<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Levend Verleden &#8211; logon</title>
	<atom:link href="https://logon.media/nl/category_/livingpast-nl/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://logon.media/nl/</link>
	<description>Een online-tijdschrift over spirituele ontwikkeling.</description>
	<lastBuildDate>Fri, 06 Nov 2026 21:13:00 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://logon.media/wp-content/uploads/2022/09/cropped-logon_276x276-e1644579355169-32x32.png</url>
	<title>Levend Verleden &#8211; logon</title>
	<link>https://logon.media/nl/</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Parzival, de naïeve dwaas</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/parzival-de-naieve-dwaas/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 06 Nov 2026 21:10:26 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=130588</guid>

					<description><![CDATA[Parzival zou de Graal nooit hebben gevonden als hij niet steeds opnieuw in zijn ziel was teruggekeerd naar de oorsprong (het ‘wereld-ei’) en zich had herinnerd dat de openheid van zijn hart zijn grootste kracht was. &#160; Vele scheppingsmythen vertellen ons dat hemel en aarde uit een wereld-ei ontstaan zijn. Uit het Ene, waarin potentieel [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Parzival zou de Graal nooit hebben gevonden als hij niet steeds opnieuw in zijn ziel was teruggekeerd naar de oorsprong (het ‘wereld-ei’)</em></p>
<p><span id="more-130588"></span></p>
<p><em>en zich had herinnerd dat de openheid van zijn hart zijn grootste kracht was.</em></p>
<p>&nbsp;</p>
<p>Vele scheppingsmythen vertellen ons dat hemel en aarde uit een wereld-ei ontstaan zijn. Uit het Ene, waarin potentieel alles vervat ligt, ontvouwt zich de scheppende diversiteit in haar veelkleurige verschijningsvormen. Zelfs in de theorie van de oerknal vinden we een verwijzing naar deze mythe terug. Astronomen gaan ervan uit dat het heelal zich vanuit één enkel, uiterst dicht ‘punt’ (of zoals sommigen tegenwoordig zeggen: een ‘ruimteluchtbel in kwantumformaat’) steeds verder heeft uitgebreid. De verschillende aspecten van ons bestaan zijn in de loop van de ontwikkeling van de beschaving steeds verder onderverdeeld en worden wetenschappelijk onderzocht, maar het oorspronkelijke beeld dat erachter schuilgaat, is door de millennia heen bewaard gebleven. Of we nu de oude mythen of de moderne natuurwetenschap raadplegen, overal stuiten we op het idee dat de verscheidenheid voortkomt uit een eenvoud en daarmee in een oorspronkelijk verband staat.</p>
<h3><strong><b>Terug naar de eerste impuls</b></strong></h3>
<p>De evolutie krijgt dus haar allereerste impuls uit een toestand van eenheid, die helaas in de hedendaagse culturele wereld nauwelijks nog aandacht krijgt. Maar wat gebeurt er als het Ene zich steeds verder versnippert in de veelheid en er geen terugkeer meer plaatsvindt naar de oorsprong? Het ontwikkelingsidee verwordt dan tot een dogma, wordt een obsessie, een zoektocht naar perfectie. Ontwikkeling betekent dan alleen nog maar toename en vermenigvuldiging, en alles wat van deze maatstaf afwijkt, wordt als achteruitgang beschouwd. Vooral als het om macht en kapitaal gaat, moet de groei oneindig zijn, ook al is dat een volstrekt onnatuurlijk principe. De ontbindende processen van verval en vergankelijkheid, die het donkere seizoen als een sluier over de natuur legt, zouden ons kunnen doen denken aan het kosmische wereld-ei, naar welk kiemstadium alles terugkeert. Elke ontplooiing moet zich op een gegeven moment terugtrekken in de stilte van een toevluchtsoord, dat de broedplaats wordt voor wat komen gaat. Daarin verzamelen de krachten zich om te herstellen, om uiteindelijk opnieuw uit te stromen wanneer de tijd daarvoor rijp is. Het wereld-ei ligt dus zeker niet ergens in een ver verleden dat ons niets meer aangaat. Het is er altijd en opent van tijd tot tijd nieuwe mogelijkheden, zet nieuwe ontwikkelingsprocessen in gang, waaraan we echter alleen kunnen deelnemen als we kind blijven of weer worden zoals kinderen. We worden opgeroepen om een heel ongebruikelijke ontwikkeling toe te laten, die helemaal niet lineair verloopt en ook niet onverzadigbaar streeft naar beter, sneller, hoger of verder. De ontwikkeling waar ik het hier over heb, wordt veelmeer gekenmerkt door zorgzaamheid en bewustwording. Het gaat om de herontdekking van een aangeboren vermogen, en niet om een onverzadigbare drang om anderen te overtreffen of de schepping uit te buiten. Ontwikkeling dus als een soort verloskundige hulp, als het vormen en verfijnen van een zintuiglijk vermogen dat al in ons aanwezig is, dat als een kiemcel bestaat en steeds weer nieuwe geboorten tot stand wil brengen.</p>
<h3><strong><b>Open voor de wereld</b></strong></h3>
<p>Martin Heidegger spreekt van de ‘wereld-openheid’ en omschrijft deze als ‘de fundamentele eigenschap van het menselijk bestaan’. ‘De openheid voor het aanwezige is het fundamentele kenmerk van het mens-zijn.’[1] Als we in die zin over ontwikkeling spreken, dan komt het er vooral op aan om weer ontvankelijk te worden, net als een kind dat de wereld met verwonderde openheid tegemoet treedt en zich met alle dingen verbonden voelt. De ontvankelijke mens verzet zich tegen de dwang van de ontwikkeling, omdat hij aanvoelt dat elk verlangen naar ontplooiing in wezen een verlangen naar openheid is. Onze openheid is de toegangspoort waardoor de kleurrijke diversiteit van de wereld naar binnen kan stromen om zich met ons te verenigen tot een samenhangend geheel.</p>
<p>Wat ik hier in filosofisch-poëtische bewoordingen heb proberen aan te duiden, vindt zijn levendige weerspiegeling in de Parzival-mythe. Parzival wordt immers wel de ‘domme dwaas’ genoemd, en hoewel hij uiteraard een ontwikkeling doormaakt, blijft het onmiskenbaar dat hij tot ver in zijn volwassen jaren een zekere onbeschaafdheid behoudt en zich nooit helemaal losmaakt van zijn onstuimige aard of zijn intuïtie vanuit het hart. Een deel van zijn ontwikkelingsproces wordt dus juist gekenmerkt door het feit dat hij afstand neemt van alle vormen van opvoeding om zijn onbevooroordeerdheid te behouden (of om ze juist weer te verwerven). Alleen al in de manier waarop hij opgroeit, wordt duidelijk dat Parzival uiteindelijk nooit volledig te temmen zal zijn. Hij wordt opgevoed in de wildernis van het afgelegen woud van Soltane, een rijk dat door zijn moeder Herzeloyde wordt geregeerd en waar hij volledig afgeschermd is van alle wereldse invloeden. Omdat Herzeloyde haar man Gachmuret heeft verloren tijdens een bloedig riddergevecht, wil ze haar zoon koste wat het kost voor een soortgelijk lot behoeden. Ondanks alle pogingen om hem te beschermen, groeit Parzival uit tot een vrolijke, openhartige jongen, die telkens weer verdriet voelt wanneer het gezang van de vogels hem diep in het hart raakt en zijn drang naar vrijheid aanwakkert. Maar Herzeloyde hoopt dat haar zoon nooit volwassen zal worden en altijd onder haar hoede zal blijven. Daarom begint ze haar wrede strijd tegen de vogels en beveelt ze de boeren en knechten om ze te vangen en te doden. Parzival is ontzet over de duistere bedoelingen van zijn moeder en smeekt haar dringend de vogels te sparen. Dan komt Herzeloyde tot bezinning en heeft ze spijt van haar daad: ‘Hoe zou ik ertoe gekomen zijn om de orde van Hem, die toch de allerhoogste God is, omver te werpen? Mogen vogels dan omwille van mij niet meer vrolijk zijn?’ [2]</p>
<h3><strong><b>Het zwart-witte godsbeeld</b></strong></h3>
<p>Het gesprek tussen moeder en zoon gaat verder en ze komen over God te praten. Herzeloyde ziet een uitgelezen kans om haar zwart-witte godsbeeld op haar zoon over te brengen: ‘Zo toonde ze het verschil tussen duisternis en licht’, waarna Parzival op de vlucht slaat en ‘ver weg’ rent, alsof hij zich zo ver mogelijk wil distantiëren van de eenzijdige ideologie van zijn moeder. Parzival kan de morele preek niet verdragen en vlucht weg. Ondanks alle waarschuwingen gaat hij zijn eigen weg en wil hij zelfs in zijn overmoed de duivel uitdagen: ‘Ach, zou de duivel nu maar komen met zijn toorn en zijn woede – die versla ik, dat weet ik zeker! Moeder zegt dat hij angstaanjagend is – ik denk dat ze haar moed heeft verloren.’[3]</p>
<p>Vanaf het begin is het duidelijk dat Parzival zich verzet tegen het traditionele kerkelijke wereldbeeld en dat hij hardnekkig probeert om zich daarvoor af te schermen. Alles in Parzival is erop gericht om deze eenzijdigheid te doorbreken en ertegen in opstand te komen. Hij wil niet vast blijven zitten in het oude conflict tussen de twee tegenstellingen. Net als in de beroemde gelijkenis met de ekster uit de proloog heeft hij evenveel deel „aan de hemel als aan de hel’. [4] Voor de graalzoeker Parzival is het zaak om het midden te vinden in dit krachtenveld en zich niet langer aan één kant te scharen (en daarmee in vijandschap met de andere te raken), zoals zijn moeder hem voorleeft. In het Welshe <em><i>Peredur</i></em> (een ‘roman’ uit de twaalfde/dertiende eeuw) komt de wilde onbeschaafde aard van Parzival nog duidelijker naar voren.</p>
<p>Hij is zo snel, krachtig en behendig, dat hij als enige met blote handen reeën en wilde geiten kan vangen, iets wat niemand anders lukt. Peredur bruist van ongetemde kracht en het zou best eens kunnen dat juist deze eigenschap Herzeloyde zo veel angst inboezemde. En hoewel Parzival in de wildernis opgroeit, is dit voor hem geen plek waar hij zich kan ontplooien. Het is een in alle opzichten gevaarlijke wildernis, waar zijn vleugels elk moment kunnen worden gekortwiekt. Daarom noemt Wolfram von Eschenbach Soltane altijd <em><i>waste</i></em> (verwilderd), net als <em><i>The Waste Land</i></em> van T.S. Eliot. Er zijn in Soltane weliswaar weiden, bossen en rivieren, maar de wildernis van dit gebied is een afspiegeling van een bedrieglijke innerlijke vrijheid. De openheid naar de wereld toe wordt hier voortdurend bedreigd. Het zwart-witte godsbeeld laat de ziel op den duur verdorren, omdat het onmiddellijk een waardeoordeel velt over alle verschijnselen, waardoor het onmogelijk wordt om de verschijnselen onbevooroordeeld waar te nemen zoals ze zijn. Werkelijk open zijn betekent immers ook onbevangen zijn. Dat wil zeggen dat je beproevingen met open armen ontvangt. Hiervoor is ook een vleugje onbezorgdheid nodig om je te kunnen bevrijden van alle verdeeldheid zaaiende vooroordelen en kleinerende opmerkingen.</p>
<h3><strong><b>Ridders en graalzoekers  </b></strong></h3>
<p>Toen Parzival tijdens een van zijn omzwervingen voor het eerst ridders tegenkwam, voelde hij zich zo aangetrokken tot die mysterieuze mannen, die ‘meer nog dan God schitterden’, dat hij hen wilde navolgen en zelf ridder wilde worden. Hij kon het niet langer uithouden in het woud van Soltane, en vertrok halsoverkop. Als hij was gaan twijfelen, zou onzekerheid hem waarschijnlijk hebben overmand en hem weer van zijn besluit hebben afgebracht. Maar de drang naar avontuur is sterker en drijft Parzival weg van zijn moeder, die hem bij het afscheid als een nar aankleedt, in de hoop dat hij veel spot krijgt te verduren en terug zal vluchten naar haar beschermende armen: ‘Mensen spotten maar al te graag – mijn zoon moet narrenkleding dragen op zijn mooie lichaam. Als hij wordt geslagen en gestompt, komt hij misschien weer bij mij terug.’ [5] Maar het sluwe plan mislukt. Parzival vertrekt vol goede moed, waarna zijn moeder met een gebroken hart dood neervalt. Het plan van Herzeloyde slaagt echter toch tot op zekere hoogte – maar heel anders dan ze had gedacht. Want hoewel Parzival al snel de uiterlijke kleren van de dwaas aflegt, zoekt hij innerlijk steeds weer contact met zijn dwaze kant. Dat zal later nog een zegen blijken te zijn.</p>
<p>De invloed van zijn moeder blijft voor Parzival nog lang voelbaar, want zij heeft hem niet alleen de narrenkleding aangetrokken, maar hem bovendien allerlei adviezen en gedragsregels meegegeven, die hij nauwgezet opvolgt en waardoor hij later van de ene ongelukkige situatie in de andere terechtkomt. In het derde boek van Wolframs <em><i>Parzival </i></em>wordt de graalzoeker negen keer aangeduid als <em><i>tumbe</i></em>, wat zoveel betekent als eenvoudig, dwaas, onverstandig, onwetend, ongeschoold of onervaren. [6] Daarom krijgt hij in datzelfde boek een voorbeeldige ridderlijke opvoeding van zijn leraar Gurnemanz: ‘Ik heb wel gezien dat jullie onderricht nodig hebben. Laat slecht gedrag voortaan achter je.’ [7] Om Parzival goede, beschaafde manieren bij te brengen, moet allereerst zijn ‘domheid’ worden uitgebannen. Hij moet zich inhouden, zijn nieuwsgierigheid beteugelen, zich aan allerlei etiquetteregels houden en niet meer zoveel vragen stellen. Maar zoals we uit het verloop van het verhaal weten, wordt juist deze opvoedingsregel Parzivals pijnlijke noodlot. Tijdens zijn eerste bezoek aan de Graalburcht (op het moment dat alles op het spel staat) vergeet hij de vraag te stellen over de verwonding van de Visserskoning, waardoor hij diens lijdensweg verlengt en het hele land in rouw stort. Parzival heeft bewezen onwaardig te zijn voor het Graalkoningschap. Al die goede manieren en fatsoensregels helpen hem uiteindelijk niet bij de zoektocht naar de Graal; integendeel, ze brengen hem meer in de war dan dat ze hem van nut zijn. Als hij gewoon zijn intuïtie had gevolgd, die spontane impuls van verwondering over het wonderbaarlijke, dan zou hij het hebben gevraagd, maar die kinderlijke openheid was hem afgeleerd, en dus moest hij eerst weer leren op zijn eigen stem te vertrouwen en onbevangen door de wereld te gaan.</p>
<h3><strong><b>Doorgaan met zoeken</b></strong></h3>
<p>Wanneer Parzival na vele zware omzwervingen op Goede Vrijdag bij zijn oom Trevrizent in de kluizenaarshut bij de Wilde Bron aankomt, vindt hij daar weer houvast en nieuwe kracht. De wijze kluizenaar legt aan Parzival de spirituele samenhangen van zijn levensloop uit en onthult hem belangrijke biografische achtergronden over zijn geslacht. Na de vorige voorvallen met zijn moeder en Gurnemanz krijgt Parzival nu zijn derde ‘opvoeding’ en groeit hij uit tot een verstandig en inzichtrijk mens. Toch wordt hij op één punt nog steeds op een dwaalspoor gebracht en krijgt hij opnieuw een rampzalig advies. Trevrizent raadt Parzival aan de zoektocht naar de Graal op te geven en benadrukt: ‘Jullie zeggen dat jullie naar de Graal verlangen – o, wat een dwaasheid! Ik heb medelijden met jullie! Want niemand kan de Graal verwerven die de hemel niet (…) tot Graal uitroept.’[8] In het Middelhoogduitse origineel noemt de kluizenaar Parzival hier uitdrukkelijk een ‘domme man’.[9] Maar deze keer trekt Parzival zich niets meer aan van de adviezen die van alle kanten op hem afkomen en blijft hij onverstoorbaar op zoek naar de Graal, hoe onverstandig en hopeloos dat ook mag lijken. Hij vindt de Graal dus pas later, juist omdat hij, ondanks alle wijze leringen, een zekere mate van ‘naïviteit’ behoudt. Parzival laat zich zijn eenvoud niet ontnemen, maar ontdekt juist daarin de oplossing voor het schrijnende conflict.</p>
<p>Uiteindelijk geeft Trevrizent toe dat hij tegen Parzival heeft gelogen: ‘Om jullie af te leiden van de Graal, heb ik jullie een verkeerd beeld van de Graal geschetst; laat mij boete doen voor deze zonde.’ [10] Daarmee geeft Trevrizent toe dat de zoektocht naar de Graal een ondoorgrondelijke zoektocht is, die niet alleen door het naleven van morele principes of het doorlopen van ideale ontwikkelingsfasen kan worden volbracht. Om de Graal, de heilige kelk van het hart, te vinden, blijkt het van cruciaal belang dat Parzival vertrouwt op zijn diepste, kinderlijke stem en deze zelfs belangrijker vindt dan de woorden van zijn wijze raadgever. Door deze moedige stap naar zelfstandigheid bevrijdt hij zich van de belemmerende leerstellingen en opent hij opnieuw de ruimte van de eenvoud in het binnenste van zijn ziel. Het is slechts op het eerste gezicht een plek van uiterste afzondering, want in die naakte toestand waarin hij op zichzelf is teruggeworpen, wordt Parzival opnieuw de mens die openstaat voor de wereld, zoals hij dat destijds al was toen hij als spelend kind in Soltane verbleef, waar het gezang van de vogels zijn hart raakte en de ridders hem als goden leken. Zonder deze dromerige gevoeligheid zou hij nooit de wereld zijn ingetrokken, zou hij zich later nooit met zijn zwart-wit gevlekte halfbroer Feirefiz hebben verzoend. Nooit zou hij uiteindelijk de Graal hebben gevonden en de Visserskoning hebben verlost, als hij niet steeds weer in zijn ziel was teruggekeerd naar de oorsprong (naar het wereld-ei) en zich had herinnerd dat de openheid in zijn hart zijn grootste kracht was.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h3>Bronnen:</h3>
<p>[1] Heidegger, Martin, <em><i>Zollikoner Seminare</i></em></p>
<p>[2] Eschenbach, Wolfram von, <em><i>Parzival</i></em>, boek 3</p>
<p>[3] <em><i>Parzival</i></em>, boek 3</p>
<p>[4] <em><i>Parzival</i></em>, boek 1 (&#8216;wie in den zwei Farben der Elster’)</p>
<p>[5] <em><i>Parzival</i></em>, boek 3</p>
<p>[6] vgl. <em><i>Parzival</i></em>, boek 3</p>
<p>[7] <em><i>Parzival</i></em>, boek 3</p>
<p>[8] <em><i>Parzival</i></em>, boek 9</p>
<p>[9]  ibid.: ‘ir sent iuch umben grâl: / ir tumber man, daz muoz ich klagn’</p>
<p>[10] <em><i>Parzival</i></em>, boek 16</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Samenspreking der vogels</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/samenspreking-der-vogels/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 Jun 2026 06:00:49 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=127432</guid>

					<description><![CDATA[en Wie ik liefheb, dood ik wie mij zoekt, vindt mij, wie mij vindt, kent mij, wie mij kent, heeft mij lief, wie mij liefheeft, heb ik lief, wie ik liefheb, dood ik, wie ik dood, die zal ik belonen, voor wie ik belonen moet, ben ik de beloning. &#160; Dit korte en anonieme gedicht [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>en Wie ik liefheb, dood ik</em><span id="more-127432"></span></p>
<blockquote><p><em>wie mij zoekt, vindt mij,</em></p>
<p><em>wie mij vindt, kent mij,</em></p>
<p><em>wie mij kent, heeft mij lief,</em></p>
<p><em>wie mij liefheeft, heb ik lief,</em></p>
<p><em>wie ik liefheb, dood ik,</em></p>
<p><em>wie ik dood, die zal ik belonen,</em></p>
<p><em>voor wie ik belonen moet, ben ik de beloning.</em></p>
<p>&nbsp;</p></blockquote>
<p>Dit korte en anonieme gedicht is op het eerste gezicht zowel onbegrijpelijk als verontrustend en wellicht voor sommigen angstaanjagend. Toch heeft het een diepe betekenis die iedere zoeker op het pad naar verlichting dient te doorgronden.</p>
<p>In het volgende verhaal uit de twaalfde eeuw kunnen we overeenkomsten zien met dit anonieme gedicht en wordt de betekenis helder voor ons geplaatst.</p>
<p>Graag laat ik u kennismaken met een oeroud Perzisch verhaal of gedicht van Farid al-Din Attar die omstreeks 1145 is geboren. Attar was een van de grootste mystieke soefidichters die een groot aantal<em> ghazals,</em> of gedichten nagelaten heeft. Ook is hij een belangrijke figuur in de Perzische middeleeuwse klassieke literatuur. Helaas is hij niet zo bekend als Rumi en Hafez, die heel succesvol waren. Toch had hij een immense invloed op latere schrijvers en zelfs Rumi was door Attar geïnspireerd.</p>
<p>Alhoewel hij een uitgebreid oeuvre had, is Attar wereldberoemd geworden door slechts één werkje: <em>De samenspraak der vogelen</em>. Dit dichtwerk, of <em>mathnavi,</em> vertelt een allegorie over een grote groep vogels die op zoek gaan naar hun mystieke koning of Simurg. Deze Simurg vinden we overal terug in de Perzische literatuur. Het is de geheimzinnige vogel, de manifestatie van wijsheid en hij heeft op alle vragen antwoorden. Het is deze vogel die de Perzen, ofwel de gehele mensheid, terugbrengt naar haar ware identiteit en bestemming.</p>
<p>Veel is niet bekend over het leven van Attar en in zijn werk vinden we ook geen biografische gegevens, aangezien een groot deel van zijn oeuvre het gaan op een spiritueel pad beschrijft.Zeker is dat hij het grootste gedeelte van zijn leven in zijn geboorteplaats heeft verkeerd, Nishapur. Rond 1220 is hij overleden, vermoord, evenals vele stadgenoten door de Mongoolse horde onder leiding van Dzengis Khan, die vanuit het oosten het westen binnenstormde en dood en verderf zaaide. De Mongolen trachtten de hoge cultuur van Perzië te vernietigen en velen sloegen op de vlucht.</p>
<p>De naam Attar betekent letterlijk ‘parfumeur’ of ‘apotheker’, de zaak die hij van zijn vader had geërfd.</p>
<p>Een opvallende anekdote is de volgende:</p>
<p>Op een dag komt er een zwervende derwisj zijn winkel binnen, die hem vraagt of hij zich er al op heeft voorbereid dit leven te verlaten. Attar is verbijsterd over deze vraag. De derwisj sterft plotseling en valt voor zijn voeten neer. Attar is hierdoor zo aangeslagen dat hij onmiddellijk de zaak sluit en zich enkele jaren terugtrekt in een soefigemeenschap.</p>
<h3><strong>Bijeenkomst van de vogels</strong></h3>
<p>Eens, in een lang vervlogen tijd, kwamen alle vogels bij elkaar om in een plechtige en geheime zitting over een uiterst belangrijke vraag te beraadslagen. Vanaf het begin der schepping hadden alle inwoners van de steden een koning die hun leiding gaf, maar de vogels beschikten niet over een leider en dat vonden zij een groot gemis. Zij waren als een leger zonder generaal.</p>
<p>Hoe zouden deze zwakke, gevederde zielen zich staande kunnen houden in de strijd om het dagelijkse bestaan? Ze bevonden zich dus in een hachelijke toestand en ze vonden dat zij zich zo snel mogelijk onder de hoede en bescherming van een koning dienden te stellen.</p>
<p>Vol gloed trad toen de hop, de Hud Hud, naar voren. Op zijn kop glansde zijn kuif als de kroon des geloofs, op zijn snavel droeg hij de naam van de godheid als hoop en op zijn borst droeg hij het symbool van liefde.</p>
<p>‘Lieve vogels’, zo sprak hij de gevederde zielen toe, ‘ik ken de Here God en de geheimen van de schepping.’ Hij vertelde dat hij de aarde was rondgetrokken in de dagen van de zondvloed, Salomo had bijgestaan op zijn tochten door woestijnen en dalen en een rol gespeeld had als zijn vertrouwde gezant bij de ontmoeting met de koningin van Sheba.</p>
<p>‘Wij hebben een koning, vrienden en ik weet ook waar hij zich bevindt. Ik ben echter niet in staat om hem alleen te vinden, maar als jullie mij willen vergezellen, zullen we zeker deze majesteit vinden wiens naam de Simurg is. Zijn verblijfplaats ligt ver achter de Kaukasus; Hij is nabij, maar wij zijn ver, ver van Hem verwijderd.&#8217;</p>
<p>De hop vervolgde zijn toespraak:</p>
<p>&#8216;De weg ernaartoe is bezaaid met vele hindernissen. Honderdduizenden zielen zijn hartstochtelijk op zoek gegaan naar de Simurg, maar weinigen zijn in staat Hem te vinden. Onophoudelijk trachten de zielen zich een weg te banen naar deze Majesteit, omdat zij niet zonder Hem kunnen.</p>
<p>Verheven dapperheid, volkomen onbevreesdheid en volledige zelfuitwissing zijn nodig om de hinderpalen uit de weg te ruimen’, zo spreekt de hop verder. ‘Wij dienen moedig te streven om een glimp op te vangen van zijn gelaat en als wij in gebreke blijven om de Geliefde te begroeten is dit leven niet waard om geleefd te worden!’ aldus de hop.</p>
<p>Deze woorden inspireerden meteen de vogels en zij wilden onverwijld op reis gaan om het gelaat van de Simurg te aanschouwen. Tegelijkertijd begonnen ze ook te twijfelen aan hun eigen capaciteiten toen ze over de moeilijkheden hoorden en of ze wel in staat waren de hinderpalen op het pad te overwinnen.</p>
<p>De eerste die op zijn besluit terugkwam was de nachtegaal die bekendstaat om zijn hartstochtelijke liefde voor de roos en zijn meeslepende melodieën voor haar.</p>
<p>‘Ik ben zo volledig verdronken in de oceaan van liefde voor de roos dat ik praktisch geen eigen leven meer bezit. Bovendien, hoe kan een nietig schepsel zonder veel kracht de vele moeilijkheden op de reis weerstaan? De liefde voor de roos is mij voldoende.’</p>
<p>‘Ach,’ sprak de hop, ‘u staat uitsluitend stil bij materiële verschijningsvormen en uiterlijke schoonheid. U spreekt van liefde, maar deze is wat anders dan de liefde die u voor de roos voelt. De liefde voor de roos zal u doornen en smart brengen, omdat zij vergankelijk is en heeft niets met de ware liefde te maken.’</p>
<p>Nadat de hop de nachtegaal op die wijze terechtgesteld had, verscheen de pauw, die beweerde dat hij onwaardig was om voor de koninklijke Simurg te verschijnen   vanwege de rol die hij had gespeeld bij de uitdrijving van Adam en Eva uit het paradijs.</p>
<p>Toen kwamen er nog meer gevederde lieden zoals de eend die niet buiten het water kon, de reiger die de plassen en poelen niet wilde verlaten en de uil die zijn ruïnes niet kon missen. Ten slotte kwam de valk die geen afstand kon doen van de ereplaats op de hand van graven en hertogen.</p>
<p>De hop vaagde al hun smoesjes een voor een weg en moedigde haar vrienden aan door bezielende anekdoten. Om de vogels te inspireren en te stimuleren vertelde hij het volgende verhaaltje:</p>
<p>‘Op een dag nam de Simurg zijn sluier van zijn gelaat, zijn gezicht glansde als de zon en miljoenen stralen zond hij uit die allemaal door zijn genade vogels werden. Ja, mijn vrienden, wij zijn dus allemaal vonkjes van de Simurg<u>!</u> Wanneer u zich dat geheim bewust wordt, zal de verhouding tot de Simurg u heel duidelijk worden. Openbaart echter deze verbondenheid niet aan anderen, houdt het voor uzelf. Nu u weet wiens spiegeling wij zijn, zijn leven en dood hetzelfde voor u.’</p>
<p>Dit waren echter duistere en metafysische subtiliteiten voor de compleet onthutste vogels en daarom lichtte hij zijn woorden toe door het volgende verhaal:</p>
<p>‘Er was eens een wonderschone koning met een volmaakt voorkomen. Het grootste verlangen van zijn onderdanen was, het gelaat van de koning te bewonderen. Zij die enkel maar aan zijn schoonheid dachten, verloren hun zinnen en zij die trachtten een glimp van zijn schoonheid op te vangen, gaven hun leven op. Zij konden dus zijn schoonheid niet verdragen, maar missen konden zij die ook niet. Uit medelijden besloot de koning dat zij zijn schoonheid konden zien door middel van een spiegel. Op deze wijze beschermde hij zijn volk tegen de overweldigende stralen van zijn schoonheid. Zo konden de mensen toch in de spiegel een glimp opvangen van zijn voortreffelijke schoonheid…</p>
<p>‘Indien u nu het gezicht van onze geliefde koning Simurg wilt bewonderen, zal ik u vertellen waar u het zien kunt,’ zo ging de hop verder. ‘U zult hem namelijk kunnen zien in de spiegel van uw eigen hart!’</p>
<p>Dit wekte in de harten van de vogels een diep verlangen om de Grote Onbekende Koning te ontmoeten en om direct op weg te gaan. Toch kwamen de twijfels over hun vermogens om de gevaren op het pad te kunnen trotseren weer naar voren.</p>
<p>De hop bemerkte hun verwarring en twijfel en sprak dat hij die een minnaar is geworden, niet langer aan zijn eigen leven denkt. Uw ‘ik’ is een hinderpaal op het pad, offer haar op. En indien nodig, offer ook uw geloof op. Wanneer iemand u uitmaakt voor een afvallige, zeg dan dat de Liefde boven religie en geloof uitstijgt. Wanneer u uw voeten stevig op de woonplaats van de Liefde zet, stijgt u boven alle afvalligheid uit.</p>
<p>Na deze ontzetting wekkende bewering begonnen de vogels zwijgzaam en bedrukt aan de tocht.</p>
<p>De weg was echter zo angstaanjagend dat zij na een korte afstand afgelegd te hebben een voor een begonnen te sidderen. Daarom hielden zij op een geschikte plaats halt en zij vroegen de hop om nog een stimulerende anekdote te vertellen om hun angsten te verdrijven en om hen aan te moedigen verder te gaan. Toen vertelde de hop het verhaal van de Liefde van een vader.</p>
<p>In Turkestan leefde een man die twee geliefden bezat: zijn zoon en zijn paard. Niets is mij liever dan deze twee, maar als er iemand mij komt vertellen dat mijn zoon dood is, zal ik uit dankbaarheid van het goede nieuws hem mijn paard schenken, omdat ik inzie dat deze twee een obstakel op mijn pad naar bevrijding zijn<u>.</u></p>
<p>‘Inderdaad,’ zo sprak de hop, ‘ik kan geen groter iets bedenken voor een moedig man om zichzelf in zichzelf te verliezen.’</p>
<p>‘O meester,’ sprak een vogel in grote verrukking, ‘hoewel ik broos ben van gestalte draag ik toch een grote toewijding en heb ik een weinig stoutmoedigheid in me.’</p>
<p>‘Grootmoedigheid en stoutmoedigheid zijn de sleutels tot heerschappij over het zelf.  Met grootmoedigheid en dapperheid treedt men binnen in de Koninklijke Andere Natuur en gaat men de wereld en het geloof ver te boven. Wie geen manmoedigheid bezit, hoort niet thuis in de goddelijke wereld,’ zo antwoordde de hop.</p>
<p>‘O, wijze gids,’ sprak een andere vogel, ‘hoe ver moeten wij nog reizen voor we bij de Simurg komen?’</p>
<p>‘Wij moeten nog door zeven valleien heentrekken en na de zevende vallei zullen we de verblijfplaats van de Simurg bereiken. Niemand kan zeggen hoeveel mijlen het hier vandaan is, omdat nog niemand is teruggekeerd die erheen ging. Allen die deze weg betraden zijn verdwaald of hebben hun reisdoel behaald, maar niemand is ooit teruggekeerd. Hoe kunt u dan verwachten dat daar informatie over is?’</p>
<p>De namen van de valleien zijn:</p>
<ol>
<li>De vallei van het zoeken</li>
<li>De vallei van de liefde</li>
<li>De vallei van de kennis</li>
<li>De vallei van losmaking</li>
<li>De vallei van eenheid</li>
<li>De vallei van verbijstering en verbazing</li>
<li>De vallei van armoede en vernietiging</li>
</ol>
<p>In stomme verbazing over hetgeen ze vernomen hadden, togen de vogels zwijgend op weg naar de zeven valleien.</p>
<h3><strong>De ontvangst aan het koninklijk hof</strong></h3>
<p>Na vele jaren van voortploeteren door de valleien komen er uiteindelijk van de miljoenen vogelzielen slechts dertig aan. Velen waren onderweg gestorven, verdronken in de zee, bevroren in de bergen of verschroeid in de woestijnen terwijl anderen een prooi waren voor jakhalzen en tijgers. Een groot gedeelte stierf van de dorst of werd waanzinnig van de honger. Het gebeurde echter ook dat velen werden verblind door de wonderen en de verborgenheden van het pad. Deze vrienden verheugden zich zo over de fraaie vergezichten dat zij vergaten waar zij eigenlijk naar op zoek waren.</p>
<p>De dertig vogels die bij het hof aankwamen, waren volkomen uitgeput, zonder haren en veren en gebroken naar hart en ziel. Zij klopten vermoeid aan de poort van het paleis en wachtten totdat er iemand kwam om hen te ontvangen. Ten slotte kwam de Ceremoniemeester van het Koninkrijk uit het paleis tevoorschijn en die zag dat er een aantal geheel verreisde, kreupele en verbijsterde vogels voor hem stond.</p>
<p>‘Wie zijn jullie, waar komen jullie vandaan en wat komen jullie hier eigenlijk doen?’ zo sprak de Ceremoniemeester. ’We zijn hier gekomen’, antwoordden de nietige vogels, ‘om voorgeleid te worden tot de grote Simurg om hem eer te bewijzen als onze koning. Lang, lang geleden zijn we op reis gegaan met miljoenen vogels om toegelaten te mogen worden bij de Koninklijke Vorst en wij, slechts als groepje van dertig, hebben het er levend van afgebracht. De Ceremoniemeester antwoordde toen: ‘Of jullie bestaan of niet bestaan, dat laat de Simurg totaal onverschillig. Miljoenen werelden bevolkt met myriaden schepselen zijn als een mier voor de deur van de koning. Keert liever terug vanwaar u gekomen bent, stelletje armoedzaaiers!’</p>
<p>De ongelukkige pelgrims braken bij het horen van deze strenge woorden in snikken uit, weenden en klaagden: ‘Als wij niet toegelaten worden bij de koning zullen wij de terugreis niet aanvaarden. Zal de koning ons werkelijk op deze weg met verachting toetreden en gaat er zo’n belediging van hem uit?’</p>
<p>Hun smart was zo diep en hartbrekend hun weeklacht, dat zij toch tot de Simurg werden toegelaten, hoewel er eerst een register voor hen werd geplaatst waarin al hun goede en slechte daden en tekortkomingen nauwkeurig opgetekend stonden. Bij het horen van deze overtredingen schaamden zij zich diep en werden zij vernietigd. Verward en verbijsterd vergingen hun lichamen tot stof. Toen zij op deze wijze volkomen gezuiverd en gereinigd van alle aardse elementen waren, herleefden hun zielen weer bij het Licht dat van de Majesteit uitstraalde.  Zij stonden verblind en verwonderd weer op. De herinnering aan hun overtredingen was volledig uit hun denken gewist in dit nieuwe bestaan.</p>
<p>Dit was <em>Baqa na Fana</em> ofwel Onsterfelijkheid na Vergankelijkheid!</p>
<p>Verbijsterd zagen ze hoe de Simurg als een hemelse Zon begon te stralen en te schijnen en toen ze heimelijke blikken wierpen op het gelaat van de Vorst bemerkten de vogels tot hun grote ontsteltenis dat de Simurg geen ander was dan zijzelf als de dertig vogels! Ze verloren hun verstand en vroegen zich af of zij zichzelf waren of omgevormd waren tot de Simurg. Ze keken naar zichzelf en ontdekten dat de dertig vogels één Simurg bleken te zijn en kwamen tot de conclusie dat zij en de Simurg slechts één wezen vormden. In welke richting zij ook keken, ze zagen slechts enkel de Simurg. De Simurg bemerkte hun verwarring, glimlachte en verwaardigde zich een antwoord te geven op hun niet uitgesproken vragen. ‘De Zon van mijn Majesteit is als een spiegel. Wie zichzelf in deze spiegel bekijkt, ziet daar zijn eigen ziel. Indien u met vijftig of zestig vogels was aangekomen, zou u vijftig of zestig vogels gezien hebben.</p>
<p>U ziet na uw lange reis uzelf zoals u in een ver, ver verleden oorspronkelijk bent geweest. Aan het begin van uw reis, was u met velen, slechts dertig vogels van u zijn in staat geweest Mij waar te nemen en wat u ziet is uw eigen, oorspronkelijke zelf! Het is heel goed dat u in staat bent geweest Mij op te nemen. Blijf verbijsterd en versteld en wat mijn Wezen aangaat: ik ben meer dan dertig vogels, ik ben het wezen zelf van de Simurg. Vernietig uzelf in Mij, vreugdevol en roemrijk opdat u in Mij uzelf vindt. Met andere woorden: sterf voor u sterft en u zult het Leven winnen!’</p>
<p>Daarop verloren de vogelen zichzelf, de reiziger bestond niet meer, noch de hop, hun gids, noch het pad. Vindend de Simurg waren zij van het probleem van de dualiteit bevrijd. Zij vonden zichzelf en het grote raadsel van Ik en Gij was opgelost!</p>
<p>Het raadsel wordt duidelijker wanneer we rekening houden met het woordgrapje van Attar, met het feit dat <em>Simurgh</em> (één woord) God of de goddelijke eenheid betekent, terwijl <em>Si Murgh</em> (twee woorden) dertig vogels voorstelt!</p>
<h3><strong>Verhouding verhaal met gedicht</strong></h3>
<p>Hoe verhoudt nu het anonieme, zevenregelige gedicht van het begin zich met het verhaal van de vogels en met de gang door de zeven valleien?</p>
<p>De zeven regels van het gedicht bevatten in essentie de zeven stralen van de Zevengeest, of wel de Heilige Geest. Het pad van bewustwording wordt overstraald door de Zevengeest en corresponderend met deze zeven krachten zijn er ook zeven stadia van geestelijke ontwikkeling.</p>
<p>Het gedicht begint met: ’Wie mij zoekt, vindt mij.’ Dit kunnen we zien als de eerste straal van de Zevengeest, die de mensheid roept om te zoeken naar de vervulling van zijn leven en om verbinding te maken met de Geest.</p>
<p>De vogels hebben een enorm lange reis gemaakt op zoek naar de Grote Onbekende Vorst. Een zoeker op het pad naar bevrijding heeft veelal ook een lange, lange ervaringsweg achter de rug. Wie echter onophoudelijk zoekt, zal eens op de juiste tijd, zijn bestemming vinden.</p>
<p>De hop was een bijzondere vogel, want hij droeg de drie kenmerken van geloof, hoop en liefde. Zo had hij op zijn kop de kuif van het geloof, op zijn snavel waarop de Gods naam stond, het teken van de hoop en op zijn borst droeg hij het symbool van de liefde. Dat hij bijzonder was, komt ook tot uitdrukking als we het voorgaande in verband brengen met het volgende stukje uit <em>De komende nieuwe mens</em> van J. van Rijckenborgh:</p>
<blockquote><p><em>Een leerling die straalt van <u>geloof</u>, heeft zijn geestvonkatoom tot een wonderbaar juweel geslepen, het straalt en fonkelt, en brengt verinniging.</em></p>
<p><em> Een leerling die vervuld is van <u>hoop</u>, heeft de vuurkring van de kundalini op zijn hoofd gezet, en deze stralingskracht geeft moed.</em></p>
<p><em>Doch een leerling die in de<u> liefde</u> staat, bezit het nieuwe vermogen van de zesde trede en dat geeft kracht en is opgenomen in de Apostolische Kring. Alzo blijven geloof, hoop en liefde, doch de meeste van deze is de liefde.</em></p></blockquote>
<p>De eerste regel van het anonieme gedicht komt ook overeen met de eerste vallei, die van het zoeken. In deze vallei dienen de vogels hun wezen te zuiveren en al hun rijkdommen en verlangens op te geven. Op het geestelijke pad moet er zo’n gloed van verlangen van de pelgrim uitgaan dat de andere valleien zichtbaar worden, waarvan iedere volgende weer moeilijker wordt.</p>
<ol start="2">
<li>Wanneer de vogels geheel bevrijd en gezuiverd zijn van al hun aardse elementen leren ze, na de verwarring en verbijstering, de Simurg kennen. Dit kennen staat in verband met het herkennen of het zich herinneren van de liefde voor de godheid. Men opent zijn hart hiervoor en vandaar dat de vogels nu in de vallei van de liefde zijn waar het hartedenken centraal staat.</li>
</ol>
<p>Wanneer men die fase bereikt, dompelt men zich onder in vuur. De waarachtige minnaar moet gloeien als vuur en hij dient onstuimig te zijn als een vlam. Wanneer het Liefdesvuur opvlamt dan wordt de rede, het menselijke denken, weggevaagd als rook, want de Liefde heeft niets gemeen met het denken.</p>
<ol start="3">
<li>Als de vogels de Simurg leren kennen, krijgen ze hem lief. Dat is de derde regel van het vers. De Liefde die hier bedoeld wordt is van een hogere gradatie dan de liefde die mens al kent. Door de Liefde voor de Simurg is de kennis nu de wijsheid van het hartedenken geworden. De vogels trekken nu door de vallei van de mystieke kennis. Hij is verschillend voor iedere reiziger, omdat het pad zich aanpast aan de verschillende talenten, hoedanigheden en de staat van bewustzijn van de reiziger. Kort gezegd: ’Het doel, het pad naar verlossing, is voor iedereen hetzelfde, maar de weg erna toe is voor elke pelgrim verschillend.</li>
<li>Ook de Simurg krijgt de vogels lief, dit duidt op de vierde regel: ‘Wie mij liefheeft, heb ik lief.’ De Simurg is verheugd dat de vogels hem gevonden hebben, want Hij kan nu zijn Liefde in de vogels – lees de mens – projecteren en zo wordt men een bewuste drager van de goddelijke Liefde.</li>
</ol>
<p>Leerde de hop de vogels niet dat zij ontstaan waren uit de stralen die de Simurg uitzond, met andere woorden: de vogels waren de <em>onbewuste </em>beelddragers van de Simurg!</p>
<p>Zij moesten zich dat alleen <em>bewust </em>worden en dat stadium hebben zij nu bereikt! Dit kon slechts bereikt worden door de lange ervaringsweg die zij afgelegd hadden.</p>
<ol start="5">
<li>Wanneer de Simurg dan spreekt: ‘Vernietig u zelf in mij, vreugdevol en roemrijk, opdat u uzelf vindt in mij’, kunnen we dat als de vijfde regel opvatten: ’Wie ik liefheb, dood ik.’ De mens dient volledig in deze zelf overgave te staan en zich over te geven aan de Ander, die groter is dan hij zelf. Dit is de vallei waar alles verworpen en alles verenigd wordt. Hier wordt niet meer gesproken van twee, want alles is een eenheid geworden. Er bestaat dus geen ‘ik, noch ‘gij’.</li>
<li>Daarop verliezen de vogels zichzelf voor eeuwig in de Simurg. Het gehele persoonlijkheid wezen lost zo op in de machtige Vorst. Dat geeft de zesde regel aan die luidt: ‘Wie ik dood, zal ik belonen’.</li>
</ol>
<p>Als men hem in de vallei van verbijstering en verbazing vraagt: ‘Bent u het of bent u het niet?’, weet de verbijsterde ziel niet hoe hij moet antwoorden. Hij kent noch zichzelf, noch de ander, ja, is volledig zichzelf verloren.</p>
<p>En wat is de beloning na deze zelfopoffering en zelfuitwissing waarvan de zesde regel spreekt?</p>
<p><strong>7.</strong>In de vallei van armoede en vernietiging ziet men door een enkele straal van de geestelijke zon, talloze schaduwen die in het verleden de mens omringden, verdwijnen. Op dit punt aangekomen heeft de pelgrim <em>zijn afgescheiden bestaan afgelegd</em>. Hij is en hij is niet. Hoe kan dat en wie kan dit mysterie verklaren?</p>
<p>De beloning van de zevende regel van het gedicht is de dood die voert naar een hoger leven, het is de wedergeboorte door de Heilige Geest. De vogels vinden uiteindelijk hun ware, oorspronkelijke zelf van den beginne in de Simurg en dat is hun beloning waarna zij zo zeer verlangd hebben!</p>
<p>Wie het pad van verlossing gaat, dient zichzelf te verliezen en wordt opgenomen in het veld van de onsterfelijke zielen. Die mogelijkheid is de gouden belofte voor de pelgrim om een te worden met de goddelijke wereld. Een nieuw leven zal zich openbaren in kracht en in heerlijkheid!</p>
<p>&nbsp;</p>
<h3>Bron:</h3>
<p><em>De Samenspreking van de Vogels</em> is een Perzisch gedicht van de soefi-dichter Farid ud-Din Attar, beter bekend als Attar van Nishapur.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Universele Leer – Nieuwe impulsen in verbondenheid met de traditie</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/universele-leer-nieuwe-impulsen-in-verbondenheid-met-de-traditie/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 15 Dec 2025 06:00:19 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=123680</guid>

					<description><![CDATA[Op belangrijke keerpunten in de geschiedenis van de mensheid is het nodig om de wijsheid van verschillende spirituele tradities samen te brengen om een volgende stap in de grote ontwikkeling van de mensheid te kunnen zetten. Als eenieder zich steeds verder verdiept in zijn of haar eigen traditie, totdat de oorsprong zichtbaar wordt, wordt ook [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Op belangrijke keerpunten in de geschiedenis van de mensheid is het nodig om de wijsheid van verschillende spirituele tradities samen te brengen om een volgende stap in de grote ontwikkeling van de mensheid te kunnen zetten.</em></p>
<p><span id="more-123680"></span></p>
<p>Als eenieder zich steeds verder verdiept in zijn of haar eigen traditie, totdat de oorsprong zichtbaar wordt, wordt ook het gemeenschappelijke zichtbaar.</p>
<p>De beschikbaarheid van spirituele teksten uit eeuwenoude bronnen tot aan die uit het heden neemt steeds verder toe. Een zoekende mens wordt geconfronteerd met een overvloed aan geschriften, waardoor een gevoel van overweldiging kan ontstaan. Maar is er niet een draad van Ariadne, een kompas dat ons hier doorheen leidt?</p>
<p>Het lijkt erop dat deze overvloed aan geschriften uit het Oosten en het Westen te danken is aan de digitalisering van de afgelopen jaren, en voor een deel is dat ook zeker zo. Als we echter echt naar de geschiedenis kijken, zien we dat er altijd een uitwisseling tussen spirituele tradities heeft plaatsgevonden, veel intensiever dan misschien wordt aangenomen. De daarvoor noodzakelijke reizen duurden onder bepaalde omstandigheden weliswaar lang, maar ze vonden wel plaats.</p>
<h3><strong>Een uitwisseling tussen spirituele tradities</strong></h3>
<p>Het is bekend, dat in het oude Alexandrië Indiase en zelfs Chinese tradities een uitwisseling hadden met de filosofie en spiritualiteit van de culturen rondom de Middellandse Zee. Omgekeerd zijn er christelijke geschriften gevonden bij het openen van eeuwenlang verzegelde grotten in China.</p>
<p>Het is ook bekend dat Nagarjuna (tweede eeuw), de grote Indiase meester, zich heeft verdiept in Aristoteles – dat Aristoteles op deze manier dus een belangrijke invloed heeft gehad op de boeddhistische leer.</p>
<p>Het zenboeddhisme ontstond in China. De leer verspreidde zich naar Japan – en veranderde. Vanuit Japan verspreidde het zenboeddhisme zich enkele decennia geleden naar de westerse wereld – en veranderde opnieuw. Vanuit de westerse wereld heeft het weer invloed op het zenboeddhisme in Japan en China, wat opnieuw veranderingen teweegbrengt.</p>
<p>Er is een oud gezegde:</p>
<blockquote><p><em>We vinden elkaar, verbinden ons door wat we gemeen hebben. </em></p>
<p><em>Maar we groeien naar elkaar toe door onze verschillen.</em></p></blockquote>
<p>De smeltkroes tussen het christendom, de islam en het jodendom in het middeleeuwse Andalusië had verstrekkende gevolgen tot in de renaissance. In deze ‘wedergeboorte’ van de cultuur gingen Marsilio Ficino en Giovanni Pico della Mirandola ervan uit dat alle spiritualiteit gebaseerd is op gemeenschappelijke, universele waarheden en dat deze dus ook gevonden kunnen worden door wijsheidszoekers. Een van de vele gevolgen was de oprichting van de Platoonse Academie in Florence, waar deze synthese van alle religies werd onderzocht.</p>
<p>Kunnen we de energie voelen die door zo’n ‘fusie’ vrijkomt? En wat betekent dat voor onze huidige tijd? Hebben we zo’n ‘wedergeboorte’ van de cultuur niet juist op dit moment heel hard nodig? Veel van de oude wegen kunnen niet zomaar voortgezet worden, en deze situatie daagt ons uit. Er is iets totaal nieuws nodig. Het is ook belangrijk om niet te vergeten dat dit nieuwe op de schouders van het oude moet staan om stabiel te zijn.</p>
<p>Het nieuwe – dat is een synthese van alle religies en spirituele stromingen – zal altijd weerstand ondervinden van krachten die de specifieke religie en spirituele richting ‘zuiver’ willen houden. We zullen zien dat ook de kern van deze behoudende, conservatieve krachten zijn bestaansrecht heeft, net als de drang van binnenuit om alles steeds opnieuw te bekijken, alles steeds opnieuw te willen ontdekken. Het zijn twee polen van één enkele dynamische kracht.</p>
<h3><strong>Hoe in Christiaan Rozenkruis de essenties van verschillende tradities samenvloeiden</strong></h3>
<p>Laten we eens kijken naar een voorbeeld van een dergelijke synthese van de diepste krachten, de diepste essentie van verschillende tradities, die samenwerkten om een ontwikkeling mogelijk te maken waarvan het resultaat groter was dan de som der delen.</p>
<p>Laten we ons eens voorstellen hoe de inwijding van Christiaan Rozenkruis plaatsvond, zoals Rudolf Steiner die beschrijft. We kunnen zijn verslag opvatten alsof het werkelijk zo gebeurd is, of we kunnen het zien als een metafoor, als een beeld van krachten die werkzaam zijn in individuele mensen en ook in de mensheid als geheel. Voor de werkzaamheid en ontplooiing in onze ziel zijn beide invalshoeken even geldig. En laten we eens kijken welke betekenis deze gebeurtenis vandaag de dag voor ons, voor de wereld en voor de mensheid heeft.</p>
<p>Rudolf Steiner legt uit (Neuchâtel, 27 september 1911 Eerste lezing – selectie):</p>
<blockquote><p><em>De oorsprong van de rozenkruisersstroming valt in de dertiende eeuw. In een plaats in Europa vormde zich een hoge geestelijke loge, een college van twaalf mannen die de hele som van geestelijk weten uit oude tijden en uit hun eigen tijd in zich hadden opgenomen – twaalf uitmuntende geesten, die zich verenigden om de voortgang van de mensheid te bevorderen.</em></p>
<p><em>Zeven leden van het college van twaalf konden terugblikken op de zeven stromingen van het oude Atlantische ontwikkelingstijdperk van de mensheid en op wat er als deze zeven stromingen voortleefde. Van deze zeven individualiteiten kon elk steeds maar één stroming vruchtbaar maken voor de toenmalige en tegenwoordige tijd.</em></p>
<p><em>Er kwamen bij deze zeven personen vier andere personen, die konden terugkijken op wat de mensheid zich aan occulte wijsheid in de vier na-Atlantische cultuurperioden had eigengemaakt. Een twaalfde was de meest intellectuele van hen, die speciaal de uiterlijke wetenschappen moest verzorgen.</em></p>
<p><em>Deze twaalf individualiteiten werkten samen naar een totaalbeeld toe. Naar een uitgangspunt van een nieuwe cultuur in het midden van de dertiende eeuw. Maar het uitgangspunt voor een nieuwe cultuur was alleen mogelijk doordat er een dertiende in het midden van de twaalf kwam te staan. Het was een individualiteit die ten tijde van het mysterie van Golgotha geïncarneerd was geweest. In daaropvolgende incarnaties had hij zich door een nederige houding en een vurig, godvruchtig leven op zijn missie voorbereid. Hij was een groot zielemens, een vroom, innerlijk diep mystiek mens, die met deze eigenschappen was geboren en ze niet zomaar had verworven.</em></p>
<p><em>Elk van hen [de twaalf] verdiepte zich slechts in een deel van het christendom. Hun streven was de verschillende religies tot een grote eenheid te maken. Ze waren ervan overtuigd dat hun twaalf stromingen alle spirituele leven omvatten en elk had naar eigen vermogen invloed op de leerling. Ze hadden tot doel een synthese van alle religies te bereiken; ze waren zich er echter van bewust dat dit doel niet door de een of andere theorie te bereiken was, maar wel door de uitwerking van het geestelijk leven. En daarvoor was een passende opvoeding van de dertiende nodig.</em></p>
<p><em>Terwijl de geestelijke krachten van deze dertiende tot in het oneindige toenamen, verminderden zijn fysieke krachten helemaal. Hij leefde alleen voor de geestelijke ontwikkeling die door de twaalf bij hem werd gestimuleerd. In hem zat een weerspiegeling van de wijsheid van de twaalf.</em></p>
<p><em>Toen gebeurde er iets wat slechts één keer in de geschiedenis kan gebeuren. Het was een van die gebeurtenissen die dán kunnen plaatsvinden wanneer – vanwege de vruchten die zo’n gebeurtenis moet opleveren – de macrokosmische krachten samenwerken.</em></p>
<p><em>Na enkele dagen werd het lichaam van deze dertiende helemaal doorzichtig en hij lag daar dagenlang alsof hij dood was. Om hem heen verzamelden zich nu die twaalf in bepaalde periodes. Op die momenten vloeide alle kennis en wijsheid uit hun mond. In korte formules, alsof het gebeden waren, lieten ze hun wijsheid op de dertiende neerdalen, terwijl de dertiende als dood op de grond lag. Je kunt je de twaalf het beste in een kring om de dertiende heen voorstellen.</em></p>
<p><em>De toestand eindigde ermee dat de ziel van de dertiende wakker werd als een nieuwe ziel. Hij had een grote zieletransformatie ondergaan. Daarin was iets aanwezig als een geheel nieuwe geboorte van de twaalf wijsheden, zodat ook de twaalf wijzen iets volkomen nieuws konden leren van de jongeling.</em></p>
<p><em>Maar ook zijn lichaam werd daardoor op een zodanige manier tot leven gewekt dat deze opwekking van het volkomen doorzichtige lichaam met niets anders kan worden vergeleken. De jongeling kon nu over totaal nieuwe ervaringen spreken.</em></p>
<p><em>In het verloop van enkele weken gaf nu de dertiende alle wijsheid weer die hij van de twaalf  gekregen had, maar in een nieuwe vorm. Die nieuwe vorm leek door de Christus zelf te zijn gegeven. Wat hij hun toen openbaarde, noemden de twaalf het ware christendom, de synthese van alle religies.</em></p>
<p><em>Als gevolg van het werk van de rozenkruisers [in de daaropvolgende periode] werd het etherlichaam van Christiaan Rozenkruis van eeuw tot eeuw steeds sterker en machtiger. Alle krachten van dat prachtige etherlichaam van de individualiteit uit de dertiende eeuw waren intact gebleven, en ditzelfde fijn-geestelijke etherlichaam verlichtte en doorstraalde vanuit de geestelijke wereld weer de nieuwe incarnatie van Christiaan Rozenkruis, de individualiteit in de veertiende eeuw.</em></p>
<p><em>Zo gaat er van het etherlichaam van Christiaan Rozenkruis een grote kracht uit, die op onze ziel en op onze geest kan inwerken. Het is onze opgave om deze krachten te leren kennen. En op deze krachten doen wij als rozenkruisers een beroep. U kunt er zeker van zijn dat uw kleinste zielearbeid voor de eeuwigheid zal blijven bestaan.</em></p>
<p><em>In de Fama Fraternitatis uit het jaar 1614 wordt de volgende incarnatie van Christiaan Rozenkruis beschreven.</em></p></blockquote>
<h3><strong>Hoe de inwijding in de essentie van de wegen zich herhaalde</strong></h3>
<p>In zekere zin herhaalt het inwijdingsgebeuren zich – nu weergegeven in een reis rond de Middellandse Zee. Ook hier vindt een verdieping en een verwerkelijking van de Christusimpuls plaats door de ontmoeting met de diepste spirituele wegen van de toenmalige wereld.</p>
<p>Christiaan Rozenkruis was van plan naar Jeruzalem te gaan om zijn christelijk geloof te verdiepen. Hij kwam daar echter nooit aan, maar ging eerst naar Damascus, daarna naar Damcar, vervolgens naar Egypte en uiteindelijk naar Fes in Marokko. Dit waren allemaal bolwerken van spiritualiteit in die tijd. Christiaan Rozenkruis reisde destijds dus door de gehele bekende wereld en nam in vijf jaar tijd alle wijsheid van die tijd in zich op – uit alle bekende tradities. Nadat hij naar Europa was teruggekeerd, nam hij leerlingen aan en begon het eigenlijke werk van de rozenkruisers.</p>
<p>Op belangrijke keerpunten vereist de tijd dat de wijsheid van verschillende tradities wordt samengevoegd tot een synthese, om een volgende fase in de grote ontwikkeling van de mensheid te kunnen realiseren. Dat blijkt uit de inwijdingsgeschiedenis van Christiaan Rozenkruis, zoals Rudolf Steiner die beschrijft. De wegen van het ‘College van Twaalf’ hadden weliswaar nog steeds verschillende uitingsvormen, maar de essentie van hun wegen kwam voort uit de eenheid van dezelfde oorsprong. Op basis van de absolute oorsprong konden zij samenwerken, ondanks hun verschillen.</p>
<p>Het kan zeer nuttig zijn om ons af te vragen wat dit vandaag de dag voor ons betekent. Bevinden we ons ook nu niet in een situatie waarin een grote verscheidenheid aan tradities en spirituele leerstellingen elkaar ontmoeten? Staan we niet op heel veel gebieden voor problemen die we alleen samen kunnen oplossen – en is spirituele verdeeldheid daar niet een van? Kunnen we, ondanks alle uiteenlopende wegen en de noodzakelijke verscheidenheid, de oorsprong herkennen waaruit alles voortkomt?</p>
<h3><strong>Het op waarde schatten van andere wegen op basis van het</strong> <strong>oorspronkelijke principe</strong></h3>
<p>Kunnen wij andere wegen herkennen en op waarde schatten en desondanks onze geheel eigen spirituele weg met kracht gaan?</p>
<p>We zijn één in de diepste kern van ons wezen. Als we echter voornamelijk kijken naar de uiterlijke vormen en naar onze overtuigingen en identificaties met de interpretatie van een bepaalde traditie, dan komen we moeilijk tot elkaar. Maar wanneer ieder individu het pad in zijn eigen traditie verder verdiept tot de oergrond zichtbaar wordt, wordt ook het gemeenschappelijke zichtbaar. De kern van de behoedende, conservatieve krachten is het ‘zich-niet- willen-laten-afleiden’ tijdens deze verdieping. En dat is noodzakelijk.</p>
<p>In het <em>Evangelie volgens Maria Magdalena</em>, een geschrift uit de tweede eeuw, wordt dit als volgt uitgedrukt – en dat is een belangrijke bescherming van het individuele bewustzijn tegen de overvloed aan te veel verschillende spirituele leerstellingen:</p>
<blockquote><p><em>Vrede zij met jullie. Breng mijn vrede voort. Let erop dat jullie niemand misleiden door te zeggen: ‘Zie hier’ of ‘Zie daar’! Want de Zoon des Mensen verblijft in jullie binnenste. Volg hem!</em></p></blockquote>
<p>Als iets van deze diepte zich daadwerkelijk opent, kunnen we inzien: dit fundament is het fundament van iedereen en alles.</p>
<p>De dualiteit tussen de focus op het volgen van je eigen pad en het openstaan voor nieuwe dingen verdwijnt. Beide zijn tegelijkertijd aanwezig. We weten dan wie we werkelijk zijn en hebben geen schijnidentiteit nodig die voortkomt uit zelfgekozen identificaties. Het is dan mogelijk om te berusten in een ‘wetend niet-weten’. Het is niet eenvoudig om deze ruimte te vinden, die vrij is van concepten, ook van spirituele concepten. Alle verschijnselen kunnen dan worden gezien als aspecten van een diepere realiteit – als fenomenen aan de oppervlakte: aan de buitenkant gescheiden, in de diepte, in de kern – die als licht is –  één.</p>
<p>Dit nieuwe bewustzijn herkent direct, als eerstehands kennis, wat in het Corpus Hermeticum staat:</p>
<blockquote><p><em>Het ijlste deel van de materie is de lucht,</em></p>
<p><em>het ijlste deel van de lucht is de ziel,</em></p>
<p><em>het ijlste deel van de ziel is het Gemoed,</em></p>
<p><em>het ijlste deel van het Gemoed is God.</em></p></blockquote>
<p>Vanuit dit perspectief, dat het perspectief vanuit het diepste van het innerlijk is, bestaan er alleen verschillende stadia van verdichting – geen scheiding meer, maar wel de verscheidenheid van differentiatie, de ontplooiing van het Ene.</p>
<p>En laten we het voor ons zien: er opent zich een weg in ons innerlijk, een mogelijkheid om terug te keren, wat tegelijkertijd een stap naar het nieuwe is, van essentie naar essentie naar essentie. Hoe dichter we bij de innerlijke essentie komen, hoe meer de ware gemeenschappelijkheid zichtbaar wordt, hoe meer de mogelijkheden van een vruchtbare samenwerking tussen verschillende tradities zichtbaar worden.</p>
<p>William Blake (1757-1827) wijst ons, zo mag men aannemen, op de fundamentele eenheid van alle dingen, wanneer hij zegt:</p>
<blockquote><p><em>Een wereld in een zandkorrel zien,</em></p>
<p><em>En de hemel in een wilde bloem,</em></p>
<p><em>De oneindigheid in je handpalm houden,</em></p>
<p><em>En de eeuwigheid in een uur!</em></p></blockquote>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De vreugde van Sisyphus</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/de-vreugde-van-sisyphus/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 21 May 2025 08:55:06 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=116311</guid>

					<description><![CDATA[Albert Camus ontving in 1957 op 44-jarige leeftijd de Nobelprijs voor Literatuur. In zijn romans, essays en krantenartikelen keert hij zich tegen de stelligheid van overtuigingen, dogmatische zekerheden en het verlangen naar ideologische waarheden. Bij hem was iets nooit helemaal slecht of helemaal goed. Zo beziet hij de mythe van Sisyphus in een verrassend ander [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Albert Camus ontving in 1957 op 44-jarige leeftijd de Nobelprijs voor Literatuur. In zijn romans, essays en krantenartikelen keert hij zich tegen de stelligheid van overtuigingen,</em></p>
<p><span id="more-116311"></span></p>
<p><em>dogmatische zekerheden en het verlangen naar ideologische waarheden. </em></p>
<p><em>Bij hem was iets nooit helemaal slecht of helemaal goed. Zo beziet hij de mythe van Sisyphus in een verrassend ander licht dan gewoonlijk gedaan wordt. Hij werpt de vraag op: is een sisyphusarbeid wel een oneindige kwelling en vruchteloze arbeid? </em></p>
<p>&nbsp;</p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-116311-1" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/03/De-vreugde-van-Sisyphus.mp3?_=1" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2025/03/De-vreugde-van-Sisyphus.mp3">https://logon.media/wp-content/uploads/2025/03/De-vreugde-van-Sisyphus.mp3</a></audio>
<p>&nbsp;</p>
<p>Albert Camus (1913-1960) groeit op in Tipasa, een klein dorp bij Algiers. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, bevindt hij zich in Parijs. Hij sluit zich aan bij het verzet en wordt hoofdredacteur van het verboden tijdschrift ‘Combat’<em>. </em>De dramatische ervaring van de oorlog kerft diep in zijn ziel. Hoe kan je leven in een wereld die geen rechtvaardigheid kent? Hoe kan je verder zonder te wanhopen? Wanneer hij terugkeert in Algerije, regent het. Hij ziet de sporen van het oorlogsgeweld. Er hangt een droefgeestige sfeer. Dan breekt de zon door de wolken en dringt het tot hem door dat de schoonheid van het landschap ondanks de oorlog er nog altijd is. Hij realiseert zich dat de sfeer van de warme gloed van de zon, de levendige zee en de zingende vogels nog altijd even levend in zijn herinnering is gebleven. Deze ervaring is van grote betekenis voor zijn leven. Zo schrijft hij:</p>
<blockquote><p><em>In het midden van de winter heb ik eindelijk begrepen dat er in mij een onoverwinnelijke zomer was.</em></p></blockquote>
<p>Het is deze herinnering aan innerlijk licht die hem de moed geeft om door te gaan en waarheen hij op moeilijke momenten terugkeert.</p>
<p><em>De vreemdeling, De pest</em> en <em>De val </em>zijn de bekendste werken van Camus. <em>De pest, </em>geschreven in 1947, werd in de coronatijd door velen herlezen en besproken en er verscheen zelfs in 2020 een nieuwe druk. In <em>De pest</em> weigert dokter Bernard Rieux te berusten in de pestepidemie, die voor velen de dood brengt. Hij zet zich met gevaar voor eigen leven in om de epidemie te bestrijden.</p>
<blockquote><p><em>Ik heb geen affiniteit met heldendom en heiligheid, geloof ik. Wat mij interesseert is mens zijn.</em></p></blockquote>
<p>Het boek eindigt met zijn besluit om zijn ervaringen te noteren</p>
<blockquote><p><em>zodat hij tenminste een herinnering achterliet aan de onrechtvaardigheid en het geweld dat hun was aangedaan en zodat hij heel eenvoudig kon doorgeven wat je van plagen kunt leren, namelijk dat er in de mens meer te bewonderen dan te verachten is.</em></p></blockquote>
<p>Afgelopen jaar bracht Bas Heijne, schrijver, vertaler en interviewer, in <em>Een hogere liefde, </em>Camus’ <em>Brieven aan een Duitse vriend </em>opnieuw onder de aandacht. In deze brieven bespreekt Camus dat waar macht en heerszucht optreden, de noodzaak tot verzet ontstaat. Ondanks grote afkeer van pijn veroorzaken en bloedvergieten wordt de mens gedwongen de strijd op te nemen. In zijn visie verlies je je waardigheid als je strijdt voor macht maar behoud je je waardigheid als je de moed opbrengt, tegen je gevoel in, toch te strijden voor de hogere waarden van menselijke vrijheid en liefde. Camus bleef in het verzet de kwetsbaarheid van ieder mens zien. Hij werd daarop aangevallen. Maar hij bleef de waarde van een persoonlijke moraal van vriendschap en menselijkheid uitdragen.</p>
<blockquote><p><em>Er komt altijd een ogenblik,</em></p></blockquote>
<p>schrijft hij in zijn <em>Dagboek,</em></p>
<blockquote><p><em> </em><em>waarop de mensen ophouden te strijden en elkaar kapot te maken, eindelijk bereid zijn elkaar lief te hebben zoals ze zijn. Dat is het koninkrijk der hemelen.</em></p></blockquote>
<p>Heeft dit ‘ogenblik’ niet alles te maken met de mate van bewustzijn in een mens?</p>
<p>In mythen treffen we beelden aan die ons onbewuste spiegelen. Mythen helpen het menselijk bewustzijn te ontwikkelen. Ze kunnen iets wezenlijks en universeels aanraken, wat innerlijk herkend wordt en het levenspad kenmerkt. Mythen zijn geen vastgestelde verhalen. Er wordt wel gezegd dat mythen gevormd worden door ieder oor dat ze hoort en door iedere mond die ze vertelt. Zij kunnen zich ontwikkelen door de tijd.</p>
<p>Zo vestigt Camus de aandacht op een onbelicht aspect van de bekende Griekse mythe van Sisyphus. Sisyphus was de sterveling die in opstand kwam tegen de goden, de dood minachtte en een grote passie ontwikkelde voor het leven. Daarvoor kreeg hij de zwaarste straf opgelegd: hij moest een kolossaal rotsblok de steile berg op duwen, dat eenmaal boven gekomen weer naar beneden rolt, en hem opnieuw stelt voor de taak het rotsblok naar boven te duwen. Een zinloze arbeid. Niet voor niets wordt nog altijd doelloos en uitzichtloos werk ‘een sisyphusarbeid’ genoemd.</p>
<p>Camus denkt voorbij het rotsblok dat omhoog moet worden geduwd en weer naar beneden rolt. Hij vraagt je je Sisyphus voor te stellen als hij rustig de berg af loopt, zijn steen achterna.</p>
<blockquote><p><em>Het is op deze weg terug, tijdens deze pauze, dat Sisyphus mijn belangstelling heeft,</em></p></blockquote>
<p>schrijft Camus.</p>
<blockquote><p><em>Dit ogenblik, een ogenblik als een ademtocht, dat even zeker terug zal komen als zijn ellende, dit ogenblik is het moment van bewustzijn.</em></p></blockquote>
<p>Naar beneden wandelend, wordt Sisyphus zich bewust van het absurde van zijn situatie.</p>
<p>Geeft de mythe van Sisyphus niet het gevoel weer, van wat je zelf soms ook ervaart, dat, wat je doet of hoe je leeft, ineens bij je  overkomt als een zinloze en doelloze herhaling? In de woorden van Camus ’als iets absurds’. Je staat op, ontbijt, werkt, eet, slaapt en staat weer op. Waarvoor eigenlijk? Dit gevoel van bevreemding, van het absurde, ontstaat, zegt Camus, doordat je je bewust wordt van de eindeloze herhaling van het leven, dat er niets nieuws is onder de zon, dat mensen komen en gaan, en je je bewust wordt van je eigen eindigheid. Voor Camus is Sisyphus de ultieme absurde held.</p>
<blockquote><p><em>Steeds weer spant Sisyphus zich in om de enorme steen op te lichten, hem voort te rollen en de helling op te duwen; je ziet het vertrokken gezicht, de wang tegen de steen gedrukt, de werking van een schouder die de met klei bedekte massa opvangt, van een voet die hem op zijn plaats houdt, de gestrekte arm waarmee hij hem weer omhoog duwt.</em></p></blockquote>
<p>De Sisyphus van Camus is bewust geworden. Hij heeft de moed zijn situatie eerlijk onder ogen te zien. Hij beseft sterker te zijn dan het rotsblok. Hij behaalt de overwinning op de materie, op ieder korreltje van de steen, op iedere glinstering die daaruit oplicht omdat hij steeds opnieuw zijn taak in vol bewustzijn aanvaardt. Hij ontvlucht zijn lot niet. De Griekse mythe maakt duidelijk dat de mens niet vrij is om aan zijn lot te ontsnappen. Camus voegt daaraan toe dat de bewust geworden mens wel de vrijheid heeft om zelf aan zijn lot en leven vorm te geven. &#8216;<em>Leven,&#8217; </em>concludeert Camus kernachtig, &#8216;<em>dat is niet: berusten.&#8217;</em></p>
<p>Dokter Rieux berust niet in de pestepidemie en Sisyphus niet door keer op keer bewust zijn schouder onder het rotsblok te zetten.</p>
<blockquote><p><em>We moeten ons Sisyphus als een gelukkig mens voorstellen,</em></p></blockquote>
<p>schrijft hij. Camus geeft de mythe extra diepte.</p>
<p>Van Sisyphus wordt gezegd dat hij sluw was, waarmee hij zich de woede van de goden op de hals haalde. Een meester in list en bedrog. Dat hij hoogmoedig en de dood te slim af was. Maar Homerus spreekt over Sisyphus als de verstandigste en meest bedachtzame mens op aarde. Wat dreef Sisyphus de grenzen van mens-zijn op te zoeken?</p>
<p>Camus vertelt dat Sisyphus de bewust geworden situatie in vrijheid aanvaardt. Dat is groots. Maar vanwaar die minachting van de dood?</p>
<p>In onze tijd ontdekken we meer en meer dat bewustzijn zich ook buiten het menselijk lichaam bevindt. Hermes Trismegistos laat in het Corpus Hermeticum weten, dat bewustzijn zich tot in het oneindige uitstrekt:</p>
<blockquote><p><em>En de mens behoeft, om zich in de hemelen te verheffen, de aarde niet te verlaten. Zo weids en groots is wat zijn bewustzijn omspant.</em></p></blockquote>
<p>Sprak ergens in het bewustzijn van Sisyphus iets van onsterfelijk leven?</p>
<p>De hedendaagse Sisyphus is de mens die zich bewust is van de aarde, van de natuurlijke wereld waarin hij leeft, waarin tegenstellingen het leven bepalen, waarin alle leven opgang en ook weer neergang kent. En het is de mens die tegelijkertijd de stem van de eeuwigheid herkent. De mens die de oorsprong, de ene bron van alle leven tastend nadert omdat hij ervaart, omdat hij weet dat hij die onuitputtelijke bron ook in zich draagt. De innerlijke stem van de eeuwigheid schenkt hem het bewustzijn dat alles ten diepste één is. Tijdens het omhoog rollen van de steen, tijdens de afdaling, gedurende zijn leven, schenkt de moderne Sisyphus troost, vriendschap en liefde aan allen die nog de kwelling van zinloze arbeid ondergaan en uitzichtloos verdriet dragen. Hij geeft zijn aandacht, licht en kracht zonder iets terug te verlangen, zoals Sisyphus steeds opnieuw zijn schouder onder het rotsblok zet. De arbeid van het hemelse licht in de wereld helpen vervullen, geeft iedere Sisyphus eeuwige vreugde.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h3><strong>Literatuur</strong></h3>
<p>Beeckman, Tinneke: <em>Ken jezelf</em>, Boom, 2024</p>
<p>Camus, Albert, <em>De mythe van Sisyphus, </em>De Bezige Bij, Amsterdam 1963</p>
<p>Camus, Albert, <em>Een hogere liefde</em>, brieven aan een Duitse vriend met een essay van Bas Heijne, Prometheus, Amsterdam, 2024</p>
<p>Camus, Albert, <em>De pest, </em>De Bezige Bij, Amsterdam 2020</p>
<p>Camus, Albert, <em>Dagboek, </em>De Bezige Bij, Amsterdam, 1969</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>SERENITEIT &#8211; omkering van de ziel</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/sereniteit-omkering-van-de-ziel/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Mon, 05 May 2025 10:55:45 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=117507</guid>

					<description><![CDATA[De clown doorloopt alle rollen. Gemoedsrust wordt zijn metgezel: een kleine, serene ruimte in zijn hart waar hij zich kan terugtrekken te midden van de drukte van elke rol. Sereen is de vroege ochtend, net voor de actie begint. Sereen is een zonovergoten grasplek in het bos. Een gotische kathedraal vol kleurvlekken van de zon [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>De clown doorloopt alle rollen. Gemoedsrust wordt zijn metgezel: een kleine, serene ruimte in zijn hart waar hij zich kan terugtrekken te midden van de drukte van elke rol.</em></p>
<p><span id="more-117507"></span></p>
<p>Sereen is de vroege ochtend, net voor de actie begint. Sereen is een zonovergoten grasplek in het bos. Een gotische kathedraal vol kleurvlekken van de zon door de sierlijk hoge ramen tussen de spitse bogen metselwerk. Sereniteit is een heel beeldend woord.</p>
<p>Een van de synoniemen voor het woord in het Nederlands is: gemoedsrust. Dat verplaatst de notie sereniteit van de begeleidende omgeving naar de innerlijke toestand van de mens in die omgeving. Het gemoed is in rust. Betekent dat dat die mens in meditatie verzonken moet zijn om die rust te bereiken, volkomen lichamelijk inactief? Of kan ik zo handelen dat mijn gemoedsrust daarbij niet wordt verstoord? Of kan ik actief leven waarbij mijn gemoed tot rust komt ?</p>
<p><img fetchpriority="high" decoding="async" class="wp-image-64687 alignleft" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2021/03/tarot-hanged.jpg" alt="" width="186" height="334" srcset="https://logon.media/wp-content/uploads/2021/03/tarot-hanged.jpg 166w, https://logon.media/wp-content/uploads/2021/03/tarot-hanged-13x24.jpg 13w, https://logon.media/wp-content/uploads/2021/03/tarot-hanged-20x36.jpg 20w, https://logon.media/wp-content/uploads/2021/03/tarot-hanged-27x48.jpg 27w" sizes="(max-width: 186px) 100vw, 186px" /><img decoding="async" class="wp-image-109187 alignright" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat-153x300.jpg" alt="" width="160" height="314" srcset="https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat-153x300.jpg 153w, https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat-12x24.jpg 12w, https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat-18x36.jpg 18w, https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat-25x48.jpg 25w, https://logon.media/wp-content/uploads/2024/04/Lemat.jpg 267w" sizes="(max-width: 160px) 100vw, 160px" /></p>
<p>Keren we terug naar de beelden. Niet van de omgeving nu. Wel van de toestand van de mensenziel, zoals zij afgebeeld wordt in de Tarot de Marseille. Als de reeks van 22 grote arcana’s een afbeelding zijn van het zielepad van de mens, zouden we daarin ook de idee van gemoedsrust moeten kunnen ontdekken. De lezer kan speels de oefening zelf doen: waar zie ik gemoedsrust afgebeeld? Zijn selectie van afbeeldingen vertelt hem dan iets over zijn gemoedstoestand van het moment. Of, als hij niet helemaal coherent is, over zijn denkbeeldige gemoedstoestand van het moment. Naar het schrijven van dit stukje toe kwam de suggestie van de clown – in de Tarot de Marseille: <em>le Mat</em> – als afbeelding van sereniteit. In het overdenken van dit stuk sprak heel sterk de Gehangene – <em>le Pendu</em>.</p>
<p>Als ik de 22 opeenvolgende arcana’s doorneem vanuit de idee van gemoedsrust, vallen de Heremiet (VIIII) en de Ster (XVII) op. De Heremiet of Kluizenaar is de wijze oude man met zijn rode pelgrimsstaf die met zijn rechterhand hoog een lamp optilt om na hem komende reizigers de weg te wijzen. Op de Ster is een naakte vrouw met gouden haren afgebeeld die onder de sterrenhemel water laat stromen uit de kruiken in haar beide handen. Ook zij kijkt naar links, naar hen die na haar komen. De oude man en de vrouw zijn geconcentreerd actief in het zorg dragen voor andere reizigers op het pad. Of zij dit doen uit een rustig gemoed is niet echt afgebeeld. Wel spreekt er een zekere rust in hun actie. De oude man zou de wijsheid kunnen doorgeven die hij reeds op zijn levensweg mocht ontdekken of ontvangen. Hij laat zijn licht schijnen in het duister. De kwaliteit van zijn ziel wijst de weg. De vrouw, naakt in vol vertrouwen, giet wat zij van de kosmos mag ontvangen uit voor wie ernaar dorsten zou. Zij is de Watervrouw, de ziel in werkelijke zieleactie. Bevrijdend werk in de verbinding tussen hemel en aarde.</p>
<p>Bij het gaan van de zieleweg maakt de ziel een volkomen transformatie door. Enkel door die transformatie, die fundamentele omkering, zal zij haar rol kunnen spelen in het bevrijden van mensenzielen uit deze wereld. Ook vóór dat punt van omkering verwerft zij op haar weg zielekwaliteiten die zij in zal zetten in haar werk. Levenservaring en doorleefde wijsheidsleer kunnen met andere mensen onderweg gedeeld worden. De Kluizenaar met nummer 9 is daarvan een afbeelding. Na de omkering is de ziel essentieel veranderd. De Ster met nummer 17 beeldt het werken af zoals het daarna gebeurt. De Ziel is vertrouwen geworden in de hemel en op aarde. Zij heeft geen dure mantels, geen gouden symbolen van macht meer nodig. Zij transformeert wat zij ontvangt en schenkt het weg.</p>
<p>De Ziel zal verder in de reeks nogmaals afgebeeld worden als een naakte vrouw in de arcana die de Wereld heet. Daar danst zij omgeven door een lauwerkrans. Zij verenigt in zichzelf het meesterschap over de mannelijke staf en het vrouwelijke kruikje in haar beide handen. Zij is meester over de vier ethers die worden verbeeld door wat wij ook kennen als de symbolen van de vier evangelisten: de os, de leeuw, de adelaar en de engel. Zij is ziel in meesterschap.</p>
<p>Sereniteit. Gemoedsrust. Een keerpunt in het gaan van de ziel.</p>
<p>Wie is de clown, <em>le Mat</em>? Zijn arcana heeft geen nummer. Zoals de joker in het gewone kaartspel. Omdat hij geen nummer heeft, kan hij op elke positie in de reeks van 22 worden ingepast. Hij is overal op zijn plaats. Ook hij heeft een rode pelgrimsstaf in zijn rechterhand. Zijn linker balanceert een andere stok waaraan een plunjezak over zijn schouder wordt gedragen. De Mat kijkt naar rechts en omhoog. Hij kijkt naar de weg die komt, de eerstvolgende stap die hij zal nemen. Op zijn hoofd een gouden hoed, de suggestie van een narrenmuts, de gouden punten opwaarts naar de hemel gericht. Gekleurde belletjes aan zijn kraag. Een hond springt op en graait met zijn voorpoten naar de broek van de reiziger. Zijn schoeisel is rood, zoals in het sprookje van de rode schoentjes. Hij zet er stevig de stap in! Zo is hij ooit vertrokken in positie 0. Zo stapt hij door alle volgende posities. De Magiër in 1, de Hogepriesteres die inwijdt in 2… Zo zal hij na de voltooiing in de Wereld aankomen in positie 22, die ligt voorbij de zieleweg in dit ondermaanse. Op zijn weg neemt hij de achtereenvolgende rollen op. Als magiër, als tovenaarsleerling aan het begin van zijn pad, zal hij moeten kiezen uit de vele talenten en waarden die op tafel liggen. Met die talenten zal hij de moed verzamelen om aan de Inwijdster voorbij te gaan en werkelijk zijn weg in de wereld te gaan als Keizerin, als Keizer, als Paus… Enkel als hij de essentie uit elk van die rollen verworven heeft, verzameld in zijn plunjezak, zal hij de kleren van die rol weer kunnen afleggen. Zal hij zijn vrijheid opnieuw kunnen verwerven en verder gaan. Steeds verder. Naar een volgende opdracht. Op 22 zal zijn vrijheid volkomen zijn.</p>
<p>Gemoedsrust is iets dat hij in deze microkosmische roller-coaster meeneemt. Een kleine, serene ruimte in zijn hart waar hij naartoe kan bewegen uit de drukte van het spelen van de actuele rol. Een kleine, serene ruimte waaruit de stilte voortdurend in alles als een frequentie aanwezig is. Wat er ook gebeurt. Hoe onvrij de scene waarin hij zich dan bevindt ook mag zijn. Ergens onderweg is die stilte hem opnieuw bewust gemaakt, nadat hij ze in de eerste etappes van zijn reis vergeten was. In slaap gewiegd door het voedsel van Egypte.</p>
<p>Daarmee komen we aan bij nummer 12, <em>le Pendu</em>. Met wijd open ogen, als een kind, de handen achter de rug, is een man met een gouden koord rond een van zijn enkels opgangen aan een stellage van twee stammetjes met daarop dwars een dikke stok. Zijn hoofd hangt dus naar de aarde. Zijn schoenen zijn rood, zijn strakke broek diepblauw. Zijn jasje samengesteld uit veelkleurige kleurvlakken. Hij kijkt je recht aan boven zijn afhangende haren. Hij kijkt. Het feit dat hij gehangen is betekent dat er een omkering heeft plaatsgevonden, plaatsvindt. Hij kijkt nu uit die omgekeerde positie. Wat ziet hij? Waarom die omkering?</p>
<p>Misschien vinden we antwoorden bij die andere gehangene, Odin, in de noordse mythologie.</p>
<p>Gaan we hier wat dieper op in aan de hand van enkele fragmenten uit de Edda, het noordse epos.</p>
<p>De bron bevond zich op het gebied van Mímir, die er alle dagen van dronk en steeds tegen zichzelf schaak speelde. Odin mocht van de bron drinken, op voorwaarde dat hij er een prijs zou voor betalen. Odin zei dat hij er wel een oog wilde voor afstaan, waarop Mímir hem zei dat dit dan ook de prijs was die hij vroeg. Mímir was echter niet kwaadwillend, hij wilde enkel aantonen dat wijsheid zijn prijs heeft. Hij verzorgde Odin dan ook zo goed mogelijk. Later, wanneer de oppergod terugkeerde naar de Asgard, werd hij vergezeld van Mímir, die voortaan de raadsheer van de goden zou zijn en regelmatig met Odin een spelletje schaak speelde. Aan dit avontuur hield Odin de naam  ‘de Eenogige’ over.</p>
<blockquote><p><em>Negen nachten hing ik aan de boom, gewond door de speer, die aan Odin gewijd is.<br />
Ik werd gewond met een speer en geofferd aan Odin. Mijzelf geofferd aan mijzelf.</em></p>
<p><em>Hangend aan die boom, weet niemand waar de wortels zijn.</em></p>
<p><em>Niemand gaf mij brood, niemand gaf mij water.<br />
In de afgrond tuurde ik om de runen te grijpen, met een luide kreet greep ik ze&#8230; en ik viel terug van daar.</em></p>
<p><em>Welbevinden was mijn beloning en ook wijsheid.<br />
Ik groeide en ik had vreugde van mijn groei, van woord werd ik geleid naar woord, van een daad naar de andere. </em></p></blockquote>
<p>Odin leerde de runen kennen nadat hij in een andere wereld was geweest. Bij de Laplanders werd het verblijf in de boom als een hemelreis beschouwd en ook de extatische toestand, het onttrokken zijn aan de materiële wereld, kunnen we op deze manier omschrijven. Het vallen van de boom is dan een terugkeer in het materiële leven. Het ‘niet meer van deze wereld zijn’ betekende voor onze voorvaderen ook het met de dodenwereld, de onderwereld in aanraking komen. Dat is tenminste de gebruikelijke uitleg van moderne historici.</p>
<p>De ingewijde heeft door het hangen aan de levensboom diens wortels leren kennen en dus ook de wortels van het leven.</p>
<p>De Gehangene is in zijn omgekeerde toestand met een gouden koord verbonden met de hemelwereld. De toestand van volkomen overgave, in vol vertrouwen, betekent een transformatie van de ziel die de wijsheid verwerft. Hij is een tijdlang – negen dagen, negen nachten – omgekeerd maar sereen, in rust. Welbevinden is zijn beloning en ook wijsheid. Daarna groeit hij en heeft vreugde aan zijn groei. Van woord tot woord, van een daad naar een andere, wordt hij vanaf nu geleid. In de tijdelijke serene toestand van niet-handelen heeft een omzetting van de ziel plaatsgevonden. Zij is een  nieuwe ziel geworden. Vanaf nu gaat de ziel echt haar pad. Zij zal in de volgende arcana  de XIII ontmoeten na de volheid van de eerste twaalf. De XIII, de arcana zonder naam, een afbeelding van de man met de zeis, doet denken aan het onthoofden van de oude koningen in het verhaal van de Alchemische Bruiloft.</p>
<p>Keren we terug naar de Mat, de clown, de nar, de lerende mens op het pad. In de arcana van de Gehangene, in de rol van de gehangene is zijn ziel getransformeerd. Zij heeft het welbevinden in en met zichzelf, zij heeft de gemoedsrust verworven. De oude waarden hebben hun macht verloren, de koningen zijn onthoofd. In de derde reeks van zeven arcana’s zal de Mat nu zijn gemoedsrust bewaren terwijl het openen en sluiten van de deuren voortgaat. Actie volgt op actie met het behoud van sereniteit. De Pelgrim stapt voort. Tot de voltooiing van zijn pad in de vereniging van het mannelijke en het vrouwelijke, van ziel en geest, in de Wereld.</p>
<p>Dan zien we de Mat opnieuw verschijnen op nummer 22, dat ook nummer nul is. Hij is vrijgekocht van de aarde en kan elders zijn weg voortzetten. Vrij, onbewogen, met een gerust gemoed.</p>
<p>De Mens.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De zenmonnik en de derwisj&#8230;</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/de-zenmonnik-en-de-derwisj/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 18 Apr 2025 12:42:01 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=117258</guid>

					<description><![CDATA[Wat we zien en voelen, is niet alles. Er is een daarachter, een daarboven. Een zenmonnik sprak tot een derwisj: Ik ben zo vrij en onthecht dat ik nooit meer aan mezelf denk, alleen maar aan anderen. De derwisj zei: En ik ben zo objectief dat ik mezelf kan waarnemen alsof ik een ander mens [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Wat we zien en voelen, is niet alles. Er is een daarachter, een daarboven.</em></p>
<p><span id="more-117258"></span></p>
<p>Een zenmonnik sprak tot een derwisj:</p>
<blockquote><p><em>Ik ben zo vrij en onthecht dat ik nooit meer aan mezelf denk, alleen maar aan anderen.<br />
</em></p></blockquote>
<p>De derwisj zei:</p>
<blockquote><p><em>En ik ben zo objectief dat ik mezelf kan waarnemen alsof ik een ander mens ben; daarom kan ik het me veroorloven om ook aan mezelf te denken. </em><a href="#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a></p></blockquote>
<p>Je kunt erom lachen en je afvragen of beiden nog bij hun volle verstand zijn, of dat hun verlichting hen boven elke alledaagse situatie uitgetild heeft – of dat ze alleen maar proberen hun beperkte bewustzijnsstaat te verbergen achter slimme zinnen. In ieder geval veroorzaken hun woorden hilariteit.</p>
<p>Maar hebben ze niet allebei gelijk? Beiden spreken de waarheid. Het verhaal duikt in vele varianten op, met diverse acteurs uit verschillende culturen. Er moet dus iets anders, iets diepzinnigs achter zitten. Of het nu de dikke, lachende Boeddha-heilige is, die in de tavernes van het oude China de koans uit de zentraditie overdroeg aan het gewone volk, of de rabbijn die diende als projectiefiguur van de Joodse humor, of de Indiase heilige die op de vraag waarom hij maar twee studenten had – want dat kon immers toch onmogelijk de moeite waard zijn – kalm antwoordde: ‘Ooit, ooit zal iedereen eenmaal komen’ – allemaal bekeken ze de wereld vanuit het geamuseerde standpunt van de waarnemer die tegelijkertijd in de wereld is, maar niet van de wereld; ze benaderen de vragen van hun tijdgenoten allemaal met toegeeflijkheid, inzicht – en zelfs humor.<br />
Het is logisch dat wijze mensen ook een naam bedacht hebben voor de koan die aan het begin van dit verhaal beschreven is. Ze noemen het een tetralemma, verwijzend naar de situatie waarin we ons bevinden, niet wetende wat nu eigenlijk goed is en voor welke van de twee opties we moeten kiezen.</p>
<p>De beroemde Indiase heilige Nāgārjuna, die in de tweede eeuw leefde, als een van de meest invloedrijke denkers van het Mahayana-boeddhisme, had dit ook doorgrond. In zijn geschriften wordt het fenomeen tetralemma <em>catuṣko</em><em>ṭ</em><em>i</em> genoemd, het is een besluitvormingsvierkant.<br />
Hij stelt: 1) het is zo 2) het is niet zo (het is anders) 3) het is zowel zo als niet zo 4) het is noch zo, noch is het niet zo.</p>
<p>Je kunt het zien als haarkloverij of gewoon spelen met woorden. Maar duidt het feit dat dergelijke denkers in zoveel verschillende culturele kringen opkomen er niet op dat er gewezen wordt op een waarheid in het omgaan met de wereld en zichzelf, die zich onttrekt aan ons moeizame dagelijks leven?</p>
<p>Het wezenlijke lijkt volgens mij te liggen in het wereldbeeld dat hetgeen we zien en voelen niet alles is, dat er een daarachter, een daarboven is, of gewoon een niveau dat zich onttrekt aan onze rationele levenshouding die, zoals we allemaal weten, sowieso een illusie is.</p>
<p>Blijmoedige gelatenheid is iets geheel anders dan het berustende <em>‘so what&#8230;’</em> of het cynisme van een mens die zelfs in de ergste situaties grappen kan maken over anderen of zichzelf.</p>
<p>De serene geestigheid sluit altijd het eigen zelf in en is zachtmoedig. Zo&#8217;n houding veronderstelt op haar beurt een afstand tot het eigen zelf. Immers, hoe zou een zelf de wereld blijmoedig kunnen schouwen, als het niet over de rand van zijn eigen bordje en wat daarop ligt, kijken kan?<br />
De macht van het geestige ligt daarin, dat het de situatie doorbreken kan, en daarvan gaat een aanstekelijke en bevrijdende werking uit. Goethe vatte het samen in een notendop:</p>
<blockquote><p><em>Ik houd het meest<br />
van de blijmoedige mens onder mijn gasten.<br />
Wie niet zichzelf het beste verdragen kan,<br />
die is gewis niet van het beste. </em><a href="#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a></p></blockquote>
<p>Humor kan niet geleerd worden en is ook niet aangeboren. Het is gestolde levenservaring en gegrond in een beeld van ons wezen dat pas zichtbaar wordt als we met ons wetende ego iets opzij stappen – je zou dit beeld zelfs kunnen verbinden met een spirituele dimensie. Het gaat dus om meer dan jezelf simpelweg niet zo serieus nemen.</p>
<p>Stellig uitgedrukt: het gaat om het geheel.<br />
Of, zoals een stem uit het Oosten het eenvoudig verwoordt:</p>
<blockquote><p><em>Waarom ben je ongelukkig?<br />
Omdat 99,9 procent van alles wat je denkt en doet, voor jezelf is – en dat is er niet. </em><a href="#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a></p></blockquote>
<p>&nbsp;</p>
<h3>Bronnen:</h3>
<p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Aldinger, Marco, <em>Bewusstseinserheiterung, </em>Verlag Marco Aldinger, Freiburg 1992</p>
<p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Goethe, Johann Wolfgang von, <em>Sprüche,</em> Hamburger Ausgabe Band 1, München 1982</p>
<p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> Wei, Wu Wei, <em>Ask the Awakened: The Negative Way</em>, Boulder: Sentient Publications. S. 7. Vertaald door de auteur van dit artikel 2002<br />
Wei Wu Wei was het pseudoniem van Terence James Stannus Gray (1895-1986)</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Profetie, belofte en realiteit</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/profetie-belofte-en-realiteit/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 30 Jan 2025 19:29:53 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=115637</guid>

					<description><![CDATA[In het Aquariustijdperk ontmoeten we de verlossende lichtkracht als de Leeuw: de atmosferische vuurkracht van de wederkerende Christus. Op de dag van zijn zevende verjaardag zei Jezus tegen de gasten: Ik heb een droom gehad en in mijn droom stond ik voor de zee op een zandbank. De golven op zee waren hoog; diep in [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>In het Aquariustijdperk ontmoeten we de verlossende lichtkracht als de Leeuw: de atmosferische vuurkracht van de wederkerende Christus. </em></p>
<p><span id="more-115637"></span></p>
<p>Op de dag van zijn zevende verjaardag zei Jezus tegen de gasten:</p>
<blockquote><p><em>Ik heb een droom gehad en in mijn droom stond ik voor de zee op een zandbank. De golven op zee waren hoog; diep in zee woelde een zware storm. Iemand boven mij gaf mij een staf. Ik nam de staf en raakte daarmede het zand aan en elke zandkorrel werd levend; het strand werd een en al schoonheid en gezang. </em><a href="#_ftn1" name="_ftnref1"><sup>[1]</sup></a></p></blockquote>
<p>Vlak voor de kruisiging sprak Jezus de volgende woorden tegen zijn volgelingen:</p>
<blockquote><p><em>Ween niet over mij want hoewel ik heenga en de weg door de poort van het kruis ga, heft toch uw harten op, want als de zon opgaat zal ik u weder bij het graf ontmoeten. </em><a href="#_ftn2" name="_ftnref2"><sup>[2]</sup></a></p></blockquote>
<p>Jezus de Christus vervulde zijn belofte tijdens het Vissentijdperk. Hij ging de weg door de poort van het kruis. Het kruis is een ontmoetingspunt van twee lijnen, van de krachten van de eeuwigheid die zich openbaren in de relatieve tijdruimtelijke orde. Het Vissentijdperk wordt symbolisch weergegeven door twee tegengesteld gerichte vissen verbonden door het kruis van liefde.</p>
<p>Zijn profetie, die besloten ligt in het getal zeven, kan nu in het Aquariustijdperk realiteit worden.</p>
<h3>Kritiek punt</h3>
<p>Ongeveer 2000 jaar is verstreken sinds het Woord vlees werd, sinds de Christus zich in een stoffelijk lichaam op aarde manifesteerde. Bij de aanvang van het Vissentijdperk zei Jezus de Christus:</p>
<blockquote><p><em>Ik kom om de verlorenen te redden en de mens is gered wanneer hij van zichzelf bevrijd is. Maar de mensen zijn traag om deze leer van de Christus te begrijpen. </em><a href="#_ftn3" name="_ftnref3"><sup>[3]</sup></a></p></blockquote>
<p>Nu, in het Aquariustijdperk, bereikt onze traagheid een kritiek punt, een crisis.</p>
<p>Vissen is een waterteken en het element water is verbonden met reiniging. Aquarius of de Water<strong>drager </strong>is een luchtteken en vestigt de aandacht op de atmosfeer en verschijnselen die daarin optreden zoals etherkrachten, elektriciteit en magnetisme.</p>
<p>In het Vissentijdperk, waarin de mensheid gedoopt werd met water, werd de werkzaamheid van de Christus gesymboliseerd door het geofferde Lam. Nu, in het Aquariustijdperk, zien we de wederkerende Christus optreden als een kosmische vuurkracht. Nu wordt de werkzaamheid van de Christus gesymboliseerd door de Leeuw: een vurige atmosferische kracht die transformatie brengt. Bij de openbaarwording van dit kosmische vuur, dat ook wel wordt aangeduid als levend water, speelt de planeet Uranus een grote rol. Tijdens Aquarius wordt dit levende water, worden deze vurige atmosferische etherkrachten, uitgegoten over de mensheid. Aquarius is de aandrager van het levende water:</p>
<blockquote><p><em>En dan zal de man, die de kruik draagt, voortgaan over een hemelse ark; het teken en de signatuur van de zoon des mensen zal staan aan de oostelijke hemel. </em><a href="#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a></p></blockquote>
<p>In de voortgang van de tijdperken is er een doop met water; er is ook een doop met vuur. Het reinigende water maakte het pad vrij voor het transformerende vuur. Het Woord kwam 2000 jaar geleden als het Lam; het keert nu terug als de Leeuw.</p>
<p>Na zijn opstanding uit het graf gaf Christus Jezus het volgende getuigenis:</p>
<blockquote><p><em>Ik ben de openbaring van liefde, opgestaan uit de dood (&#8230;) Ik leefde om de mogelijkheden van de mens aan te tonen. Wat ik gedaan heb, kunnen alle mensen doen en wat ik ben, zullen alle mensen zijn. </em><a href="#_ftn5" name="_ftnref5"><sup>[5]</sup></a></p></blockquote>
<p>De christelijke openbaring is nauw verbonden met het realiseren van de mogelijkheden van de mens. Het draait om de bewustwording van onze geestelijke aard, om het verwerven van waarachtige zelfkennis, en vervolgens in het omzetten van deze zelfkennis in absolute realiteit, in volstrekt leven.</p>
<p>Het christendom is gebaseerd op het fundament van het universum en deze hoeksteen is ook in de mens, gezien als microkosmos, aanwezig.</p>
<blockquote><p><em>Ik ben de Weg, de Waarheid en het Leven.</em> <a href="#_ftn6" name="_ftnref6"><sup>[6]</sup></a></p></blockquote>
<p>De waarheid, het absolute zijn dat het geopenbaarde universum draagt, manifesteert zich door de weg van het kruis in onvergankelijk leven.</p>
<h3>Levend zand</h3>
<p>Nu, in het Aquariustijdperk, vlechten belofte en profetie zich ineen. ‘<em>Als de zon opgaat zal ik u weder bij het graf ontmoeten.’ </em>Dit graf is het dode zand; niets meer dan een speelbal van de woeste golven. De verlosser, de Christuskracht, ontmoet ons weer bij het graf, raakt ons aan en schenkt elke zandkorrel de mogelijkheid om waarlijk levend te worden.</p>
<p>Deze hogere octaaf van het christendom is geen automatisch proces. De Christuskracht ontmoet ons bij het graf, maar of ook wij tot wederopstanding worden gevoerd, is afhankelijk van ons. Het heeft te maken met de voorwaarde dat de mens kan worden gered wanneer hij van zichzelf is bevrijd. De kracht om ons van onszelf te bevrijden, ontmoet ons in het Aquariustijdperk als een lichtend zwaard. De keuze of wij deze vuurkracht gebruiken zoals hij bedoeld is, is aan ons.</p>
<h3>Opgaande zon</h3>
<p>De geestelijke vuurkracht van Aquarius is door profeten en spirituele leraren van alle tijden aangekondigd. In de zeventiende eeuw schreven de klassieke rozenkruisers:</p>
<blockquote><p><em>&#8230; nadat de wereld de roes van haar giftige, bedwelmende beker zal hebben uitgeslapen en vroeg in de morgen de opgaande zon met geopend hart, ontbloot hoofd en ontschoeide voeten vrolijk en jubelend tegemoet zal treden. </em><a href="#_ftn7" name="_ftnref7"><sup>[7]</sup></a></p></blockquote>
<p>Die ‘opgaande zon’ openbaart zich in verschillende tijdperken op de wijze die nodig is voor die specifieke era. In het Vissentijdperk kwam het geestelijke licht tot ons als het Lam. Jezus bewees de mogelijkheden van de mens door de Christus in zichzelf te manifesteren. Jezus de Christus schonk ons de leer van verlossing en leefde deze leer voor. Hij deed tekenen en bewees de almacht Gods. Hij ging de weg van het offer, van het kruis, en bewees de overwinning op de dood. Hij stond op uit het graf van de materie.</p>
<p>In het Aquariustijdperk ontmoeten we de verlossende lichtkracht als de Leeuw: de atmosferische vuurkracht van de wederkerende Christus. De Heilige Adem strijkt over de aarde. Een lichtend zwaard wordt in de materie geplant. Nu gaat het om de innerlijke realisatie van de leer. Bevrijdend leven. Wordt ‘het zand’ waarlijk levend? Opstanding of val; alles of niets.</p>
<h3>De verzegelde boekrol</h3>
<p>In Openbaringen 5 lezen we over het Lam, de Leeuw en de verzegelde boekrol. De tekst is zo diepzinnig dat elke uitleg een interpretatie en een fractie van het geheel is. Dit beseffende volgen nu enkele ideeën.</p>
<p>De boekrol is vanbuiten en vanbinnen beschreven. Deze boekrol is de mens zelf. Hij is vanbuiten beschreven met ervaring, vanbinnen met het Woord Gods. Op de buitenkant is de belofte, de mogelijkheid, geschreven. In het innerlijk, in het centrale hart, ligt de geestelijke schat die verlangt naar openbaring. Op de buitenkant heeft het Lam in het Vissentijdperk zijn stempel gezet. Het is ons christelijke karma, de sporen die de aanraking van de verlossingsleer in ons achter heeft gelaten. Nu echter, door het vuur van Aquarius, kunnen de letters in het innerlijk van de boekrol tot leven komen. Dan ontstaat er evenwicht tussen leer en leven; dan wordt ons christelijke karma omgezet in het Levende Woord.</p>
<p>Wie kan echter de boekrol openen? Niemand op aarde. Met het aardse bewustzijn, met het ik-bewustzijn, is het mysterie van de ware mens niet te naderen.</p>
<p>Maar:</p>
<blockquote><p><em>Ween niet; zie, de leeuw uit de stam Juda, de wortel Davids, heeft overwonnen om de boekrol en haar zeven zegels te openen. En ik zag in het midden van de troon en van de vier dieren en te midden der oudsten een lam staan, als geslacht, met zeven horens en zeven ogen; dit zijn de zeven Geesten Gods, uitgezonden over de gehele aarde. En het kwam en heeft de rol aangenomen uit de rechterhand van Hem, die op de troon gezeten was. </em><a href="#_ftn8" name="_ftnref8"><sup>[8]</sup></a></p></blockquote>
<p>God houdt de mens altijd in zijn rechterhand zonder dat wij dit zelf weten. Het betekent dat ons innerlijke Woord, het idee dat ten grondslag ligt aan onze microkosmos, goddelijk is. Om tot onze geestelijke oorsprong door te dringen en tot (micro)kosmisch bewustzijn te komen, moeten de zeven zegels van de boekrol worden geopend. Door het offer van de Christus worden zeven bevrijdende krachten, de zeven stralen van de Heilige Geest, verbonden met de aarde. Het geslachte Lam heeft zeven horens en zeven ogen. De Leeuw openbaart zich op basis van het Lam. De vuurstorm van aquarius verschijnt in de atmosfeer van de aarde. Nu kan de boekrol worden geopend.</p>
<h3>Zeven zegels</h3>
<p>Kosmisch gezien heeft de wederkerende Christus de zeven zegels verbroken. Zeven reddende, verlossende krachten staan tot onze beschikking. Tijdens het Aquariustijdperk gaat het erom of wij als microkosmos ook de zeven zegels kunnen openen, of onze kleine wereld in harmonie kan treden met het universum.</p>
<p>Ons astrale lichaam, ons begeertelichaam, heeft zeven chakra’s. Deze zeven energetische poorten weerspiegelen de aard van ons bewustzijn. Doordat ons bewustzijn ik-centraal is, zijn deze zeven chakra’s verzegeld. We zijn op onszelf gericht en leven in de beperking van tijd en ruimte. Op die manier kunnen onze chakra&#8217;s alleen krachten van de tijd-ruimtelijke orde assimileren. Daarom moeten we altijd vechten tegen dood en verval. We ademen de vergankelijkheid.</p>
<p>De Christus zegt:</p>
<blockquote><p><em>Komt allen tot mij die vermoeid en beladen zijn, en Ik zal u rust geven. </em><a href="#_ftn9" name="_ftnref9"><sup>[9]</sup></a></p></blockquote>
<p>Dit is de belofte van het Lam, die door de kracht van de Leeuw gerealiseerd kan worden. Wanneer we moe zijn van materie, verval en dood, kan het verlangen van ons hart, de gerichtheid van ons hartchakra, zich naar binnen keren tot het centrum van de microkosmos. Dan wordt het eerste zegel verbroken en openen we de poort van ons fysieke hart voor de krachten van de eeuwigheid. Dan wordt de kosmische Christus een microkosmische realiteit, die door ons kan worden ervaren in de vorm van onze wedergeboren ziel. Een nieuwe Zon gaat voor ons lichten. We staan op het pad van bevrijding. Het is de weg van het Licht, waarop zegel na zegel wordt verbroken en het Levende Woord<a href="#_ftn10" name="_ftnref10">[10]</a> zich in ons openbaart. Uiteindelijk zal ook het zevende zegel worden geopend. Dan vloeien de Weg, de Waarheid en het Leven ineen tot een absoluut zijn. God en mens zijn weer een.</p>
<h3>Bronnen</h3>
<p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1"><sup>[1]</sup></a> Aquarius Evangelie 16:7</p>
<p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2"><sup>[2]</sup></a> Aquarius Evangelie 170: 3</p>
<p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3"><sup>[3]</sup></a> Aquarius Evangelie 66:20</p>
<p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Aquarius Evangelie 157: 29</p>
<p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5"><sup>[5]</sup></a> Aquarius Evangelie 178: 26, 178: 45-46</p>
<p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6"><sup>[6]</sup></a> Johannes 14: 6</p>
<p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7"><sup>[7]</sup></a> Confessio Fraternitatis R.C.</p>
<p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8"><sup>[8]</sup></a> Openbaring 5: 5-7</p>
<p><a href="#_ftnref9" name="_ftn9"><sup>[9]</sup></a> Mattheüs 11:28</p>
<p><span style="font-size: 10pt;"><a href="#_ftnref10" name="_ftn10">[10]</a></span> Meer informatie hierover is te vinden in het boek <a href="https://www.pentagramboekwinkel.com/nl/boeken/9789067320412/het-levende-woord-catharose-de-petri"><em>Het Levende Woord</em></a> van Catharose de Petri, hoofdstuk 17, ‘De Apocalyps en de taak van de Geestesschool’.</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Leren sterven, leren leven – Vanuit de kracht van het moment</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/leren-sterven-leren-leven-vanuit-de-kracht-van-het-moment/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 17 Jan 2025 06:00:44 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=115234</guid>

					<description><![CDATA[Leven en dood zijn als twee kanten van dezelfde medaille. De belichaming en de tijd tussen dood en geboorte vormen samen het verloop van incarnaties. Voor het materiegebonden bewustzijn zijn dergelijke gedachtegangen echter pure theorie, het ziet alleen (er) zijn en niet-zijn en onderdrukt daarom de dood. Maar doet deze zienswijze dan geen afbreuk aan [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Leven en dood zijn als twee kanten van dezelfde medaille. De belichaming en de tijd tussen dood en geboorte vormen samen het verloop van incarnaties.<br />
</em><span id="more-115234"></span></p>
<p><em>Voor het materiegebonden bewustzijn zijn dergelijke gedachtegangen echter pure theorie, het ziet alleen (er) zijn en niet-zijn en onderdrukt daarom de dood. Maar doet deze zienswijze dan geen afbreuk aan de volheid van het leven?<br />
Hoe het zenboeddhisme de samoerai gevormd heeft </em>.</p>
<p>Zij die hun eindigheid niet kennen of waarnemen, leven alsof ze eeuwig zijn. Maar dit is een eeuwigheid die muteert in louter duur, gebukt gaand onder het loodzware regiem van de tijd.<br />
Kinderen hebben het gevoel onbegrensd te zijn, in hun zelfperceptie en in relatie tot de tijd. Het zelf en de wereld vloeien samen en scheiden zich alleen af op momenten waarop iets begerenswaardigs niet bereikt kan worden. Kinderen leven in het moment. Wat er net was, is vergeten. Vreugde en pijn zinken weg in de aandacht van elk moment. Wat nu is, is nieuw. De tijd is vervuld, elke dag voelt als een eeuwigheid.<br />
Dat zal niet zo blijven.</p>
<p>Het kind leert dingen en processen kennen, het ontwikkelt routines. Zijn bewustzijn trekt zich steeds vaker terug uit het onmiddellijke moment. Het kind groeit op en neemt beslissingen, het kiest zijn weg in het leven: de vraag of iets – of iemand – kan helpen om een doel te bereiken, kleurt de percepties en sluit het bewustzijn van anderen af. De gecreëerde leegtes zijn gevuld met plannen, dromen en angsten.</p>
<p>Zo ebt de innerlijke kracht van kindertijd en jeugd langzaam weg en neemt de objectivering van de wereld een aanvang. Op een gegeven moment breidt deze zich ook uit – meestal zonder slechte bedoelingen – naar mensen die bepaalde doelen in hun eigen relaties dienen. Dan gaat de volheid van het wensloze moment verloren en is de tijd een vertraging geworden, een weg naar het einde.</p>
<p>Op een bepaald moment in de loop van deze ontwikkeling begint iedereen de rijkdom aan ervaringen uit de kindertijd en adolescentie te missen. Het besef kan doordringen dat overvloed alleen in grote openheid kan worden bereikt, dat we het nieuwe moment alleen op de juiste manier kunnen laten zijn als we het moment dat net voorbij is en onze verwachtingen van de toekomst loslaten. Onze verstokte manier om dingen en ervaringen te verzamelen en ons bewustzijn (en vaak ook onze privé-omgeving) ermee te vullen, staat hier haaks op. Het loslaten wordt ook tegengewerkt door ons ego, dat het resultaat is van alles wat opgeslagen is. ‘Ik ben wat ik heb gedaan, waar ik van hou, wat ik nog wil bereiken&#8230;’</p>
<p>De mooie momenten van ons leven zijn er om deze innerlijke kredietrekening te verrijken, ze sieren het verhaal van onszelf. Dit is hoe we het grootste deel van de tijd leven, hoewel we ook andere ervaringen hebben gehad, hoewel we schoonheid en succes kennen die alleen kunnen worden bereikt door los te laten en mee te bewegen  met de gebeurtenissen. Het beoefenen van dit loslaten op kleine schaal is een goede manier om jezelf opnieuw te ervaren, relatief vrij in de stroom van het eigen verhaal en vrij van het bezitten van dingen, inclusief de eigen geschiedenis.</p>
<p>Nu vrezen en onderdrukken we de dood, omdat we al het grote en eeuwige in de vergankelijkheid willen realiseren, omdat we onszelf en onze hoogste doelen in het leven in de tijd hebben opgesloten. We zijn op zoek naar duurzaamheid. Schoonheid, macht, wijsheid en liefde moeten samen tot perfectie leiden, als bewijzen van succes. – Zelfs degenen die in de loop van hun leven afscheid hebben genomen van de grote idealen, proberen het kleine geluk te beschermen en nog uit de wind te houden.</p>
<p>De sleutel tot volheid van leven ligt echter in het sterven van het ego in elk moment. Als we vasthouden aan ons ego, zullen we aan de leiband van de tijd het ik-verhaal in varianten blijven vertellen, tot er niets meer te vertellen is. Als we ons kunnen losmaken van ons ego, dan kunnen we sterven aan de tijd en een nieuwe staat van leven voor onszelf ontsluiten.</p>
<p>Het ego zelf is de grens die ons afsluit van het diepere leven en de dood tot een mysterie en een verschrikking voor ons maakt. Dit is des te meer het geval omdat ouderdom en dood onderdeel zijn van het dagelijks leven in onze samenleving en we ons levensverhaal graag zouden willen begrijpen als een ontwikkeling zonder einde.</p>
<h3><strong>Samoerai en zenboeddhisme</strong></h3>
<p>In het zeventiende-eeuwse Japan zijn er sporen van een levenshouding waarin de herhaalde confrontatie met de mogelijke eigen dood en een spirituele filosofie van het niet-ego een synthese zijn aangegaan, die leidt tot de transcendentie van leven en dood en een alomvattende culturele impuls heeft gegeven. In het feodale Japan van die tijd werden de weg van de samoerai en het zenboeddhisme intensief gecombineerd.<br />
De zenleraar Takuan Sôhô (1573-1645) schreef verschillende brieven aan een zwaardmeester. Deze teksten beschrijven het zwaardvechten vanuit een fundamenteel begrip van het vak van de zwaardvechter en laten het zien als een manier om zichzelf te overwinnen.</p>
<p>Takuan Sôhô presenteert het zwaardvechten als een kringloop: van het onbevooroordeelde standpunt van de beginneling via de complexiteit van het leren tot de herwonnen moeiteloosheid van de meester. Het wordt duidelijk dat de meester niet alleen de inspanning om zijn houding, zwaardhantering en beheersing van de ruimte tot een eenheid te doen versmelten is ontgroeid, maar dat hij ook intentieloos kan en moet worden om op te gaan in de gebeurtenissen.</p>
<p>Een mens wordt pas meester als hij niet meer aan zichzelf denkt, zelfs niet in de strijd op leven en dood.</p>
<p>Takuan Sôhô schrijft:</p>
<blockquote><p><em>Aangezien de beginner niets weet over zijn houding of het hanteren van het zwaard, staat zijn geest niet stil bij iets dat in hem is. Als iemand hem een slag toebrengt, gaat hij eenvoudigweg de aanval tegemoet zonder iets in gedachten te hebben.</em></p>
<p><em>Als hij nu verschillende dingen bestudeert en beoefent, en leert hoe hij een positie moet innemen, hoe hij het zwaard moet vasthouden en waar zijn geest moet zijn, zal zijn geest op veel plaatsen stil houden. Als hij nu zijn tegenstander een slag wil toebrengen, verkeert hij in grote verwarring. Later, naarmate de dagen verstrijken en de tijd verglijdt, zal de oefening ertoe leiden dat hij de houding van het lichaam en het zwaard niet langer afzonderlijk hoeft te beschouwen. Zijn geest zal terugkeren naar wat het in het begin was, toen hij niets wist en alles moest leren. </em><a href="#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a></p></blockquote>
<blockquote><p><em>Wanneer iemand zijn geest richt op de fysieke acties van zijn tegenstander, wordt zijn geest gefascineerd door de fysieke acties van zijn tegenstander. Als hij zijn geest op het zwaard van zijn tegenstander richt, zal zijn geest door dit zwaard worden gebonden. Als hij in zijn geest de gedachte oproept dat de tegenstander van plan is hem te raken, wordt zijn geest geboeid door de gedachte dat de tegenstander van plan is hem te raken.</em><br />
<em>Als hij zijn geest in zijn eigen zwaard plaatst, zal zijn geest door zijn eigen zwaard worden vastgehouden. Als hij zijn geest richt op zijn eigen verlangen om niet geraakt te worden, zal zijn geest geketend worden door zijn eigen voornemen om niet geraakt te worden. […]</em><br />
<em>Dit alles wil zeggen dat er niets is waarin de geest zou moeten verblijven.</em> <a href="#_ftn2" name="_ftnref2">[2]</a></p></blockquote>
<p>Deze regels zijn een kernonderdeel van het werk, en daarom laat de titel van de Engelse editie, <em>‘The Unfettered Mind’</em>, zich vertalen als<em> ‘intentieloos bewustzijn</em>.’<br />
Intentieloos worden in de strijd op leven en dood, daar is meer voor nodig dan een mentale oefening. Deze inspanning kan alleen succesvol zijn als men zijn ego, zijn verankering in tijd en ruimte, en dus zijn diepste bestaansangsten, daadwerkelijk overwint. Als men durft<em> ‘te sterven voordat men sterft. </em><a href="#_ftn3" name="_ftnref3">[3]</a> Dat thema<em> leven om te sterven </em>stond niet alleen centraal bij christelijke mystici, maar ook in de zentraditie. De stap naar verlichting werd dan ook een (mentale) <em>sprong van de klif </em>genoemd.</p>
<blockquote><p><em>Sterf levend, (&#8230;) en alles komt goed, </em><a href="#_ftn4" name="_ftnref4">[4]</a></p></blockquote>
<p>was een wijdverbreid gezegde in de zenkloosters van die tijd.</p>
<p>Is het niet lichtzinnig om zelfs maar spiritualiteit te vermoeden in de bloedige zaken van krijgers? Kan de krijgskunst worden gebruikt als een instrument om het ego te overwinnen? Of met andere woorden: kan iemand die zijn ego heeft overwonnen het zwaard überhaupt nog ter hand nemen? In de feodale samenleving van die tijd had iedereen vanaf de geboorte een vaste plaats. De boer bleef een boer, de samoerai een samoerai. Iedereen kon zijn plaats slechts min of meer correct en eervol vorm geven.</p>
<p>In zijn roman <em>De dood van de theemeester</em> onderzoekt de meermaals bekroonde schrijver Yasushi Inoue (1907-1991) de vraag, waarom theemeester Sen nô Rikyû (1522-1591) van de toenmalige Shôgun <a href="#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a> Hideyoshi het bevel kreeg om zichzelf ritueel te doden en of Rikyû uiteindelijk van plan was om aan dit bevel gehoor te geven. Hij voert een groep samoerai op, die samen met de beroemde theemeester de zenkunst van de Thee-Weg bestuderen en af en toe hun gezamenlijke theebijeenkomsten onderbreken om de strijd aan te gaan.</p>
<p>Er wordt een beeld geschetst van een groep mensen die – ongeacht wat ze doen – hun meditatieve gemoedstoestand behouden. Ze verwerven de bereidheid om te sterven in het theehuis. De ambivalentie, die schuilt in de ontmoeting van het meditatieve pad en de krijgskunst, komt in de eerder genoemde roman als volgt tot uiting: <em>Rikyû was aanwezig bij de dood van verschillende samoerai. Hoeveel van hen zijn ten strijde getrokken na het drinken van thee bij Meester Rikyû? En ze stierven. Als je zoveel gewelddadige sterfgevallen hebt voorbereid, kun je niet in het legerkamp sterven.</em> <a href="#_ftn6" name="_ftnref6">[6]</a></p>
<p>Niettemin werd de situatie van de krijger voor de beslissende slag in het zenboeddhisme ook toegepast op de persoon die op zoek was naar verlichting. Het werd beschouwd als een verwijzing naar het nu, waarin alleen de sprong in het onbekende van de verlichting kan plaatsvinden:</p>
<blockquote><p><em>Een dappere beoefenaar, die zich gedraagt als een krijger omringd door vijanden, kan in een oogwenk worden verlicht. <a href="#_ftn7" name="_ftnref7">[7]</a></em></p></blockquote>
<p>Pas wanneer het spirituele streven deze existentiële kwaliteit verwerft, kan het de basis worden van het leven (en de dood). Er is geen uitstel: de dood komt nu. Je kunt het pad niet morgen bewandelen, alleen nu.</p>
<p>De samoerai krijgt de kracht van het moment in het besef dat hij (mogelijk) alles voor de laatste keer ervaart, en omdat hij ermee instemt. Wanneer hij zich bewust in de stroom van de tijd plaatst zonder die te willen stoppen, krijgt hij tegelijkertijd de frisheid van het begin, van het nieuwe. Het is als een ontwaken dat in feite kan betekenen dat je uit de stroom van de tijd tevoorschijn komt. De levenshouding van de samoerai is vele malen geromantiseerd en telkens aangepast aan de populaire cultuur. Maar de ware reden om de dood onder ogen te zien was om een nieuw leven te verwerven – en hulp daarbij. <a href="#_ftn8" name="_ftnref8">[8]</a></p>
<p>Deze situatie is ook van toepassing op ons huidige leven. Alle uitdagingen, alle crises kunnen keerpunten in het leven worden, waardoor mensen het einde van het oude, en dus ook van hun oude zijn, accepteren. Zelfs een levensloop waarin zich een fundamenteel ongenoegen in het beperkte, halfzekere burgerlijke bestaan voordoet, kan het einde van de tijdelijkheid inluiden: als iets in de mens de te krap geworden schelp wil laten barsten en hij ermee instemt, ja, zelfs moedig het onbekende nieuwe toelaat, kan het gebeuren. Zo&#8217;n einde is een ontwaken, wanneer het bewustzijn van de <em>Ander, </em>die in de diepten van het eigen wezen leeft (ook een thema in zen, bijvoorbeeld in D.T. Suzuki) begint door te dringen: het verenigt leven en dood en overstijgt zo beide.<br />
De zentraditie getrouw, schreef Takuan Sôhô als doodsgedicht het teken voor droom, <em>yume </em>– en stierf.</p>
<h3>Bronnen:</h3>
<p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Sôhô, Takuan: <em>Zen in de kunst van het niet-vechten</em> <em>/ Meester Taku</em>an. Uitgegeven door William Scott Wilson, Bern, München, Wenen 1993 pp. 24-25</p>
<p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> a.w.</p>
<p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> Zoals Angelus Silesius (1624-1677) zei: ‘<em>Wie niet sterft voordat hij sterft, vergaat  wanneer hij sterft.</em>’</p>
<p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> <a href="https://logon.media/de/logon_article/sterben-lernen-leben-lernen-von-der-intensitaet-des-augenblicks/#_ftnref4">[4]</a> In: Stevens, John: <em>Drie zenmeesters,</em> Tôkyô, New York, Londen 1993</p>
<p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Een hooggeplaatste samoerai die de zaken van de regering regelde in plaats van de keizer</p>
<p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> Inoue, Yasushi: <em>De dood van de theemeester,</em> Frankfurt am Main 2007</p>
<p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7">[7]</a> Een van Hakuins uitspraken in: Steven John, <em>Drie Zen Meesters,</em> Tokyo, New York, Londen 1993</p>
<p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8">[8]</a> Deze spirituele achtergrond is niet te vergelijken met wat de daders van zelfmoord drijft. Het gaat niet om de bedwelmende aanwezigheid voor de daad, noch om beloften over wat er na de dood te wachten staat. Het gaat er eerder om de oneindige mogelijkheden van het nu te verdragen en ermee in harmonie te komen, wat ze ook mogen brengen.</p>
<p>&nbsp;</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Het Bardo Thödol – het Tibetaanse dodenboek</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/het-bardo-thodol-het-tibetaanse-dodenboek/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 10 Jan 2025 10:01:31 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/?post_type=logon_article&#038;p=115227</guid>

					<description><![CDATA[Het Bardo Thödol, het Tibetaanse Dodenboek, begeleidt de stervende in het proces van overlijden tot aan wedergeboorte. Ook kan de tekst tot gids zijn voor het leven en om reïncarnatie te overstijgen. Introductie Het uit de achtste eeuw stammende geschrift Bardo Thödol, dat enigszins onterecht bekend werd onder de titel Tibetaans Dodenboek, is volgens een [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Het </em>Bardo Thödol,<em> het Tibetaanse Dodenboek, begeleidt de stervende in het proces van overlijden tot aan wedergeboorte. Ook kan de tekst tot gids zijn voor het leven en om reïncarnatie te overstijgen.</em></p>
<p><span id="more-115227"></span></p>
<h3><strong>Introductie</strong></h3>
<p>Het uit de achtste eeuw stammende geschrift <em>Bardo Thödol,</em> dat enigszins onterecht bekend werd onder de titel <em>Tibetaans Dodenboek, </em>is volgens een recentere definitie van Lama Anagarika Govinda <a href="#_ftn1" name="_ftnref1">[1]</a></p>
<blockquote><p><em>… geen gids voor de doden, maar voor hen die de dood willen overwinnen en het stervensproces willen veranderen in een daad van bevrijding.</em></p></blockquote>
<p>Dankzij de Engelse vertaling van het <em>Tibetaans Dodenboek </em>door Evans-Wentz in 1927, werd het boek op grote schaal verspreid in het Westen en vertaald in verschillende talen <a href="#_ftn2" name="_ftnref2">[2].</a><br />
Het <em>Bardo Thödol </em>wordt toegeschreven aan de Indiase mysticus Padmasambava, die het boeddhisme in de achtste eeuw naar Tibet bracht.<br />
De tekst werd tot aan de veertiende eeuw verborgen gehouden en volgens de overlevering herontdekt en op schrift gesteld door Karmalingpa <a href="#_ftn3" name="_ftnref3">[3].</a> De verschillende vertalingen van het <em>Tibetaans Dodenboek </em>verspreidden zich snel in Amerika en Europa; niet alleen onder degenen die geïnteresseerd waren in oosterse religie, mystiek en theosofie, maar ook in de westerse wetenschap, met name de psychologie, de geneeskunde, de natuurkunde en het onderzoek naar bijna-doodervaringen <a href="#_ftn4" name="_ftnref4">[4].</a></p>
<h3><strong>Het Tibetaans Dodenboek (Bardo Thödol)</strong></h3>
<p>De boeddhistische leer is gebaseerd op het principe van het wiel van geboorte en dood, het Rad van Samsara. In het <em>Bardo Thödol</em> wordt vooral de periode tussen het overlijden en reïncarnatie beschreven, die bestaat uit verschillende overgangsfases (<em>bardo’s</em>) die tijdens het stervensproces en na de dood worden ‘doorleefd’. Het laat de overledene niet alleen mogelijkheden zien om tot een betere wedergeboorte te komen, maar het spoort hem tevens aan om gebruik te maken van de mogelijkheid tot bevrijding van het wiel van dood en reïncarnatie die in de overgangsfase bestaat.<br />
De overgangstoestand die in het Bardo Thödol wordt genoemd, is ook bekend in andere religies.<br />
Daarin wordt het bijvoorbeeld het hiernamaals, de fijnstoffelijke sfeer of het <em>Devachan</em> genoemd.<br />
Er worden echter twee fundamenteel verschillende perspectieven op het leven na de dood getoond:</p>
<ul>
<li>Ten eerste is het leven na de dood een overgangsfase die leidt tot een nieuwe geboorte in deze wereld. Zo wordt het wiel van geboorte, leven en dood in stand gehouden. Niet alleen in de oosterse religies, maar ook in het vroege christendom waren geloof in reïncarnatie en kennis ervan wijd verbreid.</li>
<li>Ten tweede spreekt het Tibetaans Dodenboek over een korte blik in een toestand die de overledene kan bevrijden van het wiel van geboorte en dood: het verschijnen van het Primordiale Licht, het Universele Bewustzijn of ‘het Koninkrijk dat niet van deze wereld is’.<br />
Het Tibetaans Dodenboek benadrukt dat door een bewuste voorbereiding op de dood tijdens het leven dit oerlicht bewust ervaren kan worden tijdens het stervensproces, zodat de stervende of de reeds ‘gestorvene’ deze toestand kan binnengaan en zo het Rad van Samsara kan overstijgen.</li>
</ul>
<p>Evans-Wentz citeert in het voorwoord van het Tibetaans Dodenboek C.G. Jung:</p>
<blockquote><p><em>… een leerboek ten behoeve van de zojuist overledene. Het zal hem tot gids zijn gedurende de periode van het bardo-bestaan, de symbolisch 49 dagen durende overgangsfase tussen sterven en opnieuw geboren worden&#8230;</em> <a href="#_ftn5" name="_ftnref5">[5]</a></p></blockquote>
<p>Door deze definitie van het Tibetaans Dodenboek wordt de inhoud beperkt tot het proces van sterven en de voorbereiding op wedergeboorte. De betekenis van het verschijnen van het oerlicht, dat tot bevrijding van het wiel van geboorte en dood kan leiden, wordt niet genoemd en niet als centraal thema van het Bardo Thödol gezien, hoewel er in elke fase van ontbinding, in elke tussenliggende toestand op de mogelijkheid ervan wordt gewezen.</p>
<h3><strong>De tussenliggende toestanden</strong></h3>
<p>Om te kunnen profiteren van de leringen van het Tibetaans Dodenboek, om in het beste geval bevrijding van het wiel van geboorte en dood te kunnen bereiken, een ‘binnengaan in het oerlicht’, of om in het geval van een wedergeboorte positieve en vriendelijke omstandigheden binnen te kunnen gaan, is het noodzakelijk om de leringen van de Boeddha en de instructies van het Bardo Thödol al tijdens het leven te bestuderen en te volgen, indien mogelijk onder begeleiding van een ervaren leraar (<em>Lama</em>).</p>
<p>Het Dodenboek kan zowel een wegwijzer zijn op de levensweg als een gids tijdens het stervensproces en vooral daarna. Het beschrijft heel levendig hoe de stervende of reeds overleden persoon verschillende toestanden doormaakt.<br />
Er zijn in wezen zes toestanden die de persoon na het inzetten van het stervensproces tot aan de voorbereiding van een reïncarnatie ervaart, te beginnen bij het waakbewustzijn.<br />
De individuele bardo&#8217;s zijn dus de verschillende bewustzijnstoestanden tijdens ons leven en daarna <a href="#_ftn6" name="_ftnref6">[6].</a><br />
Het zijn</p>
<ul>
<li>de toestand van waakbewustzijn (ons normale dagbewustzijn),</li>
<li>de toestand van droombewustzijn,</li>
<li>de toestand van onderdompelingsbewustzijn (het doel van meditatie en onthechting, vaak bekend als de mystieke ervaring van westerse mystici),</li>
<li>de toestand van het ervaren van de dood (het stervensproces),</li>
<li>de toestand van het ervaren van de werkelijkheid (de weerspiegeling van het vergane leven)</li>
<li>de toestand van herboren worden (het proces van voorbereiding op reïncarnatie).</li>
</ul>
<p>Tijdens het leven scheppen de eerste drie toestanden de voorwaarden voor de tussenliggende toestanden die de stervende of gestorven persoon gedurende de beschreven periode van (symbolisch) 49 dagen beleeft. Door middel van zijn gedachten, gevoelens en handelingen tijdens het waakbewustzijn, bepaalt de mens de situatie voor zijn stervenscondities en tussentoestanden.<br />
Tijdens het droombewustzijn komt de slaper ook in een tussentoestand, maar bij het ontwaken keert hij terug naar het normale waakbewustzijn. In de toestand die de stervende of overleden persoon binnentreedt, maakt het bewustzijn dat na de dood blijft bestaan zich los van het materiële (gestorven) lichaam en wordt het geconfronteerd met de daden van het afgelopen leven (‘het ervaren van de werkelijkheid’). Ze geven vorm aan de aard van de ziel en de subtiele lichamen. Dit stervensproces wordt in detail beschreven als het verschijnen van verschillende troostende en wraakzuchtige goden <a href="#_ftn7" name="_ftnref7">[7].</a></p>
<h3><strong>Het verschijnen van het oerlicht</strong></h3>
<p>Het Tibetaans Dodenboek wijst op een korte fase in het verloop van het stervensproces die kan leiden tot bevrijding van het Rad van Samsara. Het is de verschijning van het oerlicht, dat op het tijdstip van de dood en kort daarna oplicht, in een poging de stervende te waarschuwen voor het zoeken naar een geschikte wedergeboorte en hem te bevrijden van het wiel van geboorte en dood:</p>
<blockquote><p><em>… Luister! Het reine licht van het ware Zijn zal nu voor je oplichten. Je moet het erkennen! (…)<br />
Je Geest-natuur (&#8230;) bestaat uit een volheid aan licht, en omdat het vrij is van worden en vergaan, is het gelijk aan de Boeddha van het Onvergankelijke Licht. Erken dat! Als je je eigen geestelijke en intellectuele natuur hebt erkend als leeg van een inwonend wezen, als Boeddha, kijk dan naar je eigen spirituele natuur </em><a href="#_ftn8" name="_ftnref8">[8]</a>.</p></blockquote>
<p>De stervende kan dit licht alleen begrijpen en volgen als hij dit proces tijdens zijn leven heeft doorgemaakt, het verinnerlijkt heeft en een overeenkomstige levenswijze heeft geleid.<br />
Het verschijnen van het oerlicht komt heel nauw overeen met de toestand van diepe meditatie en leidt tot het ervaren van bevrijding van het Rad van Samsara. Deze ervaring kan worden bereikt in een toestand van diepe verzonkenheid of door gerichtheid op het oerlicht op het moment van sterven.<br />
In de loop van de 49 dagen wordt de overledene herhaaldelijk gewezen op de mogelijkheden van het opgaan in dit oerlicht, maar met het verstrijken van de tijd wordt het oerlicht steeds zwakker en moeilijker te bereiken, zodat het Dodenboek zich, naarmate het proces vordert, concentreert op aanwijzingen voor een zo positief mogelijke reïncarnatie.</p>
<h3><strong>Verwijzingen naar het pad van de rozenkruisers</strong></h3>
<p>J. van Rijckenborgh spreekt in dit verband over de twee natuurorden: de ‘dialectiek’ (waarin wij leven) en het koninkrijk, dat in de Bijbel bekend staat als ‘het Koninkrijk der Hemelen’ of ‘het Rijk dat niet van deze wereld is’. De dialectiek bestaat uit twee sferen: de stofsfeer en de spiegelsfeer.<br />
Van Rijckenborgh zegt hierover:</p>
<blockquote><p><em>De stofsfeer is het gebied waarin we leven in onze verschijning. De spiegelsfeer is het gebied waarin o.a. het proces tussen dood en reïncarnatie plaatsvindt. Naast de sferen van hel en vagevuur (de louteringssfeer) bestaat dit gebied uit de sfeer die ‘hemel en eeuwig leven’ wordt genoemd.<br />
Deze hemelse sferen en het leven daar zijn </em>–<em> evenals het leven in de stofsfeer </em>–<em> onderhevig aan eindigheid en tijdelijkheid </em><a href="#_ftn9" name="_ftnref9">[9].</a></p></blockquote>
<p>De dialectiek (met de twee genoemde sferen) is de enige natuurorde waarin het wiel van geboorte en dood zijn effecten ontvouwt. De tweede natuurorde die Van Rijckenborgh noemt, is het eeuwige, onveranderlijke, absolute Zijn, het boeddhistische Nirvana of het oerlicht, zoals het in het Dodenboek wordt genoemd. De mens kan en moet zich via een proces van transfiguratie ontwikkelen naar dit onveranderlijke Zijn. De mens staat zodoende steeds opnieuw voor de keuze tussen twee wegen: het leven in de dialectiek, dat tot dood en wedergeboorte leidt, en de weg die leidt naar het overstijgen van deze wereld, naar ‘het Koninkrijk dat niet van deze wereld is’.</p>
<p>Net als de Bijbel geeft ook het Dodenboek aan, dat de tweede weg, de tweede staat van zijn, niet gemakkelijk te bereiken is. De Bijbel zegt:</p>
<blockquote><p><em>Mijn volk gaat verloren door gebrek aan kennis. </em>(Hosea 4:6)</p>
<p><em>Het licht schijnt in de duisternis, maar de duisternis heeft het niet begrepen. </em>(Joh. 1:5)</p></blockquote>
<p>Zo wordt ook hier duidelijk dat er een Universele Leer bestaat over de bevrijding van de mens.<br />
In alle religies en spirituele stromingen worden aanwijzingen daartoe gegeven. Na een lange zoektocht kan de mens tot inzicht komen en de gebondenheid aan het wiel van geboorte en dood overstijgen.</p>
<h3>Bronnen:</h3>
<p><a href="#_ftnref1" name="_ftn1">[1]</a> Lama Anagarika Govinda: Voorwoord bij: Lobsang Dargyay, E. en G.: <em>Het Tibetaanse Dodenboek</em>, Barth Verlag, Bern 1978</p>
<p><a href="#_ftnref2" name="_ftn2">[2]</a> Eerste directe Duitse vertaling uit het Tibetaans door E. en G. Lobsang Dargyay, 1978</p>
<p><a href="#_ftnref3" name="_ftn3">[3]</a> Zie: Bespreking van de ‘Schatteksten’ in: Lobsang Dargyay E. en G., a.w.</p>
<p><a href="#_ftnref4" name="_ftn4">[4]</a> Bertram, Dirk: <em>Het Tibetaanse dodenboek, Swedenborg en modern bijna-doodonderzoek</em>, Boek op aanvraag (e-book), 2018</p>
<p><a href="#_ftnref5" name="_ftn5">[5]</a> Jung, C.G. in Evans-Wentz, W.Y. (Eds): <em>Het Tibetaans Dodenboek</em>, Walter-Verlag AG, Olten 1991</p>
<p><a href="#_ftnref6" name="_ftn6">[6]</a> Fraunwallner, E.: <em>De filosofie van het boeddhisme</em>, Berlijn 1969</p>
<p><a href="#_ftnref7" name="_ftn7">[7]</a> In het kader van dit artikel is het niet mogelijk om in detail in te gaan op de verschillende verschijningen waarmee de overledene wordt geconfronteerd. Het Bardo Thödol somt het echter in detail op, met als doel de overledene te wijzen op het oerlicht, op de mogelijkheid van bevrijding uit het wiel van geboorte en dood. Dit gebeurt in de staat van bewustzijn van de werkelijkheid, die uiteindelijk, aan het einde van de symbolische 49 dagen, leidt tot het proces van wedergeboorte (zie Lobsang Dargyay, a.w.</p>
<p><a href="#_ftnref8" name="_ftn8">[8]</a> Dargyay, E. en G., t.a.p., blz. 93</p>
<p><a href="#_ftnref9" name="_ftn9">[9]</a> Van Rijckenborgh, J., <em>De komende nieuwe mens</em>, Rozekruis pers, Haarlem</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>De vrije geest van Simone Weil</title>
		<link>https://logon.media/nl/logon_article/de-vrije-geest-van-simone-weil/</link>
					<comments>https://logon.media/nl/logon_article/de-vrije-geest-van-simone-weil/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Ruud]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 26 Nov 2024 06:12:07 +0000</pubDate>
				<guid isPermaLink="false">https://logon.media/logon_article/de-vrije-geest-van-simone-weil/</guid>

					<description><![CDATA[Volgens Simone Weil heeft een mens een eeuwige bestemming. Dat geeft ons één verplichting: aandacht voor de ziel. &#160; Podcast  &#160; Ooit merkte Simone de Beauvoir op dat ze jaloers was op het hart van Simone Weil dat voor het hele universum wist te kloppen. Simone Weil, een Franse filosofe, spiritueel denker en politiek activiste [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p><em>Volgens Simone Weil heeft een mens een eeuwige bestemming. Dat geeft ons één verplichting: aandacht voor de ziel.</em></p>
<p><span id="more-92775"></span></p>
<p>&nbsp;</p>
<p style="text-align: center;"><em>Podcast </em></p>
<audio class="wp-audio-shortcode" id="audio-92775-2" preload="none" style="width: 100%;" controls="controls"><source type="audio/mpeg" src="https://logon.media/wp-content/uploads/2022/06/22-05-13-De-vrije-geest-van-Simone-Weil.m4a?_=2" /><a href="https://logon.media/wp-content/uploads/2022/06/22-05-13-De-vrije-geest-van-Simone-Weil.m4a">https://logon.media/wp-content/uploads/2022/06/22-05-13-De-vrije-geest-van-Simone-Weil.m4a</a></audio>
<p>&nbsp;</p>
<p>Ooit merkte Simone de Beauvoir op dat ze jaloers was op het hart van Simone Weil dat voor het hele universum wist te kloppen<em>. </em>Simone Weil, een Franse filosofe, spiritueel denker en politiek activiste en van Joodse komaf, werd na enkele indringende religieuze ervaringen christen, al wilde zij nooit lid van een kerk worden. In Nederland werd ruim twintig jaar geleden <em>Wachten op God</em> van haar vertaald. In 2003 <em>Door God gezocht. </em>Daarna niets meer. Pas in 2020 verscheen <em>Liefde is licht. </em>Het werd opgevolgd in 2021 door <em>Waar strijden wij voor? </em>en <em>Wat is heilig in de mens? </em>In voorbereiding is<em> L’Enracinement, </em>dat onlangs als <em>Verworteling &#8211; Wat we de mens verplicht zijn </em>is verschenen<em>.</em> Hoe komt het dat steeds meer boeken nu wel vertaald worden? Wat dreef Simone Weil toen zij schreef:</p>
<blockquote><p><em>Het gebrek aan inzicht in de behoeften van de menselijke ziel heeft een wereld op drift veroorzaakt?</em></p></blockquote>
<p>Op 3 februari 1909 wordt Simone Weil geboren in Parijs. Hoewel haar ouders van Joodse origine zijn, worden zij en haar broer André, later bekend als wiskundige, opgevoed als agnostici. Geloof speelt in het gezin geen rol, cultuur en wetenschap des te meer. Dankzij haar drie jaar oudere broer verwerft Simone op jeugdige leeftijd kennis van zowel wis- en natuurkunde als van de geesteswetenschappen. Zij leert methodisch denken en formuleert later vanuit deze kennis haar spirituele gedachten. Wanneer zij concludeert:</p>
<blockquote><p><em>Twee krachten regeren het universum: licht en zwaartekracht,</em></p></blockquote>
<p>schrijft zij over hoe zwaartekracht niet alleen in de natuur werkt maar ook in de samenleving, in persoonlijke relaties, in de eigen ziel. Hoe lichtkracht en zwaartekracht, twee tegengestelden, harmonisch in elkaar kunnen opgaan als de mens bereid is de zwaarte ten volle te aanvaarden, als het ware de wens heeft te wíllen lijden zodra het in het voordeel van het licht is. Zij denkt bij haar broer in de schaduw te staan maar ontdekt dat iedereen waarheid kan bereiken als hij maar naar waarheid verlangt en er voortdurend heel zijn aandacht op richt. Dit wordt een terugkerend thema in haar leven. Aandacht ziet zij als de spirituele hefboom die ons in staat stelt om met zwaarte te leren leven. Om voorbij ‘je ego, het ik wil’ te kunnen gaan. Want aandacht heeft te maken met je openstellen, afwachten, <em>Wachten op God, </em>op licht dat indaalt<em>.</em> Het veronderstelt geloof en liefde. Het licht maakt het mogelijk om van zwaarte te houden, en dus zelfs als zij ons pijn doet en wij onder haar lijden. Absoluut onvermengde aandacht tot de hoogste graad gebracht, is hetzelfde als bidden, zegt zij. Zij concentreert zich meerdere malen per dag op twee ‘gebeden’: Het <em>onzevader</em> waar ze haar eigen aantekeningen bij schreef, die te vinden zijn in haar boek <em>Wachten op God</em> en het gedicht <em>Love </em>van George Herbert.</p>
<blockquote><p><em>Ik dwong mij vaak het gedicht op te zeggen, met al mijn aandacht en met mijn gehele ziel geneigd naar de tederheid die in de versregels ligt vervat. Ik dacht dat ik het opzegde omdat het een mooi gedicht is, maar zonder het mij bewust te zijn werd dit opzeggen een bidden.</em></p></blockquote>
<p>Maar met bidden en zoeken zul je zelf niet God vinden, stelt ze nadrukkelijk, de mens vindt God niet, het is altijd God die de mens vindt.</p>
<blockquote><p><em>Wij kunnen geen stap naar de hemel zetten. God doorkruist het universum en komt naar ons toe.</em></p></blockquote>
<p>Voor haar blijkt aandacht veel meer te zijn dan een manier om kennis te verwerven; aandacht brengt licht in de ziel.<br />
Ze volgt met succes de <a title="École normale supérieure (Parijs)" href="blank">École Normale Supérieure</a> waar ze les heeft van de filosoof Emile Chartier (1868-1951) die onder de naam Alain publiceerde. Haar studiegenoten zijn Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir. Zij schrijft een opstel over Descartes en studeert in 1931 met lof af in de filosofie. Ze wordt docente, geeft enkele jaren les, maar wordt ontslagen omdat zij te links georiënteerd zou zijn, lid is van de arbeidersbeweging en meeloopt in demonstraties.</p>
<p>Ondanks de teistering van hevige migraineaanvallen en een zwak lichamelijk gestel, gaat zij uit solidariteit als ongeschoold arbeider het leven delen van de arbeiders in de Renault-fabriek. Zwaar werk, te zwaar. Maar ze wil van binnenuit de ‘toestand van de arbeider’ ervaren. Ze zoekt het lijfelijke contact met de werkelijkheid en vraagt zich af wat geestdodende fysieke arbeid met al de minderbedeelde mensen achter de loopband doet.  Ze ondergaat en ondervindt diep wat ontworteling, wat vervreemding en uitputting van lichaam en ziel is. Deze ervaring van ontworteld zijn gaat later een nog grotere plaats innemen in haar gedachten, waar zij ontdekt dat</p>
<blockquote><p><em>de kerk te veel slechte vruchten heeft voortgebracht en dat er al in het begin te veel fouten moeten zijn gemaakt. (…) </em></p>
<p><em>Dat Europa geestelijk werd ontworteld, afgesneden van de oudheid, waar alle elementen van onze beschaving hun oorsprong vinden.</em></p></blockquote>
<p>En zij verzucht:</p>
<blockquote><p><em> Wat zou ons leven veranderen, wanneer men leerde beseffen dat de Griekse geometrie en het christelijk geloof uit een en dezelfde bron zijn voortgekomen.</em></p></blockquote>
<p>Als in 1940 Parijs door Duitsland wordt ingenomen, vertrekt zij met haar ouders naar Marseille. Daar raakt zij betrokken bij het verzet en moet in 1942 met haar ouders vluchten naar New York. Zij voelt zich ongelukkig, heeft het gevoel bezet Frankrijk in de steek te laten en wil zich opnieuw aansluiten bij het Franse verzet. Terug naar Frankrijk mag zij niet maar na herhaalde verzoeken krijgt zij een visum om naar Londen te gaan, waar ze van de Franse regering in ballingschap de opdracht krijgt haar gedachten over de geestelijke wederopbouw van Frankrijk op papier te zetten. Al schrijvend vraagt zij zich af wat nodig is om tot een gezonde samenleving te komen. Hoe mensen in en na een chaotische tijd op een nieuwe manier kunnen wortelen. Met grote inzet werkt zij. Het boek <em>L’Enracinement </em>– Verworteling – is haar laatste krachtsinspanning. Verzwakt blijkt ze vatbaar voor tuberculose, waaraan ze op 34-jarige leeftijd overlijdt. Een dood uit solidariteit, zouden we kunnen zeggen, omdat ze weigerde meer te eten dan de bevolking in de door de Duitsers bezette gebieden.</p>
<p>Haar filosofische nalatenschap bestaat uit vele duizenden essays, politieke pamfletten, dagboekaantekeningen, aforismen en brieven, die mede door inspanningen van Albert Camus, die haar <em>de grootste geest van zijn tijd</em> noemde, postuum werden gepubliceerd.</p>
<p>Cruciaal is de levensperiode tussen haar 26<sup>e</sup> en 28<sup>e</sup> levensjaar. In 1935 reist zij met haar ouders naar Portugal en beleeft daar haar eerste levende contact met de spiritualiteit van het christelijk geloof. Zij had de fysieke en economische uitbuiting als fabrieksarbeider ervaren. Als zij dan in een vissersdorp getuige is van een processie, overvalt haar</p>
<blockquote><p><em>plotseling de zekerheid dat het christendom bij uitstek de religie van slaven is, en dat slaven niet anders kunnen dan zich erbij voegen, ik, te midden van anderen, mee inbegrepen,’ </em></p>
<p>zo schrijft zij in<em> Wachten op God. </em></p>
<p><em>Slaven zijn mensen die zich met heel hun hart overgeven aan God als ‘slaven. </em></p></blockquote>
<p>Volledig in dienst zijn, zelfs meer dan alleen in dienst zijn, maar geheel en al van de liefde zelf zijn. ‘Slaven’ zijn zij die een geest van gehoorzaamheid bezitten uit ‘vrije instemming’ aan de liefde. Het gaat haar om te leren staan in een ‘totale beschikbaarheid’ voor het licht, de Christus. Alleen waar met gehoorzaamheid daartoe ingestemd is, bestaat er werkelijke vrijheid. De kern van haar aandacht geldt niet alleen de liefde tot God. De naastenliefde is één met God en hoort daarbij. In haar visie bewijst de volheid van de naastenliefde zich in het vermogen de naaste te vragen: ‘Waaraan lijd je?’, zoals Parcival in de graallegende aandacht moest schenken aan de zieke koning Amfortas.</p>
<p>In 1937 is zij in Assisi, in de kleine kapel van Franciscus en daar, schrijft ze,</p>
<blockquote><p><em>werd ik voor het eerst van mijn leven gedwongen op mijn knieën te gaan. </em></p></blockquote>
<p>Het daaropvolgende jaar is ze tien dagen in het klooster van Solesmes. Tijdens de missen van de stille paasweek en gekweld door hevige hoofdpijnen, wordt ze overweldigd door de ervaring van goddelijke liefde, dwars door de fysieke pijn heen.</p>
<blockquote><p><em>Ik heb door het lijden heen de tegenwoordigheid van een liefde gevoeld, die overeenkomt met datgene wat men in de glimlach van een bemind gelaat leest.</em></p></blockquote>
<p>Ondanks haar agnostische opvoeding beseft zij diep christelijk te zijn.</p>
<blockquote><p><em>In heel mijn leven heb ik nooit, geen enkel moment, naar God gezocht,</em></p></blockquote>
<p>schrijft zij in 1941.</p>
<blockquote><p><em> En toch: Christus zelf is neergedaald en heeft bezit van mij genomen.</em></p></blockquote>
<p>Simone Weil ondergaat bij deze mystieke ervaringen dat in één ondeelbaar moment tijd en ruimte er niet meer toe doen, en God en de ziel, hemel en aarde met elkaar lijken te vervloeien. Dat de ziel en God als bruid en bruidegom de taal van de liefde in de mens spreken.</p>
<blockquote><p><em>God heeft met zijn vrienden een taal afgesproken. Iedere gebeurtenis van het leven is een woord dat in deze taal wordt gesproken. Al deze woorden zijn synoniem, maar elk woord heeft zijn eigen onvertaalbare nuance, zoals dat geldt voor iedere taal. De gemeenschappelijke zin die aan alle woorden ten grondslag ligt, is: ‘Ik bemin je’.</em></p></blockquote>
<p>Maar toetreden tot de kerk doet zij niet. Als vrije geest past zij niet binnen de kaders van de kerk. De kerk noemt zich ‘katholiek’, de ‘algemene kerk’, zou dus alle godsdienstige overtuigingen in zich bevatten, alomvattend zijn, maar constateert Simone, zij is het niet. Zij gaat op kruistocht, stelt de banvloek in en de inquisitie.</p>
<blockquote><p><em>Er zijn zoveel dingen erbuiten, zoveel, waar ik van houd en waar ik geen afstand van kan doen, er is zoveel dat God liefheeft, want anders zou het er niet zijn. Heel de uitgestrektheid van vervlogen eeuwen, op de laatste twintig na; alle landen waar gekleurde rassen wonen; alle tradities uit die landen die als ketterij worden bestempeld, zoals het manicheïsme en de traditie van de albigenzen; alles wat uit de renaissance stamt (…). </em></p>
<p><em>De liefde voor datgene wat buiten het zichtbare christendom staat, houdt mij buiten de kerk.</em></p></blockquote>
<p>Simone Weil was een van de weinigen in die tijd die even nieuwsgierig was naar hindoeïstische en boeddhistische tradities als naar katharen en de klassieke Grieken, bovendien zichzelf Sanskriet leerde om de <em>Bhagavad Gita </em>te kunnen lezen. Zij getuigt van een eigen kerngeloof.</p>
<blockquote><p><em>Telkens wanneer een mens met een zuiver hart bad tot Osiris, Dionysos, Krishna, Boeddha, de Tao, enzovoort, verhoorde de zoon van God dit gebed door de heilige geest te zenden. En de heilige geest werkte in op zijn ziel, niet door hem te dwingen zijn geloofstraditie op te geven, maar hem het licht – in het beste geval de volheid van het licht – binnen deze traditie aan te reiken.’</em></p></blockquote>
<p>Voor Simone Weil is God eenvoudig het Goede. De ziel, enkel luisteren, het ontvankelijke, het heilige en onpersoonlijke in de mens. Misschien ligt hier de reden dat het lange tijd stil is geweest en er geen nieuwe vertalingen verschenen. Want Simone schrijft veel en met gemak over de ziel maar wat moesten we met een ziel – we waren gericht en druk met de ontwikkeling van de ratio, het bewijsbare, met wetenschap. Blijkbaar is nu de tijd rijp en kunnen ook wij gaan doorvoelen:</p>
<blockquote><p><em>Er is een werkelijkheid die buiten deze wereld ligt, dat wil zeggen buiten de ruimte en de tijd, buiten het mentale universum van de mens, buiten het bereik van de menselijke vermogens. Aan die werkelijkheid beantwoordt het verlangen naar het absoluut goede dat in het diepst van het hart van ieder mens leeft en in deze wereld geen enkel doel heeft. (…) </em></p>
<p><em>Hoewel die werkelijkheid buiten het bereik van alle menselijke vermogens ligt, ligt het wél in de macht van de mens zijn aandacht en zijn liefde daarop te richten. (…) </em></p>
<p><em>Aan ieder die erin toestemt zijn aandacht en liefde te richten buiten onze wereld naar de werkelijkheid die voorbij alle menselijke vermogens ligt, is het gegeven hierin te slagen. Vroeg of laat zal goeds op hem neerdalen dat door hem heen zal uitstralen.</em></p></blockquote>
<p>De mens heeft volgens Simone Weil een eeuwige bestemming. Het legt ons één verplichting op: aandacht voor de ziel. Alleen door de ziel kan het goede van de andere wereld doordringen in deze wereld. Daartoe moet de ‘architectuur van de ziel’ in de mens aangebracht worden, de geometrische vorm van het kruis. Het kruis rijst op in</p>
<blockquote><p><em>de eerste diepe stilte die heel de ziel raakt en haar bevattelijk maakt voor de bovennatuurlijke liefde, een stilte die wellicht een ogenblik duurt, het is het zaadje, het bijna onzichtbaar kleine mosterdzaadje dat door de Zaaier uitgezaaid wordt, en dat eens de Boom van het Kruis zal worden. </em></p></blockquote>
<p>De verticale balk van verlangen naar het goede en de genade, het aanscherpen van de aandacht en te oefenen in het wachten op God. De horizontale balk, de fysieke wereld waarin natuurwetten als zwaartekracht en vergankelijkheid heersen. Hangt de westerse mens voornamelijk niet aan de horizontale balk, wat hem tot een egocentrische en ‘ontwortelde’ mens maakt?</p>
<blockquote><p><em>De worteling is misschien de belangrijkste en minst erkende behoefte van de menselijke ziel.</em></p></blockquote>
<p>Deze belangrijkste behoefte van de ziel zou volgens Simone Weil richtinggevend moeten zijn in alle beleid van de samenleving, in politiek en economie.</p>
<p>&nbsp;</p>
<h3>Citaten:</h3>
<p>&nbsp;</p>
<blockquote><p><em>Wat heilig is in de mens is niet zijn persoon, maar dat wat er niet-persoonsgebonden in hem is. Alles wat niet persoonsgebonden is, is heilig, en alleen dat. (…) </em></p>
<p><em>Wat er heilig is in de wetenschap is de waarheid. Wat er heilig is in de kunst is de schoonheid. De waarheid en de schoonheid zijn onpersoonlijk. (…) </em></p>
<p><em>Degene in wiens ogen alleen de persoonlijke ontplooiing telt, heeft de betekenis van het heilige compleet uit het oog verloren. (…) </em></p>
<p><em>En wie in het domein doordringt van het onpersoonlijke, wordt geconfronteerd met een verantwoordelijkheid jegens alle mensen.  </em></p>
<p><em>Alleen het licht dat van boven komt geeft aan de boom de nodige kracht om stevig te wortelen in de aarde. In werkelijkheid is de boom in de hemel geworteld.</em></p></blockquote>
<p>&nbsp;</p>
<blockquote>
<p class="text-align-center"><strong><em>Liefde</em> </strong></p>
<p class="text-align-center"><em>De liefde heette me welkom, maar mijn ziel wendde zich af</em></p>
<p class="text-align-center"><em>            zich bewust van zoveel stof en zonde</em></p>
<p class="text-align-center"><em>maar de lenige liefde die mijn aarzeling bemerkte,</em></p>
<p class="text-align-center"><em>kwam vriendelijk dichterbij en vroeg of ik iets wenste.</em></p>
<p class="text-align-center"><em>Een gast, antwoordde ik, die waardig is hier te zijn.</em></p>
<p class="text-align-center"><em>            De liefde zei: dat ben jij!</em></p>
<p class="text-align-center"><em>Ik, die zo onaardig en ondankbaar ben? </em></p>
<p class="text-align-center"><em>O, mijn lief, ik durf niet eens naar je te kijken. </em></p>
<p class="text-align-center"><em>Maar de liefde nam mij bij de hand en antwoordde glimlachend: </em></p>
<p class="text-align-center"><em>Wie denk je dat jouw ogen maakte? Ik toch!</em></p>
<p class="text-align-center"><em>Dat is waar, mijn God, maar ik heb ze misbruikt; </em></p>
<p class="text-align-center"><em>laat mijn schaamte krijgen wat zij verdient. </em></p>
<p class="text-align-center"><em>Weet je dan niet, zei de liefde, wie de schuld draagt?</em></p>
<p class="text-align-center"><em>            Mijn lief, ik zal je dienen!</em></p>
<p class="text-align-center"><em>Ga zitten, zei de liefde en proef mijn vlees.</em></p>
<p class="text-align-center"><em>            Ik ging zitten en at.</em></p>
<p class="text-align-center">George Herbert   ( 1593-1633)</p>
</blockquote>
<p>&nbsp;</p>
<h3>Bronnen:</h3>
<p>Weil, Simone, <em>Wachten op God</em>, Bijleveld, Utrecht 1997</p>
<p>Weil, Simone, <em>Door God gezocht</em>, Ten Have, Baarn 2003</p>
<p>Weil, Simone, <em>Liefde is licht</em>, Kok Boekencentrum, Utrecht 2020</p>
<p>Weil, Simone, <em>Waar strijden wij voor?</em> <em>Over de noodzaak van anders denken</em>, IJzer, Utrecht 2021</p>
<p>Weil, Simone, <em>Verworteling – Wat we de mens verplicht zijn, IJzer, Utrecht 2022</em></p>
<p>Lange, Frits de, <em>Licht en zwaar</em>, Kok Boekencentrum, Utrecht 2013</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://logon.media/nl/logon_article/de-vrije-geest-van-simone-weil/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
