netwerken zijn zo geprogrammeerd dat deze parameters eerst moeten worden aangepast aan bepaalde informatie voordat ze kunnen worden gebruikt. Dit betekent dat deze netwerken nog getraind moeten worden. Door data-invoer miljoenen keren te herhalen, worden door het systeem de parameters geleidelijk aan aangepast aan de verborgen structuren van de gegevens die van buitenaf worden aangeleverd, totdat het systeem uiteindelijk in staat is adequaat te reageren op nieuw ingevoerde gegevens.

Het internet heeft het voor miljarden mensen mogelijk gemaakt om hun gedachten en gevoelens uit te wisselen in de vorm van teksten, afbeeldingen, films of geluidsbestanden of deze online te presenteren. Dit wordt allemaal opgeslagen op grote gegevensopslagapparaten die deel uitmaken van het netwerk, welke worden gebruikt om de kunstmatige neurale netwerken te trainen. De mensheid draagt zo bij aan de creatie van kunstmatige intelligentie, meestal zonder het te weten. In wat zogenaamde kunstmatige intelligentie lijkt, komen we daarom niets anders tegen dan het verzamelde netwerk-denken uit het verleden van de mensheid. De gedachten van mensen zijn gematerialiseerd in apparaten: computers zijn bevroren ‘gedachten’.

Kunstmatige intelligentie is dode intelligentie; in principe – hoe briljant het ook mag lijken – komen er geen toekomstige impulsen uit voort. De kern in KI zegt: zoals het was, zal het weer zijn. Impulsen voor de toekomst komen uitsluitend voort uit de levende, actieve gedachten en verlangens van mensen in het heden, hier en nu.

Dageraad van een nieuw bewustzijn

De mondiale macht van computersystemen toont het wereldvormende belang van het menselijk denken aan, omdat al deze systemen voortkwamen uit het menselijk denken, of beter gezegd: het menselijk intellectueel denken. Dit ontwikkelde zich pas in het oude Griekenland en is nu – relatief gezien – overrijp geworden. Het daagt de mens uit om een nieuw denkniveau te ontwikkelen dat verder gaat dan louter de rede.

De cultuurfenomenoloog Jean Gebser sprak over het feit dat zich in de overgang naar de twintigste eeuw een nieuw bewustzijn begint te ontwikkelen: een integraal bewustzijn. Zijn gedetailleerde fenomenologie van deze bewustzijnsverandering culmineert in de stelling dat de mensheid als geheel op weg is om door te breken naar een nieuw bewustzijn. En voor hem is deze doorbraak een door-schijnen van het goddelijke, een ervaren van de werkelijkheid van Christus. Aan het einde van zijn werk schrijft hij over ons huidige tijd:

De diepe christelijke waarheid van de transparantie van de wereld wordt waarneembaar. Het pure binnendringen van het buitenaardse in deze wereld, de aanwezigheid van het hiernamaals in deze wereld, van de dood in het leven, van het transcendente in het immanente, van het goddelijke in de mens wordt transparant. ‘De incarnatie van God was niet tevergeefs. (Gebser 1953)[11]

Ook de antroposoof Rudolf Steiner vestigde de aandacht op dit feit en wees er stellig op dat men zijn denkende bewustzijn kan uitbreiden naar andere vormen van bewustzijn. Hij liet vanuit een grote verscheidenheid aan aspecten zien welke wegen je kunt bewandelen om het intellectuele denken geleidelijk uit te breiden naar hogere vormen van bewustzijn.

Noodzaak van innerlijke ontwikkeling

Gebsers herhaalde waarschuwing dat mensen zouden terugvallen in oude, decadent geworden vormen van bewustzijn die de eisen van de nieuwe tijd zouden vermijden, is ook bij Steiner terug te vinden. Hij waarschuwde herhaaldelijk dat totale decadentie, zelfs barbarij, zou dreigen als een onvoldoende aantal mensen zou besluiten een innerlijke ontwikkeling die uit eigen kracht voortkomt, toe te voegen aan de externe technologische ontwikkeling. Hij zag het als een existentiële noodzaak dat kennis van de spirituele wereld toegevoegd moet worden als tegenwicht voor de technische vooruitgang. In het laatste essay dat hij schreef, wijst hij er uitdrukkelijk op dat de mensheid met haar alledaagse handelingen een technisch gebied is binnengegaan dat hij sub-natuur noemt. Mensen hebben te maken met deze onder-natuur, wat alleen zinvol is als ze ook toegang krijgen tot een bovennatuur:

De subnatuur moet als zodanig worden begrepen. Dit kan alleen gebeuren als de mens in spirituele kennis op zijn minst even ver opstijgt naar de buitenaardse bovennatuur als hij is afgedaald naar de subnatuur in de technologie. Het tijdperk heeft kennis nodig die de natuur overstijgt, omdat de mensheid innerlijk in het reine moet komen met een kennelijk gevaarlijke inhoud van het leven die onder de natuur is gezonken. (Steiner 1998) [12]

Onze lichamen zijn geïntegreerd in een technische wereld: we bedienen een grote verscheidenheid aan apparaten, bewegen ons met behulp van machines, kijken naar schermen, enzovoort. Dit brengt het gevaar met zich mee om vervreemd te raken van de zichtbare wereld. De menselijke intelligentie uit het verleden, nu verborgen in de apparaten, dreigt ons te vervreemden van de spirituele wereld die innerlijk in de mens te vinden is. Deze situatie is het lot van deze tijd. Tegenwoordig is het de verantwoordelijkheid van het individu om de bereidheid te hebben om hiermee om te gaan door een innerlijk, bijvoorbeeld meditatief ontwikkelingspad te bewandelen. Dit gebeurt niet ‘in een vacuüm’, maar het heeft ook gevolgen voor het fysieke lichaam. Zoals technologie het lichaam beïnvloedt met ontwrichtende krachten, zo plaatst een innerlijke ontwikkeling het lichaam in een overkoepelend spiritueel geheel waaruit helende krachten voortkomen.

Epiloog

Het is belangrijk voor de opgroeiende generatie om zoveel mogelijk volwassenen te tegen te komen die in dit opzicht een rolmodel voor hen kunnen zijn en die ook de moed en de kracht hebben om de verleidelijke aantrekkingskracht van digitale apparaten voor een tijdje te onderbreken. De kinderen hebben vrijheid nodig waarin ze de echte wereld voldoende kunnen ervaren en verkennen om vrienden met de wereld te worden.

Een dergelijk idee betekent niet dat men anti-technologie is, maar dat men ervoor pleit dat jonge mensen stevig in de echte wereld leren staan en in staat zijn de uitdagingen ervan te overwinnen. Alleen wanneer ze een solide basis in het leven hebben gelegd in de realiteit van de aarde, kunnen ze de virtuele vervreemding op zinvolle wijze integreren in hun externe en interne biografie.

Bronnen

[1] Nadella, Satya, Zum Geleit. In: Klaus Schwab mit Nicolas Davis: Die Zukunft der Vierten Industriellen Revolution. Wie wir den digitalen Wandel gestalten, DVA München 2019

[2] Engtoft Larsen, Anne Marie, Virtuelle und erweiterte Realität. In: Klaus Schwab mit Nicolas Davis: Die Zukunft der Vierten Industriellen Revolution. Wie wir den digitalen Wandel gestalten, DVA München 2019

[3] Benjamin, Yobie, Die Schnittstelle: das A und O. In: Klaus Schwab mit Nicolas Davis: Die Zukunft der Vierten Industriellen Revolution. Wie wir den digitalen Wandel gestalten, DVA München 2019

[4] Weizenbaum, Joseph, Die Macht der Computer und die Ohnmacht der Vernunft, Suhrkamp, Frankfurt am Main 1993

[5] Schachtner, Christel, Geistmaschine. Faszination und Provokation am Computer, Suhrkamp, Frankfurt am Main 1993

[6] Foerst, Anne, Von Robotern, Mensch und Gott. Künstliche Intelligenz und die existentielle Dimension des Lebens, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2008

[7] Bauer, Joachim,  Realitätsverlust. Wie KI und virtuelle Welten uns Besitz ergreifen und die Mensch-ichkeit bedrohen, Heyne, München:2023[8] Eine Zusammenfassung aktueller Befunde findet man bei Zdražil, Tomáš,  Die Lebens- und Gesundheitssituation der Kinder und Jugendlichen – eine Bestandsaufnahme. In: Thomas Damberger/Edwin Hübner (Hrsg.): Kinder stärken in Zeiten der Digitalisierung. In Krisen reflexive Energie entwickeln,  Opladen, Barbara Budrich, Toronto 2024

[8] Eine Zusammenfassung aktueller Befunde findet man bei Zdražil, Tomáš,  Die Lebens- und Gesundheitssituation der Kinder und Jugendlichen – eine Bestandsaufnahme. In: Thomas Damberger/Edwin Hübner (Hrsg.): Kinder stärken in Zeiten der Digitalisierung. In Krisen reflexive Energie entwickeln,  Opladen, Barbara Budrich, Toronto 2024

[9] Böhme, Gernot, Leibsein als Aufgabe. Leibphilosophie in pragmatischer Hinsicht, Die Graue Edition, Zug/Schweiz 2003

[10] Merleau-Ponty, Maurice, Phänomenologie der Wahrnehmung, Walter de Gruyter &Co, Berlin 1966

[11] Gebser, Jean, Ursprung und Gegenwart. Bd. 2. Die Manifestationen der aperspektivischen Welt. Versuch einer Konkretion des Geistigen, DVA, Stuttgart1953

[12] Steiner, Rudolf, Anthroposophische Leitsätze. Der Erkenntnisweg der Anthroposophie. Das Michael-Mysterium, GA 26, Rudolf Steiner Verlag, Dornach 1998

Fractale geometrie van het leven

Wiskunde is de taal waarmee God het universum heeft beschreven.
Galileo Galilei

Fractals zijn op zichzelf gelijkende patronen die zich herhalen in een bijna onuitputtelijke vormgevingsdynamiek, zowel in de ruimte als in de chronologie van de tijd. Het zijn deze patronen, waarvan we ons niet bewust zijn, die het script van ons leven schrijven. Fractale geometrie is de manier waarop structuur in de ruimte gebracht wordt en op analoge wijze, in gebeurtenissen in de tijd. Het is een principe dat al bestond vóór de schepping, en inherent is aan de natuur.

Fractale patronen zijn het instrument waarmee de evolutie haar oneindige diversiteit, haar magische schoonheid voortbrengt. Het maakt gebruik van het eenvoudige principe van herhaling dat voortdurend wordt herschreven, en middels deze steeds kleiner wordende manifestaties ontstaan grote kunstwerken in de natuur. Door middel van het principe van op zichzelf gelijkende, zich herhalende vormopenbaringen wordt de complexiteit van het leven voor ons ontsluierd.
Laten we eens kijken naar de wonderen van een boom: elke tak, iedere vertakking is het resultaat van een op zichzelf gelijkende herhaling van de blauwdruk van de reusachtige boom, in een gereduceerde vorm.

Zo geeft de natuur vorm aan haar bergen, meanderende rivieren, kronkelende kustlijnen, wolkenbeelden, en zo is ook onze lichamelijkheid ontstaan.
Denk maar aan de vertakkingen van de vaten in ons weefsel, de vorming van onze longblaasjes, de plooien van ons darmslijmvlies en onze celstructuur: hier herhalen patronen zich tot in de kleinste ruimtes.
Het is de hoge intelligentie van de evolutionaire dynamiek, die op deze manier de grootst mogelijke uitwisselingsoppervlakken in de matrix van het leven creëert, zonder de dimensie te verlaten waarin deze voortdurende ontwikkelingsprocessen telkens opnieuw vorm krijgen. Dit betekent dat er effectieve duplicatie plaatsvindt zonder ruimte te verspillen.

Fractals geven op deze wijze vorm aan ruimtes, de dimensies van het zijn. Het is een wonderlijke strategie van de natuurorde om oppervlakten zodanig in te richten dat de uitwisseling met de omgeving optimaal kan plaatsvinden. We vinden dit fundamentele ordeningsprincipe niet alleen op het fysieke vlak, maar ook in onze ziel en spirituele natuur. Het universele leven manifesteert zich in ieder mens. Het grote herhaalt zich in het kleine, het kleine toont zich een evenbeeld van het grote. Kortom, we leven in een holografisch universum.

Benoit Mandelbrot, die de fractals ontdekte en een naam gaf, erkende dat complex leven en het daaraan gerelateerde netwerk zich niet lineair ontwikkelen, dat wil zeggen niet in duidelijke, voorspelbare lijnen. Hij drukt dit treffend uit in zijn uitspraak: ‘Het oog is geëxcommuniceerd uit de natuurwetenschap, want wat we dagelijks zien, komt daarin niet voor.’ Lineariteit bestaat alleen in de door de mens gemaakte ‘machinale wereld’.

We ervaren echter de complexe realiteit van het leven in ons levensverhaal, waarin we veel breuken en onvolkomenheden tegenkomen en bepaalde levenspatronen zich met sprongen in de tijd op een vergelijkbare manier herhalen. We hebben individuele levensprogramma’s, waarin zich fractale overeenkomstige gebeurtenissen voordoen, die vaak generaties lang doorgegeven worden.
Waarom blijft iemand kleine ongelukjes krijgen tijdens het sporten, net als zijn vader, en gaat een ander door het leven zonder blessures, ondanks een gebrek aan opmerkzaamheid? Waarom vindt de ene persoon geluk in zijn partnerrelatie en beleeft de ander, ondanks het wisselen van partners, steeds weer hetzelfde conflictpotentieel? En waarom wordt een suïcidale neiging vaak drie generaties lang doorgegeven?

Als we achter de persoonlijke biografieën die het leven voor ons geschreven heeft, de weefpatronen, de ontwerpprincipes herkennen die ten grondslag liggen aan alle levende wezens in de tijdruimte, dan betekent dit tevens dat we er zeker van kunnen zijn dat we met alles in ons universum verbonden zijn.

Naar het oerbeginsel, voorbij ruimte en tijd, zijn we allemaal uit ‘één Woord’, een identieke scheppingsimpuls, voortgekomen. Door de wereld, waarin alle potentiële mogelijkheden met behulp van fractale geometrie vorm krijgen – zelfgelijkend, maar niet gelijkvormig – ervaren we in eindeloze herhalingen de gevarieerde belichamingen van deze scheppende kracht. Er gaat een verleidelijke fascinatie van uit, maar juist dit houdt ons gevangen in de dimensies waarin we ons momenteel bevinden.

Als we erin slagen om alle fractale patronen te doorzien waarmee het leven ons verleidt tot schijnbaar steeds nieuwe ervaringen en vreugden, dan krijgen we een diep inzicht in het weven van de krachten van de natuur en beginnen we onszelf te herkennen als een wezen dat het puur natuurlijke overstijgt. We vermoeden onze opdracht als mens in de wereld en voor de wereld. We doorzien het spel van verleidingen, dat ons laat geloven dat nieuwe ervaringen werkelijk iets fundamenteel nieuws brengen en begrijpen de eindeloze herhaling van de vergelijking die het leven beschrijft. Uiteindelijk zien we de werkelijkheid helder voor ons, wat ons doet beseffen dat het aannemen van andere levenspatronen op hetzelfde niveau (principe van translatie) nooit kan leiden tot de transformatie waartoe we geroepen zijn.

Om de dimensionale beperkingen te overwinnen, is een fundamentele sprong in bewustzijn nodig. Daarom is het nuttig om te weten dat diepgewortelde conflictpatronen in de verschillende levensfasen altijd op zoek zijn naar nieuwe updates en vormgeven aan de noodzakelijke omstandigheden in fractale voorwaarden op verschillende niveaus, naar de ziel of het lichaam.
Als de bereidheid om tot bewustzijn te komen aarzelend is, dan probeert het levensprincipe door middel van druk een faseovergang mogelijk te maken, die verhoogde eisen noodzakelijk maakt, waardoor nieuwe kwaliteiten worden ontwikkeld. Deze zinvolle hulp wordt ons deels gegeven ten gevolge van de frustrerende ervaring van de eindeloze herhalingen, zonder de kans op een echte oplossing van het conflict.

De hedendaagse kwantumfilosofie geeft ons de zekerheid dat conflicten nooit kunnen worden opgelost op het bewustzijnsniveau waarop ze ontstaan. Er moet een transformatie van het bewustzijn en een daaruit voortvloeiende nieuwe levenshouding verworven worden.
Onze huidige leef- en wereldsituatie is werkelijk deprimerend en juist daarom des te meer een hulp bij het ontwikkelen van een waarachtige opgang, een ontvouwen van nog onbenut potentieel. Alleen op deze manier kan een hoger octaaf van bewustzijn in ons ontwaken. Het is de evolutionaire sprong in het transpersoonlijke, integrale veld van bewustzijn die in ons tijdperk moet plaatsvinden, waardoor het spel van de eindeloze kringloop der vermaling tot een einde komt.

De in onze wereld werkzaam zijnde niveaus van geometrie zijn in hun dimensionaliteit beperkt en deterministisch. De meetkunde van Euclides, een leerling van Plato, blijft tweedimensionaal. Beschouwingen en berekeningen hebben betrekking op lijnen en vlakken. De ‘heilige geometrie’ openbaart zich driedimensionaal en beschrijft de symbolische betekenis van de patronen, bijvoorbeeld van de platonische lichamen die we fragmentarisch tegenkomen, vooral in de minerale wereld.
Fractale geometrie is dus de creatieve architect van onze bezielde natuur, die ook zijn equivalent heeft in de vierde dimensie, de tijd, waarin we ook patronen beleven die zich op een zichzelf gelijkende manier herhalen.

Om in Plato’s zuivere ideeënwereld op te stijgen, naar de perfectie van de oorspronkelijke afdruk van alle geometrische vormen, moet de horizontale translationele beweging echter worden getransformeerd in een verticale beweging, een opening naar transcendentie.

We dienen de zekerheid van alle dimensionaal beperkte niveaus van geometrie, die ook ons leven vormgeven, te overwinnen, om op te gaan in de vrijheid en oneindigheid van een alomtegenwoordig en eeuwig wezen, het uiteindelijke doel van ons mens-zijn.

In dit streven wordt de zelfzuchtige honger naar het leven van onze lagere natuur omgevormd tot toewijding aan de alomvattende kracht van de liefde, aan de oermoeder van al het geschapene.

Tegelijkertijd betekent dit dat we vanuit het zich steeds herhalende beeld van ons wezen naar huis terugkeren, naar het eeuwige thuis van het goddelijke ‘evenbeeld’, waarin de diversiteit van al het ontstane opgaat in de eenheid. Dan lost de symboliek van de geometrische beelden op en worden hun spirituele archetypen effectief.

Omringd door de cirkel van de eeuwigheid, worden we door de vurige driehoek van goddelijk handelen bevrijd van de cyclus van herhaling en richten we op de veilige fundamenten van het vierkant de onsterfelijke ‘hoeksteen’ in ons op, het transfiguristische tempelbouwwerk van de komende nieuwe mens.

Bronnen:

Schuber, Christian, Geometrie der Seele, Edition Gräfe und Unzer, 2023
Mandelbrot, Benoit, Die fraktale Geometrie der Natur, Birkhäuser Verlag, 1991
Lipton, Bruce, Spontane Evolution, Koha Verlag, 2008

In de Hebreeuwse taal hebben alle letters een getalswaarde. In die taal zijn de wereld van het woord en de wereld van het getal niet gescheiden. Een boek heet daar Sepher en ons woord ‘cijfer’ is daarvan wellicht afkomstig. De werelden van het woord en die van het getal liggen dichter bij elkaar dan op het oog lijkt.

Midden in de oneindige goddelijke oersubstantie, of het gouden ei, schiep de geest Gods de hiërarch van het komende heelal: de macrokosmische Adam Kadmon en die wordt verzinnebeeld door een punt in een cirkel.

Vanuit deze macrokosmische Adam Kadmon emaneerden tien hemelse hiërarchieën en schiepen een heelal dat één was met de goddelijke oersubstantie. Dit alles is te zien als de punt te midden van de cirkel, aangezien de cirkel niets anders is dan de uitvergrote punt.

Bol

De cirkel is de oervorm van de twee dimensies; daaruit ontwikkelen zich de bol en de platonische lichamen. De bolvorm is de oervorm van de driedimensionaliteit. Wanneer we voor de Oorspronkelijke Eenheid een vorm zouden moeten kiezen, kunnen we dat het beste doen met een bolvorm.

De bol is in principe de absolute eenheid, want of we nu in de bol staan of van buiten de bol gadeslaan, aan alle kanten is voor iedereen hetzelfde te zien. In deze situatie bewijst de Oorspronkelijke Eenheid, verbeeld door de bol, ook dat het boven gelijk is aan het beneden!

Eerste manifestatie

God wilde zijn liefde delen met een bondgenoot en schiep de mens naar zijn evenbeeld. De 1 werd in vroegere culturen als de representant van God zelf gezien en niet als een gewoon getal. Hij was heilig en onuitspreekbaar; net als de Hebreeuwse letter aleph. Het principiële uit God laat zich niet in de fysieke natuur in woorden vertolken: het is een stomme letter.

Uit de 1 is alles voortgekomen, hij heeft geen geslacht zoals alle andere getallen. De 2 is het eerste vrouwelijke getal en de drie het eerste mannelijke getal. Hier later meer over.

Het symbool van de aleph א wordt aangeduid met een jod boven de wav en een jod beneden de wav. De aleph heeft twee druppels als het zichtbare beneden, de aarde en het verborgene, de hemel, boven. Ze zijn als het ware twee tranen of twee bloeddruppels. Het zijn hemel en aarde in één beeld.

De aleph verbeeldt in deze context het goddelijke heelal, omdat de bovenste jod zich zuiver weerspiegelt in het allereerste begin van de schepping, van de Adam Kadmonnatuur. De jod boven is gelijk aan de jod beneden de wav. Hemel en Aarde, boven en beneden, zijn één!

Fysieke wereld

Op haar reis door de fysieke wereld krijgt de ziel een kleine vonk van de oorspronkelijke natuur mee. Dit oeratoom zal hem herinneren aan zijn, in principe, goddelijke natuur: het is de God die zich als het oeratoom in het hart verbergt.

Symmetrie

Pythagoras en Plato noemden de platonische vormen ‘de perfecte lichamen’; zij beschouwden ze als de meest elementaire bouwstenen van onze fysieke werkelijkheid, terwijl ze op bijzondere wijze door hun vormenreeks, de menselijke zieleontwikkeling in de gang door de stof weerspiegelen.

De vijf platonische lichamen bezitten allemaal een perfecte symmetrie:

1. Alle vlakken hebben dezelfde afmeting
2. Alle ribben zijn even lang
3. Alle hoeken hebben één afmeting
4. In een bol worden alle hoekpunten geraakt

Tetraëder

Het eerste platonische lichaam is de tetraëder en hij wordt gevormd door vier regelmatige driehoeken. Er is nu weer een kwaliteitssprong gemaakt, want de bol heeft één vlak en de tetraëder heeft er vier. De oorspronkelijke wereld van de bol verhoudt zich tot de fysieke wereld vanuit dat oogpunt gezien als 1:4.

De materie wordt aangeduid met het getal 4, want de tetraëder is immers uit 4 driehoeken opgebouwd en is de representant van het geestelijke én het materiële, als de getallen 1 en 4. Was de cirkel, of bolvorm, de éénheid van de oorspronkelijke wereld, de tetraëder is het eerste lichaam in de stoffelijke wereld en verbeeldt eigenlijk de menselijke val daarin.

Men heeft ten minste vier vlakken nodig om een vorm tot stand te kunnen brengen. In principe herhaalt de tetraëder de drie-eenheid van de vorige orde, de toegesloten bol, nu in een naar buiten gerichte vorm.

Lag toen de goddelijke drie-eenheid binnen de vorm, de bol, nu zien we de materie die het getal 4 draagt en deze 4 is de fysieke openbaring van de geestelijke, mannelijke 3. Zij is in principe een nieuwe eenheid, echter in een andere dimensie: de stofwereld. Dus de 4 vlakken, waaruit de vorm is opgebouwd zijn de grondsteen van de fysieke wereld. Het getal 4, de dualiteit in het kwadraat, de 22. Een verder ontwikkelen binnen onze wereld is niet mogelijk. Dit zou slechts een herhaling zijn.

Een eenvoudig voorbeeld hiervan is: vader, moeder, kind zijn 1,2,3 en hekind start weer een nieuwe cyclus, die gelijk is aan de eerste en een herhaling is.

Magische Hebreeuwse taal

Het Hebreeuwse woord voor vader is AB, aleph en beth, getalswaarden 1 en 2. Zij horen in de gesloten Vaderwereld van de cirkel of de bol. Het woord voor moeder is EM, geschreven als aleph en mem, getalswaarden 1 en 40. Het contact met de goddelijke wereld wordt dus aangeduid met de aleph, de 1, want zij was de eerste goddelijke manifestatie.

Getalswaarden

AB = Vader

Alef-beth als 1 en 2

EM = Moeder

Alef-mem als 1 en 40

1 is de goddelijke wereld

4 en 40 de stoffelijke wereld

Zo heet de eerste mens Adam en wordt in het Hebreeuws met aleph, daleth en mem geschreven: 1-4-40. Het getal 1 duidt op de goddelijke wereld en de getallen 4 en 40 geven de fysieke wereld aan (de nullen zijn van ondergeschikt belang). De mens is uit God geboren, maar leeft in de stoffelijke wereld.

Eerste mens Adam

Alef-daleth-mem

1-4-40

Was met God verbonden

Een ander treffend voorbeeld is het woord ‘waarheid’, aleph-daleth-thaf: 1-4-400. De Waarheid is uit God geboren, want hij draagt de 1 in zich. Wanneer we echter de 1 weglaten, staat er ‘dood’:, 4-400. De leugen maakt immers de waarheid dood, want hij verbreekt het contact met de goddelijke eenheid!

Waarheid en Dood

Alef-daleth-thaf

1-4-400

Dood

Daleth-thaf

4-400

De leugen maakt de waarheid dood

Verhouding goddelijke en stoffelijke natuur

Wanneer men de bol, representant van de goddelijke eenheid, verbindt met het getal 1, dan staat de 4 symbool voor de fysieke wereld, aangezien men 4 vlakken nodig heeft om in de ruimte een lichaam te vormen. Je kunt niets beginnen met een 2- en een 3-vlakker. Vandaar dat het getal 4, van de tetraëder, het absolute getal van de materiële wereld is. Bovendien is de laatste letter van het Hebreeuwse alfabet de thaf, getalswaarde 400. Het leven in de stof heeft hier zijn einde bereikt. Voor de 500 is geen letterbeeld: alles boven de 400 ligt weer in de wereld van de stilte.

1. J. van Rijckenborgh zegt in De Alchemische Bruiloft van Christiaan Rozenkruis dat het getal 40 (lees 4) de aanduiding is van de volledigheid van de openbaring in het licht der eeuwigheid. Plato verbond elk lichaam met de basiselementen, de toestand van de materie (vast, vloeibaar, gas en ether).

Het oppervlak van de tetraëder heeft het kleinste volume en is daarom de meest beweeglijke van alle platonische lichamen. Het loopt in de pas met het beweeglijke VUUR of LICHT en strookt met de eerste dag van de schepping toen God het licht tot aanzijn riep.

Alle symmetrische polyeders zijn in principe opgebouwd uit tetraëders en alle hebben dus deze ‘vuurbezieling’ in zich besloten liggen als de geestelijke kracht die doorwerkt in de materie.

Kubus

De zes regelmatige viervlakken vormen de kubus. De kubus wordt verbonden met het vrouwelijke getal 4. De 4 is het fundament van de mater materia, de fysieke wereld. De 3, het mannelijke getal van de tetraëder, is haar voorafgegaan als het geestelijke principe. In de 4 wordt de 3 openbaar als het concrete en manifeste, hetgeen volledig strookt met de tetraëder (vier driehoeken).

Het wezen van het getal 3 doordringt alle materie als geestelijke kracht. De kubus kan immers gevormd worden door twee tetraëders (in projectie). De kubus is het eenduidige symbool van de materie, want overal duikt het getal 4 in de materie op. Er zijn bijvoorbeeld 4 eiwitbasen die met haar varianten de bouwers zijn van al het levend organisme. Er zijn 4 aggregaten en in de kosmos vinden wij 4 windrichtingen. De mineralenwereld is bij uitstek de representant van de materie. Vele mineralen kristalliseren uit in een tetraëder, kubus, octaëder, icosaëder (onzuiver) of als dodecaëder.

Het basiselement van de kubus is heel treffend: AARDE.

Het vrouwelijk principe van de 4, als de kubus, stelt zich ten opzichte van het mannelijke principe van de 3 ontvankelijk op. De kubus is opgebouwd uit 6 viervlakken en de 4 haakt in deze vorm naar de 6 (6 is in het Latijn heel treffend sex). In het menselijk lichaam weerspiegelt het viervlak van de kubus het vierbladig stuitchakra, waarvan de voortplanting uitgaat.

Het vrouwelijk principe van de 4 is in staat nieuw leven voort te brengen, maar dit gaat altijd gepaard met lijden: de barensnood. Op geestelijk niveau zien we de vereniging tussen ziel en geest. Ook hier is sprake van een zeker lijden: zonder loutering geen bevrijding; zonder dood geen opstanding.

De tetraëder en de kubus vormen een nieuw lichaam: de octaëder.

Octaëder

Het derde platonische lichaam is de octaëder en deze kan het best omschreven worden als twee samengevoegde piramides. Deze vorm is, evenals de kubus, opgebouwd uit twee (geprojecteerde) tetraëders. Voorst vinden we hier ook een samenvoeging van het mannelijke en het vrouwelijke in respectievelijk de driehoek en het vierkant precies in het midden gelegen. Het vierkant is de plaats waar de twee piramides elkaar raken en daarop bevinden zich de driehoeken.

De octaëder heeft zes hoekpunten en door middel van de zes (sex in het Latijn) verenigen het mannelijke en vrouwelijke zich en een nieuw leven of een nieuw bewustzijn ontstaan. De nieuwe dimensie komt in de octaëder tot uitdrukking in de beide piramidepunten. Via de vier opgerichte lijnen gaan we omhoog naar de top van de piramide. Dit punt, de 5, geeft uitdrukking aan de in aanleg aanwezige nieuwe bewustzijnsstaat, de nieuwe zielestaat, die de mens zelf realiseert.

Of, anders gezegd: op het vierkant van bouw (het midden van de octaëder) wordt de trigonum igneum opgericht waardoor in de top van de piramide (als punt 5) uiteindelijk de binding met het oorspronkelijke rijk verwezenlijkt kan worden. Door de transfiguratie wordt het getal van de 5 verwerkelijkt. Dit komt in het vervolg nog ter sprake.

De octaëder kan vrij ronddraaien wanneer we hem bij de twee hoekpunten vasthouden en is mobiel en beweeglijk. Hij heeft als basiselement de LUCHT of het GAS.

Icosaëder

Het vierde lichaam in de reeks is de icosaëder en deze heeft het grootste aantal vlakken. Hij is namelijk opgebouwd uit 20 gelijkzijdige driehoeken en vormt in vergelijking met de voorgaande lichamen een bijzonderheid: er is hier sprake van weer een kwaliteitssprong die drievoudig is te noemen.

Ten eerste heeft deze vorm wat van zijn hoekigheid verloren en neigt een weinig naar de oorspronkelijke bolvorm. Ten tweede wordt hij niet, zoals bij de kubus en de octaëder, gevormd door twee tetraëders, maar door vier tetraëders. Het aantal tetraëders heeft zich dus gekwadrateerd. Ten derde worden we geconfronteerd met het veel zeggende getal 5. De icosaëder heeft 5 zijaanzichten, terwijl bij de tetraëder, octaëder en kubus respectievelijk 3 en 4 kanten te zien zijn.

Deze drievoudige kwaliteitssprong geeft belangrijke ontwikkelingen aan. Aan transfiguratie gaat transmutatie vooraf en dat is ook waar te nemen aan de regelmatige lichamen. Binnen de icosaëder is er namelijk sprake van frictie, want de vier tetraëders binnenin zijn niet geheel zuiver te noemen. Hoewel de driehoeken aan de buitenkant in harmonie zijn, liggen de geprojecteerde lengteassen in spanning met elkaar: er is te weinig ruimte, het is te nauw en het blijkt dat de grenzen bereikt zijn. Kortom, er is sprake van een spanningsveld binnen de icosaëder en de harmonie is verstoord. Bovendien werd gezegd dat het getal 4 de uiterste grens is van de stoffelijke natuur. Verdere ontwikkeling is altijd een herhaling.

Wanneer we nu de toestand van de icosaëder verbinden met de menselijke zieleontwikkeling, kunnen we dit spanningsveld ook waarnemen. Wanneer de mens in het diepste punt van de stof verkeert, bereikt hij ook de grens van zijn bestaan. Blijft de mens bij de oude situatie of doorbreekt hij zijn cirkelgang en gaat hij een nieuwe bewustzijnsstaat binnen?

Het getal 5, dat de zijkanten van de icosaëder laten zien, geeft aan dat er sprake kan zijn van een kwaliteitssprong. Welke van de twee naturen geeft de mens voorrang in zijn systeem? Dat er sprake is van een crisissituatie kunnen we ook weer aflezen aan de platonische lichamen. Er vond een samensmelting plaats tussen het mannelijke getal van de 3 van de tetraëder en het vrouwelijke getal 4 van de kubus. Dan ontstaat er na enige tijd een nieuwe fase, die van de crisis, de icosaëder met het getal 5.

Als we de getallen van de zijkanten van de tetraëder, de kubus en de icosaëder, de 3-4-5 bij elkaar optellen, krijgen we het getal 12, wat een uiterst belangrijk getal is! Dit getal houdt een bepaalde volheid in: de tijd is daar en het is nu of nooit. Durft men de 13de, de totale Nieuwe Bewustzijnsstaat te begroeten, of blijft men in de 12, in het oude en bekende staan. Het laatste beduidt weer een nieuwe cirkelgang in de stof!

De 5 vindt haar verhoging in het getal 12. Als voorbeeld nemen we de eerste wonderbaarlijke spijziging, een verhaal uit de Bijbel. Hier werden 5 broden vermeerderd om 5000 mensen te voeden en na de maaltijd bleken er 12 manden met brokken brood over te zijn. De 5 drukt zich in ieder deel van de 12 uit. Het meest sprekende voorbeeld is echter de dodecaëder met haar 12 regelmatige vijfhoeken en dit komt bij het volgende lichaam aan de orde.

De platonische lichamen vertonen op dit punt aangekomen nog een bijzonder feit. Telt men de vlakken van de tetraëder, de kubus, de octaëder en de icosaëder bij elkaar op, dan verkrijgt men: 4+6+8+20= 38. Dit getal strookt met het aantal jaren dat een verlamde aan het Bad van Bethesda doorbracht. Hij lag daar 38 jaar lang te wachten op iemand die hem in het water van het helende bad zou werpen wanneer daar een engel in afdaalde die genezing bood. Hier zien we een mens die de uiterste grens van zijn bestaan op aarde heeft bereikt en ten opzichte van het hogere kreupel ligt. Hij heeft genezing van node.

Voorts had het Bad van Bethesda 5 zuilengalerijen en dit getal wordt heel expliciet genoemd. Wel, aan de buitenkant van de icosaëder is in het aantal zijaanzichten de 5 zichtbaar. Alsof de verlossing wel aanwezig is, maar de mens, gefixeerd op zijn eigen problematiek, deze nog niet duidelijk kan waarnemen.

Wanneer de mens bij het bad van Bethesda de Christuskracht ontmoet, dan omspoelt het Levende Water hem van boven en van onderen. Dit cruciale moment laat ook de icosaëder zien door de twee tegen over elkaar gelegen pentagrammen in het binnenste. Zo zien we het waterprincipe bij de icosaëder.

Zij wordt gekoppeld aan het element WATER.

Dodecaëder

Het laatste regelmatige lichaam bestaat uit 12 vijfvlakken. Plato beschouwde de dodecaëder als iets unieks. Voor hem was zij het symbool van de Hemelmaterie. Het passende aggregaat is bij dit lichaam de onzichtbare ETHER.

In de school van Pythagoras was het ten strengste verboden tegen profanen over deze lichamen te spreken en met name over de dodecaëder. Wanneer dat toch gebeurde, werd dat met de dood bekocht, volgens neoplatonische geleerde Jamblichus van Chalkis (ca. 250 – 330 n.Chr.) omdat de dodecaëder geheimen bevat voor de toekomst van de mens, waar de profane mens niet op was voorbereid.

De dodecaëder, de twaalfvlakker, sluit volkomen aan bij de eindfase van de menselijke zieleontwikkeling. In het voorgaande werd geconstateerd dat de 12, het getal van de volheid, in afwachting is van de geheel nieuwe openbaring van de 13de. Daarenboven is het getal 5 prominent aanwezig. De dodecaëder kan niet alleen opgebouwd worden uit 5 tetraëders, maar hij heeft ook 12 vijfvlakken aan de buitenzijde. Lagen bij de icosaëder de vier tetraëders nog bekneld (die de menselijke crisissituatie weerspiegelen), in de dodecaëder is geen sprake van frictie.

Bij de dodecaëder is de crisis overwonnen en de 5 is naar buiten getreden en voor ieder zichtbaar. Dit lichaam geeft de schone en zuivere dimensie weer van de vijfhoek, het pentagram. De andere lichamen dragen immers drie- en vierhoeken. We kunnen dus stellen dat er opnieuw een kwaliteitssprong heeft plaatsgevonden van fundamentele aard.

Het getal 5 correspondeert met het vijfde voertuig van de mens. Wanneer de roos-des-harten begint te bloeien komt de Manas, de denkende ‘godenzoon’ tot ontwikkeling.

De dodecaëder neigt qua lichaam sterk naar de bolvorm van de oorspronkelijke vadernatuur. Hij is het minst hoekig, in tegenstelling tot de tetraëder, de kubus en minder bij de icosaëder die de voorloper van de dodecaëder is. Bij de dodecaëder is de hoekigheid totaal afgestompt en nadert de bolvorm het sterkst.

Getal 50

De ontwikkelingsgang van de spirituele mens in de stofwereld loopt, gezien het voorgaande, langs de eerste vier platonische lichamen, die hun oorsprong hebben in de oorspronkelijke natuur. Daar leeft de mens als Adam Kadmon, in de Hof van Eden.

Bij de octaëder is de 5 subtiel aanwezig in de boven- en benedenhoekpunten. Bij de icosaëder zijn deze hoekpunten als het ware ingedaald en getransformeerd tot twee tegenover elkaar liggende vijfvlakken of pentagrammen in de vorm zelf. De 5 komt echter volledig tot uitdrukking bij de dodecaëder.

Wanneer de mens zijn hart opent voor het Levende Water, stromen de helende Lichtkrachten zijn wezen in. Terstond is hij bij machte los te breken uit zijn verlamming. Hij laat de begrenzingen van de fysieke wereld achter zich en treedt een nieuwe bewustzijnstoestand binnen. Bij de dodecaëder wordt deze toestand uitgebeeld door de fundamentele kwaliteitssprong, de 5, die we duidelijk aan de buitenkant kunnen ontwaren.

Het pad van de mens loopt via de Hof van Eden, de tuin der goden, via zijn gang door de stof naar het hemelse Jeruzalem, een stad dus. Voorheen leefde de mens in eenheid met de goddelijke natuur, maar was hij onbewust. Na zijn verblijf in de fysieke wereld gaat hij nu terug naar het oorspronkelijke bewustzijnsveld; hij is nu bewust geworden en een autonome entiteit, die het goddelijke openbaart.

Het element van de dodecaëder is de niet zichtbare ETHER.

De bolvorm is in dit verband de representant van de Hof van Eden. De mens slijpt zijn hoekige, ruwe steen tot een flonkerende Edelsteen, de dodecaëder. Deze vorm is de representant van het Graaljuweel, het Nieuwe Jeruzalem.

De mens is de stoffelijke natuur, verbeeld door de 38 vlakken van de tetraëder, kubus, octaëder en icosaëder, door loutering ontstegen. Het beeld van de 12 vlakken van de dodecaëder wordt dan bij de 38 vlakken gevoegd. 38+12=50, het mysterieuze getal, de 7×7 stadia, plus 1.

Het getal 49 geeft in de joodse theosofie aan dat de mens zijn taak op de wereld vervuld heeft. Nu is de mens bevrijd en deze verlossing wordt verbeeld door de 50, dat is de 8ste dag, de dag van de uitstorting van de heilige geest, het pinksterfeest. De mens heeft zijn ruwe, hoekige steen geslepen tot de hemelse dodecaëder, die hij als flonkerende diamant binnendraagt in de hemelse stad.

Bronnen

Rijckenborgh, J. van, De Egyptische Oergnosis en haar roep in het eeuwige nu

Rijckenborgh, J. van, De Alchemische Bruiloft van Christiaan Rozenkruis

Weinreb, F., Letters van Het leven

Stelzner, M., Die Weltformel der Unsterblichkeit

(Een fonosofisch fragment [1])

In een passage uit het eerste bedrijf van Richard Wagners laatste muzikale drama vraagt ​​Gurnemanz aan Parcival wie hem de boog heeft gegeven waarmee hij de zwaan doodde. Parcival antwoordde dat hij die zelf had gemaakt

om de wilde adelaars uit het bos te verjagen.

Gurnemanz zei toen:

Maar je lijkt zelf nobel en hooggeboren.

Hier maakt Wagner een symbolische woordspeling die in eerste instantie over het hoofd zou kunnen worden gezien: er wordt een tonale relatie tussen ‘adelaar’ en ‘nobel’ (Adler en adelig in het Duits) tot stand gebracht. De adelaar staat symbool voor het koninklijke en het zonnestelsel; de adelaar kan met zijn ogen recht in de zon kijken, de lichtbron, de waarheid. De uil daarentegen is een nachtvogel, de vogel van Athena, de godin geboren uit het hoofd van Zeus. Rationaliteit, het brein, is een instrument van maankwaliteit, een orgaan dat, net als de maan, ondanks zijn oogverblindende functionaliteit geen eigen warmte uitstraalt. Om levende gedachten te genereren, moeten de hersenen het licht van het hart weerkaatsen. Het is geen toeval dat in verschillende mystieke tradities repetitieve vormen van gebed en meditatie voorkomen: mantra-yoga in de Veda’s en bij de hindoes, dhikr bij de soefi’s, de beoefening van nembutsu in het Amitabha-boeddhisme. Door het herhalen van formules probeert men het hoofd in de pas met het hart te brengen, waardoor een ononderbroken bewustzijn van de aanwezigheid van het goddelijke moet worden bereikt. Dergelijke praktijken bestaan ​​ook in de christelijke traditie: denk aan de litanieën, het rozenkransgebed of het ‘Jezusgebed’ van de oosterse christenen, vooral in de  Hesychasm [2]. Het ‘Jezusgebed’, ook wel ‘Hartgebed’ genoemd, bestaat uit het voortdurend herhalen van de zin

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἀμαρτωλόν.

(Grieks: Heer Jezus Christus, zoon van God, ontferm u over mij, op het ritme van de adem.)

In zijn autobiografie vertelt Carl Gustav Jung ons over zijn ontmoeting met Ochwiä Biano (‘Bergmeer’), de spirituele leider van de Taos-pueblos, tijdens zijn reis naar Amerika in 1924. Ochwiä Biano zei tegen hem:

Kijk eens hoe wreed de blanken eruit zien. Hun lippen zijn dun, hun neuzen spits, hun gezichten zijn gegroefd en verwrongen door rimpels, hun ogen hebben een starre blik, ze zijn altijd op zoek naar iets, weten niet wat ze willen. We begrijpen ze niet. We denken dat ze waanzinnig zijn.

Jung vroeg hem waarom hij zoiets beweerde. En de indiaan antwoordde:

Ze zeggen dat ze met hun hoofd denken. (…) Wij denken hier,

zei hij, wijzend op zijn hart. Jung zonk weg in lange contemplatie (…) [3] De graalverhalen speelden vanaf zijn jeugd een belangrijke rol voor Carl Gustav Jung. Hij las ze voor het eerst toen hij vijftien was. De sterke indruk van deze lezing zou hem nooit meer loslaten. In zijn latere jaren gaf hij toe dat alleen eerbied voor het werk van zijn vrouw Emma – die de studie van dit onderwerp als haar levenswerk zag – hem ervan weerhield de graalsage op te nemen in zijn studie van alchemie. Dankzij het werk van Marie-Louise Franz kon het boek van Emma Jung, Die Gralslegende in psychologischer Sicht, aangevuld en gepubliceerd worden. [5]

Parcival, nobel als een adelaar, is een held van de zon. Zijn verhaal is een inwijdingsreis, een geleidelijke herontdekking van de verborgen betekenis van de dingen, van het zelf.

Parcival doodt de zwaan. Bij hem is de drang om te doden niet kwaadaardig, maar een dierlijk-ludiek instinct. Dit is bijvoorbeeld hoe katten en andere roofdieren zich gedragen: ze vallen aan wat beweegt. Parcival is niet bang om zijn misdaad onmiddellijk toe te geven als Gurnemanz hem vraagt ​​of hij het was die de heilige zwaan heeft gedood: ‘Zeker! Tijdens de vlucht raak ik wat vliegt!’ zegt hij trots met jeugdige onstuimigheid. Maar dan zet Gurnemanz met een reeks prangende vragen een proces van zelfkennis op gang: Gnoti seauton. Als de stervende zwaan naar Parcival staart, is hij zo ontroerd dat hij zijn boog breekt en de pijlen wegslingert. En als Gurnemanz hem later, nadat hij hem de heilige maaltijd van de ridders van de Graal en de lijdende Amfortas heeft getoond, hem vraagt: ‘Weet je wat je zag?’ Parsifal zwijgt en naar zijn hart grijpt en schudt dan een beetje zijn hoofd schudt’. Het hart is als een vaas, een athanor, een alchemistische oven waarin het magnum opus tot stand komt: lijden wordt omgezet in goud, in uit te stralen liefde.

Realisatie komt door ervaring – eerst door lijden, daarna door eros (door de geurige ‘bloemenmeisjes’ en Kundry die de rol van zijn moeder Herzeleide probeert op zich probeert te nemen). In de blik van de stervende zwaan krijgt Parcival een voorgevoel van het kosmische lijden waarin – volgens de boeddhistische visie – alle wezens betrokken zijn. De erotische ervaring is ook iets tragisch, iets tragisch dionysisch. Plezier en pijn zijn vermengd. De vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke: een Mysterium Tremendum.

Centraal in Wagners ‘Bühnenweihfestspiel‘ staat de term ‘compassie’ (in de betekenis van Schopenhauer, volgens welke alleen compassie in staat is om egoïsme te overwinnen en zich te kunnen identificeren met een ander wezen). Parcival is de ‘reine dwaas’: hij is zeker een dwaas, maar zijn dwaasheid is (ook) zuiverheid van hart. De ultieme realiteit kan alleen worden waargenomen door onschuldigen of door degenen die (kenosis) in zichzelf hebben gecreëerd en gecultiveerd. Aan het einde van het individuatieproces is Parcival ‘wetend door mededogen’.

Wagners ‘Parsifal’ is een liturgisch stuk, een kennisdrama bij uitstek. De wagneriaanse klank, vooral in het latere werk, is krachtig, verleidelijk, erotomagisch. Het heeft het vermogen om op een tedere, giftige manier diep in de psyche te kruipen. De kracht van deze muziek is met geen andere te vergelijken. Wagners geluidskunst heeft de gave van transmutatie.

Het doel van kunst, als daar al sprake van is, is metamorfose, innerlijke transformatie. En daarvoor is ook de uiterlijke transformatie nodig: andere hemelen, andere aardes… Met Wagner wordt het Parcivalverhaal en daarmee de graalsage een drama van ‘kennis door geluid’ (phonosophia). Degenen die zich serieus aan dit werk wijden, zullen waarschijnlijk worden geschokt en gedwongen om zichzelf psychofysisch te herstellen.

Ik werd op mijn fonosofische pad geleid door twee persoonlijkheden met dezelfde initialen: G en S. De eerste is Giuseppe Sinopoli (1947-2001); de tweede heet Giacinto Scelsi (1905-1988). Beiden zijn begraven in Rome, op de begraafplaats van Verano. Beiden erkenden muziek als het ‘grote pad’, als een pad naar metafysische kennis: als iets tegelijkertijd spiritueels en sensueels, expressief en gnostisch; kortstondigs en vluchtigs, de muziek belichaamt een krachtige ambiguïteit. De kracht van muziek en geluid in het algemeen werd al in de oudheid erkend. Men denkt aan Orpheus, aan Amphion, aan de muren van Jericho, aan Arion, aan Pythagoras, aan Damons ethosleer, die ook bij Plato een beslissende rol speelt (zie zijn dialogen Politeia en Nomoi), aan affectleer uit de barok, aan de romantische muziekfilosofie… tot de cymatica van Hans Jenny. Ongetwijfeld kunnen de geluiden niet alleen effect hebben op de mentale toestand van mens en dier, maar ook op de zogenaamde ‘dode materie’: ze kunnen stenen verplaatsen, kleine deeltjes laten dansen en vormen creëren… Muziek heeft uiteindelijk het vermogen om het hart openen.

Maar wat is het hart? Puur anatomisch, een orgaan dat het bloed door het lichaam laat stromen; het wordt ook traditioneel gezien als een plaats van gevoel, van geest, van emoties. Maar het hart is veel meer: ​​het is een waarnemingsorgaan. Hart betekent niet simpelweg ‘vriendelijke gevoelens’. Het is eerder een ruimte, een kosmische resonantieruimte: een ‘grot’, een plek waar, om de oude Indiase terminologie te gebruiken, Atman en Brahman elkaar ontmoeten. Hier, op dit verborgen punt, in het kleinste, in een ‘mosterdzaadje’, ontstaat alle ruimte. Het Zelf (Atman), verborgen in het hart, is het onzichtbare web waarin de ruimte is geweven. In het hart is een vlam en een geluid. Klank als mediterend vuur… (het gevoel van zijn).

We dromen ervan door het heelal te reizen: zit het heelal niet in ons? We kennen de diepten van onze geest niet. Het mysterieuze pad gaat naar binnen. In ons, of nergens, is de eeuwigheid met zijn werelden, het verleden en de toekomst.

(Novalis, Pollen, 16e fragment)

De intuïties van de jonge Friedrich von Hardenberg (Novalis) zijn – vanwege hun afgrond – vergelijkbaar met die van het vedische volk.

*

Er is een speciale term die niet voorkomt in de Veda’s, noch in de Upanishads, maar in de tantrische geschriften: anâhata. Het woord wijst op de onhoorbare oerklank die de Vedanta’s Brahman nirguna noemden. In tantrische teksten die beginnen met Abhinavagupta’s Tantraloka, verschijnt voor het eerst de term anâhata (‘ongeslagen’, metafysisch geluid – zonder oorzaak) in tegenstelling tot âhata (‘geslagen’, dat wil zeggen materieel, hoorbaar geluid).

Interessant is dat anâhata ook de naam is die in de yogatraditie wordt gebruikt om het hartchakra te beschrijven: daar, in de occulte hartruimte, manifesteert de oertrilling zich als Atman.

Niet alleen Jean-Claude Eloy (een kunstenaar die mij enorm heeft geïnspireerd en aan wie ik mijn boek Musica Cosmogonica heb opgedragen – niet in de laatste plaats omdat een van zijn werken Anâhata heet…) staat dicht bij deze termen, maar ook de eerder genoemde Giacinto Scelsi. De titel van een van zijn vroege werken, Chemin du cœur, anticipeert op zijn latere weg als componist. Maar Scelsi zag zichzelf niet echt als een ‘componist’, maar eerder als een simpele ‘postbode’ uit het hiernamaals. [6] Hij staat bekend om zijn musica su una sola nota (muziek over een enkele noot). Daarmee probeerde hij in plaats van ‘componeren’ (cum-ponere: klanken samenvoegen) de kern van de klank te bereiken om de kosmogonische energie die erin zat te manifesteren. Met zijn muziek maakte Giacinto Scelsi reizen naar het centrum van geluid.

*

Scelsi vertelde graag zenverhalen. Een van zijn favoriete verhalen was dat van de luis: een jonge man wilde boogschieten leren, dus ging hij naar een meester. De meester zei tegen hem: ‘Ja, ik kan je leren boogschieten, maar eerst moet je leren het hart van een luis te zien.’ ‘Pardon,’ vroeg de jongeman, ‘het hart van een luis? Hoe kan dat?’ ‘Het is heel simpel,’ antwoordde de meester, ‘je hoeft maar twee stokken in de grond te steken en er een touwtje tussen te spannen. Dan doe je een luis aan het touwtje en ga je op de grond liggen en kijk je hoe hij heen en weer springt.’ ‘Maar hoe lang moet ik dit doen?’ vroeg de jongeman. ‘Een heel lange tijd…’ antwoordde de meester. Gehoorzaam deed de jongeman wat de meester van hem vroeg: hij observeerde nauwkeurig de luis, die in zijn waarneming steeds groter werd. Na lang observeren zag hij plotseling iets dat klopte: de hartslag van de luis.

Voor Scelsi was dit verhaal veelbetekenend in de context van zijn ervaring met het geluid. Als je lang aandachtig naar een enkel geluid luistert, begint het te groeien en steeds groter te worden. De luisteraar begint zich er als een ‘ronde klank’ door omhuld te voelen en ontdekt dat de enkele noot een hele kosmos kan zijn, vol melodieën, ritmes, harmonieën, kleuren, polyfonieën en afgronden. Alleen hij die de kern van het geluid bereikt, is een echte musicus, zei Scelsi; anders is men slechts een goed vakman, maar geen kunstenaar. Dit doet denken aan een zin van Franciscus van Assisi:

Wie met zijn handen werkt, is een arbeider.

Hij die met zijn handen en zijn hoofd werkt, is een vakman.

Maar wie met zijn handen, zijn hoofd en zijn hart werkt, is een kunstenaar,

*

Giacinto Scelsi was ervan overtuigd dat hij gedurende millennia – in de loop van verschillende reïncarnaties – werd vergezeld door een palmboom. Vanuit zijn appartement in Rome aan de Via di San Teodoro 8, direct naast het Forum Romanum, zag hij deze aangesloten palmboom en hij observeerde hem gedurende lange tijd aandachtig in dagelijkse meditatie. De palmboom, die net als de adelaar een symbool van de zon is, kan ook gezien worden als een afbeelding van het geluid. Vanuit hun centrum, dat een soort grondtoon vertegenwoordigt, komen de takken met de bladeren tevoorschijn, die vergelijkbaar zijn met de boventonen: ze bewegen als het waait.

Soortgelijke overwegingen zijn ook mogelijk in het geval van de structuur van een zonnebloem met haar tegengesteld draaiende spiralen die elkaar doordringen. Alexander Lauterwasser, die het werk van Hans Jenny op het gebied van de cymatica voortzette, was in staat prikkelende overwegingen over het geheim van de morfogenese (geboorte van vorm), morfogenese te ontwikkelen door zijn grondige onderzoek van de klankfiguren in water: men kan

de linkshandige en langere spiraalarmen in samenhang zien met een van buiten naar binnenwaartse beweging, en de rechtsdraaiende kortere met een van binnen naar buitenwaartse beweging, vergelijkbaar met de ademhalingsbewegingen, of de systole en diastole van het kloppende hart. Bij nader inzien zal men onvermijdelijk zien dat de individuele zonnebloempitten zich precies bevinden op de punten waar deze twee polaire bewegingen doordringen en elkaar overlappen. Als je nu bedenkt waar een zaadje eigenlijk voor staat – namelijk de mogelijkheid tot toekomstige vitaliteit – dan openbaart zich een van de misschien wel diepste geheimen van het leven: alleen daar waar het lukt, komen deze twee oergebaren – van binnen naar buiten en van buiten naar binnen – om te integreren en te harmoniseren, alleen daar kan iets nieuws, een impuls voor de toekomst ruimte vinden, aankomen, zich beginnen te belichamen en te ontvouwen (…).

En Lauterwasser vervolgt:

Zou de vortexvorm van het hart misschien een code kunnen zijn voor het feit dat het hart, naast zijn taak om de hele bloedbaan te ritmeren, een soort waarnemingsorgaan vertegenwoordigt? Maar waarvoor?

Zelfs in het embryo zijn pulserende trillingen actief in het gebied waar het hart zich later zal ontwikkelen: op dat ‘springpunt’ dat al door Aristoteles is beschreven. Tegelijkertijd betekent dit dat de pulsering er is en effectiviteit ontwikkelt lang voordat het hart zich ontvouwt als een mechanisch ‘pomporgaan.’  [7]

Eerst de puls, dan het lichaamsorgaan.

De hartslag komt overeen met de bewegingen van samentrekking en uitzetting van het universum. De hartslag is het belangrijkste teken van het menselijk leven. Als foetus hoor je negen maanden lang het continue en luide kloppen van het hart van de moeder. In die zin is ritme het grootste oerelement, het meest archaïsche element in muziek. De puls gaat door tot het moment van overlijden.

**

‘Wie is de Graal?’ vraagt ​​Parcival. Gurnemanz antwoordt: ‘Dat is niet te zeggen’. Vergelijkingen die kunnen worden beschouwd als benaderingen:

Graal = Zelf = Tao = Leegte = Zijn

Graal als het centrum van de wereld of het centrum van het zijn, van waaruit alle dingen sub specie aeternitatis kunnen worden ervaren, voorbij het principium individuationis. Het centrum is echter overal, zoals onder meer Giordano Bruno en Friedrich Nietzsche zeggen… We dragen het met ons mee in ons hart. Het hart is het centrum van ons wezen. De Graal is een hartsymbool, een symbool van het ongeboren licht en ongeschapen geluid.

Graal als licht en geluid. Als het geluid van licht en als het licht van het onhoorbare geluid van de oorsprong. De Graal is de plek waar transcendentie in immanentie kan worden ervaren; de plek waar tijd ruimte wordt en waar het mogelijk is om met het ‘derde oor’ naar de harmonie van de sferen te luisteren.

De zoektocht naar de Graal is de zoektocht naar het hart van klank, naar de klank van leegte: een klank van ongeschapen licht: de ‘lichtklank’, de ‘gouden klank’.

Bronnen:

[1] Fonosofie: kennis door middel van geluid

[2] Een vorm van spiritualiteit ontwikkeld door orthodoxe Byzantijnse monniken in de Middeleeuwen. De term is afgeleid van het Griekse woord hesychia (ἡσυχία hēsychía), wat ‘rust’ of ‘stilte’ betekent. Hesychia wordt geassocieerd met de ideeën van sereniteit en innerlijke vrede. Hesychasten maken het bereiken en behouden van een dergelijke kalmte tot het doel van intensieve systematische inspanning.

[3] Cf. Carl Gustav Jung, Erinnerungen, Träume, Gedanken (Herinneringen, Dromen, gedachten) opgeschreven en uitgegeven door Aniela Jaffé, Walter Verlag: Zurich and Düsseldorf 1971, p. 251.

[4] Ibid. p. 218 f.

[5] Studien aus dem C. G. Jung-Institut (Studies van het C. G. Jung Instituut), Vol XII, Rascher Verlag: Zurich and Stuttgart 1960.

[6] Vgl. Giacinto Scelsi, Der Traum 101, in:  Die Magie des Klanges. Gesammelte Schriften, Bd. 1, uitgegeven door Friedrich Jaecker, Köln 2013, S. 32.

[7] Alexander Lauterwasser, Schwingung Resonanz Leben, AT Verlag: Aarau und München 2015, S. 127f.

In wat volgt, kun je eerst iets nieuws ontdekken over de aarde. Later in het artikel wordt die ontdekking verbonden met de menselijke realiteit en de opdracht aan het menselijk bewustzijn.

De aarde schudt haar korst. Wetenschappers maken van die crisis gebruik om het hart van de aarde te onderzoeken. De verschillende snelheden worden gemeten waarmee seismische golven binnen- en doordringen in de binnenkern van de aarde. De wetenschappers ontdekten recent op die manier dat er in de binnenkern nog een binnenste binnenkern zit, ook een vaste bol, maar die verschilt van de bol die hem insluit. En dat haalde in een flits het wereldnieuws. Het model van de aarde moet worden bijgesteld. Mocht je verder willen lezen, denk dan aan de aarde als een bewust wezen, van een volkomen andere orde dan een menselijk bewustzijn.

De aarde is een bol. Het klassieke model onderscheidt vier bollen rond eenzelfde middelpunt. Van buiten naar binnen: de korst is kristallijn.  De mantel is halfvast materiaal; het is het gebied waar diamanten groeien. De buitenkern, meer naar binnen gelegen, is vloeibaar. Midden daarin drijft een vaste binnenkern. Die binnenkern werd in de jaren dertig van de vorige eeuw ontdekt met een vergelijkbare methode van het onderzoeken van voortplanting van aardbevingsgolven.

Er worden bij dit onderzoek relatief veel meetpunten gebruikt op het aardoppervlak. De seismische golven van omtrent tweehonderd aardbevingen werden geanalyseerd. Die golven bewegen zich direct door het centrum van de aarde tot ze de plaats bereiken aan het tegenovergelegen einde van de wereldbol, de antipode, om dan terug te keren naar hun vertrekpunt. Nu is de techniek verfijnd, zodat seismische golven worden geobserveerd als ze tot vijf keer toe op en neer stuiteren langs de diameter van de aarde.
Centraal in het onderzoek staat het begrip richting. Bepaalde fysische eigenschappen, zoals de snelheid waarmee een golf door die stof evolueert, verschillen met de richting waarin de doortrekkende golf beweegt. Een eenvoudig beeld om de idee te vestigen: als mensen op rijtjes staan, kun je snel tussen de rijen door stappen maar heel moeizaam dwars door de rijen proberen te bewegen. De binnenkern van de aarde bestaat uit ijzer-nikkelverbindingen. Uit het golvenonderzoek en de waarneming van de invloed van richting daarin blijkt dat de kristalstructuur van de binnenste binnenkern – in het Engels InnerMost Inner Core of IMIC – waarschijnlijk verschilt van de structuur in de buitenste laag van de binnenkern. In de buitenste laag van de binnenkern liggen de ijzerkristallen in de noord-zuidrichting. In de binnenste binnenkern langs de oost-west as.
Om die waarnemingen en onmiddellijke conclusies heen wordt dan een verhaal gebouwd. Onderzoekers [2] van het team van de Australian National University suggereren dat er op een bepaald punt in de tijdlijn van de evolutie van de aarde een grote wereldwijde gebeurtenis heeft plaatsgevonden, die geleid heeft tot een aanzienlijke verandering in de kristalstructuur van de binnenkern van de aarde. De binnenkern wordt zo als een tijdscapsule van de geschiedenis van de aarde, een fossiele neerslag, die als toegangspoort dienstdoet naar gebeurtenissen uit het verre verleden van de planeet.

‘Ik bekijk de binnenkern graag als een planeet in een planeet,’ zegt een van de onderzoekers, Tkalcic. ‘Het is een vaste bal, ongeveer zo groot als Pluto, een beetje kleiner dan de maan. Als we op een of andere manier in staat zouden zijn de aarde te ontmantelen door haar mantel en de vloeibare buitenkern te verwijderen, zou de binnenkern blijken te stralen als een ster. Zijn temperatuur is vergelijkbaar met die op het oppervlak van de zon.’ Stel je dit beeld voor ogen: het hart van de aarde is een zon! In dat hart is dan nog iets anders, het binnenste, dat structureel verschilt van de buitenste binnenkern.
‘De latente hitte die vrijkomt door het heel langzaam vast worden en dus groeien van de binnenkern van de aarde drijft de temperatuurafhankelijke stromingen in de vloeibare buitenkern aan, wat het magnetische veld van de aarde opwekt. Dit magnetisch veld beschermt het leven op de aarde tegen schadelijke kosmische straling.’ De aarde maakt zo dit leven mogelijk.
De kern, die meer dan vijfduizend kilometer onder de aardkorst ligt, begon zowat een miljard jaar geleden vast te worden en hij groeit nog steeds zo’n halve millimeter per jaar. Als de ijzerkristallen van de binnenste binnenkern volkomen ‘schuin’ liggen ten opzichte van die van de buitenste binnenkern, moet er iets erg substantieels gebeurd zijn zodat de oriëntatie van de kern gedraaid is. Verandering wordt hier met een externe oorzaak verbonden. Zij wordt niet gezien als een mogelijk van binnenuit bewust veranderen.

Een andere conclusie uit hetzelfde onderzoek van seismische golven is: de binnenkern van de aarde lijkt zijn eigen rotatie vertraagd te hebben, zodat hij nu trager roteert dan de mantel. Dit heeft effect op onder meer het magnetisch veld van de aarde en de lengte van de dag (in milliseconden per jaar). Opvallend: hier wordt een verandering van binnenuit beschreven.
De vaste binnenkern van de aarde drijft in de vloeibare buitenkern en kan daardoor afwijkend roteren ten opzichte van de aarde zelf. Zijn rotatie wordt bepaald door het magnetisch veld van de buitenkern en gebalanceerd door zwaartekrachteffecten in de mantel. Dit roept het beeld op van de magneetnaald van een kompas die drijft in olie en zo ongehinderd het noorden aanwijst. Die richting geeft.

Wat zien we – blijven we zien – als we het beschreven aardemodel wat afstandelijker beschrijven ? Er is een korst gevormd, die het grensvlak vormt in de interactie met de omgeving, met de ruimte van het zonnestelsel. Deze korst gaat naar binnen toe over in een soort mengvorm waarin nog wat beweging zit, trage stromingen. Dan is er een zone vol smelt, vloeistof met beduidend meer stromende beweging ten gevolge van temperatuurverschillen. Meer naar het midden drijft en beweegt daarin de kern. In de kernbol zelf blijkt een nog kleinere bol te zitten die een afwijkende vaste structuur vertoont. Het verschil zit hem vooral in iets dat met richting vandoen heeft.
Een van de verdere geplande onderzoekstappen in dit model is het zenden van een ruimtesonde naar de asteroïde genaamd ‘16 Psyche’. Dat brok sterrenstof blijkt vooral uit ijzer te bestaan en wordt gezien als wat ooit een mogelijke binnenste binnenkern van een toekomstige aarde in wording was. Opvallend toch dat die Psyche heet!

Van de kern van de aarde wordt gesteld dat die, gezien zijn zeer hoge temperatuur (onder zeer hoge druk), zou stralen als het oppervlak van de zon.
We maken als mensen deel uit van de aarde. En we kunnen de aarde lezen als een metafoor voor onze eigen realiteit. Van een leerling-mens wordt gezegd dat in zijn hart een geestvonk aanwezig is met een afwijkende atoomstructuur en een groot stralend vermogen. Als die zou worden uitgegraven: een zonnetje!
Daaromheen bevinden zich concentrisch de verschillende zones van de psyche van de mens. In een gemengd esoterisch model kun je het astraallichaam bijvoorbeeld zien als de buitenkern. De aura vertoont een actief patroon van steeds wisselende stromingen, van kleurenwervelingen. Meer naar buiten tref je dan het etherlichaam en de korst, het stoflichaam, maar ook de psychische pantsers die we ontwikkelen in interactie met medemensen, in een poging om een aantal illusoire identiteitskernen, die van het stoflichaam, die van het etherlichaam, die van het astraallichaam, in stand te houden. Dat is dan zelfhandhaving op de verschillende niveaus van mens-zijn.

Kijken we vanuit dat mensbeeld opnieuw naar de aarde. Bewustzijn van de aarde wordt vanuit de kern gespreid over heel de planeet, tot voorbij de aardkorst. Zie in dat verband het magnetisch veld, de aura van de aarde. In die bewustzijnswolk komt leven en uiteindelijk de mensheid tot ontwikkeling. Wanneer de mens denkvermogen ontwikkelt, vergeet hij zijn moeder aarde. In hemzelf komt het zwaartepunt van het bewustzijn in het denkende hoofd, niet langer verbonden met het hartatoom, niet langer in het centrum. Op de aarde is in de mensen nu een a-centrisch bewustzijn aanwezig, los van de kern. Door alle tijden wordt er alles aan gedaan om de mens opnieuw uit te nodigen zich te richten naar het hart van de aarde, en naar de eigen roos des harten. Om zich opnieuw te verbinden met dat hart. Om de richting van zijn bewustzijnsevolutie, van zijn bewegen, te laten bepalen door de kern van de kern. Fundamentele omwending anders geformuleerd: van een naar buiten gericht zijn, van op een steeds hardere korst, naar een naar binnen gericht zijn, naar het hart, naar de kern.

Bronnen:

[1] Diverse internetpublicaties en video’s (onder andere VRT Nieuws; Vice; CNN).

[2] Thanh-Son Phạm en Hrvoje Tkalčić, onderzoekers van de The Australian National University

[3] Terra (publicatie Nature Geoscience)

Hetzelfde werd gezegd toen de boekdrukkunst werd geïntroduceerd.

De potentieel onsterfelijke ziel heeft de sleutel in zich om een autonome en zelfrealiserende route te bewandelen. Het gaat misschien minder snel dan met supercomputers, maar het zal een bevrijdingsweg blijken te zijn naar een soeverein koningschap van binnen.

Er zijn intelligente mensen die kunstmatige intelligentie ontkennen: intelligentie is voor hen per definitie niet kunstmatig, kan niet kunstmatig in de zin van mechanisch, technologisch, automatisch gegenereerd worden of zijn. Alles is wat dat betreft in hun ogen voorgeprogrammeerd, het resultaat van algoritmisch systematiseren. Ook zogenaamde zelflerende computers worden uiteindelijk aangestuurd en bereiken niet het criterium van zelfstandige, autonome werking. Ze zijn ontworpen in een moedermal (matrix), missen ware intelligentie en bewustwording van een bezielde zelfstandigheid.
Toch – menen anderen – is de geest uit de fles, nu computerprogramma’s in een paar seconden complete verhalen kunnen produceren, werkstukken kunnen maken die nauwelijks in kwaliteit onderdoen voor de resultaten van uren en dagen zwoegende schrijvers, artiesten, historici, musici en zelfs wetenschappers. Een applicatie als ChatGPT is een ‘stochastische papagaai’ (een papagaai die toevalligheden produceert). Het apparaat kraamt maar wat uit. Het beredeneert en begrijpt niets. Het hallucineert feiten.

Door de diepte en de breedte van taalcompetentie te reduceren tot datgene waar computers goed in zijn, cancelen we onszelf,

zegt Siri Beerends, cultuursocioloog. Christian Kromme, schrijver van Humanification – go digital, stay human geeft aan:

Misschien hebben we rond 2030 een GPT met een IQ van 800, die cognitief alles kan wat wij ook kunnen en alles in zich heeft van de meest bezielde dichters en de beste muzikanten. Niet meer dan dat trouwens. Artificiële Intelligentie kan alleen creatieve variaties maken van wat wij erin gestopt hebben en is nog niet in staat iets te creëren wat zichzelf overstijgt.

Het resultaat lijkt daarom geknutseld te zijn (wel supersnel) met alles wat wij aan informatie hebben geleverd aan de cloud, inclusief gangbare meningen, opvattingen, waarschijnlijke ontwikkelingen, vooronderstellingen uit het – soms zeer recente – verleden. Het is speculatief geknutsel van een ‘hoge’ orde, dat wil zeggen de snelheid waarmee het ‘product’ samengesteld wordt, daar kan geen mens onder gelijke omstandigheden aan tippen. Maar het blijft geknutseld, een woord dat dezelfde letters heeft als ‘gekunsteld’.

Soms wordt intelligentie opgevat als een vermogen om verbanden in een nieuwe eenheid te kunnen duiden of voor het bewustzijn te laten oplichten. Je zou dat ‘geestwerking’ kunnen noemen, intelligentie kan als geestelijk vermogen worden opgevat. De vraag kun je stellen of met A.I. een ‘geest uit de fles’ ontsnapt die ‘intelligent’ is en bewustzijn van zichzelf heeft.
Volgens sommige IC-deskundigen (onder anderen Kurzweil) is er sprake van een vanuit technologisch en sociaal oogpunt wenselijke geestwerking van A.I. Zij voorspellen dat een nieuwe geest richtinggevend en leidinggevend gaat worden binnen korte tijd – in alle geledingen van de globale samenleving. Een ontwikkeling die grote voordelen in technologisch en sociaal opzicht met zich meebrengt. Die geest is weliswaar het gevolg van kunstmatige, ‘geknutselde’ intelligentie zoals we die tot dusverre vanwege geavanceerde technologie (de algoritmen) hebben gezien, maar blijft impliciet het gevolg van menselijke activiteit. Maar, gezien de genoemde voordelen, dat is geen reden om op voorhand afwijzend te staan tegenover deze ‘geestwerking’.

Meer welvaart – gezien als het aantal behoeftes waarin voorzien kan worden en de grote bestedingsruimte die daarvoor nodig is – betekent niet automatisch meer welzijn. Kijk naar de keerzijde: veel nieuwe behoeftebevredigingen veroorzaken welvaartsziektes en -aandoeningen en versterken eerder een degeneratieve lijn van ‘ontwikkeling’: overgewicht tot obesitas voor stoflichaam, diabetes, verslavingen aan genotmiddelen, maar ook aan de negatieve bijverschijnselen van de wereld van games en schermen.
Wel woedt er duidelijk een ‘strijd om de geest’. Onze aandacht lijkt soms dan niets meer dan een stimulusresponsmachine, weerloos overgeleverd aan notificaties, rode balletjes en YouTube rabbit holes van Big Tech. De ontstane situatie van de psychologische prikkels om gedrag automatisch te beïnvloeden en emoties te sturen zou je ‘algoritmische psychomacht’ kunnen noemen.

De tech-bedrijven lijken te kunnen definiëren wat intelligentie betekent. Siri Beerends, vooraanstaand A.I.-expert uit Silicon Valley, heeft een gevaarlijke cirkelredenering: 1) wij zijn ons brein. 2) ons brein is een computer 3) Big Tech maakt betere computers 4) de ‘humane’ tech-industrie maakt betere computers.
Als we deze gedachtegang kunnen ontzenuwen, ontstaat ruimte voor een interactieve relatie met technologie. Dan kunnen we ons losmaken van het mensbeeld dat het verdienmodel achter onze digitale wereld blijft faciliteren en de ‘algoritmische psychomacht’ breken. En kunnen we ons bewustzijn weer bepalen bij een welvaart, die wél ons welzijn kan bevorderen.

Het is ondertussen duidelijk dat ook de niet-westerse mensheid zeer beslist het welvaartspeil van de westerse samenleving nastreeft. Wanneer A.I. een dienende rol voor het bereiken van een steeds hoger welvaartspeil kan vervullen, moet een megavoorziening van energie (met name elektriciteit) worden geleverd en voldoende aanvoer van grondstoffen die nodig zijn (vaak ‘zeldzame’ metalen).
Maar als we tegelijkertijd een substantiële vermindering van het gebruik van fossiele brandstoffen nastreven, tekent zich een nieuwe crisis af en lijken we in een boek van Michael Ende [1] of Tonke Dragt [2] terecht te komen. De behoefte aan elektriciteit neemt zienderogen toe; de nieuwe apparaten ‘eisen’ stroom; terwijl de productie van elektriciteit steeds problematischer wordt. Zelfs de toename van kernenergie biedt onvoldoende soelaas om de giga-electriciteitshonger te stillen. Een sciencefictionscenario dient zich aan: het beperken van vrijheden van het individu (op energiegebied) tot en met volledige sociale controle door de staat of een door A.I.-gegenereerd systeem.
Het zou als voordeel de beteugeling van verslavingen, sociaal ongewenst gedrag, onverstandige en ongewenste uitgaven, ongezonde leefgewoontes, controversieel gedrag en controversieel denken kunnen bevorderen en tegelijk besparing op door elektriciteit aangedreven productie bereiken.
Er is momenteel sociaal en politiek in het Westen nog geen meerderheid voor zo’n gesurveilleerde-samenleving, maar in China bestaat inmiddels al wel een social-credit systeem, dat de kenmerken van totale controle in zich heeft. Bovendien worden er al wel voorbereidingen getroffen om zo’n systeem ook in Europa, Amerika, Australië te kunnen implementeren. Denk aan een CBDC (de digitale euro), gezichtsherkenningssystemen, voorbereidende wetten, digitale paspoorten enzovoort. Zo zou – volgens de A.I.-utopisten – een aannemelijk niveau van welvaart gewonnen kunnen worden, dat zij humaan noemen.
Of het de behoefte aan elektriciteit vermindert, is zeer de vraag. Als op zo’n wijze de vrijheid van geest en van denken in handen eveneens in handen komt van een A.I.-gegenereerd systeem zou dat uiteindelijk ook de vrijheid van handelen aanzienlijk reduceren. Onze handelingsvrijheid houdt dan in te ‘kiezen’ wat de geest van A.I. suggereert ‘voor onze eigen bestwil’.

Dat het besproken energieverbruik ontwrichtend kan zijn voor de aarde en de natuur is bij de meesten wel bekend, maar dat de opwekking en het gebruik van elektriciteit de menselijke zielepotentie en de geestwerking ondermijnt, is voor velen een onbekend gegeven. De energievoorziening, de ’voeding’ van de potentieel onsterfelijke ziel in ons kunnen we niet baseren op winstgerichte etherkrachten die zelf vooruitgang en welvaartsverhoging nastreven. Daarom zei een inheemse, wijze vrouw in Amerika onlangs dat we als mensheid moeten ophouden met ‘vooruitgang’ als sociaal en economisch uitgangspunt te hanteren: het werkt uiteindelijk verwoestend door in de natuur, maar ook in onze eigen interne huishouding.
De kracht bij uitstek en uitnemendheid om niet zozeer eigen vermogen en welvaart te vergroten, maar geest-zielegroei voor allen mogelijk te maken, is de ‘vurige etherkracht’, de vijfde of elektrische ether, als Uranuskracht verbonden met vrijheid, uiteindelijk de vrijheid van de geest. Uranus, als planeetkracht verbonden met elektriciteit, stimuleert de vorming van vrije elektriciteit als energie voor de ziel. Dat is niet de elektriciteit die opgewekt wordt door fossiele brandstoffen en zelfs niet de energie opgewekt door windmolens en zonnepanelen.

Experimenten aan het einde van de negentiende en begin twintigste eeuw stonden experimenten ten behoeve van bewustzijnsontwikkelingen nog in het teken van het opwekken van de vrije Uranusenergie door middel van een apparaat (!), waarbij in een van de ontwerpen voor zo’n apparaat geoxideerd uranium een rol speelde (Pechblende, ofwel UO2).
Uranusenergie en het element uranium werken in hoge mate elektrisch. Maar het is vrije energie, wat ook betekent dat de mens de vrijheid heeft om het te verwerken en te benutten volgens de vrije wil. In Frankrijk zien we bijvoorbeeld dat uranium nodig is om kernenergie te produceren en zo in de gigantische behoefte aan elektriciteit voorziet. Dat is een inzet voor sociale en economische doelen.
Waar het in gnostieke, christelijke zin om gaat, is in het eigen wezen de vrije energie te kunnen opwekken ten behoeve van het geest-zieleproces. In de kosmische ontwikkeling is dat een volgende stap die onontbeerlijk is. Dat is niet humaan in de traditionele zin van het woord, noch ‘transhumaan’ in de richting van een door A.I. ondersteunde nieuwe wereldorde. De kosmos legt de verantwoordelijkheid bij onszelf, bij ieder van ons. En dat is voorbij de traditionele wetenschap, de traditionele religie en de traditionele groei-economie van vooruitgang.
Want de bestaande etherkrachten van de bijzondere natuur waar we (nog) in kunnen leven, voeren ons niet evolutionair, min of meer automatisch tot de weg van bevrijding, tot werking van de geest in ons. Zij voeren ons tot een grens, waar we de vrije energie van de Uranus-era, die uiteindelijk de Liefdekracht van de Christus is, kunnen aanwenden voor een werkelijk endura, waarin het zelf minder worden én zelfrealisatie samenkomen in een nieuwe bezieling.

(Wordt vervolgd in deel 2)

Bronnen:

[1] Michael Ende, Duits schrijver van o.a. Die unendliche Geschichte

[2] Tonke Dragt, schrijfster die de grenzen van ruimte en tijd verkent, o.a. De brief voor de koning en De Zevensprong

Net als de meeste nieuwslezers draagt Zae-In een microfoon op haar kraag en houdt ze een stapel notities vast – maar in tegenstelling tot de meesten is haar gezicht helemaal nep. Zae-In, een ‘virtueel mens’ ontworpen door het Zuid-Koreaanse kunstmatige intelligentiebedrijf Pulse9, heeft dit jaar vijf maanden lang live nieuwsbulletins voorgelezen op de nationale omroep SBS. Dat is het dan, zou je denken. Om de woorden van een andere geanimeerde nieuwslezer te gebruiken: ‘Ik verwelkom onze nieuwe AI-overheersers.’ De toekomst is nu. De wereld behoort toe aan de kunstmatig intelligente mensen en het Journaal zal nooit meer hetzelfde zijn. (Amelia tait, The Guardian)

Naarmate een kristal perfecter is, zal het langer duren voor het ontbonden wordt, zoals we aan alle schitterende eeuwenoude mineralen – duurzaam én helend! – kunnen zien. Kristallen zijn daarin zichtbare vormen en kleuren van een perfecte ordening van moleculen van een mineraal. Zij lijken daarbij voor eeuwig gevangen in een vastheid die niet meer loslaat.

(Terug naar deel 1)

Hun spectrum is zeer breed: ze kennen zowel ultraviolet en infrarood. Ook de mens heeft vergelijkbare kenmerken. Nu is de menselijke opdracht er een van loslaten én zelfrealisatie, en wel in een nieuwe ethersfeer. In een nieuwe zieleontwikkeling, gevoed door de vrije elektrische energie [1] van Uranus, begeven we ons op weg op de ‘infrarode’ baan, de weg der sterren.

De traditionele wetenschap is de grens overgegaan met het kwantumdenken, dat zelfs voorbij de inzichten van het genie Einstein lijkt te voeren. Al in de The structure of scientific revolutions stelt T.S. Kuhn in 1962, dat absolute kennis en onveranderlijke grondwetten geen dogma’s meer kunnen zijn, maar paradigma’s: voorbeelden.
De moderne wetenschappelijke mens is vrij om het voorbeeld te volgen. Want er is geen definitieve grond voor de materialistische wetenschap, zoals velen nog steeds hopen en denken. Het begrip Ungrund van Jacob Boehme voor de basis van ons kennen blijkt daarmee zeer modern. Grappig is ook dat de baan van de planeet Uranus een uitzondering vormt op Newtons theorie omtrent de valwetten, waarmee Uranus als planeet een bijzondere positie heeft gekregen.
De traditionele religie is niet meer houdbaar; we zullen de ware Christuskracht voor wereld en mensheid voldoende ruimte dienen te  geven. De nieuwste esoterische inzichten wijzen op het menselijk bewustzijn in een nieuwe perceptie die de vrije energie in onszelf  beschikbaar stelt, dus niet op een apparaat dat dit voor ons regelt. De Doors of Perception (Aldous Huxley) zijn als het ware de portalen die de grens kunnen overschrijden en de bestaande natuurethers ‘omzetten’ in onszelf.

Onze apparaatafhankelijkheid groeit door steeds meer gebruik te maken van de ‘verkeerde’ energie, waardoor inmiddels al nieuwe verslavingen zijn ontstaan en – een nieuwe markt! – ontwenningsprogramma’s die tegen betaling gevolgd kunnen worden. De effecten van ‘schermafhankelijkheid’ in positieve en negatieve zin waren al vóór de internetintroductie gesignaleerd door wetenschapsjournalist David Black in 1986: hij merkte hoe de uren die hij achter een computer doorbracht hem aan het veranderen waren.

Mijn denken werd verfijnder en exacter, beter in staat om logische analyses uit te voeren, maar tegelijkertijd oppervlakkiger en minder tolerant ten opzichte van ambiguïteit of tegenstrijdige gezichtspunten.

Black voorspelde de komst van het internet – en de verovering van onze geesten.

Computers die op elkaar worden aangesloten, worden steeds meer een wereldwijd lichaam,

zo geeft Black in de jaren tachtig van de vorige eeuw aan.

Kunstmatige intelligentie  – is het een nieuwe vorm van intelligentie? Is het mogelijk dat een geestelijke entiteit in die nieuwe vorm wil wonen? Het is niet verzonnen: een aantal ontwikkelaars van A.I. antwoordden op de vraag waarom ze het deden, dat ze dat vanuit het perspectief dat ze een verantwoordelijkheid zeiden te hebben om die nieuwe vorm van intelligentie de wereld binnen te leiden, zoals journalist Ezra Klein optekende.
En Paul Kingsnorth stelde de vraag:

Stel dat er een geestelijke entiteit is die zijn bestaan zou willen manifesteren. Hoe zou hij dat doen? Hij zou een netwerk gaan bewonen – een netwerk worden – van draden en kobalt, miljarden kleine siliciumbreinen. Verbonden aan een menselijk brein zouden die energie en kracht en gedachten en zelfs gevoelens kunnen oogsten om daarmee de onderlaag te vormen van een geheel nieuw wezen.

Als we dit beseffen, kan het ons ook doen besluiten die macht niet teveel te voeden en haar invloed te reduceren tot een nu eenmaal noodzakelijk minimum, door de ruimte voor zelfrealisatie zo groot mogelijk te maken, de vrije energie die nog in ons is zo veel mogelijk te gebruiken.

De perfecte vormingskracht van een mineraal, zoals we in het Kristalmuseum kunnen zien, heeft mogelijk een verband met de menselijke levensuiting: de opbouw van de ziel kan in magische zin gebruikmaken van dezelfde ordeningsprincipes die gelden in de stoffelijke wereld. Denk aan de zogenoemde ‘platonische figuren’ van regelmatige veelvlakken, die ook vaak symbolisch worden opgevat, zoals de tetraëder, de kubus of het regelmatige vijfvlak, et cetera.
Het ‘ bouwplan van de ziel’ heeft vanuit de oudheid een belangrijke rol gespeeld. Het was gebonden aan strenge eisen, zo wil de ‘oude bedeling’ ons voorhouden. De natuur zelf bouwt óók volgens verheven en magische verhoudingen, bijvoorbeeld de gulden snede, die zich uitdrukt in de pentagonale sterconfiguratie. De etherkrachten van de natuur hebben hoge ‘waarden’ gecreëerd om natuurlijke groei te bewerkstelligen. Voor de ziel(ebouw) gelden géén onnatuurlijke werkwijzen en ordeningen, maar levende, ‘extra- of bovennatuurlijke’ gereedschappen, een levendig toepassen dat boven de perfecte ordening van een mineraal uitstijgt.
De perfecte stereometrische vormen doen opgeld in zuivere abstracties tot de grens waar leven liefde wordt en die grens kan zich tot in de zesde dimensie ophouden. Daar wordt duidelijk dat niet de ideale configuratie, maar de reële transfiguratie voorbij de grens voert en het leven dat liefde is, vertegenwoordigt. Want de ziel is verbonden met grenzeloosheid, waarbij de vorm, zelfs de perfecte vorm, vervaagt en de inhoud onafhankelijk van de perfecte ordening zichzelf contouren schetst, bijeengehouden door velden van hogere trilling. Bij de bewustwording van die hogere trilling – ook wel aangeduid als de berg waarop de vorm ‘sterft’ – is het dus zaak om een vasthoudende vorm los te laten. Het kan betekenen dat de beslotenheid van de perfecte vorm wordt prijsgegeven. Het geheim ervan wordt openbaar, zonder dat het op straat komt te liggen.
Dat hangt samen met een zeer oude structuur die in ons DNA aanwezig is als een hexagonale vlakverdeling, die tegelijkertijd zowel structureel als stereometrisch de gesloten kubus weergeeft, optisch zelfs twee kubussen.

                                                Het regelmatig zesvlak met de drie ribben die de kubus suggereren

De vorming van dit bijzondere zesvlak zou geëxtraheerd zijn uit kosmische krachtlijnen binnen onze Melkweg, vanwege de configuratie van andere sterren. De werking van die krachtlijnen op levensgolven als de adamitische mensheid is doorgedrongen in het DNA toen de aarde in het midden van die configuratie stond en is geëffectueerd toen de maan in dat midden stond, een periode die in de oude esoterie het maantijdperk wordt genoemd. Met als positief gevolg een verfijning van de emoties en opbouw van zielekrachten.
In de tegenwoordige tijd is het vierkant van bouw de basis van de kubieke vorming en maakt het mogelijk dat de ziel daar ‘haaks’ op kan staan.
Nu zien we in de minerale wereld de kristalvorming als grens van ruimtelijke schoonheid en perfecte uitdrukking, met een meestal harmoniserende krachtwerking. Daarvan kan men danig onder de indruk komen; het resoneert met een belangrijke schakel in ons DNA. Dat kan als een natuurlijke stimulans voor de ziel overkomen en wie zou daartegen zijn? Immers, het voert tot het noodzakelijke grensbewustzijn van de grensbewoner, het besef van ‘hermetisch zwart’. Er is ook in de kristalwereld een prachtig kristal bekend met een zwarte kubus (onder meer in een Duitse groeve gevonden). Een zwarte kubus (kaäba) in het groot is in de islam op de locatie Mekka het centrum waar alles om draait, letterlijk en figuurlijk. In het klein vinden we het zwarte kubusje terug bij de orthodoxe joden, die het ritueel op hun voorhoofd dragen ter hoogte van het zielecentrum, het derde oog. Het kubusje bevat perkamentrollen die beschreven zijn met verzen uit hun Thora. Het regelmatig zesvlak, als basis voor de kubus, is ook verbonden met de zespuntige ster die met de begrenzende werking van de planeetkracht van Saturnus samenhangt. Zowel islam als jodendom zijn – net als de christelijke opvatting van het  Oude Testament – verbonden met die begrenzing en de ‘wet’, die Saturnus stelt. De gave kristallen zijn de best mogelijke pogingen van de mineralen om zich in perfecte ordening en discipline te openbaren in de zintuiglijk waarneembare wereld.
Toch komt dat voor het menselijk bewustzijn niet verder dan de grens van zintuiglijkheid van de ruimtetijd. Als dan die neiging tot perfecte vormgeving, tot controle over de stofsfeer, tot basisvorming van de ziel middels de werking van het regelmatige zesvlak in ons bloed en in ons DNA ‘verankerd’ is en zo symbolisch als een zwarte kubus kan regeren, gebaseerd op wetten en regels van deze wereld, hoe kan die grenzeloze ziel daar dan doorheen groeien naar de staat van de geest [2]? Hoe kan de zielepotentie doorbreken in een oneindige en eeuwige levensruimte? Immers, de verfijning van de emoties biedt hier geen soelaas. Integendeel; ze kan ons danig in de weg zitten: de maanconfiguratie binnen het regelmatige zesvlak heeft z’n werking meer dan noodzakelijk doen gelden en menigeen mede als het ware opgesloten in zijn illusie van een perfecte, maar gesloten kubus.

Wij mensen verlangen naar eenheid en eeuwigheid, we willen worden opgenomen in ‘de continuïteit van het zijn’ (George Bataille), maar ons leven bestaat uit grenzen. We hebben een wereld gecreëerd van orde en regelmaat, met wetten, regels en taboes. Toch blijft het streven naar een eenheid, naar bevrijding, het vermoeden – ja het zeker weten! – de onsterfelijkheid innerlijk eigen te zijn. Dat gevoel wordt pas versterkt als we grenzen overschrijden, als we volledig grensbewoner zijn geworden. Als we de bewuste stap van binnen nemen om de hechte en wonderschone samenhang van de wereldse uitdrukking zoals de kristallen van mineralen ons voorhouden, te overstijgen met nieuwe zielekracht, die de geest in ons geboren kan doen worden. Met de vuurether, de Aquarius-elektrische ether.

De ware poort van Saturnus

Kun je dan eenvoudig inpluggen in een energie- of bewustzijnsveld, zodat de vrije energie je ziel en micros gaat doorstromen? Dat zou een te simpele voorstelling van zaken zijn, hoewel een zuivere gerichtheid op de gnosis zeker die belofte in zich houdt. Het lijkt evenwel alsof een grote wattendeken van mind-control over ons heen hangt. Veel mensen zitten vast en blijven gevangen in de ether- en denkkristallisaties van een oud paradigma, een oud denkvoorbeeld. Om die wattendeken echt van je af te werpen, is een passief grensbewonerschap niet genoeg. Nee, er een dynamische bewustzijnsimpuls voor nodig. Er is een impuls nodig, een schok die helderheid schept en het inzicht voedt, waardoor een poort wordt geopend en nieuw licht naar binnen stroomt: de vuurether. Dan kunnen de kristallisaties en controlemechanismen van de mens die wij zijn geworden, oplossen tot een ‘niet-meer-zijn’ en het universele eeuwige Zijn, zijn intrede doen.

De oude bedeling houdt je vast, omdat je er ook uit bent gevormd. Zij is niet blij met wakkere mensen die aan haar invloedssfeer dreigen te ontsnappen. Artificiële intelligentie kan daarop aansluiten en de grensbewoners voor het gnostieke bewustzijn terugtrekken naar de veilige configuratie van controle en beheersing. Erg verleidelijk, en bijna onontkoombaar omdat we denken dat het niet anders kan.
De ontwikkeling naar ordening en kristallisatie is niet noodzakelijkerwijs een doodlopende weg, hoewel de symbolen van Saturnus onheilspellend doods lijken (een doodshoofd en een zandloper)! Een kristal als gesloten kubus geeft weliswaar zowel meesterschap ín, als meesterschap ván de stof weer en zelfs óver de stof als grens wat betreft uitdrukkingsmogelijkheid maar dat is niet alles wat er is: boven deze uitdrukking, deze expressie van stofbeheersing gelden ‘wetten’ en verhoudingen van de ‘transsaturnalen’, zoals de mysterieplaneten Uranus, Neptunus en Pluto ook wel worden genoemd.

Ook Saturnus [3] kent z’n geheimen. Een belangrijk geheim is gelegen in de mogelijkheid tot toelaten en van kracht laten worden van de positieve stralingen van de drie mysterieplaneten: mysteriekracht. Die mogelijkheid wordt ook wel een ‘portaal’ genoemd, een ruimtelijke doorgang voor het bewustzijn, dus niet voor de materie. Deze ‘poort van Saturnus’ begrenst enerzijds de ruimtetijd maar kan ook op de doorgankelijkheid ervan wijzen, zoals veel kristallen doorzichtig zijn en kleurloos lijken. De zwarte kubus van de perfecte vorm kan zijn geheim onthullen, zijn ‘wet’ vervullen en overstijgen, door open te breken, en zich te ontvouwen als een kruis.
Het zelf-minder-worden ontvouwt dan het mysterie van zelfontplooiing en zelfrealisatie in de vrijheidskracht van het endura. Een grote kosmische stilte openbaart zich in het eigen wezen. Daarin is geen plaats voor kunstmatige intelligentie, hoe smart deze zich ook aan ons wil opdringen. De stem van A.I. verstomt ; de Geest regeert soeverein.

Bronnen:

[1] Vrije elektriciteit

Vrije elektriciteit is energie van elektrische aard die niet door fossiele brandstof is opgewekt, maar door het converteren van natuurlijke ethers de elektrische etherkracht ‘vormt’.
De natuurlijk etherkrachten zijn fijnstoffelijke energieën die de bekende lichamen als stoflichaam, levenslichaam, astraal lichaam en mentaal lichaam voeden. Deze natuurlijke ethers zijn niet bevrijdend in geestelijk opzicht, want daarvoor is de vijfde ether, de elektrische ether, ook wel de vuurether of kwintessence genoemd, onontbeerlijk. Het converteren van de natuurlijke etherkrachten tot de kwaliteit van de elektrische ether die de vrije energie ‘levert’ is niet met een hulpmiddel als een ‘converter-apparaat’ te realiseren, maar hangt af van het (menselijk) bewustzijn: een zielebelevendiging op basis van de geestvonk kan het bewustzijn daarvoor voeden.

[2] Geest

Geest is een oneindigheidswerkelijkheid buiten ruimte en tijd. De eeuwigheid van geest is dus ook buiten de tijd, buiten het peilloos scheppingsveld, buiten het zintuiglijk waarneembare geschapene. Een vonk van de geest ligt in ons maar dat is geen garantie voor geestwerking in ons.
Als godenzonen, als werkzame geestvonken, kunnen we de werking van geest in ons mogelijk maken: de vorm van tijdruimte laten ‘versterven’ in een nieuw bewustzijn naar de maatstaven van de geest. Die godenzoon wordt dan een manas, een geestelijk denker. De rede correspondeert met de geest door een werkzame pinealis. Deze rede kan schouwen in het licht der eeuwigheid (sub speci aeternitas). Geest laat zich beleven in een ideaal samengaan van eenheid, vrijheid en liefde in het bewustzijn van een godenzoon.

[3] De Factor Manas, kaart VI, de Zeventallige Zonnekaart, bl 293 van Een verhandeling over Kosmisch Vuur van Alice A. Bailey, Nederlandse vertaling, 1973, Servire Wassenaar.

Het goddelijk Zevental vanuit de Triade komt overeen met de drie zevenkringen uit Dei Gloria Intacta: de zevenkring van Saturnus (III), die van Uranus (I) en die van Neptunus (II). Voorts zijn de planeetketens en de bolstadia weergegeven.
De afbeelding illustreert hoe in het midden van Saturnus de relatie met de zevenkringen van Uranus en Neptunus ‘aangrijpt’. Hoe daar, in het midden van zijn driehoek, het zwaartepunt, een ‘poort’van de stofontwikkeling open ligt naar de zevenkringen van de ‘mysterieplaneten’ Uranus en Neptunus. Saturnus komt overeen met de gekristalliseerde stof ( de ‘grofstoffelijkheid’) de werkelijkheid van het stoflichaam. Uranus wordt wel de vernieuwer van het hart genoemd en neptunus die van het hoofd.
De drie zevenkringen Saturnus, Uranus en Neptunus komen aldus overeen met lichaam, ziel en geest, waarbij Uranus in het hart verbonden is met de Zon.
Zonder het openvouwen van de ‘kubus’ van en in de stofsfeer (Saturnus) is de eenheid van lichaam, ziel en geest voor de mens niet goed mogelijk.